Fietsrondje Schiedam

Dat Nederland een fietsland is, dat weten we natuurlijk allang. Het is zelfs over bijna heel de wereld wel bekend.

We hebben meer fietsen dan inwoners. We fietsen samen meer dan vijftien miljard kilometer per jaar. Gemiddeld fietsen we per persoon 888 kilometer per persoon per jaar. Gelderland en Noord-Brabant zijn dé provincies om te fietsen. Als je kijkt naar het aantal fietspaden tenminste. In deze provincies ligt maar liefst 5000 kilometer aan fietspaden. Mijn provincie volgt op de derde plaats met 4800 kilometer.

Dit was mijn eerste fiets. Rood frame, wit zadel, bandjes, spatborden en handvaten. Tof ding toch?

Mijn voorlaatste fiets was een blauwe, met dito velgen. Ik heb er ooit een smeuïg verhaal over geschreven. De aanleiding was heel vervelend, want mijn bijna nieuwe fiets werd toen gejat.
De omstandigheden maakten het hilarisch.

Ik kreeg een nieuwe. Een duplicaat. En anderhalf jaar later werd mijn eerder gestolen exemplaar teruggevonden. Toen had ik er twee.

Het was een degelijke, stabiele fiets. Perfect om post mee te verstouwen. Hij heeft in zes jaar tijd veel te verduren gehad. Kapotte onderdelen werden vervangen door dezelfde te verwijderden van zijn dubbelganger. 

Zo hield ik altijd één complete fiets en werd de tweede steeds kaler. Tot daar niets meer vanaf te halen viel en we afscheid namen.

Toen ik stopte met de post viel op hoe zwaar hij eigenlijk fietste, zonder bagage. Inmiddels was ik door omstandigheden flink wat kilo's aangekomen, had ik geen uithoudingsvermogen en conditie meer en zat ik alles behalve soepel in mijn spieren en gewrichten.

Ontspannen fietsritjes werd hard werken. Als we samen weg gingen, was ik de vertragende factor.
Het fietsen werd een opgave. En ik liet de fiets steeds vaker staan.
Ging wandelen. 'Koop toch een nieuwe fiets', zei hij regelmatig. Maar ik bleef volhouden dat het niet aan de fiets lag, want die was prima.

Tot we van de zomer met het gezin op fietsvakantie gingen. En ik op de huurfiets fluitend naast iedereen kon blijven rijden. Ik gaf toe. Het lag toch ook aan de fiets. We namen ons voor in het voorjaar van 2021 een andere te gaan kopen. Dankzij het fietsplan van mijn werkgever gaven we er binnen een week een klap op.

Alle drie mijn wensen werden vervuld. Hij heeft een lage instap, heeft versnellingen en een zo onopvallend mogelijk uiterlijk. Er worden hier in de buurt namelijk flink veel fietsen gestolen en ik wil het niet te aantrekkelijk maken. En nee, ik koos geen elektrische fiets. Dat is volgens ons alleen leuk als we er beiden zo eentje hebben. 

Het eerste ritje maakten we in de buurt. De cache koning van Schiedam heeft er namelijk veel neergelegd in onze woonplaats, maar het merendeel hebben wij nooit opgezocht. Omdat we nu eenmaal liever buiten de stad fietsen dan erbinnen. Maar corona maakt dat er veel minder mensen op straat zijn en dus sta je tijdens het zoeken naar caches nu minder te kijk. Dit was voor ons dan ook een 'now or never'.

Het werd een leuk rondje. Langs mooie plekjes en even zoveel afbraak. 

We sloten af met een hengelcache. 

Omdat we nu ook wel eens iets úit de boom wilden halen in plaats van enkel er in terug hangen. Uiteraard werden we vreemd aangekeken, want het blijft een idioot gezicht, zo'n volwassen kerel met een hengel in het park.

De fiets is meer dan goedgekeurd. Laat het voorjaar nu maar doorzetten.

Hij gooide een hengeltje uit

Ik ga het nog een keer over geocachen hebben. Gewoon, omdat we sinds onze eerste vondst in juli 2012 eens iets heel nieuws deden. Nieuw, voor ons dan.

Er zijn namelijk allerlei niveaus moeilijkheidsfactoren en over het algemeen kiezen wij voor de eenvoudiger varianten. Dus we trekken geen wetsuit aan om door sloten heen te baggeren. Huren geen motorbootjes om de vlieten langs te varen. En gebruiken geen boomklimattributen om toppen te bereiken.

Maar. Er zijn ook zogeheten 'hengel-caches'. Dan hangt er een cache in een boom, op een hoogte dat je er in geen geval zo bij kan. Je kunt dan hopen dat je heel goed kunt mikken met een steen en hem uit de boom tikken. Of een lange tak of stok gebruiken. Maar dan heb je hem in handen en wat dan? Hij moet namelijk ook weer terug, want je moet hem achterlaten waar je hem gevonden hebt.

In het park waar wij vlakbij wonen, zijn er een aantal verstopt. Hij had er al een tijdje een oogje op. 
Hij googelde eens wat, zocht naar foto's en filmpjes van andere cachers en kreeg zin om ook iets in elkaar te knutselen.

Via internet kocht hij een goedkope telescoophengel en verzamelde wat ijzerdraad, onder andere in de vorm van een kledinghanger.

Toen ging hij net zolang knutselen tot hij het slagingspercentage hoog genoeg achtte. 

Op de dag van de verkiezingen stak hij zijn hengel bij zich en nadat we beiden ons hokje rood hadden gekleurd, liepen we door, het park in.

De eerste boom wisten we zo te vinden. Want toen we nog géén hengel hadden, waren we al eens gaan kijken. Gewoon. Om in te schatten hoe hoog het zou hangen en of het überhaupt haalbaar zou zijn.

Ik dacht me zelfs nog te kunnen herinneren aan welke tak hij toen hing. Maar hoe we ook tuurden, we zagen hem niet.

Totdat...hij zag dat hij gewoon op de grond lag. Kijk. Daar vlak boven die takken, met dat half ronde gele (ijzer)draadje. Niet zo heel gek, want het weekend hiervoor had het enorm gestormd. Het ding was gewoon uit de boom gebonjourd.

Kijk. Zie je, daar ligt ie. Dus het uit de boom halen kregen we cadeau.

Toen kwam het leukste deel van zijn missie. Hij schoof met veel bravoure zijn hengel uit, hing de cache aan de haak en ging aan het prutsen richting tak.

Ik wilde mijn positie innemen om dit historische moment vast te leggen, maar was al te laat toen ik goed en wel stond. Zie je hem hangen, op de foto hierboven, daar aan die linker tak?

Missie geslaagd. Op naar boom twee.

Ook hier geen cache in de boom, maar dankzij de storm op de grond.

Dan maar weer alleen terughangen. Ook leuk. En nu makkelijker als in de zomer, bedachten we ter plekke. Want als de bomen vol hangen met bladeren wordt het toch een stuk lastiger.

Hoppa, uitschuiven die hengel. Daar in dat blauwe 'rondje' hangt de cache.

Zo zie je hem beter.

Onder toeziend ook van passerende wandelaars, die natuurlijk geen idee hadden wat wij dwazen daar aan het doen waren, hing hij hem aan een tak.

Toen realiseerden wij ons ook dat het een bijzondere vertoning was. Maar hadden we ook veel lol omdat het hem gewoon gelukt was. Nou ja, deels dan. Nu nog op zoek naar een boom waar de cache er nog in hangt als wij aankomen. Dat proberen we een andere keer.

Ontmoeting

De wereld is groot, maar soms kleiner dan je denkt.

Na het eten fietsten we een rondje hier in de buurt. Dit vooral ter afkoeling, want het was een tropisch warme dag geweest. 

Het einddoel is een terras, want hé, het is tenslotte vakantie. Voor de weg er naar toe kiezen we een route waarlangs een aantal geocaches te vinden zijn.

De laatste op ons lijstje, náást een terras - dat kan geen toeval zijn - is een gouden ei. Wanneer we onze fietsen geparkeerd hebben en er naar toe lopen, komen vanaf de andere kant 4 fietsers aanrijden. Door hun houding herkennen wij collega-cachers direct. Oh jee, pottenkijkers. Wij zoeken liever op onszelf en besluiten hen de ruimte te geven.
Zo nonchalant mogelijk lopen we voorbij en gaan we verderop op een bankje zitten. Afkijken hoe het hen vergaat.

Ik heb dan allang gezien dat ik 2 van deze dames ken - herken.

Ze zoeken en zoeken, maar vinden duidelijk niet het ei. Het tweetal dat ik niet ken, fietst alvast weg en de andere 2 staan nog wat te klooien bij hun fietsen. Dat is het moment dat ik op ze afstap. "Geven jullie het op?", en ik geef ze een hand en noem mijn voornaam. Nog voor de eerste háár naam kan noemen zeg ik "Ja, jij bent Tine". De verbazing in haar ogen......geweldig. En daarop zegt Marga: "Hé jaaaaaa, Diana Reijgersberg!"

Dàt was lang geleden zeg, dat iemand me zo bij naam noemde. Begin 1988 liep ik mijn stage voor de HBOV-opleiding bij de - toen nog - Kruisvereniging van Vlaardingen Holy. De één was daar mijn stagebegeleider, de ander was er de baas. Dertig (!) jaar geleden dus.

Uiteindelijk vind hij voor ons allemaal alsnog het gouden ei. Iedereen blij.

Een dag later komen we hen weer tegen. Op een terras, want hé, het is nog steeds vakantie. We halen oude koeien uit de sloot. Gieren bij namen en situaties uit lang vervolgen tijden.

Erg leuk, zo'n onverwachte ontmoeting.

PS voor Pa: dit is team Betmen13, wonende te Almere. Er liggen daar enkele caches van hen.

De maandag

Maandagmorgen. Een dag met een unieke datum. 17-7-17.
Bij het opstaan voelt ieder van ons wat er gisteravond/nacht verkeerd is gegaan. Brak en gammel beginnen we de dag.

Ineens blijkt het zomer in Groesbeek. Een strakblauwe lucht, een heerlijk zonnetje en een fijn briesje.
Dit is vakantie. We ontbijten en drinken koffie in ons tuintje.
De jongens doen een spelletje. Met de gordijnen dicht. Want als we de zon hier naar binnen laten schijnen, is het na een paar uur een snelkookpan hier. We proberen de warmte dus zolang mogelijk buiten te houden. Dat zal het slapen bevorderen en slapen dat moeten de wandel-mannen goed deze week.
Voetballen doen de jongens op het kleine veldje achter onze tijdelijke woning.

Begin van de middag vertekt Zwager naar de Grote Markt in Nijmegen, voor een meeting met zijn maten.
Wij gaan met Jongste naar de bossen van Malden.
Even een rondje inlopen.
Wat is het hier toch mooi. Langs 9 goed verzorgde caches verplaatsen we ons via de Heemtuin en energiebronnen, langs Duitsland, Portugal en Spanje, weer terug naar de auto.
Om te loggen gebruiken we voor het eerst onze team-stempel.
Op de terugweg doen we een stukje chocoladetaart en een broodje kroket bij Zweef Inn, het zweegvliegveld alhier.

Rond 6 uur zijn we allemaal weer terug op het honk.
Ik wil de keuken in verdwijnen, om de voedzame maaltijd te gaan bereiden. Maar de heren blijken het niet eens met het menu. Ze willen geen vitaminerijke ondergrond. Ze willen weer stapelen. Vet stapelen, dit keer.
Ik probeer er voor te gaan liggen, maar meeste stemmen gelden. Het wordt een snackbar-menu.

Echt, ik doe er alles aan om ze op tijd in topvorm te krijgen. Maar zij willen het op hun eigen manier. OK dan.

De rest van de avond verloopt rustig. De spullen voor morgen worden klaargelegd. Voor degenen die dinsdagavond op tv naar Het Gevoel van De Vierdaagse van Fons gaan kijken en een glimp van hem op willen vangen, Wimmie  loopt de eerste dag in het oranje.
Via de app 4Follower is hij te volgen, onder loopnummer 40D409.

De 40 kilometer lopers starten 2 dagen vroeg, en 2 dagen laat. Omdat zij als Wandelschoen worden ingedeeld, beginnen ze morgen laat. 6 Uur. Dat wil zeggen dat de wekker op 4.15 uur is gezet. Tussen 3 uur en half 4 's middags hopen ze hier de camping weer op te komen. Wij zullen hen met open armen ontvangen.

Ommetje

Vandaag is de laatste dag van onze gezamenlijke week vakantie.

We hebben hem zowaar eens nuttig besteed. Alle voornemens zijn uitgevoerd en dat mag een unicum genoemd worden.

Gevolg is dat we binnen enkele dagen een godsvermogen hebben uitgegeven. 
Allemaal dingen van Het Wensen Lijstje. Gewoon. Gedaan wat we bijna nooit doen. Knopen doorgehakt. Allemaal tegelijk.

Daarmee is onze spaarpot - van de tijd dat we nog met zijn tweetjes, zonder kinderen, waren - geslonken en is de bodem bijna zichtbaar. Maar wat kan het schelen. We gaan hier heel blij van worden en veel plezier van beleven.

Nu. Nu we nog leven. 

Na opnieuw twee confrontaties met leeftijdsgenoten die niet meer ouder gaan worden, zijn we ons zeer bewust dat 'later' óók voor ons misschien wel nooit komt.

Maar nu vonden we het welletjes en gingen we naar een plek waar je met de beste wil van de wereld geen geld uit kan geven. Precies wat we nu nodig hadden.

Via Nieuwendijk gingen we met de veerpont naar Tiengemeten. Het allerlaatste eiland van Zuid West Nederland. Tiengemeten is ontstaan als zandplaat in het Haringvliet en is in de loop van de eeuwen uitgegroeid tot een eiland.

In 2006 is Tiengemeten omgevormd van landbouwgrond naar natuur. Aan de zuidkant is een gat in de dijk gegraven; een groot deel van het eiland staat nu dagelijks onder invloed van de rivier. Verderop staat het water stil en ontstaat een uitgestrekt moeras. In de oudste polder van het eiland herstelt Natuurmonumenten het oude cultuurlandschap.

Momenteel telt het nog slechts tien bewoners.

We besloten de rode route te lopen.

Daarmee hebben we uiteindelijk dik tien kilometer vol gewandeld en zes geocaches gezocht én gevonden.

Het was heerlijk wandelweer. Winderig, maar ook zonnig.

Ik denk wél dat we qua natuur het minst interessante deel van het eiland gezien hebben.

Maar ach, dan hebben we een reden om nog eens terug te komen.

Op de Oostpunt vonden we de enige horeca-gelegenheid, die deze tijd van het jaar geopend is. De Herberg.

Daar vertelde één van de vogelaars ons dat hij die dag al dertig verschillende vogels had gezien. Ja duhuh. Wij ook.

Maar hij bedoelde verschillende soorten vogels. Dàt hadden wij inderdaad gemist. 
Maar wij hadden dan tenminste wél de Gumsel gezien. En hij niet.

Al met al: een heerlijk dagje.