De grote man met de kleine vrouw

29 december 2021

Negentwintig december is al jarenlang een bijzondere dag. 

Want nu vijftig jaar geleden, trouwde een grote man met een kleine vrouw. Zijn jeugdliefde.

Ik weet niet precies vanaf wanneer ik begon mee te tellen. Maar vanaf dat moment telden we er elke 29e een jaartje bij.

Tot de teller stopte, bij achtentwintig. Die dag zou nooit meer hetzelfde zijn. Het gevoel dat gemis groter en anders zou worden, kende ik toen nog niet.

Niet dat we de 29e december geruisloos voorbij lieten gaan, nee hoor. We hebben er menig tompouceje op gegeten. Doorgaan is soms heel makkelijk. Maar vandaag is een dag om even stil te staan.

~ Kijk, daar zit ik ~

Het is een speciale dag. Met voor hem veel mooie herinneringen. Voor mij de foto's. Want ik was toen vijf, dus wat weet ik ervan? Ruim eenentwintig jaar later weet ik er op mijn eigen manier mee om te gaan. Soms met tranen, maar altijd met een lach.

Ik bracht hen beiden bloemen. En hem koekjes. Koekjes die voor mij deze dag symboliseren. Op het oog misschien een vreemde combinatie. Maar als je weet dat hij Opa Olifant wordt genoemd en eendjes *klik bij haar horen, dan klopt het ineens. 

Zo vierde ik vandaag.

Paas Koekies

 Pasen 2021

Het kan jullie niet ontgaan zijn. Het afgelopen jaar heeft ons met zijn allen heel wat gebracht aan ellende en rampspoed. Maar het heeft mij ook een nieuwe hobby opgeleverd.

Ik ben meer aan het bakken geslagen en mijn ontluikende liefde voor zoetigheid is redelijk onbeheersbaar geworden. Het creëren ervan dan hè, want als het over opeten gaat heb ik discipline - ja, dan wel - en versta ik de kunst van af- en weggeven best goed.

Koekjes vind ik extra leuk. Ik word steeds handiger in het prutsen met royal icing en spuitzakken. Binnenkort zal ik wel weer eens iets laten zien.

Maar dit weekend had ik een nieuw project. Fondant.

Ik liep namelijk bij de grootgrutter tegen een bak aan waar een stuk of tien doosjes van Dr. Oet*ker in lagen. Normaal ben ik niet zo van die kant- en klaar pakken. Omdat er dan dingen in zitten die ik niet nodig heb of liever bij de molen koop. Of er zit een wegwerp bakblik bij, dat ik al in mijn kast heb liggen, voor de hoofdprijs.

Maar dit doosje trok mijn aandacht. Wat zou er in zitten? Ik vond het verrassend gevarieerd en compleet.

Met koekjesmix, drie kleuren fondant, twee kleuren glazuur én een koek uitsteker in de vorm van een (Paas)ei. En tussen de vele tientallen vormpjes die ik al heb, zit juist deze niet. 

Uitstekers koop ik meestal via de post, dus komen er altijd nog verzendkosten bij.

Dit pakketje lag voor €5,95 in de winkel. Geen geld voor wat je ervoor krijgt.

En omdat ik nog niet vaak koekjes maakte met fondant, dacht ik: 'Doe eens gek. Ik ga het een keer op deze manier proberen'.

De beloofde twintig koekjes haalde ik er niet uit, maar zeventien was ook meer dan genoeg. Waarschijnlijk waren mijn koekjes een paar millimeter dikker dan berekend, dan krijg je dat.

De hoeveelheid fondant bleek ruim voldoende voor dit aantal.

Het was een heel geklei en geknutsel, maar met het nodige geduld was ik uiteindelijk best tevreden met het resultaat. Het was een vrolijk geheel geworden.

Ik vond het wèl echte kinderkoekjes geworden. Dus nadat de grootste kinderen van achttien en éénentwintig ze getest en goedgekeurd hadden, gingen ze vandaag mee naar de belhamels van de Rembrandtlaan. 

Ik zei het toch. Weggeven is leuk.

Eendje

 

Er zijn jaren geweest, dat ik er zo'n vier keer per jaar was. Dat is niet heel vaak, maar er was wel regelmaat.

Was het belangrijk? Nee, eigenlijk niet. Niet voor mij.

Het was een fijne plek om te zijn, vanwege de algehele stilte en rust. Maar ik vond haar er niet. 

Ik vond en vind haar op andere plekken en momenten. In gebeurtenissen, herinneringen, personen, uitspraken en spullen.

Ik zie haar bewegingen, de fronsen in haar gezicht als ze zich ergens over opwond, het vuur in haar ogen als ze over liefhebberijen sprak.

Niet dagelijks, maar wel met regelmaat.

Ik heb haar inmiddels al een paar jaar 'overleefd'. Waardoor ik nu nóg beter besef welk nieuws zij in juli 1999 te verwerken kreeg. Ik moet er niet aan denken, want ik wil nog helemaal nergens afscheid van hoeven nemen en word al woest bij het idee alleen al.

Zij legde zich er ogenschijnlijk rustig bij neer en ging niet de strijd aan. Gepokt en gemazeld door intense ervaringen om haar heen, sloeg ze direct haar eigen pad in. Zonder de aangeboden experimentele behandelingen.

Ik had er intense bewondering voor, maar vroeg me tegelijk ook af: hoe doe je dat en waarom precies? Is het leven dan niet de moeite waard? Zijn wij niet de moeite waard? 

Nu denk ik: wat zou ik doen? Vechten, vluchten of overgeven? Ik heb geluk, want ik hoef nog geen keuzes te maken. Mazzelaar ben ik.

Vorige week ging ik weer eens langs. In mijn eentje en met een eendje. 

Want het eendje staat symbool voor haar. Niet vanwege het gesnater, hoewel dat  zomaar wél had gekund, want snateren kon ze. Niet vanwege de zwemkwaliteiten, hoewel ze een enorme waterrat was. 

Maar door het stomme toeval dat ze toentertijd een knuffel eend kreeg, die ons altijd aan het lachen maakte, hoe klote de situatie ook was. Deze pluizenbol staat nog altijd in haar slaapkamer. 

En in de afgelopen jaren heb ik ook een aantal nieuwe varianten naar haar toe gebracht. Ze staan er nog steeds. Verteerd en verweerd.

Onlangs vond ik een kitscherig eendje, met zo'n zonnecel, waardoor het kan gaan wiebelen. Omdat Jongste ooit een Elvis-op-zonnecel vond en een kleine verzameling startte, kocht ik voor hem de eendjes variant. Maar bedacht me vlak voor ik het aan hem zou geven, dat het nóg meer bij haar past dan bij hem.

Omdat het een eendje is dat altijd beweegt. Net als zij dat altijd deed. Bruisend van energie. Tot haar lampje uit ging.

Kleine moeite, groot plezier

Pasen is achter de rug. Anders dan anders, maar toch ook weer niet. Want wij zij geen gezin met allerlei ontbijt/lunch/brunch/ontmoetingsafspraakjes met zulke dagen.

~ Ik tekende snel dit eenvoudige, maar toch geinige kaartje. ~

Het was vooral fijn om met elkaar vrij te zijn. Eenvoudig. Elkaar de hele dag in huis tegen komen. Aanrommelen. Bijpraten. Iets voor jezelf doen. Elke dag een wandeling langs verlaten paden.

~ In mijn keuken. ~

Ik had bedacht dat het misschien leuk zou zijn om mijn vaders die dagen met een Paas broodmaaltijd  te verrassen. Ik was daar niet alleen in, want de laatste week kreeg ik verschillende berichten van lokale ondernemers die deze service ook aan gingen bieden.

Dat brengt mij dan in een dilemma. Enerzijds wil ik, juist nu, hen zoveel mogelijk steunen. Aan de andere kant zit voor mij de charme van het regelen van zo een ontbijtje in het doe-het-zelf deel. Ik besloot het daarom toch in eigen hand te houden.

Ik stelde een lijstje op met artikelen die ik in het pakket wilde hebben en nam de houdbare dingen alvast mee met mijn eigen boodschappen. Zoals kaasjes, Paas beschuit, suikerbrood, crackers, Snelle Jelle, een tulband, geverfde eitjes en vruchtensap.
Thee en koffiepads zijn altijd al wel in huis.

  ~ In de keuken van vader 1. ~

Ook stelde ik een doosje samen met allerlei Paas chocola. Zocht er een tasje bij om alles in aan te bieden. Op de ochtend van Pasen kan je tegenwoordig gewoon in de supermarkt terecht en dat was handig voor de verse broodjes, croissants, chocoladebroodjes, zalm en het fruit. Vers bosje tulpen erbij et voila!

In de ochtend zetten we het bij beiden voor de deur, belden aan en genoten van de verraste blik van beiden. Hoe simpel kan het toch zijn om even iets speciaal voor elkaar te doen. Een beetje aandacht, een beetje tijd, een beetje liefde en een beetje lekkers.

~ In de keuken van vader 2. ~ 

Komt allen tesamen

Wij hadden een fijne Kerst.

Niet de Kerst uit de boekjes en reclames. 

Geen opgepoetst huis. Niet binnen en buiten helemaal in kerstsfeer gebracht. Geen nieuwe kleren en jurkjes met blote armen en benen. Geen net-naar-de-kapper-geweest-haar. Niet vermoeid, omdat we al drie dagen in de keuken hadden gestaan om het kerstdiner voor te bereiden. Geen stress. 

Maar wél twee extra vrije dagen met onze eigen tradities en gezelligheid.

Wij beginnen met een beetje uitslapen, ontbijtje doen, bakkie koffie en Sky Radio The Christmas Station op de achtergrond. Dat is die zender die ik half december al vervloek, omdat elke twee uur 'Driving home for Christmas' en 'All I want for Christmas' voorbij komen.

Iedereen rommelt met zijn cadeaus en de schaar en het plakband zijn gewild. Langzaam aan vult de ruimte onder de kerstboom zich. 

Halverwege de middag komen de (O)Pa's. In joggingbroek en met de sokken die hij vorig jaar uitpakte. 

We drinken iets warms, mét een lekker stuk kersttaart. Net zo één als vorig jaar, die opa kocht bij dezelfde bakker.

Dan geeft andere opa ons een eerste cadeau. 

Een USB stick met heel veel filmmateriaal van 2004 tot en met 20016. Nou, dan weet je het wel. Jongste zorgt ervoor dat we hem af kunnen spelen op de TV en daarna vliegt de tijd voorbij. Kijk maar. Op de eerste foto is het licht buiten en daarna aarde donker. Maar zó leuk. De jongens hebben zich bescheurd om elkaar en vooral bij de eerste filmpjes moeten wij ook even goed kijken naar welke van onze zonen we nu zitten te kijken. 

Een geniaal cadeau dus.

Ik hoef nooit na te denken over wat we gaan eten. Geen nieuwe recepten uit te proberen. Want ze wíllen niets anders. Dus een gourmetstel voor vegetarisch eten en een plaat voor vlees. Met na afloop genoeg restjes voor de volgende twee dagen. Lekker en makkelijk.

Ik hoef het ook niet in mijn hoofd te halen om deze kinderijsjes over te slaan. Vanaf hun kleuterleeftijd staan ze op tafel. Soms een ijsbeer, dan weer een rendier. Maar het hoort er bij. Ik zal eens zoeken naar foto's van de voorgaande jaren. Dan zet ik ze eens op een rijtje.

Van dit soort trio foto's heb ik ook een bescheiden verzameling. De allereerste is achterin de auto gemaakt op weg naar een nieuwjaarsreceptie in Assen, een jaar of 15 geleden. 
De jongens geven opa daarom de eretitel 'Uitvinder van de Selfie'.

Na het toetje vermaken we ons een aantal uur met het verdelen en uitpakken van cadeautjes. 

Allemaal verrassingen.

En verwennerijen. Waar ik al het hele jaar mee bezig ben om het bij elkaar te verzamelen.

De koning van de bling bling krijgt weer een serie nieuwe lichtjes en lampjes.

En de wandelaar en kampioen vakantie houden krijgt diverse aanmoedigingen om zijn Camino plannen uit te gaan voeren.

Toen alles was uitgepakt leek er een bom ontploft. En was het ver na middernacht. 

Omdat rommel niet wegloopt doken we ons bed in.

Tweede Kerstdag sliepen we uit, ruimden op, rende ik een rondje, ging Jongste werken en bakten we toen hij thuis kwam pannenkoekjes aan tafel. Net als vorig jaar. En het jaar daarvoor.

Samengevat: het was een fijne Kerst.

Zeventig

zaterdag 26 oktober 2019

Zo af en toe schrijf ik over hem. *klik 

De man die mij zo'n zesenveertig jaar geleden, niet alleen in zijn huis, maar ook in zijn hart liet wonen. De man, die ik met veel warmte mijn vader noem. 

De vader naar wie ik veel onzichtbare lijntjes heb lopen. Bij wie ik veel herkenning vind. En met wie ik vaak overeenkomstige gedachten deel op zelfde momenten. 

"Ach ja, het zit in de genen." We zeggen het regelmatig, kijken elkaar in de ogen en kunnen er eindeloos om giechelen. 

De man met het standbeeld. *klik Ineens was hij zeventig. De man die er vroeg bij was.  Want ja, ik ben drieënvijftig en 70 - 53 = 17. Ook hier hebben we al zo vaak pret om gehad. 
"Nou hè", is en blijft ons antwoord.

Hij is niet van de feesten en partijen, maar wilde op zijn manier wél aandacht besteden aan deze toch bijzondere dag. Dus draaide hij voor en met ons een uitje in elkaar.

We verzamelden bij het Jan Anderson Streekmuseum. In de jaren 80 en 90 ben ik er eindeloos vaak langs gefietst, toen ik als wijkverpleegkundige werkzaam was. Want het lag midden in mijn wijk. Anderson, een begrip in Vlaardingen. Een verzamelaar, met veel liefde voor de geschiedenis van Nederland en in het bijzonder die van Vlaardingen.

In een oude dorpsboerderij stalde hij zijn spullen uit en runde er de afgelopen 35 jaar zijn museum. Hij verzamelde er waarschijnlijk de breedste collectie ooit door een particulier bijeen gebracht. 

Bewaren is niet alleen terugkijken, het is ook vooruitzien. Op het moment dat de dingen nog vanzelfsprekend zijn is het moeilijk ze op waarde te schatten. Later als de tijden veranderd zijn worden alledaagse voorwerpen bijzondere bronnen van informatie. Dankzij het historisch besef van Jan Anderson is een schat aan materiaal bewaard gebleven die voor jong en oud te zien en te beleven is.

Bovenstaande is terug te vinden op de website.

Op deze zaterdagmiddag was het museum twee uurtjes open. Zonder entree te betalen mochten we er naar binnen. Er waren twee vrijwilligers aanwezig én meneer Jan zelf was er ook. Hij nodigde ons uit in de schoolbanken en gaf een kleine demonstratie van waar hij zo goed in is en groot mee is geworden: verhalen vertellen.

Tot geluk van onze jongens, die ik langzaam onderuit zag zakken, konden we ons na een twintig tal minuten aan de greep van 'de meester' onttrekken. En konden we zelf op onderzoek uit, door de twee verdiepingen tellende boerderij.

Het was een feest der herkenning. Echt geweldig dat deze spullen er allemaal nog zijn en ik hoop van harte dat er een goede bestemming voor komt en dat het allemaal behouden blijft. Want meneer Jan, met zijn drieëntachtig jaren, gaat er een eind aan breien en zoekt nieuw onderdak voor zijn verzamelingen.

Na een gift in de donatie-box vertrokken we naar onze volgende bestemming. Daar dronken we een drankje en verwenden we de jarige met onze cadeaus. Hij is zelf altijd erg attent bij feestjes van anderen, maar bescheiden in zijn eigen wensen. Toch is het met elkaar gelukt om hem een tafel vol leuke dingen te bezorgen.

Het volgende uur testten we de jonge, soepele en oudere, stramme spieren op de bowlingbaan.

En daarna kregen we ook nog een feestmaal voorgeschoteld.

Met een toetje waarop we een actuele discussie konden voeren, want welke schadelijke stoffen kwamen er allemaal wel niet vrij bij deze smaakexplosie?

Hiermee kwam een eind aan een mooie dag. Zeventig. Een jaartje ouder, maar nog reuze vitaal en fris, bewijst maar weer dat leeftijd alleen een getalletje is.