Kruidkoek

Toen mijn bakkerijtje net draaide, wilden zij en haar moeder wel mijn boterkoek proberen. In ruil kreeg ik twee mixen van de Schiedamse molen. Inmidddels weet ik dat zij daar regelmatig in functie is. Nee, niet als molenaar, dat dan weer niet.

Dat haar ouders de boterkoek lekker vinden, beschouw ik als een groot compliment. Omdat naar mijn idee, zij de generatie zijn die weten hoe een echte boterkoek hoort te smaken.

En weet je wat ik afgelopen week hoorde? Zij doet in deze Corona-tijd de boodschappen voor haar ouders. Onderaan het boodschappenlijstje van afgelopen week stond 'boterkoek'. Is het geen giller? Natuurlijk maakte ik die voor hen. Zo gebeurd.

Intussen had zij als eens gevraagd of ik haar mixen al had gebruikt. Maar door de onverwachte drukte in mijn bakkerijtje was het er nog niet van gekomen.

Vandaag wel. Het was simpel. Althans, op papier. De laatste tijd gebruik ik geen mixen en pakketten, en ben ik dus meer aan het rommelen met verschillende ingrediënten door elkaar rammelen.

Nu hoefde ik alleen lauwe melk bij de mix te gooien. Dat resulteerde in één dikke, kleffe massa. Zeven keer las ik de beschrijving over en ja, ik had echt de juiste hoeveelheid melk gebruikt. Eventueel kon er een ei naar wens toegevoegd worden. Dat deed ik en toen leek het alsnog ergens op.

Ik stortte het in de siliconen bakvorrn, die ik overigens binnenkort allemaal - alle siliconen bakvormen die ik bezit bedoel ik - op ga ruimen. Ik merk namelijk dat ik ze altijd laat staan en liever de roestvrijstalen gebruik. Ze nemen dus ruimte in, die ik liever vrij hou voor nieuwe materialen die op mijn wensenlijstje staan. 

Een voedseldroger bijvoorbeeld. Een wat?? Ja, dat dacht ik ook toen ik er voor het eerst over las. Maar na doorlezen begreep ik dat dit precies is wat ik nodig heb als ik straks meer wil leren over het decoreren van koekjes met icing. Je weet wel, zoals met die katten- en autokoekjes die ik al eens maakte. Ik heb ondervonden dat deze koekjes zacht worden, en daar gaat die voedseldroger dus bij helpen straks. Als ik het allemaal goed begrepen heb en er mee om kan gaan tenminste. Ik zie daar een uitdaging.

 

Maar om even terug te komen op de siliconen bakvormen...gebruik je ze wel graag, geef me een seintje.
Misschien heb ik dan iets voor je.

Afijn, de kruidkoek kon de oven in. Op een lagere stand en met een kortere baktijd dan aangegeven. Hij kwam goed omhoog, maar zag er uiteindelijk toch nog compact uit.

Dat bleek hij ook te zijn. Maar. De smaak was helemaal prima en gedoopt in de vanillevla bleek het een lekkernij.

Smartiekoekjes

Het zijn bijzondere tijden deze weken. Tegelijkertijd leef ik ook op bijzondere tijden.

Door de prednison heb ik weinig slaap nodig. Ik heb al weken niet langer dan vier uur achter elkaar geslapen. Als het zo uitkomt, ga ik iets later naar bed, en dan ben ik tussen drie en half vijf weer klaar wakker. Gisteravond gingen we iets vroeger en daardoor lag ik om twee uur al naar het plafond te kijken. 

Ik doe maar niet moeilijk en ga het gevecht niet aan. Ik ga naar beneden, zet een mok thee en ga onder een dekentje op de bank iets zitten doen. Wanneer een paar uur later mijn ogen zwaar worden trek ik het dekentje hoger op, ga languit op de bank en doe nog een tukkie van een half uurtje. Zo snipper ik verdeeld over de dag wat slaap bij elkaar en daar functioneer ik prima op gedurende de hele dag.

Tegen de tijd dat het acht uur 's ochtends is, heb ik er dus al een halve dag op zitten.

Zo komt het dat acht uur ineens een hele logische tijd is om te starten met koekjes bakken. Het moet niet gekker worden.

De kokosbollen van laatst waren niet aan Jongste besteed. Ik beloofde hem snel iets te bakken dat vooral naar zijn smaak zou zijn. Het werd een echt kinderkoekje, ook al is die lange inmiddels zeventien. Smartiekoekjes.

De ingrediënten zijn eenvoudig en makkelijk te verkrijgen. Zout, bakpoeder, ei, meel, boter en basterdsuiker. Alles mag bij elkaar gemengd.

Daarna gekneed en tot een bal gemaakt in folie gerold. Zo gaat het voor een uurtje de koelkast in.

Daarna nog even doorkneden en na een kwartiertje buiten de koelkast kan het deeg uitgerold worden tot een plak van ongeveer 4 mm dik.

Met een vormpje steek je koekjes uit en leg je ze op bakpapier op een bakplaat. 
BakplaatJE in mijn geval, want ik heb een piepklein magnetron-oventje.

Per koekje prik je er drie keer met een vork in.

De oven gaat op 200 graden om op te warmen. Als hij op temperatuur is, gaat de bakplaat op het rooster de oven in en zet ik de stand terug naar 175 graden.

Na dertien minuten bakken, en tussendoor het bakblik meedraaien om gelijkmatig bruin worden te realiseren, mogen de koekjes uit de oven. Ik laat ze op een rooster afkoelen.

Vervolgens gaat het volgende bakblik de oven in, net zolang tot alles weg is gebakken.

Wanneer de koekjes zijn afgekoeld is het tijd om de bovenlaag aan te brengen.

Daarvoor doe je 300 gram pure chocolade in kleine stukjes in een plastic magnetron bestendig schaaltje.

Op vol vermogen zet je het schaaltje voor 20 seconden in de magnetron. Daarna roer je de chocolade met een plastic spatel om. Je herhaalt dit tot het grootste deel van de chocola gesmolten is. Daarna schakel je terug naar 10 seconden opwarmen, tot bijna alles gesmolten is. De rest smelt vanzelf tijdens het blijven doorroeren.

Met een kwastje breng je dan chocolade aan op een koekje.

Daarna druk je smarties in de chocolade en hoeft de chocolade alleen nog maar afkoelen en stollen, zodat alles aan elkaar blijft plakken.

Ben benieuwd hoe ze smaken. Wanneer Jongste vanavond laat uit zijn werk komt, gaan we er op aanvallen. Ik denk dat ze mierzoet zijn.

Een aantal verbeterpunten voor een volgende keer heb ik al gevonden:

- 200 Gram chocolade is voor deze hoeveelheid deeg waarschijnlijk wel voldoende.
- Het deeg loopt uit in de oven. Dus een speciaale uitsteker gebruiken heeft geen zin,
  want de vorm gaat helemaal verloren.
- In plaats van de paarse vorm, kies ik een volgende keer de kleinere groene. Dan worden
  de koekjes niet zo groot, want zoals gezegd: ze lopen nog uit. Nu haalde ik 13 koekjes
  uit het deeg, dan zullen het er een aantal meer worden.
- De smarties uit het kleine doosje zijn mini smarties. Die vind ik geloof ik beter staan en

  zal het iets minder zoet maken.

"Een gebalanceerd dieet is een koekje in beide handen."

Naschrift: ik heb een dag later de koekjes nog eens gemaakt. Met de kleinere uitsteker én de mini smarties. Er gingen 22 koekjes uit het deeg. De prijs is dan €0.25 per koekje.

Kokosbollen

Er is tijd en er is rust. Tijd en rust om wat vaker iets te bakken.

Dus ik pakte mijn Koekjesbijbel.

En zocht de kokosbollen. Ik maakte ze al eens eerder. En kwam er toen achter dat het recept weinig ingrediënten bevat, het makkelijk en snel te maken is en ook nog eens verrassend lekker.

Wat suiker, kokossnippers, eitjes, custardpoeder en zout. Dat is alles. Eventueel nog wat chocola als je er chocolade-kokosbollen van wilt maken.

Even mengen en dan een uurtje in de koelkast laten staan.

Daarna ga je van dit mengsel hoopjes vormen op een vel bakpapier op een bakblik.
Ik maakte ze van de kleine ijslepel die ik in huis heb. Komt het niet helemaal goed uit de ijslepel, dan kun je heel makkelijk met de hand de vorm er in terug 'kleien'.

Intussen zet ik de oven op 225 graden, met een rooster er alvast in. Wanneer hij op temperatuur is, gaat het bakblik de oven in en schroef ik terug naar 200 graden.

Na 12 minuten zijn de bollen mooi bruin geworden, zacht aan de binnenkant, knapperig aan de buitenkant. Door er een satéprikkertje in te steken en te zien of het er wel of niet vochtig weer uitkomt, weet je of je lang genoeg gebakken hebt.

Ik produceerde zo twaalf bollen. Wij hielden er thuis allemaal eentje voor bij de koffie.
De anderen verdeelde ik over twee zakjes.

Eén daarvan nam Jongste mee naar zijn studie-opa. De ander legde ik bij andere opa in zijn brievenbus.

Andere opa zei dat hij het 'winkel-materiaal' vond. Volgens mij zijn ze dus gelukt. 

Voor de kosten hoef je het niet te laten. Per kokosbol - zónder chocola - komt de prijs op €0.14 per koekje. 

Ik maakte ze een dag later nog eens, maar nu mét chocolade stukjes erin. Mijn advies: doe het niet, want je proeft er niets van. Mét chocola kosten ze trouwens €0.26 per stuk.

Op naar het volgende baksel.

Malteser koek

Hij vroeg al wéken of ik weer van die koekjes met glazuur wilde bakken. Nou wilde ik dat wel, maar ik merkte dat ik het uitstelde en nog meer uitstelde. Waarom? 

Ik ben nog niet zo handig met het netjes spuiten van het glazuur. Dus het hele proces van deeg maken tot het uiteindelijke koekje kost me nogal wat tijd. En daar heb ik even niet zoveel van, omdat door mijn fysieke gekwakkel het gewone leven meer tijd kost dan anders.

Toen stuitte ik ergens, en ik weet al niet eens meer waar, op dit recept voor iets lekkers.

En dan met de belofte dat het zó klaar is en toch erg lekker. Nou, als dàt geen win-win is?

Het is een malteser cake, hoewel ik het geen cake maar liever koek zou willen noemen.

Dit heb je nodig:

- zakje van ± 192 gram Maltesers
- 100 gram melk chocolade
- 100 gram pure chocolade
- 100 gram roomboter
- 3 eetlepels stroop
- 120 gram biscuitjes

- ovenschaal of bakblik

 

Je begint met het in een pan, op een laag vuurtje, smelten van de chocolade, boter en stroop.

Blijf roeren, tot het geheel goed gemengd is.

Breek de biscuit in kleine stukjes, doe het bij het mengsel en roer het goed door elkaar. 

Net zolang tot de biscuit bedekt is met chocolade.

Voeg nog 100 gram Maltesers toe. Roer ze er kort doorheen. Niet te lang ,want dan smelten ze en dat is niet de bedoeling.

Zorg dat je het bakblik, bedekt met een laagje vershoudfolie, klaar hebt staan. 
Giet daar het mengsel uit de pan in. Verdeel de rest van de Maltesers er boven op en druk ze stuk voor stuk een beetje in het mengsel.

Dek het geheel af met nóg een laagje folie. Zet het dan voor een aantal uren in de koelkast. Het geheel moet weer stollen, zodat het in brokken te snijden is.

Het maken is hiermee klaar. Geen oven komt er aan te pas. Het geduld hebben tot het stevig genoeg is, is misschien nog wel het lastigst.

Achteraf bleek mijn blik iets te groot (18 x 20 cm). Door de verdeling over de bodem, werd de laag niet zo dik. Tijdens het snijden ging het daardoor brokkelen en kon ik er geen mooie stukken van maken.

De lekkerbekken hier in huis hadden daar geen enkel probleem mee. Want echt, het was héérlijk! En met een lepel komen de brokjes ook daar waar je ze hebben wilt. Maar ik raad je dus wel aan een wat kleiner blik te gebruiken.

En, ga jij het ook eens maken?

Blij met een aardbei

Er zijn veel redenen waarom ik de zomer waardeer, maar de aardbei staat toch wel in de top 10. Net als buiten eten.

Laatst kwam dat samen in een gezellige middag en avond, waarbij ik had geroepen wel  voor iedereen een toetje te willen maken.

Dat werd best nog even zoeken. Want wat vindt iedereen lekker, is niet te complex om te maken, kan goed van te voren worden bereid en vraagt niet om allerlei mooie opmaak technieken?

Simpel gezegd: wat is van mijn niveau en hoef ik min of meer alleen maar in een bak bij elkaar te kwakken?

Ik besloot terug te vallen op een gouwe ouwe - apple crumble met vanille ijs *klik - en iets nieuws uit te proberen. 

Het werd aardbeien tiramisu. Of eigenlijk maakte ik er twee, want er moesten 13 mensen van eten. Niet moeilijk, wél lekker.

Om er óók 1 te maken, heb je dit nodig:

- ovenschaal
- 450 gram Griekse yoghurt
- 200 gram monchou
- 5 eetlepels poedersuiker
- 500 gram aardbeien
- 150 gram lange vingers
- 1 appeltje

De monchou is de reden waarom ik dit nooit eerder maakte, want de heren hier in huis blieven dat niet. Onder de 10 andere aanwezigen zou toch wel iemand zitten die dit lekker zou vinden? En anders kon ik me altijd nog opofferen en alles alleen oppeuzelen. Het bleek niet nodig.

Aan de slag dan maar. Eerst doe je de yoghurt, monchou en poedersuiker in een kom, om het vervolgens door elkaar te mixen, tot er geen klontjes meer in zitten. 

Daarna pureer je de helft van de aardbeien met behulp van een staafmixer. Met een vork zal dit trouwens ook prima lukken. Dit meng je door middel van een lepel bij de yoghurt en monchou. 

Vervolgens maak je het appeltje tot moes. De bodem van de ovenschaal bedek je met lange vingers die je met de niet-besuikerde kant eerst door de appelmoes haalt. In plaats van moes kun je trouwens ook appelsap gebruiken.

Daar overheen gaat ongeveer de helft van het yoghurt-aardbeienmengsel. Daarna weer een laag lange vingers en de rest van het mengsel. Daarbovenop doe je de andere helft van de aardbeien.

De hele schaal kan dan de koeling in om in enkele uren wat op te stijven.

Conclusie: het was héérlijk! Maar toch scoorde de apple crumble de meeste punten.

* het recept komt van lekkerensimpel.com.

Dank je de koek-koek

Het is de grootgrutter wéér gelukt. De laatste keer waren het voor mij de moestuintjes. Maar met hun laatste actie hebben ze het kind in me weer boven gehaald. De koekenbakkers. 

Koekvormpjes konden er dit keer gespaard worden. Dàt vond ik leuk, als recreatief thuisbakkertje. Een spaarperiode van vier weken is wel véél te kort voor een gezins-portemonnee. Maar mensenlief, want een ruilhandelsgeest hebben wij met zijn allen. Familie spaarde mee en ineens had ik er een heleboel. Dezelfden. Dàt wel natuurlijk.

Ik ging op zoek naar mede spaarders en we hielpen elkaar waar we konden.

Zondag was de laatste dag dat ze uitgedeeld werden. Ik moest nog brood en wat andere dingen hebben en dacht 'Ik ga nog een pakje bemachtigen. Wie weet moeten de dozen leeg en geven ze me er eentje extra.' Wie niet rijk is moet tenslotte een beetje slim zijn. En het lukte. Ik kreeg gewoon 10 pakjes van dat aardige meisje. 'Ze moeten toch op.' Zie je wel, dat dacht ik al.

Ik had mazzel, want er zaten er 2 in die ik nog niet had. De laatste 2 ontbrekenden kwamen uit onverwachte hoek. Lang leve Social Media.

Zondagavond deed ik een proefbaksel. Beetje stoeien met de samenstelling van het deeg, stand van de oven en baktijd. 

Om binnen, laat ik zeggen, 1 week tot het ultieme letterkoekje te kunnen komen.
Al snel begon het serieus lekker te ruiken op de benedenverdieping.

Van de eerste serie stuurde ik ons gezin een foto, om hen uit alle hoeken van het huis naar de keuken te lokken. Als je scherp kijkt, zie je dat ik toen de S nog niet had. Deze stand-ins maakte ik van een bijgesneden en verfrommelde spiegelbeeld-Z.

Mijn telefoon bliepte bijna onmiddellijk terug.

Ik dacht serieus dat hij blij was met zijn korte naam, nu hij probeert minder te snoepen.
Toch niet dus.

Afijn, ik ben compleet.

Maar ik heb er nog een zwikkie over. Iemand nog iets nodig? Dan zorg ik dat ze bij jou komen.

Wat ik uiteindelijk overhoud gaat naar een juffie toe.

Iedereen bedankt voor de hulp!

Radler kwarktaart

Oudste drinkt graag een koud flesje of blikje Radler. Een fris citroenbiertje, met naar keus een alcoholpercentage van 2% in zich, of 0%.

Oudste lust graag taart en is daar helemaal niet kieskeurig in. Jongste eet bij voorkeur kwarktaart. Dat is voor mij weer erg prettig, want een eenvoudiger taart om te maken ken ik niet. Bovendien is het onmogelijk deze te laten mislukken.

Oudste was dus jarig. Bij jarig hoort taart. Én er bleek een Radler Kwarktaart-mix in de verkoop te zijn gegaan.

Tja, wat doe je dan? Precies. Ik was bereid om dit een keer uit te proberen.

Radler is frisdrank en bier tegelijk. Al bijna een eeuw oud. De Beierse kroegbaas Franz Kugler had in 1922 het idee om voor dorstige fietsers een nieuwe drank samen te stellen. Hij mengde citroenlimonade met pils en bedacht meteen ook maar een naam. Fahrrad werd Radler. De rest is geschiedenis. Nieuwsgierig naar meer? Klik dan eens hier, dan kun je er meer over lezen. 

Ook bijvoorbeeld dat er vier tot zes suikerklontjes in 1 flesje / blikje zitten, afhankelijk van het merk. En dat er minder suiker zit in de alcoholvariant.

Ik nam dus de proef op de som, met de Radler kwarktaart van Home made. De bereiding was zoals ik al eerder zei, een fluitje van een cent. Binnen twintig minuten stond de taart in de springvorm, waarna hij nog zo'n 2 1/2 moest opstijven in de koelkast.

Hij was ècht heerlijk. Zomers, fris, licht en luchtig. De smaak wordt bepaald door de Radler en dan vooral door het citroendeel van deze combinatiedrank. De pils proef je er niet in terug.

~ Ik maakte er chocoladeschaafsel op en slagroom naast ~

Feitelijk hadden we hier dus te maken met een citroenkwarktaart. Maar dan echt wel een hele lekkere. Waarschijnlijk kun je de Radler moeiteloos vervangen door citroenlimonade. Dat ga ik nog wel eens testen en dan horen jullie dit weer van mij.

Het is ècht een eitje

Er is een tijd geweest waarin ik weinig eieren at. Gebaseerd op het gegeven: "Van meer dan twee eieren per week, krijg je een veel te hoog cholesterolgehalte in je bloed".  

Maar tijden en inzichten veranderen. We worden daar allemaal mee geconfronteerd. Dan weer zijn melkproducten riskant, een volgende keer brood en andere koolhydraten. Vlees en suikers, allemaal niet goed. 

Ik hou het simpel. Ik eet en drink alles, maar niet te veel en gevarieerd. En ren regelmatig een rondje, om mijn voorliefde voor koek, chocola en chips te compenseren.

Langzaam maar zeker 'durf' ik ook wat vaker ei te eten. Omdat het goed is voor spierherstel na mijn looptrainingen én omdat ik het lekker vind. 

De variant van de ei-quiche had ik nog niet eerder gemaakt. Het is een simpel receptje, snel klaar, maar ziet er tóch een soort van feestelijk uit op je bord.

Ik hield het simpel. Behalve wat kurkuma kruiden voegde ik niets toe. Natuurlijk passen stukjes paprika, champignons en een uitje er prima bij, maar dan is mijn muffinvorm veel te klein. Die zit snel vol hoor.