Het gezicht achter Gijs Giraf - deel 2

Laat ik beginnen met vertellen dat ik dankbaar ben voor de vele leuke reacties die ik heb gekregen.
Er zijn dus mensen die voornemens zijn om een Gijsje te haken, er zijn er die er al aan begonnen zijn en de allereerste is zelfs al klaar.

~ Deze Gijs is gemaakt door Petra, mijn schoolvriendin van veertig jaar geleden ~

Hartstikke leuk. 

Op dit moment worden er in Achel en Helmond weer Gijsjes verzameld en wordt hun transport voorbereid. 

Met andere woorden: het project houdt niet op, dus je wordt van harte uitgenodigd om te gaan en/of blijven haken.

Maar dan terug naar waar ik de vorige keer eindigde. De zin dat Marijn tussen twee chemo's door naar Amsterdam was gereden, trok mijn aandacht. Helemaal toen ik de naam van haar persoonlijke account zag: @longtrutjes.

Hoezo trutjes? Wat is daar loos? Ik ging lezen en schrok van het drama wat zich daar in letters aan mij ontvouwde. Marijn bleek het leven te leven waar ik mijn hele leven al bang voor ben. Sinds februari 2019 gediagnosticeerd met darmkanker én uitzaaiingen in de longen. Moeder en echtgenote binnen een leuk (honden)gezin. Twee tienerzoons. Leuke baan als receptionist.

En erg ziek. In de tijd dat ik haar digitaal leerde kennen, zat ze midden in een serie palliatieve chemotherapie behandelingen. Waar ze hondsberoerd en doodziek van werd.

Ze nam toen een weloverwogen en énorm dappere beslissing. Ze koos voor kwaliteit van leven.
Ze wilde zo graag de - ultrakorte - rest van haar leven vullen met avonturen, herinneringen, ontmoetingen, reizen en de gewone gezinsdingen die haar zo gelukkig maakten. Én ze ging op zoek naar manieren om iets achter te laten voor haar jongens. 

Eén daarvan was het vullen van haar Instagram account met foto's, verhalen, herinneringen en levenslessen. Ze schreef rouw en eerlijk. Ontroerend en ontwapenend. Ze nam haar lezers mee in haar strijd. Want ze wilde geen afscheid nemen, maar leven.

Toen sloeg het tweede noodlot toe. Corona. We weten allemaal wat dat betekent heeft. Voor haar was het sociale effect hartverscheurend. Want van alles dat ze zo graag nog wilde doen, bleef heel weinig over. Vakanties, ontmoetingen, gezellige en leuke dingen doen, het kon en het mocht niet. Ze zag kostbare tijd door haar vingers glippen.

In mei 2020 schreef Roos - waar ik een zwak voor heb sinds ze aan Wie is de Mol? meedeed - een column. Over haar. Prachtig. Ze raakte precies de kern.

Ze wilde nog zoveel uit het leven halen. De vrouw die gek is op Tom Waes,
maar die mij wel even uit moest leggen wie dat is. De vrouw die heel goed is in zwart wit straat fotografie (@marijntje73). 

Die piraat speelde in de Discovery Bay van Center Parcs. 

De vrouw die gek is op World Wrestling Entertainment en de werken van Rembrandt van Rijn.
Die voornemens was haar overleden hondje in te vriezen en onder haar rok via haar kist mee te smokkelen richting hemel.

Ik leerde Marijn steeds beter kennen, ook al was het digitaal. 

Ik kocht haar kaarten, waarvan de opbrengst voor StopDarmKanker was.

En toen ze te kennen gaf dat ze mijn naamkaarten zo leuk vond, maakte ik er eentje voor haar.

Gelukkig kon ze toch nog een aantal keer naar haar geliefde Rome. 

En kreeg ze de kans om in alle rust te genieten van al het moois dat het Rijksmuseum te bieden heeft.

Maar allemachtig, wat was er veel dat ze miste. Vooral haar oude leven, waarin ze alles zonder moeite deed. Haar onbezorgdheid. Haar energie. Ervoor in de plaats kwamen ongemak, pijn en een hoofd vol zorgen. Doodgaan zorgen, noemde ze het zelf. 

Na dit alles bleef er nog één wens over. Berusting. Want alles in haar bleef tot dan toe in de weerstand. Ze wilde niet toegeven, niet accepteren, maar zó graag verder leven. Vier dagen geleden nam ze op Instagram afscheid van haar volgers. Ik hoop dat de berusting nabij is.

Gelukkig heb ik onlangs mee kunnen werken aan een kleine wens. Dat brengt me weer terug bij Gijs. Binnenkort vertel ik daarover in het laatste deel, deel drie.

Eendje

 

Er zijn jaren geweest, dat ik er zo'n vier keer per jaar was. Dat is niet heel vaak, maar er was wel regelmaat.

Was het belangrijk? Nee, eigenlijk niet. Niet voor mij.

Het was een fijne plek om te zijn, vanwege de algehele stilte en rust. Maar ik vond haar er niet. 

Ik vond en vind haar op andere plekken en momenten. In gebeurtenissen, herinneringen, personen, uitspraken en spullen.

Ik zie haar bewegingen, de fronsen in haar gezicht als ze zich ergens over opwond, het vuur in haar ogen als ze over liefhebberijen sprak.

Niet dagelijks, maar wel met regelmaat.

Ik heb haar inmiddels al een paar jaar 'overleefd'. Waardoor ik nu nóg beter besef welk nieuws zij in juli 1999 te verwerken kreeg. Ik moet er niet aan denken, want ik wil nog helemaal nergens afscheid van hoeven nemen en word al woest bij het idee alleen al.

Zij legde zich er ogenschijnlijk rustig bij neer en ging niet de strijd aan. Gepokt en gemazeld door intense ervaringen om haar heen, sloeg ze direct haar eigen pad in. Zonder de aangeboden experimentele behandelingen.

Ik had er intense bewondering voor, maar vroeg me tegelijk ook af: hoe doe je dat en waarom precies? Is het leven dan niet de moeite waard? Zijn wij niet de moeite waard? 

Nu denk ik: wat zou ik doen? Vechten, vluchten of overgeven? Ik heb geluk, want ik hoef nog geen keuzes te maken. Mazzelaar ben ik.

Vorige week ging ik weer eens langs. In mijn eentje en met een eendje. 

Want het eendje staat symbool voor haar. Niet vanwege het gesnater, hoewel dat  zomaar wél had gekund, want snateren kon ze. Niet vanwege de zwemkwaliteiten, hoewel ze een enorme waterrat was. 

Maar door het stomme toeval dat ze toentertijd een knuffel eend kreeg, die ons altijd aan het lachen maakte, hoe klote de situatie ook was. Deze pluizenbol staat nog altijd in haar slaapkamer. 

En in de afgelopen jaren heb ik ook een aantal nieuwe varianten naar haar toe gebracht. Ze staan er nog steeds. Verteerd en verweerd.

Onlangs vond ik een kitscherig eendje, met zo'n zonnecel, waardoor het kan gaan wiebelen. Omdat Jongste ooit een Elvis-op-zonnecel vond en een kleine verzameling startte, kocht ik voor hem de eendjes variant. Maar bedacht me vlak voor ik het aan hem zou geven, dat het nóg meer bij haar past dan bij hem.

Omdat het een eendje is dat altijd beweegt. Net als zij dat altijd deed. Bruisend van energie. Tot haar lampje uit ging.

Family first

Zaterdag zat ik 'ineens' op deze prachtige plek.

Er was voor ons een tafel gedekt. Binnen. Maar het was zulk lekker weer en we hadden behoefte aan zuurstof. Gelukkig was het geen probleem om de hele boel naar buiten te verhuizen.

Toen zaten we hier.

Als we bij elkaar zijn, lukt het de laatste tijd niet meer om het alleen over koetjes en kalfjes te hebben. Ja, we proberen het dapper, maar het duurt nooit lang voor we toch weer fronsen op ons gezicht hebben.

Het valt dan ook niet mee als alle bouwblokken van je leven ineens uit elkaar vallen. 
In de lucht gegooid en weer neergekomen. Maar dan zonder veel herkenning. 
Het vertrouwde is er uit. De blokken passen niet meer.

Het is niet leuk en heel verdrietig als er aan je getrokken wordt, geknepen, gepord en geprikt. Daar wordt zelfs een sterke, onverwoestbare, sprankelende vrouw een bang en klein vogeltje van.

Dat gevoel kunnen we niet wegnemen. "Morgen is alles beter", zeggen helpt niet, want ook wij weten dat dit niet zo zal zijn. Daar is meer tijd voor nodig. Veel meer. Maar ooit. Ooit gaat ze weer wennen aan het nieuwe normaal. Dat brengt de tijd...zo gaan die dingen. En zij doet het geweldig, ook al twijfelt ze daar zelf - te - vaak aan.

Tot die tijd doen we wat we kunnen. Verdiep ik me in materie waar ik tot voor kort 
he-le-maal niets van wist.

En als je dan hier zit, voel je dat het kleine beetje dat je bijdraagt er iets toe doet.

Till the end. De drie musketiers.

Moederdag

zondag 12-5-2019

Vandaag sta ik even stil

bij hen zonder moeder

bij hen zonder kind.

Vandaag sta ik even stil

vanwege het simpele gegeven

dat niet iedereen dit een leuke dag vindt.

Vandaag sta ik even stil

bij hen die leegte voelen en gemis.

Vandaag sta ik even stil

bij dat niets vanzelfsprekend is.

van @schrijvenmethartjes

Vivre !

Zaterdag 23 maart 2019

Kort nadat ik Wim leerde kennen, ontmoette ik jou. Een klein pedant mannetje. Zelfverzekerd en met een houding van 'wie doet me wat?'. 

Onze levens verstrengelden zich. Een groot deel van onze nog kinderloze levens brachten we, wanneer we niet aan het werk waren, met elkaar en al die anderen door.

~ CJV Zomerkamp ~

De Pacha, de Vonk, Leusden, Hoek van Holland. Dat waren de locaties waar het zich grotendeels afspeelde.

~ CJV Zomerkamp ~

Feest- en kaart avonden, Tour van 13 langs alle provincies, CJV kampen in Leusden, strandvolleyballen, zonnige zondagen op een handdoekje en goed gevulde koelboxen, lange hilarische weekenden weg, Kerst volleybal toernooien met aansluitend gourmetten met zo'n 25 man in het Vundeke.

Van jou leerde ik hoe ik mijn skates moest verzorgen en we volbrachten de enige skate marathon die ooit in Rotterdam is georganiseerd. Bij jou kocht ik mijn eerste merkkleding. Een spijkerbroek en -jasje van het merk Pepe. Een blauw wit gestreept shirtje en een sweater van Hookipa. Ook al is dit zo'n 30 jaar geleden, ik ben dit nooit vergeten.

Bij elke verfklus denk ik aan je, want dan trek ik hem weer aan. Mijn levensloop als volwassene is hierop in verf terug te vinden. Deze gaat nooit weg.

~ Vrijgezellenfeest augustus 1992 ~

Twee keer per jaar namen we de trein naar Gouda. Jij kleedde hem dan in Moondog helemaal aan. "Niet zo moeilijk doen, dit is hartstikke hip, trek het nou eerst maar eens aan." Ons halve maandsalaris lieten we dan bij je achter.

~ Vrijgezellenfeest augustus 2002 ~

Rod Steward was een gedeelde liefde. Jullie zaalvoetbalden op doordeweekse avonden om 22.00 uur en door de derde helft kwamen jullie de volgende dag nooit helemaal ontnuchterd op je werk. Je nam hem, met zijn Rotterdamse voetbalhart, mee naar jouw club in de Arena. Samen draaiden jullie jaren het hoofdbestuur van de CJV Schiedam, werd er een reünie georganiseerd en gingen jullie als pitbulls de strijd aan tegen de gemeente en Jan de Bouvrie. Omdat jullie van geen wijken wilden weten, zetelt de Vonk nog altijd op dezelfde locatie. 

Telkens wanneer er bij ons thuis voor de deur een auto met draaiende motoren staat te toeteren roepen wij na al die jaren nog steeds in koor: "Opstaan, je moet vergaderen, daar heb je Oscar!" Refererend aan die ene keer dat hij de afspraak vergeten was en zich net languit op de bank aan het verheugen was op eindelijk een avondje niks.

In 2002 werden jullie kort na elkaar vader. Beiden zo trots als een aap met zeven lu...nou ja, je weet wel.

~ augustus 2002, met elkaars zoon ~

Mede door onze gezinslevens veranderden de contacten. Dat is zoals het leven gaat. Geleidelijk aan stapten jullie uit elkaars trein. Ik bleef nog in een wagonnetje achter die van jou hangen.

Afgelopen weekend zwaaiden we je vanaf het perron uit. We keken foto's en film, hoorden muziek en luisterden anderhalf uur lang naar verhalen over jou. Op een zaterdag. Ironisch genoeg de dag van de week waarop jij de laatste 10, misschien wel 15 jaar, altijd ontbrak. Omdat je heel hard werkte om te zaak te laten blijven draaien, in het voor de detailhandel moeilijke digitale tijdperk dat was aangebroken. Wij waren er en jij was er nu ook. In je jeans blauwe permanente woning, zonder raampje om naar buiten te kijken. Het was mooi, maar vooral enorm verdrietig.

Op de plek waar jij de laatste jaren zo graag was, dronken we een pils. Aten we luxe hapjes en bitterballen. Precies zoals je was. 

Je gaat gemist worden. Oók door ons. Dàg Os.

Dàg Tom

Tommy can you hear me
Can you feel me near you?

Tommy can you see me?
Can I help to cheer you?

- The Who - 

Daar stonden we dan. Met zijn heleboelen. "Gelukkig is het even droog", zeiden we tegen elkaar. Want binnen was het vol.

Eenmaal tóch binnen, in een tweede aula, hield ik het niet droog.

Omringd door zoveel jongeren. Al die grote lange gasten. Aan het begin van deze eeuw huppelend in het gras en rennend achter de bal aan. Het laatste jaar de wedstrijd niet meer slechts afsluitend met een broodje frikandel mét mayo, maar ook met bier.

We waren samen om te kijken en luisteren naar wie hij was en wat hij voor ons betekend heeft. Persoonlijke herinneringen.

We boden open armen. Een warm hart.

We probeerden heftige gevoelens in banen te leiden. Snappen het niet. Lastig om woorden te vinden. Het is zó moeilijk als er geen antwoorden zijn op vragen.

Onmacht. Schuldgevoel. Boosheid. Intens verdriet. Verbijstering. Het mag er allemaal zijn. Onderdrukken heeft geen zin. Want gevoelens binnen houden, is als een heidebrand negeren. Die gaat ondergronds verder.

Speelden er dingen waarvan niemand iets wist? Of speelden er stemmen? 
Was het een impulsieve daad, veroorzaakt door kortsluiting in de hersenen? Bewustzijnsvernauwing? Kon hij de impuls niet meer de baas, niet nadenkend over methode en consequenties. Vernauwde de tunnel zich? Oorlog in zijn hoofd? 
In welk web zat hij gevangen? We zullen het nooit weten.

Het ergste is dat hij, ondanks al die mensen, zo alleen gestorven is. Iedereen had echt bij hem willen zijn, hem vast willen houden, troosten. Willen horen wat er aan de hand was. Maar hij is helemaal alleen gegaan. Dat vind ik zo verschrikkelijk, voor hem. Voor zijn gezin. Veel te eenzaam.

Adembenemend en hartverscheurend. Het onvoorstelbare. Aangrijpend. Zo zinloos.

Het was een eerbetoon aan een bijzondere, geweldige jongeman, wiens leven in de knop geknakt is. We zullen het vanaf nu moeten doen met de herinneringen. Verdrietig, om alles dat er niet meer is.

Hij is nu in een wereld waar het verlangen om alles te begrijpen, wordt losgelaten.

Dàg Tom.

Jaarwisseling

De laatste dag van 2018. Een dag waarop veel mensen terugkijken en vooruitblikken. Ik doe dat eigenlijk nooit. Herstel. Ik doe dat best vaak, maar niet persé op de laatste dag van een jaar. 

Oud en Nieuw. Het is nooit belangrijk voor me geweest. Behalve dan het andere jaartal en een nieuwe agenda. Maar ik heb er geen speciaal gevoel bij, wil niet ineens champagne drinken, geld uitgeven aan vuurwerk, heb geen goede voornemens vanaf 1 januari, hoef geen top-avond te hebben op een bijzondere locatie en iedereen een Gelukkig Nieuwjaar te wensen. Saai? Ja, misschien wel, maar van mij hoeft het leven niet spannender dan het elke dag al is. Ik hoef niet meer overal bij te zijn. Morgen is het gewoon dinsdag. Toevallig een nieuw jaar.

Al die berichten en wensen 'op de automatische piloot' voel ik niet. Het is vaak makkelijk en snel gezegd "Gelukkig Nieuwjaar", maar als je ook maar een beetje menselijkheid in je donder hebt, gun je dat iedereen. Oprecht. Elke dag opnieuw. Ik hoef dat niet persé die ene dag hardop te zeggen. Ik hoop dat iedereen die me kent, zo wel weet wat ik ze toewens en hoe erg ik dat meen. Elke dag opnieuw. En dan niet het soort geluk waarbij je stroopwafels wint in de loterij. Maar levensgeluk.

Dit gezegd hebbende vind ik de sfeer rondom de jaarwisseling wél leuk. De knalletjes overdag - en ja, ik vind het serieus ook vervelend voor alle huisdieren, maar ik heb daar geen invloed op. De beelden van de onwerkelijk lange rij voor de oliebollenkraam in de stad, die een hele goede beoordeling kreeg. Het zelf bakken van bollen en flappen, ook al had ik het dit keer beter door Oudste kunnen laten doen. De speciale tv-programma's - wij verheugen ons op het Queen concert. Het samen aftellen met de klok. De gang naar de bovenverdieping om daar met elkaar naar het vuurwerk om ons heen te kijken.

Maar de leukste herinnering heb ik aan de jaren dat de jongens nog klein waren. Wakker om twaalf uur, en een half uur later slaapdronken niet naar bed willen vanwege de nog niet afnemende herrie buiten. We sleepten dan matrassen naar onze slaapkamer, onder het schuine dak. En gingen samen met hen naar bed. Praten, giechelen, luisteren naar de knallen. Op de camping, zoals we dat noemden.

De kans is groot dat wij ouwetjes vanavond samen naar de camping gaan, omdat de heren dan nog zo hun eigen programma hebben. En dat is ook helemaal prima.

Op de rand van het nieuwe jaar, gooi ik er nu toch ook eens een terugblik tegenaan. Omdat ik me van de week afvroeg hoelang ik nou eigenlijk aan het hardlopen ben. Ik ging terugzoeken en voor ik het wist was ik aan het vergelijken en beleefde ik allerlei 'oh ja!'-momentjes.

Mijn allereerste wandel-rennetje deed ik op 15 maart 2012. Ik begon die dag aan de MP3-cursus van Evy en legde in 20 minuten 2.78 kilometers af. Sinds die dag rende ik in totaal 4565 kilometers. Op de schaal van hardlopend Nederland is dat he-le-maal niks. Want èchte runners doen daar twee jaar over. Ik dus zeven.

In 2016 en 2017 leek het er op dat ik mijn beste jaren achter me had liggen. Ik kampte toen met rug- en knieproblemen. Deels overgehouden aan mijn buitenspeelavontuur tijdens de Mud en Obstakel Run. Deels door het strand- en trailrunnen. 

Maar zowaar, dit jaar rende ik de meeste kilometers ooit. Met een spectaculair afstandsrecord van 6 kilometers. Ik heb dit jaar váker gerend, maar wel kortere afstanden per keer. Ik leerde dat vier keer hardlopen per week, voor mijn lijf te veel is. Drie kèn net. Ik en mijn spieren herstellen daarvan niet goed genoeg. Het duurde daardoor best lang voor ik weer op had gebouwd naar tien kilometer achter elkaar. Het werken aan een acceptabel looptempo duurde nóg langer. Maar het voordeel van het niet op de agenda hebben staan van wedstrijden is, dat ik alle tijd daarvoor had. Geen haast, geen druk, geen deadline.

Ik heb er bewust voor gekozen voornamelijk op asfalt te lopen en ik heb voor het eerst géén zomer dip gehad. Maar liep door, ook bij +32 graden. Stok achter de deur daarvoor, was de Duomarathon in september.
Andere hoogtepunten dit jaar waren de halve marathon van Rotterdam in het voorjaar, de Colour Run en alle leuke loopjes met de Rotterdam Running Crew.

Mijn thema was dit jaar: niks moet, ik mag alles. Dat is goed bevallen. Met veel plezier liep ik zoveel mogelijk dinsdagavonden met De Vroege Vogels mee, de Schiedamse loopgroep.

Dieptepuntje was het kapot gaan van mijn Garmin Sporthorloge. Gek misschien, maar ik was gehecht aan dat ding. Ontdekte na al die jaren nog steeds nieuwe functies, die leuk waren om te gebruiken en uit te proberen. Toen de polsband brak, verving ik hem gewoon zelf door een nieuwe. Zodat hij weer jaren mee kon. Dacht ik. Een week of twee daarna was het einde oefening. Tijdens de Duomarathon - de dag waarop het meeste hemelwater per vierkante centimeter per seconde viel - stopte hij er ineens mee. Vocht onder het glas. Gek hè?

Wat dat betreft ben ik weer terug bij af. Zoals toen ik net begon. Mijn smartphone gaat mee in een jaszak, omdat ik een cijfer-nerd ben en alles wil blijven registreren. En hij zit in mijn jaszak, omdat de heupband die ik in noodgevallen gebruikte, de dag ná het horloge-debacle afbrak en dus ook de geest gaf. Tja, soms zit het mee...maar hé, het zijn maar spullen hè.

Tot op de dag van gister was ik er nog niet uit waar ik mijn verdiende eurootjes aan uit ging geven. Aan een nieuw horloge, een tekentablet voor mijn creatieve buien, of de laptop die Oudste graag mee naar de opleiding wil kunnen nemen, omdat het toch wel onhandig is dat hij de enige daar is zónder. Maar dat heeft zich vanzelf opgelost, omdat er gister een harde knal uit het washok klonk en er een brandlucht uit de wasmachinetrommel kwam. Vrijdag komt er een nieuwe.

Ik leerde dit hardloopjaar:
- dat fietsers regelmatig weinig geduld hebben met hardlopers
- dat hardlopers in groepjes ongenadig met elkaar de weg kunnen blokkeren
- dat ik sommige fietsers dan toch een stuk beter begrijp
- dat ik voor bepaalde sportactiviteiten te oud aan het worden ben
- dat het hele douche-ritueel mij vaak nog meer tijd kost dan dat hele hardlooprondje
- dat 21,1 kilometer een pokken eind blijft
- dat ondanks welke opstartproblemen en weerstand dan ook, ik me altijd fijner voel ná dan vóór het rennen.
- dat intervaltrainingen zeker niet de makkelijkste, maar wél effectieve trainingen zijn.
- dat loopdagen in de winter een heel stuk korter zijn, omdat je met goed fatsoen en veiligheid je 's avonds niet alleen op pad kunt
- dat ik na het lopen hetzelfde ruik als mijn Jongste na het sporten
- dat Oudste dit ver-schrik-ke-lijk vindt
- dat rennen zonder sporthorloge best kan, maar
- dat rennen zonder achteraf te weten hoever het was, een no-go is
- dat ik dankzij het sporten gewoon chips, koek en taart kan blijven eten
- dat je nieuwe hardloopschoenen nooit ongepast in dezelfde maat als je oude schoenen moet kopen
- dat rennen in een donker, maar verlicht Rotterdam, nooit gaat vervelen
- dat zij nog steeds mijn liefste en meest favoriete loopmaatje is

Op de rand van het nieuwe jaar van mij dus toch een terugblik. Doe ik er gratis en voor niets ook een wensje bij...

Dansen door de dagen

Dat is wat ik wens

Zon zien in de regen

Liefde voor elk mens

Naar 2019 met een glimlach van liefde

en een traan van gemis,

omdat het zonder jullie

nooit meer hetzelfde is...

Laatje

25 november 1968 - 25 november 2018

In mijn hoofd

daar zit een laatje.

Het mooiste plekje dat er is.

Ik trek het open 

om te lachen,

maar ook in tijden van gemis.

Het zit vol

met leuke foto's.

Plaatjes van je manier van doen.

Door dat laatje

kan ik altijd

even terug, naar de tijd van toen.

50 Jaar is lang geleden.

Er is daarna zoveel gebeurd.

Zonder jou werd alles anders.

Het heeft mijn leven grijs gekleurd.

In mijn hoofd 

daar zit een laatje.

Het mooiste plekje dat er is.

Je zit daar voorgoed nu ingeprent,

waardoor je nooit vergeten bent.

* gebaseerd op een tekst van @ellenmeike