Plandelen; de ervaringen van een bukkende vrouw

Sinds ik aan het herstellen ben van mijn laatste ziekenhuisopname, die gelukkig alweer anderhalf jaar achter mij ligt, maak ik bijna dagelijks een ommetje.

Ooit begonnen onder de hashtag #beweegtherapie. Om in beweging te zijn, de scharnieren soepeler te krijgen en te houden, mijn conditie en uithoudingsvermogen te verbeteren en weer enigszins in de buurt van mijn 'oude' gewicht te komen.

Deze therapie is inmiddels een ingesleten gewoonte geworden.

Onderweg stoorde ik me meer en meer aan broodzakken, blikjes en fastfoodverpakkingen die her en der op de grond en in de berm lagen. Wanneer ik in de buurt van een afvalbak was, raapte ik soms wel eens iets op. Tot ik dacht: ik moet gewoon een tasje meenemen.

Het duurde vervolgens een dag of wat voor ik daar ook aan dacht vóórdat ik de deur uitliep en niet pas erna. Ik had in huis nog een pakje plastic wegwerphandschoenen liggen. Daarvan nam ik er ook eentje mee.

Voor ik het wist was mijn tasje vol. Al ver voor het einde van mijn geplande wandelrondje.

Een paar dagen later deed ik hetzelfde, maar nu op een ander traject. En terwijl ik altijd dacht dat er maar zo af en toe wat op de grond lag, was ook nu mijn tas verrassend snel vol.

Inmiddels heb ik bijna standaard een tasje, handschoen en het pasje om de afvalcontainer mee te openen bij me. Niet omdat ik denk dat we er met zijn allen iets mee opschieten. Dat er minder weggegooid zal worden. Welnee. Daarvoor zijn er veel te veel viespeuken, sloddervossen en nonchalante mensen in de buurt. Ook niet omdat ik een heilige ben. Maar wél omdat het me voldoening geeft en ik zo een stukje van mijn eigen irritatie oplos.

Verder doe ik er niemand kwaad mee. Het levert soms een leuk gesprek op, een duim omhoog of een vriendelijk woord. Soms ook open monden en wijzende vingers. Ik vind het allemaal prima.

Ik kom van alles tegen. Een TomTom bijvoorbeeld.

En een gloednieuw leesboek. Een hemd.

Op een verlaten parkeerplek midden in de polder zag ik de resten van een 'gezellig' samenzijn. Een zak nog halfgevuld met ijsblokjes, drankverpakkingen, doosjes spacecake, lege kleine sluitzakjes en pillen strips.

Oxycodon. In de zorg gebruikt als pijnstiller. Maar ook met een geestverruimende en verdovende werking.

Het straalde veel treurigheid uit. En ik heb te doen met alle mensen die op deze gebruikersplek samenkomen.

Onder een bosje zag ik een plastic tas. Een lege, dacht ik. Ik trok hem weg, maar toen bleek hij vol te zitten. Met allemaal bijzondere spullen, waaronder ook twee naambordjes van de supermarkt. Wie gooit dat daar dan?

Rondom bankjes is het altijd prijs met blikjes, drank en kleine sluitzakjes. Eén maal lag het drinkglas er ook nog bij.

Naast de parkeerplaats in de wijk bij ons aan de overkant, vond ik eerst een leesbril, met afgebroken poot. En daarna een onbeschadigde gewone bril. 

Een melding op de buurtapp leverde geen eigenaar op. Weggooien vind ik nog moeilijk.

Inmiddels weet ik in de buurt de containers te vinden, die òf altijd open kunnen òf waar onze pas actief is. Gek genoeg doet de pas het alleen in de wijk direct naast ons. Een twintigtal meter verderop krijg ik ze niet open. 

Dus vaak genoeg loop ik een paar kilometer met een volle tas rond. Wat niet echt motivatie verhogend werkt. Dus als hier een Irado medewerker meeleest: doe mij en de omgeving een plezier en geef onze pas toegang in een ruimer gebied.

Inmiddels heb ik een aantal tasjes-sponsoren. Waarvoor nogmaals bedankt!

De mijne waren op en er stond al 'pedaalemmerzakken' op mijn boodschappenlijstje. Toen ik bedacht dat ik vast niet de enige was met 'nutteloze tasjes - die eigenlijk alleen in de weg liggen' in huis. Ik plaatste een oproep èt voilà: de volgende ochtend hingen er al tasjes aan onze voordeur.

Hartstikke fijn. Omdat ik heus nieuwe tasjes kan en wil kopen, maar ik het nóg beter vind om eerst het oude plastic op te maken.

Dus gooi geen overbodige tasjes meer weg, maar doneer ze maar aan mij. Ik kom ze graag ophalen.

Dit blikje laat zien hoelang het op straat kan blijven liggen, als het niet in een afvalbak wordt gegooid.
Ik vond het, weggemoffeld onder een hek, waar eens per jaar de Koningsdag-vrijmarkt-kleedjes liggen. De houdbaarheid is nu vijf jaar verlopen, dus het ligt er nog minstens een jaar langer.

Jullie weten dat wij aan Geocachen doen, toch? Ook een soort van schat zoeken, maar dan anders.
Er worden ook Geocache Events georganiseerd, meestal met een thema. Daar komen dan gedurende een korte tijd - een uurtje of een dagdeel - een aantal cachers bij elkaar. Het sociale aspect is dan groot. Een meet and greet in het groot. Bijpraten. Ervaringen uitwisselen.

Ik had er nog nooit eentje bezocht. Maar toevallig werd er op 14 september eentje in de buurt georganiseerd met als thema Cash In Trash Out. De samenkomst was op een parkeerplaats en het was de bedoeling om met elkaar in één klap de omgeving daar te ontdoen van al het zwerfafval.

Nou. Mijn Pa - die wél vaker events bezoekt - had interesse en omdat ik toch dit blog aan het voorbereiden was vond ik het wel hier binnen passen.

Zo'n vijfentwintig man, vrouw en kind gingen met prikstokken, handschoenen en vuilniszakken aan de slag. Wij trokken de aangrenzende woonwijk in en daar viel mij op dat er veel minder op straat te vinden was, dan waar ik woon. Na een half uurtje werden we beloond met een glaasje sinas en een koek en daarna fietste ik tevreden weer naar huis. Het was een mooi initiatief. Ook weer meegemaakt. 

De zaterdag erna was het World Cleanup Day.

Op die dag werd, samen met 180 andere landen, de handen uit de mouwen gestoken. Met zijn allen op pad om zwerf afval op te ruimen. Een nevendoel was het in kaart brengen van welk soort afval er allemaal in het milieu ligt. Om daar dan weer producenten mee te kunnen confronteren.

Voor mij een dag als de voorgaanden. Ik was niet van plan om de hele inhoud van mijn tas te gaan analyseren en stuk voor stuk vast te leggen in een speciale app. Daarvoor vind ik teveel rommel en als ik even heel eerlijk ben: daar heb ik geen zin in.

Wel had ik de grijper aangevraagd bij onze gemeentelijke Irado. Die kwamen ze netjes thuis afleveren.

Een grijper die ik zéker niet ga gebruiken. Dat zou namelijk een circusact worden. Hij is zó lang dat het mij niet lukt om ermee in de tas te geraken die ik in mijn andere hand vast heb. Als ik alles wat ik vind ermee op moet rapen, ben ik vermoedelijk vier keer zolang onderweg.

De mensen van de gemeentereiniging hebben misschien de hele dag de tijd voor hun werk, maar ik wil gewoon doorlopen tijdens het wandelen. Als ik alles met die grijper moet pakken duurt dat een eeuwigheid. Dan voel ik me de schoonmaker en dat ben ik thuis wel weer. Buiten wil ik wandelen.
En dat gaat beter als ik zo af en toe buk en dingen opraap. Een prima workout. 

Ik heb dit trouwens al wel vaak uit moeten leggen onderweg. Want veel passanten komen me vertellen dat er grijpers te koop zijn. Ik denk dat ik er als bukkende vrouw een beetje zielig uit zie. Het zij zo.
Ik ben en blijf toch maar die bukkende vrouw. Wél eentje met een handschoen aan, uiteraard.

Intussen vind ik nog steeds de meest uiteenlopende dingen. 

Ik kan het best begrijpen dat er puzzelstukjes náást de afvalbak belanden als je een puzzel weg wilt gooien. En dat je ze dan niet op raapt, snap ik ook best.

Maar ik begrijp niet, dat als je wél een borstel mee kan nemen om de vacht van je hond te kammen,
je níet een zakje meeneemt om het in te doen en het dan weg te gooien.

De meeste spullen die hierboven op de prullenbak liggen, vond ik in het gras bij een hoge flat. Tja, allemaal van het balkon afgedonderd dus.

Ik vond een kleerhanger, ballenbak-bal, afscheidscadeautje en een rolmaat.

Maar ook babysokjes, zakjes met beschimmelde boterhammen, snoepzakken, satéprikkers, stekkers en snoeren, aanstekers, fastfoodverpakkingen, to-go- drinkbekers, gescheurde onderbroeken.

Een halve rol beschuit, volle luier, bonnetjes en een winkelwagen.

Er is trouwens een duidelijke Top 3. In willekeurige volgorde zijn dit:

- tissues

- sigaretten pakjes

- blikjes

Op die laatsten komt vanaf 31 december 2022 statiegeld. Van mij had het eerder gemogen. Ik ga er vanuit dat er dan minder op straat komen te liggen. Bij de plastic flesjes lijkt het namelijk ook te werken. Daarvan liggen er echt minder naast de prullenbak tegenwoordig.

Maar nog steeds genoeg om mijn zakgeld aan te vullen. Ik heb het bijgehouden en in die paar weken heb ik er zesendertig verzameld. Met als hoogtepunt elf flesjes tegelijk op één locatie. En ja, daar buk ik voor.

Verder ook nog twee grote flessen. En een muntje van tien eurocent. Alles bij elkaar goed voor €6.
Dat zijn toch twee koek uitstekers die ik kopen kan.

Wat ik opvallend weinig vind zijn kauwgom, lachgas patronen en mondmaskers.

Bijvangst zijn de leuke reacties onderweg. Die variëren van het hartelijk groeten, tot opmerkingen als 'Goed van u' of 'Ik doe het ook hoor'. Natuurlijk zijn er ook mensen die vertellen dat ze het vertikken om de rotzooi van een ander op te ruimen, En dat vind ik net zo begrijpelijk en prima.

Ik ben geen heilige en ben niet uit op complimenten. Het geeft mij voldoening en vermindert mijn ergernis onderweg.

Eén keer dacht ik 'Zeg dan niks'. Dat was toen een buurvrouw haar hondje uitliet, mij passeerde en al wijzend riep: "Daar ligt ook nog wat!"

Zeewandeling

 zaterdag 17 juli 2021

Al meerdere keren kreeg ik van mijn vader een leuke schilderijtje. Altijd mét mooie bloemen er op,
of drie damesfiguren. Beiden berusten niet op toeval. 

Omdat ons twee jaarlijkse buitenlandse tripje in de koelkast staat, tot we weer veilig kunnen vliegen en reizen, kozen we een zaterdag uit om bij te kletsen.

Wij drieën hebben weinig nodig om het fijn te hebben met elkaar.

Maar we kregen zoveel meer.

Het toeval wilde dat het een prachtige zomerdag werd.

Met badpakken, kite surfers, ligbedjes en vooral heel veel vrolijke mensen.

Onze akela vond een gratis parkeerplaats op het drukste punt van Kijkduin, waar we startten met een drankje en taartje. 

Vandaar liepen we langs het water naar Scheveningen.

Waar we uiteraard een lunch verdiend hadden.

Toen ik de foto op het strand maakte, hoorde ik naast me : "Ik voel een blogje aan komen..."

En terwijl dat niet de bedoeling was, want er staan nog wel wat onderwerpen in de wachtrij, heb ik het nu toch gemaakt. Want deze foto's hebben toch ook niet veel meer nodig?

De Utrechtse Waterlinie Wandeltocht

zaterdag 3 juli 2021 

Vorig jaar was ons oog op deze Waterlinie Wandeltocht aan de Zuiderzee gevallen. Hij dankt zijn naam aan de 19-eeuwse verdedigingslinie die de grote steden in het westen van ons land beschermden tegen de aanvallers in het oosten. Bij oorlogsdreiging werd het gebied van Muiden tot aan de Biesbosch onder water gezet. Zwakke plekken in de linie werden versterkt met forten.

De Nieuwe Hollandse Waterlinie is genomineerd voor UNESCO werelderfgoed.

Dit leek ons leuk. Eens een ander wandelgebied. Maar uiteraard werd deze in 2020 gecanceld.

~ Met de stempelkaart om onze nek ~

Bij het weer openstellen van ons land, was deze tocht de eerste die weer op de agenda kwam.
We schreven ons direct in. Op de minst lange afstand, want we waren beiden niet zeker van wat we (aan)konden.

~ Koffie is áltijd een goed idee ~

Verder dan dat, hadden we niet gekeken. Dat hadden we, achteraf gezien, beter wél kunnen doen.

~Fort Ossenmarkt in Weesp ~

Wat bleek? Er waren drie afstanden te kiezen. De langste was 27,5 kilometer, die liep van Weesp naar Naarden-Vesting, en weer terug naar Weesp. Een rondje dus. Langs onder andere Muiderberg, het Markermeer, IJmeer en het Muiderslot.

~ Molen De Onrust van Natuurmonumenten ~

Maar daar kwamen wij dus niet.

De andere twee afstanden waren beiden een half rondje. Waarbij onze helft van Weesp naar Naarden-Vesting liep. Maar dus niet terug.

Met andere woorden: we liepen geen rondje. Het start- en eindpunt waren niet het zelfde. Hoe onhandig is dat zeg.

Daarbij was de omschrijving van de wandeling als volgt: 'Onderweg zie, beleef en proef je van alles!' 

 

~ Een glaasje sinas van tante Annie ~

Eerlijk? Onze helft was eigenlijk behoorlijk bloedsaai. De verkeerde afstand gekozen dus.

De natuur was mooi, maar eenzijdig. Er viel weinig te beleven en bekijken onderweg.

Geproefd hebben we alleen een muizenblokje kaas en een glaasje appelsap.

We keken enorm uit naar een terrasje, maar dat was er nergens langs de route.

Gelukkig hadden we wél tante An. Die had haar schuurtje en garage open gedaan, een klein koelkastje aangezet en alle tuinstoelen die ze vinden kon voor de deur geposteerd.

Voor een euro schonk ze wat fris voor je in, of kreeg je koffie uit de thermoskan.

Dit had voor haar duidelijk niets met geld verdienen te maken. Maar met open armen en een goed hart. En wat was haar rustplek welkom. Heerlijk. Even zitten.

~ Bij de finish nog even een drankje doen ~

Ze bleek vol verhalen te zitten. Eén van ons gooide er een kwartje in en hoppa...daar ging ze. 

Tante Annie Mostert Pieterse - 96 jaar - woont al 74 jaar op dit adres. Lang geleden was ze gaan inwonen bij haar kersverse echtgenoot en zijn broer. 

Ze woonden in De Machine. 

Een voormalig gemaal met twee stoommachines. Waarmee een toenmalig Tweede Kamerlid het Naardermeer droog wilde leggen. En daarmee een fortuin dacht te gaan verdienen. Maar het experiment mislukte en werd veel te duur. Want door kweldruk kwam er zoveel water naar boven, dat de machines dag en nacht moesten draaien om de Naardermeerpolder droog te houden. 

De familie ging failliet en wilde van het Naardermeer af. Gemeente Amsterdam toonde zich toen belangstellend, want zij dachten er een huisvuil dumpplaats van te kunnen maken. Doordat Natuurmonumenten het gebied in 1905 aankocht, ging dat gelukkig niet door. Het Naardermeer werd daarmee het eerste beschermde natuurgebied in Nederland. 

Nadat de stoommachines waren verwijderd, kon het gemaal als woonhuis gebruikt worden. Zo is het gekomen dat de schoonouders van tante Annie en later Annie zelf, deze woning al zolang huren van Natuurmonumenten.

(Dit was mijn spreekbeurt.)

Gelukkig waren we in goed gezelschap. En liepen we druk kletsend de hele route af.

Met wat knie- en pees-pijntjes voor hem, en zonder moeite voor mij, verzamelden we onze drie stempels en konden we 13,5 kilometer aftikken.

Dat was een mooie opsteker. 

Dus ondanks het tegenvallende evenement - wat gewoon pech was doordat we de minst leuke helft liepen - hadden we een fijne dag samen. Dat smaakt naar meer.

Steun de horeca in Leiden

 zondag 21 maart 2021

Een gezamenlijke vrije zondag, gaf ons weer de kans om een 'steun-de-horeca-wandeling' te doen. 

Na twee keer Delft, en een keer Dordrecht en Vlaardingen te hebben aangedaan, kozen we nu voor Leiden. Een half uurtje rijden en voor ons een stad die we helemaal niet goed kenden.

Haagse Robbie en zijn vrouw wilden weer aansluiten en dus spraken we af bij Museum Volkenkunde, naast de Morspoort uit 1669. Dit is de westelijke stadspoort van Leiden. Dit rijksmonument, een poort met een achtkantige koepel, deed lange tijd dienst als gevangenis en is nu één van de twee nog overgebleven oorspronkelijke acht stadspoorten.

Al wachtend doodden we de tijd met het oppikken van een geocache. We waren er tenslotte toch. En het spotten van dit pandje, waarvan mijn zusters hart toch even sneller ging kloppen.

Na een eerste koffie-to-go begonnen we onze wandeling. Geen stap voor stap beschrijving, maar een uiterst summiere plattegrond dit keer. Maar daarvoor hadden we onze eigen speurneus in ons midden. No problemo.

Hier leerde ik al het eerste feit over Leiden. Rembrandt van Rijn is er geboren. In 1606 als 9e kind van een molenaar. We liepen over de Rembrandtbrug, door de Weddesteeg over de Rembrandtplaats. 

Langs zijn geboorteplek. Zijn geboortehuis zelf is helaas door de stad afgebroken.

Via het Noordeinde liepen we over de Oude Varkenmarkt. Daar passeerden we deze gerestaureerde Doelenpoort. Deze stamt uit 1645 en gaf vroeger toegang tot de Leidse Schutterij. 

Van daaruit langs de gebouwen van de universiteit. Tot we uitkwamen bij de Horus Botanicus aan de Rapenburg. 

De oudste botanische tuin van Nederland, aangelegd in 1590. Hét groene hart van Leiden. 

Als het land weer open gaat, zou ik hier graag eens terugkomen.

Vanaf hier gingen de heren op jacht naar het eerste biertje.

 

In de Bakkersteeg vonden we Babbels, waar net het reclamebord buiten gezet werd en de deur geopend. Je mocht er niet buiten zitten, geen bier uit een flesje drinken én niet van het toilet gebruik maken.

Officieel dan. Wij deden het alle drie. Met voor de dames een smoothie. Reuze gezond, zo'n wandeling hè?

Het was fris en winderig, dus al snel vervolgden we onze weg.

Er viel van alles te zien en ontdekken onderweg.

Hier moesten we aan Rapunzel denken. Het was niet te herleiden of de plant nu vanaf de grond omhoog groeide, of juist vanuit het raam naar beneden.

Aanbeland in de Kloksteeg...

...liepen we tegen de Pieterskerk aan. Een laat gotische kerk en de oudste kerk van Leiden. Deze kerk is opgebouwd in fases, omdat er niet altijd financiële middelen voorhanden waren. Uiteindelijk heeft het hele bouwproces 180 jaar gekost.

Van daar vervolgden we onze weg langs het stadhuis, langs de Nieuwe Rijn over de Vismarkt, recht op de historische Koornbrug af. Nu waren we in het hart van de stad. Al in 1642 werd van deze brug de eerste steen gelegd. Alleen de onderkant stamt nog uit deze tijd. In 1824 werd de overkapping geplaatst, om zo de koopwaar te beschermen.

Eeuwenlang werd er op deze brug koren - wat anders? - verhandeld. Onder het dak werd het koren opgeslagen. De gaten in het plafond dienden als ventilatie. 

In 1978 vond er een restauratie plaats, waarbij alle zuilen vervangen werden en er een gedeeltelijk vernieuwde kapconstructie ontstond.

In maart 2007 vond er nóg een restauratie plaats, wegens aantasting van de brug door houtrot en schimmels. Ik vind het geweldig hoe deze stad omgaat met haar historische gebouwen en daar zuinig op lijkt te zijn.

Inmiddels was ik dan ook aardig gecharmeerd geraakt van deze stad. Ik wist niet dat het zoveel mooie gebouwen bevat.

Opeens stonden we voor een volgend hoogtepunt: de Burcht van Leiden.

Het bevindt zich hoog boven en midden in de stad, op een kunstmatige gras heuvel. Op de plek waar de twee armen van de Rijn samenvloeien. In de 9e en 10 eeuw was deze locatie een omheinde vluchtplek voor mensen en hun vee tegen mogelijke belagers.

De burcht heeft tegenwoordig een doorsnede van 35,5 meter en het muurwerk is gemiddeld 6,2 meter hoog. Het deed echt sprookjesachtig aan.

"We gaan toch wel even boven kijken? " De helft vond van niet, maar mijn helft ging deze kans niet aan zich voorbij laten gaan. Natúúrlijk ging ik die klim naar boven maken. Boven gekomen liepen we de burcht rond en dit gaf vanuit verschillende hoeken een prachtig uitzicht over de stad.

Echt, ik waande me bijna in het buitenland.

Kijk dan hoe imposant, die Hooglandse Kerk. 

Beneden gekomen waren we weer een kwartet en vervolgden we onze wandeling.

Langs de watertjes waar mensen bootjes voor hun huizen hadden liggen. Of een trap, waarschijnlijk om hun duikboot te bereiken.

Na weer wat (kilo)meters lopen waren we bij de Zijlpoort. De tweede overgebleven stadspoort. 

Hier eindigde onze officiële wandeling. Beetje apart, want we waren nog niet terug bij het beginpunt. Deze wandeling was dus geen rondje. Maar ach. Wij hadden onze speurneus bij ons.

Die loodste ons terug via de binnenstad en langs de Hartebrugkerk in de Haarlemerstraat. 

Of eigenlijk, er dwars doorheen, want we hebben er allemaal een kaarsje ontstoken. 

Toen hadden we er negen kilometers op zitten en trek. Met een broodje gyros sloten we deze middag af. Samenvattend: Leiden is een prachtige stad. Gaat dat zien!