maandag 12 november 2018

Taakverdeling

Wij zijn een twee-ouder gezin, met twee kinderen. Dat zijn we al zestien jaar in deze samenstelling. 

In Wikipedia  vind je dit: Gezin is de term voor alle samenwerkingsvormen die een herkenbare sociale eenheid op microniveau vormen, met al dan niet verwante personen die duurzame en affectieve banden hebben en elkaar onderling steun en verzorging verlenen.


Over dat laatste wil ik het even hebben. Elkaar steun en verzorging verlenen.

Ook in ons gezin is hierin een patroon ontstaan. Waarin elke ouder een bepaald takenpakket lijkt te hebben. Zo is hij beter in het onderhouden van de fietsen en het organiseren van buitenlandse (sport)tripjes. En lijkt mijn kracht te liggen bij het vinden van zoekgeraakte spullen en helpen met wiskunde vraagstukken.

Waar ik dacht dat dit allemaal heel helder was, ging er dit weekend toch een ander licht op schijnen. Wat wil het geval?

Jongste begint geldnood te krijgen. Maar heeft ook last van vrijetijdnood en daardoor tot op heden geen ruimte in zijn hoofd en agenda voor een bijbaantje. Dit weekend sloeg hij uit frustratie zijn gamecontroller in puzzelstukken en kwam de financiële nood weer om de hoek kijken. Hij nam weer eens de (on)mogelijkheden met me door. Zijn conclusie was uiteindelijk om toch maar eens een digitaal sollicitatieformulier van de grootgrutter in te gaan vullen.


"Samen doen, mam?"
"Doen we."

Helaas kregen we ruzie met de site en kwamen we op geen enkele manier bij het bedoelde formulier terecht. Later op de avond probeerde zijn vader het ook eens en kijk nou...hij deed het nu.

"Zullen we het nu dan even doen, jongen"?
"Nee."
"Hoezo, heb je geen tijd of zo?"
"Ja hoor, maar ik doe dat liever met mam."
"Nou ja zeg, dat kan ik toch ook met je doen? Is het gelijk gebeurd."
"Nee, ik wil dat met mam doen. Met jou ga ik liever bowlen."

Tsss...


vrijdag 9 november 2018

Hartekind

Wij Rademakers zijn met zijn heleboelen. De basis werd gelegd door Opa en Oma, 
die samen twaalf kinderen op de wereld zetten. Nou, dan weet je wel dat het gezin explosief kan groeien in de toekomst.

Natuurlijk is het leven er overheen gegaan en hebben we verliezen geleden. Zijn we dierbaren verloren. Maar als ik er objectief naar kijk, valt het verhoudingsgewijs mee. 
Zo raar als dat misschien klinkt in deze zin, zo bedoel ik het natuurlijk niet.

Er zijn partners gevonden en zij kregen kinderen. Opa en Oma's kleinkinderen. De eerste kwam in 1966 - c'est moi - en de laatste ....? Tja, hou oud is mijn jongste nicht eigenlijk?

Deze kleinkinderen zochten en vonden bijna allemaal een partner en kregen samen ook weer kinderen. De eerste twee werden in 1994 geboren en op dit moment zijn we in afwachting van de jongste twee.

En tel maar mee. Wanneer je in '94 geboren bent, ben je nu al ruim volwassen en daardoor zijn er alwéér nieuwe vrienden in beeld. 

Lang verhaal kort: de Rademakers zijn nog steeds in de groei.

Zo wisten we al het hele jaar dat Nova *klik een broertje ging krijgen. Maar we wisten ook dat hij een spannend broertje ging worden.

Ken je die ervaring met Ikea-kastjes? Dat je het zo druk in elkaar aan het knutselen bent, dat je er geen erg in hebt dat - zonder jouw toedoen - twee aansluitingen niet kloppen. Gewoon. Niet. Niet omdat jij niet hebt opgelet, maar omdat er een constructiefout in het ontwerp is geslopen. Zodat het onderstel het gewicht niet kan dragen, waardoor het hele fundament onder het kastje weg is...



Broertje bleek ook een constructiefout te hebben. In het fundament van zijn kleine ik. 
Hij bleek een Hartekind *klik. Dat maakte zijn zwangerschap en komst in één klap zorgelijk, stressvol en akelig spannend.



In september was hij daar dan. 



Senn Rademaker. Een prachtig bol en rond klein kwetsbaar mannetje. 



Die al direct voor op schema lag, en eerder dan gedacht zijn zware ingreep mocht ondergaan.



En daar wonderwel goed doorheen kwam.



Nu hebben we drie generaties Rademaker aan boord.


~ Foto van Michel Rademaker ~

Welkom in de familie, mooie sterke vent!


~ Dit is het kaartje dat ik voor hen maakte ~

woensdag 7 november 2018

Ommetje

zondag 4 november

De weken vliegen weer voorbij. Voornamelijk met dingen die 'door omstandigheden' een prominente plek in onze agenda krijgen. De lege plekken vullen we met rondlummelen en uitrusten. Misschien wel net zoals bij jou thuis.


Dit keer zetten we plannen en woorden - om vaker samen iets leuks te doen, en dan bedoel ik niet de schuur opruimen - om in daden. We tekenden op deze dag een groot kruis in de agenda.

En...toeval bestaat niet...er kwam een nieuwsbrief in onze mailbox met de aankondiging van een leuke wandeling. Precies op deze dag.

Om kwart over tien zaten we in de auto op weg naar Hazerswoude-dorp. We reden door uitgestrekte gebieden met overal groen en weides zover als we kijken konden. "Dat zullen wel veel lange, rechte wandelpaden worden", zeiden we al tegen elkaar.


Bij Jeu de Boer leek de tijd stil te hebben gestaan.


Maar de koffie en cake waren top, waar vind je dat nog voor één euro?


Tot onze verrassing was er veel belangstelling, met name voor de tien kilometer afstand. Ik denk wel een man of honderd. Bij onze afstand, de veertien kilometer, stonden zes turfstreepjes. We voldeden ook niet helemaal aan de gemiddelde leeftijd.


Gewapend met een gekregen flesje water, mandarijntje en routebeschrijving - net als vroeguh gewoon op papier - gingen we voor half twaalf op pad.


Een routebeschrijving van minder dan één A4-tje, in groot lettertype. Ja hoor, dachten wij. "Ga rechtsaf, en loop zover je kijken kunt rechtdoor. Aan het eind daarvan ga je met de bocht mee naar links en loop door tot de horizon." Of zoiets.


Maar we bleken veel te cynisch. Het werd een afwisselende route. Asfalt, bos en boeren klompenpaden. Daarbij hadden we prachtig zonnig weer. Té warm voor de jas die ik aan had.


We bleken in de wereld van de kwekerijen te zijn. Waterplanten, bomen, tuinplanten.


Overal.


Langs de route lagen ook een aantal geocaches. Omlopen wilden we er niet voor, maar als het zo dichtbij is, wilden we er wel voor bukken en naar zoeken.


Het was er heerlijk rustig en stil.


Tijd genoeg om bij te praten.


Ik zag er de één na andere originele brievenbus.


Kraampjes langs de weg.


"Heb jij los geld bij je?"
"Hoezo, je gaat hier toch niets kopen en dat meesjouwen?"

Ik dus wel.


De beschrijving klopte her en der niet helemaal en de gemeten afstand ook niet.
Maar met Google Maps erbij, liepen we na 16,6 kilometers weer het erf van Jeu de Boer op.


Echt leuk dit. Gaan we vaker doen.

zaterdag 3 november 2018

Kijk eens naar het vogeltje

Ik denk dat ieder gezin het te weinig doet. Maar dat dit wél de exemplaren zijn, die je na tig-jaar als je de periode allang ontgroeid bent, het meest ontroert.

Ons gezin doet het ook te weinig. De mannen in huis hebben zo wie zo een broertje dood aan fotomomentjes. Laat staan deze.

En ik snap dat zo goed. Maar toch. Maar toch. Maar toch. Je kunt het nooit meer over doen en het is zo leuk voor als je later groot bent. Dat geldt voor mij, maar volgens mij ook voor hen. Voor het gemak vul ik dat maar even voor hen in...

Dus. Ik wil het. Ik wil het. Ik wil het.

In het Drentse Hunebedmuseum kreeg ik ze zover, dat we even bij elkaar op een bankje gingen zitten. Het werden hilarische minuten.

Maar het leverde niet één goede gezinsfoto op. Is dat erg? Wel nee, iets is altijd nog beter dan niets.










dinsdag 30 oktober 2018

Dank je de koek-koek

Het is de grootgrutter wéér gelukt. De laatste keer waren het voor mij de moestuintjes. Maar met hun laatste actie hebben ze het kind in me weer boven gehaald. De koekenbakkers. 

Koekvormpjes konden er dit keer gespaard worden. Dàt vond ik leuk, als recreatief thuisbakkertje. Een spaarperiode van vier weken is wel véél te kort voor een gezins-portemonnee. Maar mensenlief, want een ruilhandelsgeest hebben wij met zijn allen. Familie spaarde mee en ineens had ik er een heleboel. Dezelfden. Dàt wel natuurlijk.

Ik ging op zoek naar mede spaarders en we hielpen elkaar waar we konden.

Zondag was de laatste dag dat ze uitgedeeld werden. Ik moest nog brood en wat andere dingen hebben en dacht 'Ik ga nog een pakje bemachtigen. Wie weet moeten de dozen leeg en geven ze me er eentje extra.' Wie niet rijk is moet tenslotte een beetje slim zijn. En het lukte. Ik kreeg gewoon 10 pakjes van dat aardige meisje. 'Ze moeten toch op.' Zie je wel, dat dacht ik al.



Ik had mazzel, want er zaten er 2 in die ik nog niet had. De laatste 2 ontbrekenden kwamen uit onverwachte hoek. Lang leve Social Media.


Zondagavond deed ik een proefbaksel. Beetje stoeien met de samenstelling van het deeg, stand van de oven en baktijd. 



Om binnen, laat ik zeggen, 1 week tot het ultieme letterkoekje te kunnen komen.
Al snel begon het serieus lekker te ruiken op de benedenverdieping.


Van de eerste serie stuurde ik ons gezin een foto, om hen uit alle hoeken van het huis naar de keuken te lokken. Als je scherp kijkt, zie je dat ik toen de S nog niet had. Deze stand-ins maakte ik van een bijgesneden en verfrommelde spiegelbeeld-Z.

Mijn telefoon bliepte bijna onmiddellijk terug.



Ik dacht serieus dat hij blij was met zijn korte naam, nu hij probeert minder te snoepen.
Toch niet dus.



Afijn, ik ben compleet.



Maar ik heb er nog een zwikkie over. Iemand nog iets nodig? Dan zorg ik dat ze bij jou komen.



Wat ik uiteindelijk overhoud gaat naar een juffie toe.

Iedereen bedankt voor de hulp!

woensdag 24 oktober 2018

Wie goed doet, goed ontmoet

Wij brengen de weekenden nogal eens gescheiden door. Niet omdat we elkaar dan zat zijn, maar omdat 'werk' er tussen komt. 

Als het werk het toe laat, hebben we via whatsapp wel zo af en toe contact. Lang leve de moderne technieken.

Deze keer kreeg ik dit berichtje.


Blijkbaar had hij het daarna druk, want de clue van dit verhaal kreeg ik er voor zijn thuiskomst niet meer uit.

Wat bleek?
Hij had 's morgens in alle vroegte op het fietspad vlak bij zijn werk een paspoort gevonden. Oeps. Dat is toch een bijzonder document, dat je niet graag kwijt bent.

Hij belde de politie en kreeg daar de reactie dat dit afgegeven diende te worden in de gemeente waar het gevonden was. Maar het was zondag hè.

In zijn hoofd speelde het scenario zich af van de Chileen die voor zaken in Nederland was en aan het eind van het weekend zijn vliegtuig moest halen naar zijn bloedje van kinderen in zijn thuisland. En dat hij dan ontdekte dat zijn paspoort zoek was, hij in de paniek zou schieten en zijn vliegtuig niet zou kunnen halen. Zielig toch?

Dat ging niet gebeuren!

Nu moet je weten dat hij vroeguh álle afleveringen van Baantjer zag, hij graag naar Spangen en Moordvrouw keek en tegenwoordig groot liefhebber is van Flikken. Maastricht én Rotterdam. Nóg vroegerder keek hij bij zijn moeder thuis naar Derrick en naar de serie waar wij onze nickname aan te danken hebben. 


Tatort. Met Kriminalhauptkommissar Horst Schimanski.

Met het paspoort in de hand dook hij internet op en ging googelen op de naam die er in stond. Op LinkedIn had hij een match.


In de hoop dat hij zijn LinkedIn berichten bekeek, stuurde hij hem daar een bericht.
Al snel kwam er een reactie.


Zie je wel. Sebas was geschrokken.

Ze wisselden nummers uit en belden elkaar. Het verhaal werd wél minder romantisch toen hij vertelde in het Westland  op de veiling te werken en gewoon - tijdelijk - in Schiedam te wonen. Dus geen smachtende kindjes en huilende vrouw thuis. Maar toch een man die graag zijn eigendom terug wilde. Ze spraken af dat hij het de volgende dag op zijn werkadres op zou komen halen. "You 're a good person!"

En of hij soms toevallig van appels hield. "Nee hoor, dat hoeft niet", had hij gezegd. Dom dom dom, daar gingen mijn goed gevulde blender en verse smoothies.

Maar kijk.


Hij bracht wel een 'dank-je-wel' mee, vers van de veiling.


Dus tóch smoothies.

En de volgende dag nog een extra verrassing.


Die waren in de keuken uit de doos gekropen. Een Chileense (Vogel?)spin-moeder met kind. Iek.

Oudste was niet van plan om hem voor me buiten te zetten, dus dat deed ik uiteindelijk zelf. Eind goed, al goed. Voor Sebas, én de spinnen.