donderdag 20 september 2018

Witte vlekjes

Ik heb er al eens eerder iets over gezegd. Overgangs-dementie.

Het fenomeen, door mij liefkozend zo genoemd, van in je hoofd en in gedrag niet meer jezelf zijn.

Concentratieproblemen, geheugenverlies, geen meerdere ballen tegelijk meer in de lucht kunnen houden, zijn een paar voorbeelden. Zaken, waarin ik mijn 'oude' zelf niet meer herken en énorm moet wennen aan mijn nieuwe ik.


Zíj gaven er een nieuwe naam aan: witte vlekjes. Wanneer zij thuis 'domme' dingen doet, lachen ze er samen om. "Ach ja, dat zijn die witte vlekjes van me." Altijd fijn om een gerechtvaardigd excuus te hebben, toch?

Wij vrouwen, kunnen er zelf gewoon ècht niets aan doen. Dat is fysiek bepaald en allemaal de schuld van onze hormonenspiegel. Of zoiets.

Maar.


Waar de hele medische wetenschap - of in elk geval minimaal zij en ik - nooit rekening mee hield(en), is dat mannen óók die witte vlekjes kunnen hebben. Serieus, een héle ontdekking.

Want?

Ik geef jullie twee, niet geheel willekeurig gekozen, voorbeelden.

Situatie 1:

Jongste traint soms 5 keer per week en heeft inmiddels nog maar 1 keepersbroek zonder gaten. Even of record: laat je kind dammen. Je schaft 1x een dambord aan en klaar ben je. De kinderbijslag van deze keeper gaat schoon op aan broeken, handschoenen, voetbalschoenen en clinics. Maar dat hebben we ervoor over, want het kan nooit erg lang meer duren voor dhr. R. Koeman contact met hem opneemt.
Afijn, die broek moet dan dus 5x per week gewassen worden.

Die dag is de vader thuis en werkt de moeder - ik dus.
Hij zal de was verzorgen en wanneer ik thuiskom hangt hij inderdaad lekker buiten in de tuin te wapperen. Achterin in de tuin staat nog nèt een lekker zonnetje. Nadat ik me boven heb omgekleed schuif ik het droogrek iets opzij en zet mijn stoel er naast. Even rust, met een bakkie koffie.

Er komt een muffe lucht van de kleding. Niet wat ik gewend ben van een schone was. Omdat we laatst een discussie hadden over 'hoeveel wasmiddel gebruik jij nou?', waarbij zijn conclusie was dat ik teveel gebruikte, wil ik er eigenlijk niets van zeggen. Maar ik kan het tòch niet laten.

"Hé Wim." 
"Ja."
"Heb jij wasmiddel in de machine gedaan toen je de was aanzette?"
"Ja, wat denk jij nou, natúúrlijk! Hoezo?"
"Nou, ik zag dit boven..."


Dit doen die witte vlekjes van mij nou ook.

Situatie 2:

De bevoorrading van ons gezin verloopt momenteel volgens een vrij strakke procedure. In het weekend bestudeer ik de reclames van onze twee favoriete supermarkten. Ik maak een diner-planning, aangepast aan de aanbiedingen en onze activiteiten. Vervolgens vul ik één A4 met twee boodschappenlijstjes voor deze supermarkten. En één voor de thuisbezorgwinkel van P*cnic, waar ik veel zware dingen koop. Op maandag ga ik de twee winkels langs en ontvang ik de derde met open armen thuis. De rest van de week hoeven we dan alleen dagverse dingen te halen en alle dingen die ik vergeten ben of toch ineens 'op' blijken te zijn.

In de week dat hij avonddienst heeft, doet híj dat. Hij maakt dan een mini-briefje voor die dag, want ook zijn geheugen is niet meer zo scherp als in zijn jonge jaren.
Zo kwam het dat hij de ene dag bij Appie zijn mandje vulde en zelf zijn boodschappen scande. En dat hij twee dagen later opnieuw zijn mandje vulde en zelf zijn boodschappen scande.

Bij de zelfscankassa - leuk scrabble woord - ging ineens zijn persoonlijke lampje branden. Gelukkig nog vóór het afrekenen. Dat lampje zei: "Vind jij het nu niet héél gek, dat je exact dezelfde dingen scant als eergisteren? Wéér andijvie, kipnuggets en diepvries hamburgers?"

~ briefje 1 ~

Ja. Dat vond ie zelf ook best gek. Dus bracht hij alles terug in de schappen, leegde de scanner, diepte het juiste briefje op uit zijn portemonnee en begon opnieuw.

~ briefje 2 ~

Dit kunnen die witte vlekjes van mij nou ook.

We hebben er vreselijk om gelachen. Nou jij. Biecht eens op. Hoe zit het met jouw witte vlekjes?

maandag 17 september 2018

We stonden er gekleurd op - Color Run

zondag 9 september 2018


Jullie weten het hè? Ik loop hard. Niet om de snelheid, niet om te winnen. Wél voor mijn lijf, conditie, souplesse en de fun. 


Dat is de reden waarom ik recreatielopen en wedstrijden niet bovenaan mijn favorietenlijstje heb staan. 


Maar wél te porren ben voor evenementen waar op een leuke manier met hardlopen wordt omgegaan.


The Color Run is er zo eentje. Het is het grootste hardloopevent ter wereld, opgericht in maart 2011. 


Jaarlijks zijn er meer dan 300 edities in bijna 40 verschillende landen. 


Het doel van de The Color Run is gezondheid en geluk te bevorderen, door mensen bij elkaar te brengen en samen deel te laten nemen aan de 5 gelukkigste kilometers van de wereld.


Tja, ik heb het niet verzonnen hè, zo staat het in de officiële omschrijving.

Het draait niet zozeer om je hardloopprestatie, maar om een unieke ervaring en een moment van geluk en plezier beleven. Het is een run zonder tijdsregistratie, dus er zijn geen verliezers.


Kijk, dát spreekt me dan wél aan. 


Meer dan de helft van alle renners heeft nog nooit meegedaan aan een hardloopevenement. Het is voor jong en oud. Ze hopen mensen door deelname te motiveren om te blijven bewegen. 


Het unieke is dat ze de lopers onderweg onderdompelen in vrolijke kleuren, door middel van het gooien van kleurenpoeder in bepaalde kleurenzones. Na iedere kilometer is er eentje. Dus in een rondje van 5 kilometer, kom je 4 verschillende zones tegen. Blauw, geel, roze en oranje.

Het poeder wordt gemaakt van natuurlijk gekleurd maiszetmeel en bakpoeder. Het is geheel biologisch afbreekbaar. 


Het RIVM heeft de laatste tijd onderzoek ernaar gedaan en uit gezondheidskundig oogpunt raden zij nu af die poeders te gebruiken. De kans bestaat namelijk dat mensen last krijgen van hun luchtwegen of oog- en huidirritatie.

Dit is dan ook de reden dat deze editie van The Color Run 2018 in Utrecht, bij de Haarrijnseplas, werd aangekondigd als de allerlaatste in Nederland. 


Reden voor ons om erbij te zijn. Eerdere edities kwamen nooit goed uit, maar het leek ons wel leuk om er eens bij te zijn geweest.


En leuk werd het. Super leuk? Nou nee, dat vind ik iets teveel eer. Ik denk dat ik eerlijk moet zijn: ik geloof dat ik te oud ben voor deze gekkigheid. Ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat de meerderheid van de deelnemers half mijn leeftijd had of nóg jonger was.


De aanval met de poeders vond ik nogal overweldigend. Het was namelijk niet een beetje poeder, nee ik had het gevoel dat er tien pakken meel tegelijk over me heen gekwakt werden. En niet op het onderlichaam, zoals was aangekondigd. Nee hoor, gewoon in je gezicht en boven op je harses. 


Gelukkig hadden we de instructies opgevolgd en voor we een kleurenzone in renden onze zonnebril op gezet en een bandana voor onze mond en neus geschoven.


Wij hadden ingeschreven voor de 10 kilometer, wat neerkwam op 2 rondjes van 5 kilometer. En dus ook 2 x 4 kleurenzones. Ik vond het schokkend te zien hoeveel van die kleuren zooi in de natuur en op de paden terecht was gekomen. Het leek wel vloerbedekking. Dan weet ik dat het biologisch afbreekbaar moet zijn, maar denk ik toch ook: het is goed dat 'we' dit niet meer gaan doen. Gewoon lekker normaal doen allemaal.

Best knap dàt ik nog denken kon trouwens, want het lopen ging me niet makkelijk af. 
De benen wilden wel, maar het hoofd had het zwaar. Of eigenlijk mijn evenwichtsorgaan. Dat was al bijna 3 weken van de leg. Tot dan toe beperkt tot duizelingen bij gaan liggen en opstaan. En wanneer ik me omdraaide in bed draaide alles minutenlang om me heen. Deze zondag, misschien ook doordat het pittig zonnig en warm was, werkte het op en neer hupsen niet in mijn voordeel. Ik kon niet meer links en rechts, of naar onder kijken, zonder om te vallen. Ik moest me daarom erg op het lopen zelf en het rechtop blijven, concentreren. Ik ben niet vaak zo blij geweest met een finishvlag.




Gelukkig knapte ik daarna op, van het weer gewoon-rechtdoor-lopen-zonder-hupsen.


En van de medaille natuurlijk. 



zondag 16 september 2018

Volleybal - verjaardagscadeau

De broer van de vriend van Oudste was jarig. Zeventien wordt hij. Prachtige leeftijd.
Ik vroeg hem bij Vriend na te vragen of Broer wensen had, waar wij misschien aan zouden kunnen voldoen.

"Iets met muziek, of iets met volleybal", was het antwoord.

Het was een antwoord, maar eigenlijk eentje waar ik niet zoveel mee kon. Want wàt moet je dan geven, wanneer je het wel een aardigheidje wilt laten zijn? Een drumstel, boek over gitaarspelen of een volleybal, loopt al direct in de (drie)dubbele euro cijfers.

Ik besloot de creatieve kant op te gaan. Ik verzamelde eerst een hele lijst met steekwoorden betreffende de sport volleybal en de vereniging waar hij lid van is. Daarna propte ik deze in een afbeelding van een volleybal. Vervolgens liet ik de meest persoonlijke woorden er uit springen in de clubkleur èt voila...



Omdat het korte termijn werk was, liet ik bij het Kru*dvat een snelle afdruk maken.



Ik kocht er een beetje stoer, passend lijstje bij. Vond een sport douchegel en chocoladereep. 



En printte een chocolade-wikkel gemaakt door @inkideb uit.


Oudste vond het een prima cadeau geworden.



Ik eigenlijk ook wel.

dinsdag 11 september 2018

Zesentwintig

Hij kent me goed.

Hij wéét wat ik mooi vind.

Hij kocht mooie bloemen voor me.



Elf september is al achttien jaar wereldwijd een bijzondere datum. Een dag van gedenken en herdenken.

Elf september is ook al zesentwintig jaar een dag waarop wij persoonlijk herdenken en terugdenken aan de dag waarop wij "ja" tegen elkaar zeiden.

Voorgaande jaren schreef ik er al eerder wat over. Ik heb daar niets aan toe te voegen.
Gezond en gelukkig.
Op naar de zevenentwintig!

2011 *klik
2012
2013
2015
2016

zaterdag 8 september 2018

Van zooi naar mooi - hardlopen met de Rotterdam Running Crew

29 augustus 2018


Nu de zomer weer ten einde loopt, ging de Rotterdam Running Crew weer van start. Natuurlijk was ik er weer bij. 

Rennen wil ik tóch. En rennen in een andere omgeving, in ander gezelschap, doe ik nu eenmaal graag. We waren met een kwartet dit keer.

De start- en finishlocatie waren bij Stadsbeheer / Schone Stad op het Kleinpolderplein. Vroeguh de Roteb genoemd. Waarbij Roteb een afkorting was voor Reiniging, Ontsmetting, Transport En Brandweer.

Nu is dit dé locatie van Rotterdam, van waaruit de stad schoongehouden wordt. 
En grondstoffen ingezameld worden. Rotterdam wil voorop lopen in de circulaire economie en in 2050 volledig afvalvrij zijn. Juist in deze tijd is het belangrijk dat we allemaal meer stilstaan bij afval. Want afval dat is goud waard. Of op z'n Rotterdams: Zooi is mooi. 


Dat was dan ook het thema van deze dag. 



We kozen voor de langste afstand - 9 kilometer - en het langzaamste snelheidsvlaggetje - 6.45 minuut per kilometer.


Doordat de opkomst vanavond een stuk minder was dan wij gewend zijn, was ons vlag-groepje maar een kleintje. En waarom weet ik niet, maar de meneer met het vlaggetje wilde graag iets eerder thuis zijn. Uiteindelijk renden we dus met een gemiddelde snelheid van 6.19 per kilometer over het parcours.

Het goede nieuws was dat dit prima ging en ik heerlijk heb gelopen.


Afsluitend hebben we nog even de traditionele selfies gemaakt. Ook die bij de Gouden Vuilniswagen met in grote letters 'Goudtransport' erop. Er rijden er momenteel twee van door Rotterdam om afval op te halen. Ze moeten de Rotterdammers bewuster maken van het feit dat vuil veel geld waard is.


Voor mij was dit hardloop uurtje goud waard.


woensdag 5 september 2018

Sporthorloge Garmin Forerunner 610 - polsband vervangen

Vijf jaar geleden ging ik na een lange werkonderbreking weer aan de slag. Van mijn eerste salaris kocht ik iets dat helemaal alleen voor mezelf was. Iets dat echt als een cadeau en traktatie voelde. Ik kocht een sporthorloge. De Garmin Forerunner 610.

Hij werd mijn trouwe bondgenoot bij al mijn loopjes. Ik ben dol op al zijn functies tijdens het rennen. Maar ook op alle gegevens die hij voor me verzameld en ik later terug kan kijken.

Ik ben er zuinig op en hij heeft me nog nooit in de steek gelaten. Ik ontdek nog steeds nieuwe functies. Niet dat die er niet altijd al op zaten, maar ik had ze nooit nodig. 
Of was er niet eerder in geïnteresseerd. Ik ben er dus nog lang niet op uitgekeken. Ook al zijn de ontwikkelingen niet stil blijven staan, ik heb nog geen enkele behoefte aan een ander, nieuwer, misschien wel beter exemplaar.

En toen ineens zat de polsband aan 1 kant los. Gewoon slijtage. Helemaal niet zo gek, na zoveel gebruik. Maar balen was het wél. En mijn neurotische ik wilde onder geen voorwaarde rennen zónder horloge, omdat ik alle loopjes vast wil blijven leggen.


Ik loste het creatief op. Maar het was natuurlijk èn geen gezicht èn nogal kwetsbaar.


Want binnen no-time brak het helemaal af.

Ik zag de bui al hangen: ik moest een nieuw horloge uit gaan zoeken. Maar ik wílde helemaal geen nieuwe. Tot mijn verrassing kon ik voor een heel redelijk bedrag een nieuw bandje kopen. Nog geen 20 euro inclusief verzending.


Het filmpje dat ik vond met instructie over het vervangen, deed me vermoeden dat mij dat best wel eens kon gaan lukken. 


Dus ik deed een bestelling. En ging aan de slag.


Het deel met de gesp - op deze foto bovenaan - liet ik zitten. Dat was nog prima.


Van het onderste deel verwijderde ik het pinnetje en het restje zwart plastic.

Vervolgens sloot ik het nieuwe bandje aan en bevestigde ik dit met een nieuw pinnetje.


Et voilà. Klus geklaard. Fluitje van een cent.

Nu zou het fijn zijn dat als er weer iets afbreekt, dat dan het andere deel van de polsband zou zijn. Want die helft heb ik nog nieuw liggen.

maandag 3 september 2018

Cadeautje

Sinds vandaag is mijn jaren-tellertje weer een getal opgeschoven.

Daar ben ik dankbaar voor. Ik sta daar bij stil en eet er een taartje op.

Maar het mag van mij een redelijk gewone dag zijn. Kroonjaren - voor mij zijn dat de jaren deelbaar door vijf - heb ik de laatste tien jaar gevierd. De tussenliggende jaren hoeven geen speciale aandacht, omdat ik juist die aandacht wat ongemakkelijk vind.

Toch is deze dag er voor mij eentje om te onthouden. Waarom? Het was de eerste verjaardag waarop ik van al mijn drie - over het algemeen niet zo attente - mannen, spontaan een cadeau kreeg. Erg leuk!

Toen Jongste uit school kwam, riep hij mij naar de voordeur en ik moest een schaar meenemen. Maar waarom dan? Er bleek een tasje aan de deurknop te hangen. Met een kaart en een ingepakt cadeautje. Dit kwam er uit.


Oudste, die ook al thuis was, zei met een grijns: "Echt jouw kleur mam."


Ik dacht alleen maar, wáárom geeft iemand mij nou een paraplu?


Nou, dáárom dus. Ik vind hem geniaal en ga hem ondanks de Barbie-kleur absoluut gebruiken.

Lieve Bep, dank je wel!