woensdag 10 april 2019

Fotoboek Maart

Ook in de maand maart is het me gelukt.


Er zitten nu drie maanden in mijn foto-album-to-be.


Het jaar 2019 is drie maanden oud, dus het klopt precies :-).


Op naar april. Hopelijk een maand met veel korte-broeken-weer.

dinsdag 9 april 2019

Koekenbakker

dinsdag 26 februari 2019

Wie hier langer meeleest, weet dat ik Robèrt van Beckhoven een interessante man vind. Na een aantal seizoenen Heel Holland Bakt, twee bezoeken aan zijn winkel, en een avondje theater had ik mijn zinnen gezet op een workshop.

Zijn aanbod is divers, maar vaak ook specialistisch. Voor de héle échte thuisbakker, zal ik maar zeggen. Ik klooi zo af en toe thuis maar wat aan en voldoe daarmee totaal niet aan het niveau van de gemiddelde cursist. Denk ik. Dus ik zocht naar iets eenvoudigs en kwam uit bij de Cursus Koekjes. 


Nadat ik een aantal maanden op de wachtlijst stond, kwam er bericht dat ze er eentje hadden gepland. Op de dag vóór Sinterklaas. Waar ik rekening mee hield, werd waarheid. Ze kregen de cursus niet vol en hij werd uitgesteld. 



Eind februari was het zover. Op een warme, zonnige dinsdag vertrok ik samen met mijn tante naar Oisterwijk. Daar aangekomen was onze eerste gang naar de winkel, want ik had thuis beloofd om zijn enige echte gevulde koeken mee te brengen. Met deze schat in de tas, gingen we ons melden en werden we ontvangen door Robèrt en collega Peter.


Onder het genot van een heerlijk taartje en een bakkie Brabantse koffie, maakten we kennis en konden we even babbelen met 'de meester'. Het kaf werd hierbij onmiddellijk  van het koren gescheiden. Eén deel van de aanwezigen was enorm geïnteresseerd in gist, brood en desem. Het andere deel vuurde alleen vragen af die betrekking hadden op zijn deelname aan Wie is De Mol. Ik ga er van uit dat ik niet uit hoef te leggen dat ik bij de laatst genoemde groep hoorde. Hoewel ik zelf niet de vragen stelde, maar wél gretig meeluisterde.


Toen alle kruimels op waren - dat appeltaartje was echt gruwelijk lekker - verplaatsten we ons naar de ruimte ernaast, de workshopruimte. Waar Peter onze gastheer was. 
Met zijn tweeën eigenden we ons een werkbank toe en hesen ons in een kek plastic schortje. 


Daarna volgden vier uren van hard werken. Kijken, luisteren, ruiken, proeven, onthouden.


En alles nadoen. We leerden over kruimeldegen, wrijfdegen en roerdegen.



We maakten spritsjes, kletskoppen, stroopkoeken, krakelingen en romiakoekjes.



Wanneer je proefde met je ogen dicht, smaakten ze fantastisch. Wanneer je ze met geopende kijkers op at ook. Maar de vormgeving leek dan helemaal nergens op.


Als de meester het voordeed, zag het er steeds zo eenvoudig uit. Maar wanneer wij daarna via de spuitzak het deeg fraai op de bakplaat wilden neer vleien, sprongen ons de tranen in de ogen. Alsof ik naar mijn eerste kleuter kleiwerkje stond te kijken.



Maar hé, het was dus wél errug lekker en helemaal niet zo moeilijk om te maken. 
Alle ins en outs plus de recepten kregen we na afloop mee naar huis, dus als oefening echt kunst baart, moet het mogelijk zijn over tig tijd ook fraaie ronde romiakoekjes te maken. 


Ik beloof, ik ga oefenen.


De stroopkoeken gingen me veel beter af. Maar die maakten we met behulp van een uitsteek vorm, dus daar kon niet veel verkeerd mee gaan. 


De stroop maakten we ook zelf en wat mij betreft verpestte die de koek. Veel en veel te zoet. Ik was even bang dat ze mee naar huis zouden gaan om daar te beschimmelen, 
maar wonder o wonder vonden de koekiemonsters thuis ze fan-tas-tisch. 


Aan het eind van de middag was alles afgebakken en konden we onze eigen doosjes en zakken vullen. 



Met nog een drankje ter afsluiting én een oorkonde - zou ik de enige zijn die dat een tikkie kinderachtig vind? - kwam er een eind aan deze ontzettend leuke middag.


Binnenkort ga ik nog eens terug, om handiger te leren worden met de spuitzak.
En om weer een reden te hebben om gevulde koeken te kopen.



maandag 1 april 2019

Het was fun bij de Sparta Fun Run

vrijdagavond 15 maart 2019


De Sparta Fun Run was een hardloopevenement door en rond het kasteel van Sparta Rotterdam voor het goede doel. Op een vrijdagavond. Beetje vreemde avond voor een georganiseerd recreatief loopje, maar omdat het een bijna-thuis-wedstrijd was, toch leuk om mee te pikken.


Een evenement bestemd voor iedereen, jong én oud, getrainde én beginnende lopers. 
Ik koos voor de 10 kilometer en deed zo een duit in het goede-doelen-zakje De Betrokken Spartaan en Stichting Hartedroom. Mijn poging om gezinsleden mee te krijgen naar hún kluppie, liepen op niets uit. Oudste ging zo wie zo met de hakken in het zand, want hij had graag de ploeg achterna gereisd voor hun uitwedstrijd tegen Almere. Maar volgens de huisregel 'eerste afspraak staat' had ik de auto onder mijn kont en hij niet.


We hadden een week achter de rug van enorme wind, veel regen, erge storm en had ik al gezegd dat het veel had gewaaid? 'Wat trek ik aan?' was dus een serieus zaak. Wikken en wegen en uiteindelijk té warm gekleed zijn. Ik kan dat. Maar dan moet ik er ook bij vertellen dat op slag de wind verdwenen was, er geen druppel viel en het onverwacht fijn hardloopweer werd. Ach ja, bij Sparta zit het altijd vol verrassingen, nietwaar?


Aangekomen bij het Kasteel belandde ik op straat midden in de Familie Run. Het bleek wel handig te zijn dat ik er de weg goed wist, want binnen enkele minuten stond ik in De Bosselaar om mijn startnummer in ontvangst te nemen en op te spelden.


Vanaf hier kon ik doorlopen naar het veld, waar een gezellige bedrijvigheid heerste. Ongedwongen, gemoedelijk, ontspannen, niet te druk, precies goed.


In totaal waren alle 750 beschikbare deelnemerstickets verkocht, waarvan er 400 waren voor de 5 en 10 kilometer lopers. Beiden startten om 8 uur op de middenstip en liepen dezelfde route. Met dit verschil dat ik deze dus twee keer zou rennen.


Het startschot werd gedaan door Mister Sparta himself, Hugo Borst. Of doe ik nu nachtburgemeester Jules tekort? Hij vertelde dat hij die avond een keus had moeten maken. Òf met Sparta 1 meegaan naar Almere met de reële optie om ze daar kansloos met 10-0 onderuit te zien gaan. Òf in Spangen blijven. Hij vond het een makkelijke keus.



De eerste meters liepen we rond, over het veld. Dat kunstgras voelde heel zacht, als een vloerkleed. Eigenlijk was de enige overeenkomst met een grasveld de kleur groen.
Na dit eerste rondje renden we het stadion uit. Daarna bleven we door Spangen cirkelen. Overal werd de weg goed aangegeven door middel van lichtjes en wijzende vrijwilligers. Hier en daar opgeleukt met muziek. We liepen onverhard, heuveltjes op en af en ook trappen waren in het parcours opgenomen.


Na 5 kilometers renden we via de hoofdingang en de spelerstunnel het veld weer op. 
Bij het ingaan van de tweede ronde kreeg ik door dat er niet zo heel veel tien kilometer lopers waren, omdat de meesten op het veld achterbleven. Ook de weg-wijzers waren nagenoeg verdwenen, dus dat werd nog een hele uitdaging om de route te blijven vinden. Hier en daar hingen nog een eenzaam lampje en wat rood witte lintjes. Dan maar in de buurt van mijn voorganger blijven en gas geven.


De klok gaf 58.30 aan toen ik op de middenstip finishte. Daar kreeg ik een watertje en appel in mijn knuisten gedrukt en een mooie rood witte medaille om mijn nek gehangen.


Mooi toch? Vanaf daar rende ik nog een paar honderd meter naar de auto en stevende via de kortste route op huis aan. Wél de kortste, niet de snelste, bleek al snel. Want ik reed zo de file in, van de fuik van de alcoholcontrole. Echt, ik deed er nog nooit zolang over om van daar naar de douche thuis te komen.


Maar het leverde me wél ook nog een 'Bob- medaille' op.

donderdag 28 maart 2019

Vivre !

Zaterdag 23 maart 2019



Kort nadat ik Wim leerde kennen, ontmoette ik jou. Een klein pedant mannetje. Zelfverzekerd en met een houding van 'wie doet me wat?'. 

Onze levens verstrengelden zich. Een groot deel van onze nog kinderloze levens brachten we, wanneer we niet aan het werk waren, met elkaar en al die anderen door.


~ CJV Zomerkamp ~

De Pacha, de Vonk, Leusden, Hoek van Holland. Dat waren de locaties waar het zich grotendeels afspeelde.


~ CJV Zomerkamp ~

Feest- en kaart avonden, Tour van 13 langs alle provincies, CJV kampen in Leusden, strandvolleyballen, zonnige zondagen op een handdoekje en goed gevulde koelboxen, lange hilarische weekenden weg, Kerst volleybal toernooien met aansluitend gourmetten met zo'n 25 man in het Vundeke.



Van jou leerde ik hoe ik mijn skates moest verzorgen en we volbrachten de enige skate marathon die ooit in Rotterdam is georganiseerd. Bij jou kocht ik mijn eerste merkkleding. Een spijkerbroek en -jasje van het merk Pepe. Een blauw wit gestreept shirtje en een sweater van Hookipa. Ook al is dit zo'n 30 jaar geleden, ik ben dit nooit vergeten.



Bij elke verfklus denk ik aan je, want dan trek ik hem weer aan. Mijn levensloop als volwassene is hierop in verf terug te vinden. Deze gaat nooit weg.


~ Vrijgezellenfeest augustus 1992 ~

Twee keer per jaar namen we de trein naar Gouda. Jij kleedde hem dan in Moondog helemaal aan. "Niet zo moeilijk doen, dit is hartstikke hip, trek het nou eerst maar eens aan." Ons halve maandsalaris lieten we dan bij je achter.


~ Vrijgezellenfeest augustus 2002 ~

Rod Steward was een gedeelde liefde. Jullie zaalvoetbalden op doordeweekse avonden om 22.00 uur en door de derde helft kwamen jullie de volgende dag nooit helemaal ontnuchterd op je werk. Je nam hem, met zijn Rotterdamse voetbalhart, mee naar jouw club in de Arena. Samen draaiden jullie jaren het hoofdbestuur van de CJV Schiedam, werd er een reünie georganiseerd en gingen jullie als pitbulls de strijd aan tegen de gemeente en Jan de Bouvrie. Omdat jullie van geen wijken wilden weten, zetelt de Vonk nog altijd op dezelfde locatie. 



Telkens wanneer er bij ons thuis voor de deur een auto met draaiende motoren staat te toeteren roepen wij na al die jaren nog steeds in koor: "Opstaan, je moet vergaderen, daar heb je Oscar!" Refererend aan die ene keer dat hij de afspraak vergeten was en zich net languit op de bank aan het verheugen was op eindelijk een avondje niks.

In 2002 werden jullie kort na elkaar vader. Beiden zo trots als een aap met zeven lu...nou ja, je weet wel.


~ augustus 2002, met elkaars zoon ~

Mede door onze gezinslevens veranderden de contacten. Dat is zoals het leven gaat. Geleidelijk aan stapten jullie uit elkaars trein. Ik bleef nog in een wagonnetje achter die van jou hangen.

Afgelopen weekend zwaaiden we je vanaf het perron uit. We keken foto's en film, hoorden muziek en luisterden anderhalf uur lang naar verhalen over jou. Op een zaterdag. Ironisch genoeg de dag van de week waarop jij de laatste 10, misschien wel 15 jaar, altijd ontbrak. Omdat je heel hard werkte om te zaak te laten blijven draaien, in het voor de detailhandel moeilijke digitale tijdperk dat was aangebroken. Wij waren er en jij was er nu ook. In je jeans blauwe permanente woning, zonder raampje om naar buiten te kijken. Het was mooi, maar vooral enorm verdrietig.

Op de plek waar jij de laatste jaren zo graag was, dronken we een pils. Aten we luxe hapjes en bitterballen. Precies zoals je was. 

Je gaat gemist worden. Oók door ons. Dàg Os.



zondag 24 maart 2019

Zo maak je een heerlijke boterkoek

Ik ben een lekkerbek. Met heel veel favorieten. Een aantal daarvan zijn gekoppeld aan dierbaren. Je kent dat wel. De snoepjes die opa vroeger altijd uitdeelde. De oliebollen van de buurvrouw.

De meeste herinneringen heb ik aan mijn moeder. 
Haar verse frietjes, gemaakt van door haar zelf heel dun gesneden aardappelen. Haar hachee en bruine bonen met sla, waarna de volgende 24 uur, de twee vierkante meters rondom mij een no-go-area werden. Haar ijzerkoekjes én haar rumtaart - altijd nèt iets te sterk alcoholisch, maar o zo lekker. 

Dan was er ook de onovertroffen tomatensoep van oma Rademaker. Èn de boterkoek van tante Martha. Die heb ik nooit ergens anders lekkerder gegeten.


Regelmatig maakte ik er zelf eentje, omdat het echt mijn lievelings is voor bij de koffie. En voor na het werk, voor als ik in de tuin heb gewerkt of een telefoontje heb beantwoord. Gewoon. Altijd dus mijn lievelings.

Meestal maakte ik er eentje met behulp van zo'n pak uit de supermarkt.
Daar kwamen prima koeken uit, maar géén boterkoek. Qua samenstelling leek het altijd meer op een cake. Smaak prima, maar gort droog.

Daardoor begreep ik al wel, dat ingrediënten alleen niet het succes bepalen. Het type oven, de baktemperatuur en de baktijd zijn evenzeer van belang. De ultieme boterkoek is wat mij betreft smeuïg in het midden en met een knapperig korstje aan de rand.



Een tijdje terug startte ik daarom een projectje. Ik ging op zoek naar de ultieme boterkoek.

Op de site van Hans *klik, de vorige winnaar van Heel Holland Bakt, staan veel basisrecepten. Ook van boterkoek. Ik volgde exact zijn instructies. Leerde intussen wat het verschil is tussen patent-bloem en tarwe-bloem. Kocht een rasp en vond uit hoe je daar citroenrasp mee maakt.



Het kwam een beetje donker en droog uit de oven. Ik maakte er nog eentje met een ander recept en varieerde met de temperatuur en baktijd, om de verschillen te ontdekken.



De heren hier vonden ze allemaal perfect. Met een voorkeur voor de 'plakkerige' variant. 
Maar perfect, dat waren ze natuurlijk geen van allen. 


Dat is er maar eentje en dat is die van tante Martha.



Dus vroeg ik haar om haar recept en legde deze naast degene die ik uitgeprobeerd had. 
Ik zag verschillen. In hoeveelheden kristal- en basterdsuiker. In wel of geen ei. In wel of niet je deeg een uurtje in de koelkast laten rusten. Ook in baktijd.



Ik rook het al toen hij uit de oven kwam. Dit kwam héél dichtbij de ideale boterkoek.


Als laatste variant gooide ik alle positieve punten bij elkaar op één papiertje en dat is mijn recept geworden. Het is eigenlijk ontzettend eenvoudig om te maken en héél snel klaar. 
Hij is ook altijd heel snel op trouwens. 



Dit is hoe ik het doe. Ik zet klaar:

- 225 gram ongezouten roomboter
- 150 gram witte basterdsuiker
- 2 gram zout
- 250 gram tarwebloem
- citroenrasp van een halve citroen (dit laat ik ook wel eens weg. Nèt zo lekker.
- een heel klein beetje melk



- Maak blokjes van de boter die net uit de koelkast komt.
- Mix dit in een beslagkom met de basterdsuiker.
- Voeg zout en eventueel citroenrasp toe.
- Doe dan pas, beetje bij beetje, de bloem erbij en kneed dit met de hand of mixer tot      een samenhangend geheel.
- Vet de gesloten bakvorm in.
- Verwarm je oven voor (mijn heteluchtoven van de combi-magnetron gaat op 200°).
- Doe het deeg zo plat mogelijk in de vorm. Dit kan je doen met vochtige handen of met de natte, bolle kant van een lepel.
- Smeer de bovenkant in met een klein beetje melk.
- Maak met een vork een geinig patroontje in het deeg.
- Zet de vorm op een rooster in het midden van de oven en bak deze in 16 minuten klaar.



Wanneer je het geduld kunt opbrengen om hem niet gelijk  op te eten maar eerst minimaal een uur in de koelkast te leggen, gaat de boter in de koek steviger worden. Met een krokant buitenrandje.
Dan is hij is daarna op zijn allerlekkerst. Stel dat alles niet in één keer op gaat - ik zeg stel hè - bewaar hem dan ook in de koelkast.

Tot zover dit bak bericht. Wat zal ik nu voor een project gaan verzinnen?