dinsdag 23 februari 2021

Klein wonder, groot geluk

 Onze familie heeft er een lief, klein kindje bij.


Een eerstgeborene.


Een voortzetting van onze achternaam.


Maar bovenal een prachtig jongetje, dat onze neef en zijn vriendin ouders maakt.


Voor mij een mooie gelegenheid creatief bezig te zijn. Ik tekende een kaart en bakte en versierde geboortekoekjes.


Omdat ik best nog oefening gebruiken kan, ging ik door met opa-koekjes.


En maakte nog roze varianten voor de-voetbalvader-waar-we-een-heel-verleden-mee-hebben, die ook voor het eerst opa werd.


Het laatste deeg ging naar de oma van Max.

Eerlijk is eerlijk. Het is een hoop werk. Maar het resultaat in smaak én uiterlijk vind ik best de moeite waard.

vrijdag 19 februari 2021

En even was het winter

Ze hadden het weer voorspeld. Zoals ze elke dag doen. Dit keer was het angstaanjagend goed en precies gedaan. Het zou zaterdagavond gaan sneeuwen. 


De hele zaterdag was helder en blauw geweest. En warempel. In de avond kwamen de eerste vlokken. 
Zondag hadden we sneeuwduinen achterin de tuin en tegen de schuurdeur.
  

Die avond zouden we frietjes eten en het vet in de pan wilden we alvast vervangen. Dat werd een kleine operatie. Want die berg sneeuw moest voor de deur vandaan, voordat die open kon. 

We hèbben een sneeuwschep. Maar die staat óók in de schuur. 

De schuur die zo wie zo niet open kon, want het slot was bevroren. Dus rolden we een haspel uit, zodat we met een föhn het slot konden ontdooien. Potverdikkie. Je maakt wat mee hè, op zo'n winterochtend?


Toen Sjors even later de tuin in ging, stond ik klaar om een fotootje van hem in de sneeuw te maken. Maar hij ging toch maar niet en kwam met zijn neus bijna tegen de ruit aan staan. Of tie alsjeblieft weer snel naar binnen mocht..?


Zondagavond toverde Wimmie de auto alvast voor me onder de sneeuw vandaan.


Zodat ik daar maandag ochtend vroeg niet zo veel werk aan zou hebben.


Gelukkig hoef ik nooit ver en kwam ik zonder brokken aan. De heren hadden het een stuk lastiger op de fiets gehad. Die dag liep ik naar de scholing op een andere locatie en zag overal sneeuwpret om me heen.


Het werd een ongekende witte week. 


Er viel geen vlokje bij, maar de lage temperaturen zorgden ervoor dat alles bleef liggen.


Geen schone straten.


Wél enorm glibberige stoepen.


Opgevroren sloten.


Sleetjes, schaatsen en Elfsteden koorts.


Kranten die niet bezorgd werden, er reed geen tram en bus, geen boodschappen bezorgdienst.


We zijn ook echt niets meer gewend hè? 


Het hele land ontregeld.


Na een week gingen in korte tijd de temperaturen flink omhoog. De stoepen in no-time weer schoon. 
En daardoor weer toegankelijk voor iedereen die daarvóór niet de straat op durfden.

Het was een week lang een prachtige wereld. Even afleiding en een verzetje met buitenpret voor de jeugd. Toch hoop ik dat de weersverwachtingen van de komende dagen ook uit gaan komen. Kom maar op met die lente dagen.

vrijdag 12 februari 2021

Koekjesbakchallenge

zondag 31 januari 2021 

Het zal jullie vast niet verbazen dat ik graag kijk naar Heel Holland Bakt op Max TV. Helemaal onze doel(leeftijds)groep. Ik vergaap me aan alles wat ze daar kunnen en verbaas me over de termen die ze er rondstrooien. Sinds ik zelf vaker bak en nieuwe dingen probeer, versta ik ze beter. Nu weet ik bijvoorbeeld wat ze bedoelen als ze het over blind bakken en ganache hebben. Maar wat ze daar maken gaat nog ver boven mijn petje.


Dit jaar was er voor het eerst een Heel Holland Bakt Kids. Dat heb ik ook gezien, voornamelijk omdat ik hoopte dat dit meer van mijn bak-niveau zou zijn.


De serie werd gewonnen door de toen negen jarige en aanstekelijk vrolijke Saar en haar moeder Francis. Toen zij aankondigden een koekjesbakchallenge te organiseren vanuit hun keuken, besloot ik mee te doen. 


Het doel was om op één tijdstip met zoveel mogelijk mensen tegelijk koekjes te bakken. Door een mooie subsidie mochten ze ook honderdvijftig bakpakketten weggeven aan in Gouda woonachtige kinderen.


Regenboog swirl koekjes zouden het worden. Typisch een koekje dat ik niet snel op eigen initiatief zou maken, door de flinke hoeveelheid kleuren en dito eetbare kleurstof. Maar hé, het zag er wél super vrolijk uit.


Ik begon die zondagmiddag om half twee met het klaar zetten en afwegen van alle benodigdheden. Laptopje erbij en wachten op de live stream. Of eerlijk gezegd, eerst nog even uitzoeken hoe dat eigenlijk moest, zo'n live stream. Tja, ik zei het toch? Max vijftig plusser.

 

Vlak na twee uur had ik contact en ging het beginnen. 


Eerst het deeg maken en kneden met de controle check van de enige echte Robèrt. 'Pak een stukje deeg, rol het tot een rolletje en vouw het dubbel. Breekt het, dan moet je verder kneden. Buigt het mee, dan heb je een mooi deegje.' 
Dat trucje beheers ik inmiddels.


Toen moest het in zessen verdeeld. Want ja, de regenboog bestaat uit zes kleuren. Dat was ook nog niet heel ingewikkeld. Lang leve de digitale weegschaal.


Vanaf hier moest ik hard gaan werken. De kleuren moesten er in gekneed worden en dat viel niet mee. Tenminste, om dit te doen in het tempo van de dames op mijn scherm. Maar ja, zij waren ook met twee hè? Het was een beste krachttraining.


Nadat het gekoeld was in de koelkast (waar anders, want in dit weekend was het buiten nog bijna voorjaar) moest het heel dun uitgerold worden.


Tegen de tijd dat ik bij kleur vier was ging het beter.


De volgende stap was het oprollen van de plakken. Hèt moment waarop ik door de mand viel. Want mijn plakken waren niet allemaal van hetzelfde formaat en ik zit duidelijk ook niet echt op strak oprollen.

Toch kon ik hier het regenboog effect al zien.


De opgerolde plakken moesten weer een poosje koelen, zodat er later eenvoudig plakjes van gesneden konden worden. Jongste zag het liggen en zei: "Hé, heb je wortels gemaakt?" En Oudste grinnikte: "Dàt ziet er gelukkig niet uit als een chemisch koekje". Kijk. Dat is een fijne stimulans om door te zetten hè?


De koude rollen moest ik door de gekleurde sprinkels rollen en daarna mochten de rollen in de lengte en toen in plakjes gesneden worden.


En toen zag ik de regenbogen en swirls. Nou ja, bogen waren het niet helemaal.
Maar kleurrijk waren ze zeker.


Eenmaal uit de oven bleken het erg lekkere roomboterkoekjes. Een explosie van kleur. Een serieus 'hier-word-ik-vrolijk-van-koekje'.


En het mooiste van alles: we hadden drie potten vol en konden er de hele week van eten. Het was een hoop werk, maar voor een keer hartstikke leuk om te maken. Saar en Francis, bedankt voor jullie enthousiasme en de leuke en leerzame middag.

zaterdag 6 februari 2021

Rockanje in de winter

zaterdag 30 januari 2021

Ik ken haar inmiddels al ruim zesendertig jaar. Dat is heul lang en dat doet me beseffen dat ik al best heul oud ben. Net zoals ik me dat trouwens elke ochtend bewust ben, wanneer ik wakker word en mijn lijf uit bed en van de trap af takel. Maar dit ter zijde.


Zij wandelt graag. Ik wandel graag. We wonen zo'n vijfenveertig minuten autorijden bij elkaar vandaan. Dus dan komt het 'even-een bakkie-doen-bij-elkaar' in het gedrang. 


Voor ons werkt een wandel-date dan ook heel goed. Zij komt meestal met wat route suggesties, omdat ze voorwerk heeft gedaan over waar haar hond mee kan. We kiezen dan een locatie, rijden daar beiden afzonderlijk heen en treffen elkaar op een afgesproken parkeerplaats.


Rockanje. Dat was dit keer onze place to be. Een badplaats gelegen aan de Noorzeekust. Toeristisch druk in de zomer. Maar hé, het is nu winter. Zou het dan ook een andere beleving zijn?



Hierop zeg ik volmondig: ja. Geen druktes, geen overvolle straten en terrassen. Maar wel prachtige natuur.  *klik 


Begin van de middag startten we onze ontmoeting bij het bezoekerscentrum in het Heempark Tenellaplas. 
Het landschap is daar erg gevarieerd, met een heemtuin, dichte bossen en open vlaktes.
H
et is het startpunt van enkele fiets- en wandelroutes. We hadden gedacht de Berkenroute te gaan lopen, maar aldaar bleek juist die bewegwijzering verdwenen.


Op het wereld wijde web stond wel een routekaartje met daarop de bijbehorende knooppunten. 
We besloten het op die manier te gaan proberen en achteraf is dat een goed plan gebleken. De paaltjes en pijltjes waren goed te vinden en zo legden we zo'n acht kilometers af.


Waar het beginstuk fris was door de gure wind, waren we al snel warm gelopen. En vooral ook warm gekletst. 


Dat vind ik zo prettig aan wandelen. Gesprekken gaan makkelijk en bijna als vanzelf de diepte in en voor je het weet zit je midden in een warm en persoonlijk gesprek. Dat gaat toch anders als je bij elkaar op de bank zit. 


Terug bij de auto konden we lekkere warme chocomel, erwtensoep en een broodje to-go kopen. Een prima afsluiting van een fijne middag.


Ik kom er zeker nog eens terug, omdat ik nieuwsgierig ben naar de iets verderop gelegen route bij de duinen van Oostvoorne. Die loopt door een vogelgebied en langs vogelkijkschermen op de Brielse Gatdam. Dat lijkt me wel een goed plan voor tijdens het voorjaar.


Gezien de voorspelde code rood van morgen, vrees ik dat mijn geplande wandeling dan in het water - of de sneeuw - zal vallen. Ik ga hier in de buurt wel een blokje om.