Fotoboek Maart

Ook in de maand maart is het me gelukt.

Er zitten nu drie maanden in mijn foto-album-to-be.

Het jaar 2019 is drie maanden oud, dus het klopt precies :-).

Op naar april. Hopelijk een maand met veel korte-broeken-weer.

Het was fun bij de Sparta Fun Run

vrijdagavond 15 maart 2019

De Sparta Fun Run was een hardloopevenement door en rond het kasteel van Sparta Rotterdam voor het goede doel. Op een vrijdagavond. Beetje vreemde avond voor een georganiseerd recreatief loopje, maar omdat het een bijna-thuis-wedstrijd was, toch leuk om mee te pikken.

Een evenement bestemd voor iedereen, jong én oud, getrainde én beginnende lopers. 
Ik koos voor de 10 kilometer en deed zo een duit in het goede-doelen-zakje De Betrokken Spartaan en Stichting Hartedroom. Mijn poging om gezinsleden mee te krijgen naar hún kluppie, liepen op niets uit. Oudste ging zo wie zo met de hakken in het zand, want hij had graag de ploeg achterna gereisd voor hun uitwedstrijd tegen Almere. Maar volgens de huisregel 'eerste afspraak staat' had ik de auto onder mijn kont en hij niet.

We hadden een week achter de rug van enorme wind, veel regen, erge storm en had ik al gezegd dat het veel had gewaaid? 'Wat trek ik aan?' was dus een serieus zaak. Wikken en wegen en uiteindelijk té warm gekleed zijn. Ik kan dat. Maar dan moet ik er ook bij vertellen dat op slag de wind verdwenen was, er geen druppel viel en het onverwacht fijn hardloopweer werd. Ach ja, bij Sparta zit het altijd vol verrassingen, nietwaar?

Aangekomen bij het Kasteel belandde ik op straat midden in de Familie Run. Het bleek wel handig te zijn dat ik er de weg goed wist, want binnen enkele minuten stond ik in De Bosselaar om mijn startnummer in ontvangst te nemen en op te spelden.

Vanaf hier kon ik doorlopen naar het veld, waar een gezellige bedrijvigheid heerste. Ongedwongen, gemoedelijk, ontspannen, niet te druk, precies goed.

In totaal waren alle 750 beschikbare deelnemerstickets verkocht, waarvan er 400 waren voor de 5 en 10 kilometer lopers. Beiden startten om 8 uur op de middenstip en liepen dezelfde route. Met dit verschil dat ik deze dus twee keer zou rennen.

Het startschot werd gedaan door Mister Sparta himself, Hugo Borst. Of doe ik nu nachtburgemeester Jules tekort? Hij vertelde dat hij die avond een keus had moeten maken. Òf met Sparta 1 meegaan naar Almere met de reële optie om ze daar kansloos met 10-0 onderuit te zien gaan. Òf in Spangen blijven. Hij vond het een makkelijke keus.

De eerste meters liepen we rond, over het veld. Dat kunstgras voelde heel zacht, als een vloerkleed. Eigenlijk was de enige overeenkomst met een grasveld de kleur groen.

Na dit eerste rondje renden we het stadion uit. Daarna bleven we door Spangen cirkelen. Overal werd de weg goed aangegeven door middel van lichtjes en wijzende vrijwilligers. Hier en daar opgeleukt met muziek. We liepen onverhard, heuveltjes op en af en ook trappen waren in het parcours opgenomen.

Na 5 kilometers renden we via de hoofdingang en de spelerstunnel het veld weer op. 

Bij het ingaan van de tweede ronde kreeg ik door dat er niet zo heel veel tien kilometer lopers waren, omdat de meesten op het veld achterbleven. Ook de weg-wijzers waren nagenoeg verdwenen, dus dat werd nog een hele uitdaging om de route te blijven vinden. Hier en daar hingen nog een eenzaam lampje en wat rood witte lintjes. Dan maar in de buurt van mijn voorganger blijven en gas geven.

De klok gaf 58.30 aan toen ik op de middenstip finishte. Daar kreeg ik een watertje en appel in mijn knuisten gedrukt en een mooie rood witte medaille om mijn nek gehangen.

Mooi toch? Vanaf daar rende ik nog een paar honderd meter naar de auto en stevende via de kortste route op huis aan. Wél de kortste, niet de snelste, bleek al snel. Want ik reed zo de file in, van de fuik van de alcoholcontrole. Echt, ik deed er nog nooit zolang over om van daar naar de douche thuis te komen.

Maar het leverde me wél ook nog een 'Bob- medaille' op.

Fotoboek Februari

Vorige maand vertelde ik hier *klik over mijn voornemen, om een foto- jaarboek te maken van mijn hardloop activiteiten.

Tot groot genoegen kan ik nu melden dat ik nog op schema lig.  

Februari is om en alle loopjes zijn verwerkt in het album.

Op naar maart. 

Morgen staat het eerste maart-loopje op mijn planning.

Lansingerland Run - en hoe ik ook eens te vroeg was

Vandaag een stukje over twee dingen die kenmerkend zijn voor mij. De eerste betreft het rennen, de tweede het (niet) op tijd komen. Op de eerste ben ik trots, op de tweede helemaal niet. Maar hé, ik heb nooit beweerd dat ik perfect ben toch?

Laat ik bij het begin beginnen. Ik heb vrienden en vriendinnen. Een zegen en ik koester ze. Ik onderhoud ze en investeer er in. Niet altijd even veel en regelmatig, maar toch. 

Ik ben er zuinig op.

Eén van hen begon heel toevallig met leren rennen, toen ik daar ook net mee begonnen was. Inmiddels is hardlopen steeds vaker de aanleiding om elkaar te zien. 

Als je dit omdraait, zou niet rennen dus betekenen dat we elkaar veel minder zouden zien. Conclusie: ik moet vooral niet stoppen met hardlopen. Komt goed uit, want dat ben ik ook helemaal niet van plan. Zolang lijf en leden het aankunnen, ga ik door. 

Dan kan ik namelijk ook gewoon verder gaan met (te veel) koek, chips, chocola en taart eten.

Ik loop meestal alleen, eens per week in een groep en ik heb haar. Mijn loopmaatje. 

Loopmaatje. Zo noemen de hardlopers op social media het. Ik vind het klinken alsof ik vanuit een gemeentelijk sociaal project voor erg mensenschuwe mensen iemand toegewezen heb gekregen om zo af en toe mee naar buiten gaan. Maar een betere term weet ik ook niet.

Het was tijd voor een gezellige samenloop, op nieuw terrein, waar voor ons eksters bling-bling te verdienen viel. De ultieme gelegenheid om lekker bij te praten vonden we in Berkel en Rodenrijs. Een nieuw evenement, dus voor het eerst georganiseerd. Toen we ons inschreven was het hartje winter. Toen ik zondag ochtend de gordijnen open trok, leek het voorjaar.

Dilemma van de dag: wat trek ik aan? Uiteindelijk koos ik voor de korte broek én shirt met korte mouwen. Echt voor het eerst sinds best lange tijd. Het bleek de best mogelijke keus.

Om elf uur stond ze voor de deur en kon ik instappen. Weet je wat zo leuk is aan vriendschappen? Dat je elkaar je rare gewoontes gunt en daar dan ook samen vreselijk om kunt lachen. Voorbeeld? In aanloop naar deze dag komt er natuurlijk een moment dat je een vertrektijd moet afspreken. Zij schudt dat uit haar mouw en ik kom met een hele berekening. Wanneer ik die hardop denkend aan haar voorleg via whatsapp, denkt zij dat ze zojuist een opdracht in Wie Is De Mol heeft ontvangen. Ingewikkeld, geen touw aan vast te knopen. Maar lang verhaal kort: we zijn het eens en spreken om 11 uur af. En hebben daarmee ons portie lol al gehad.

We volgden het advies van de organisatie op en namen voor het laatste stuk naar het startgebied de metro. Na het parkeren zagen we hem net aan komen rijden. We trokken een sprintje naar het perron en boven gekomen stond hij er gelukkig nog. Maar wel met een spoor tussen ons in. Verkeerde perron. De toon was gezet.

De volgende metro, vanaf het andere perron, bracht ons keurig waar we zijn wilden. Perfecte verbinding. We liepen zo het startterrein op. Vervolgens gingen we op zoek naar de gymzaal om ons deels uit te kleden en de tassen er achter te laten. Ook dat lukte niet via de kortste weg, maar ach, wat gaf dat nou? Het was fantastisch weer en geen straf om een extra ommetje door de buurt te maken.

Er was zelfs nog tijd om een viertal Vogeltjes te groeten én lekker op een muurtje in het zonnetje te zitten om andere lopers te bekijken. Er liep weer van alles rond. Fitte Harries van de atletiekvereniging, marathonners en mensen die hun halve leven al hardlopen. Geboren met een Garmin om en met de hardloopgenen van hun Keniaanse vader. Ze waren er allemaal. En wij. Wij waren er ook.

~ Kijk, daar komen we aan...~

Even na kwart voor één klonk het startschot en gingen we er allemaal vandoor voor onze 10 kilometers. Met zijn allen in de loopkudde. Voor ons strekte zich een lang krullend lint van lopers uit, in een mooi en voor ons nieuw landschap. We begonnen voorzichtig, maar maakten al snel wat tempo. We hoefden niet razend snel, maar sjokken was toch wel het andere uiterste. Al kletsend en luisterend naar haar gebabbel vlogen de kilometers voorbij. 

~ foto van Evert Buitendijk ~

We liepen heerlijk en voor we het wisten passeerden we al een tweede drankpost. Wàt een luxe, maar we maakten er in dit nog onwennige warme weer graag gebruik van. Vlak daarna hoorden we de omroeper bij de finish al dichterbij komen, dus maakten we ons op voor de laatste lus door de wijk. Maar in plaats hiervan volgden we een bocht naar rechts en renden we zó op de finish af. Op de tijdsklok prijkte een tijd van 54 minuten. WTF!

"Dàt is science fiction. On-mo-ge-lijk." We liepen best lekker, maar niet eens onder de 6 minuut de kilometer, dus dat er iets niet in de haak was hadden we direct al door. 

Onze klokjes gaven een gelopen afstand van slechts 8,7 kilometers aan. Ook die van een Vogeltje waar we nog even een dubbel check deden. Een tikje teleurstellend. Niet omdat we op ramkoers lagen voor een PR, zoals andere lopers. Maar omdat het zo kort was en we eigenlijk nog niet uitgelopen waren.

Achteraf hoorden we dat de fietser die de allereerste loper de weg wees en waar wij dus allemaal braaf achteraan renden, verkeerd was gereden. En zo was iedereen dus 1,3 kilometer te vroeg bij de finish. Een heugelijke dag: ik was te vroeg. 

Gelijk mijn hele tijdschema in de war. Maar zoals altijd wist zij daar de perfecte oplossing voor. 

Terrasje, stoel in de zon, cappuccino en appeltaart met slagroom. Een prima eind van een heerlijke loopmiddag. 

Tunnel of Love

Sinds september ervaar ik tijdens het rennen een luxeprobleem.

Ten gevolge van vocht onder het touchscreen, is al het leven er uit. Onbruikbaar.

Om alle loopjes te kunnen registreren voldoet een app op de smartphone ook, dus in een heupgordeltje ging die onderweg mee. Al heel snel brak de sluiting af. Kak.

Sindsdien hobbelt hij in een jaszak mee. Niet heel handig, maar het kan best. En het is helemaal geen ramp wanneer je onderweg niet elk moment kan kijken hoe je ervoor staat qua afstand, tijd, snelheid en hartslag. 

Mijn plan was om me pas in het voorjaar te gaan oriënteren op een ander horloge. 
Want dan is het lekkerder weer, ren ik in een shirt met korte mouwen en heb dan dus geen jaszakken meer bij me.

Maar twee weken terug zei hij plots: "Misschien moet je nu gelijk maar even op de laptop kijken, want dan krijg je hem van mij."

Dat is dus serieus een hartstikke fijn cadeau. Ik zocht, vond, bestelde en ontving hem. 
Om hem vervolgens weer terug te sturen, want hij deed ut niet. Maar nu heb ik er eentje die het wél doet en het voelt weer heel luxe om mijn pols. Pa, bedankt!

Vanmorgen nam ik mijn horloge mee naar Rotterdam. Eerst in renkleding in de tandartsstoel. Ik dacht ik, kan dat wel? Maar kleding is kleding, toch? Zolang je maar niet in badkleding languit in die stoel gaat liggen.
Daarna de auto bij een metrohalte gezet en me door de metro af laten zetten bij Coolhaven. Van daar uit rennend naar mijn doel: de Maastunnel. 

Het voetgangers gedeelte is daar namelijk voor een korte periode omgetoverd tot de Tunnel of Love. Het is een liefdesverklaring van een kunstenaarsduo aan alle Rotterdammers én een verjaardagscadeau voor de Maastunnel. 'De oude dame' werd namelijk op Valentijnsdag 77 jaar.

De tunnel is omgetoverd tot een suikerzoete fantasiewereld, aangelicht door blacklight. 
35.000 fluorescerende hartvormige stickers vormen een visueel spektakel in de 850 meter lange tunnel. 

Er zijn al heel veel mensen geweest, gezien het grote aantal hartjes dat met persoonlijke teksten beschreven is. Door de muziek die klinkt, is het een aparte ervaring er door heen te lopen.

Lopen ja, want sporten mag er nu even niet.

Dat deed ik dan wel weer toen ik de tunnel uitkwam. Vanuit de tunnel rende ik terug naar de auto in Schiedam. Zo had ik er een leuke, originele route op zitten.

Wil je ook een keer door de Tunnel of Love lopen? Dan moet je een beetje haast maken. Aanstaande zondag de 17e is hij tot 17.00 uur nog open.

Fotoboek in de maak

Ik ben een twijfelaar. Een perfectionist. En kampioen plannen maken.

Die plannen wil ik zo perfect mogelijk, in één keer proberen uit te voeren. Om de kans van slagen te vergroten, bereid ik me terdege voor. Verzamel allerlei info, waaruit ik vervolgens geen keuze kan maken. Blijf verzamelen en plannen maken. En uiteindelijk komt er weinig daadwerkelijk uit mijn handen. Ken je dat?

Zo komt het dat mijn to-do-lijstjes eindeloos zijn en er weinig dingen afgevinkt worden.
Waar ik dan weer ontevreden van wordt. Man man, wat maak ik het mezelf onnodig lastig.

Als we het dan bij aanvang van een nieuw kalenderjaar al over goede voornemens hebben, zou dit er eentje kunnen zijn. 'Sjaan, ga nou eens iets DOEN!'

Eén van mijn wensen is om foto-jaarboeken te maken van ons gezin. Of, nóg liever: mijn digitale (gezins)blogs omzetten in een boek om doorheen te kunnen bladeren. Maar ja, die actie komt nooit bovenaan mijn lijstje. Teveel in beslag genomen door het leven en de alledaagse dingen. Of mijn smartphone, daar moet ik ook hoognodig eens iets aan doen...

Jaren geleden kreeg ik al eens een tip over de firma waar je boeken kunt laten maken, van formaat. Met veel pagina's. De Kr*idvatjes en H*ma's zijn daar niet geschikt voor. 
Om te wennen aan het programma, het leren spelen met lay-outs en het invoegen van tekst, popte er in januari ineens een plannetje op in mijn brein.

Ik ga een hardloop-jaaroverzicht maken. Leuk, iets voor mezelf en helemaal voor mij alleen. 

Elk loopje leg ik al vanaf de allereerste kilometer vast en wordt digitaal gedocumenteerd. De laatste tijd ook door middel van een foto van een vast formaat, op Instagram. 

Zo gezegd, zo gedaan. Zo, heel gefaseerd is het prima bij te houden. Januari is klaar. 
Dit zou wel eens kunnen gaan lukken.

Jaarwisseling

De laatste dag van 2018. Een dag waarop veel mensen terugkijken en vooruitblikken. Ik doe dat eigenlijk nooit. Herstel. Ik doe dat best vaak, maar niet persé op de laatste dag van een jaar. 

Oud en Nieuw. Het is nooit belangrijk voor me geweest. Behalve dan het andere jaartal en een nieuwe agenda. Maar ik heb er geen speciaal gevoel bij, wil niet ineens champagne drinken, geld uitgeven aan vuurwerk, heb geen goede voornemens vanaf 1 januari, hoef geen top-avond te hebben op een bijzondere locatie en iedereen een Gelukkig Nieuwjaar te wensen. Saai? Ja, misschien wel, maar van mij hoeft het leven niet spannender dan het elke dag al is. Ik hoef niet meer overal bij te zijn. Morgen is het gewoon dinsdag. Toevallig een nieuw jaar.

Al die berichten en wensen 'op de automatische piloot' voel ik niet. Het is vaak makkelijk en snel gezegd "Gelukkig Nieuwjaar", maar als je ook maar een beetje menselijkheid in je donder hebt, gun je dat iedereen. Oprecht. Elke dag opnieuw. Ik hoef dat niet persé die ene dag hardop te zeggen. Ik hoop dat iedereen die me kent, zo wel weet wat ik ze toewens en hoe erg ik dat meen. Elke dag opnieuw. En dan niet het soort geluk waarbij je stroopwafels wint in de loterij. Maar levensgeluk.

Dit gezegd hebbende vind ik de sfeer rondom de jaarwisseling wél leuk. De knalletjes overdag - en ja, ik vind het serieus ook vervelend voor alle huisdieren, maar ik heb daar geen invloed op. De beelden van de onwerkelijk lange rij voor de oliebollenkraam in de stad, die een hele goede beoordeling kreeg. Het zelf bakken van bollen en flappen, ook al had ik het dit keer beter door Oudste kunnen laten doen. De speciale tv-programma's - wij verheugen ons op het Queen concert. Het samen aftellen met de klok. De gang naar de bovenverdieping om daar met elkaar naar het vuurwerk om ons heen te kijken.

Maar de leukste herinnering heb ik aan de jaren dat de jongens nog klein waren. Wakker om twaalf uur, en een half uur later slaapdronken niet naar bed willen vanwege de nog niet afnemende herrie buiten. We sleepten dan matrassen naar onze slaapkamer, onder het schuine dak. En gingen samen met hen naar bed. Praten, giechelen, luisteren naar de knallen. Op de camping, zoals we dat noemden.

De kans is groot dat wij ouwetjes vanavond samen naar de camping gaan, omdat de heren dan nog zo hun eigen programma hebben. En dat is ook helemaal prima.

Op de rand van het nieuwe jaar, gooi ik er nu toch ook eens een terugblik tegenaan. Omdat ik me van de week afvroeg hoelang ik nou eigenlijk aan het hardlopen ben. Ik ging terugzoeken en voor ik het wist was ik aan het vergelijken en beleefde ik allerlei 'oh ja!'-momentjes.

Mijn allereerste wandel-rennetje deed ik op 15 maart 2012. Ik begon die dag aan de MP3-cursus van Evy en legde in 20 minuten 2.78 kilometers af. Sinds die dag rende ik in totaal 4565 kilometers. Op de schaal van hardlopend Nederland is dat he-le-maal niks. Want èchte runners doen daar twee jaar over. Ik dus zeven.

In 2016 en 2017 leek het er op dat ik mijn beste jaren achter me had liggen. Ik kampte toen met rug- en knieproblemen. Deels overgehouden aan mijn buitenspeelavontuur tijdens de Mud en Obstakel Run. Deels door het strand- en trailrunnen. 

Maar zowaar, dit jaar rende ik de meeste kilometers ooit. Met een spectaculair afstandsrecord van 6 kilometers. Ik heb dit jaar váker gerend, maar wel kortere afstanden per keer. Ik leerde dat vier keer hardlopen per week, voor mijn lijf te veel is. Drie kèn net. Ik en mijn spieren herstellen daarvan niet goed genoeg. Het duurde daardoor best lang voor ik weer op had gebouwd naar tien kilometer achter elkaar. Het werken aan een acceptabel looptempo duurde nóg langer. Maar het voordeel van het niet op de agenda hebben staan van wedstrijden is, dat ik alle tijd daarvoor had. Geen haast, geen druk, geen deadline.

Ik heb er bewust voor gekozen voornamelijk op asfalt te lopen en ik heb voor het eerst géén zomer dip gehad. Maar liep door, ook bij +32 graden. Stok achter de deur daarvoor, was de Duomarathon in september.
Andere hoogtepunten dit jaar waren de halve marathon van Rotterdam in het voorjaar, de Colour Run en alle leuke loopjes met de Rotterdam Running Crew.

Mijn thema was dit jaar: niks moet, ik mag alles. Dat is goed bevallen. Met veel plezier liep ik zoveel mogelijk dinsdagavonden met De Vroege Vogels mee, de Schiedamse loopgroep.

Dieptepuntje was het kapot gaan van mijn Garmin Sporthorloge. Gek misschien, maar ik was gehecht aan dat ding. Ontdekte na al die jaren nog steeds nieuwe functies, die leuk waren om te gebruiken en uit te proberen. Toen de polsband brak, verving ik hem gewoon zelf door een nieuwe. Zodat hij weer jaren mee kon. Dacht ik. Een week of twee daarna was het einde oefening. Tijdens de Duomarathon - de dag waarop het meeste hemelwater per vierkante centimeter per seconde viel - stopte hij er ineens mee. Vocht onder het glas. Gek hè?

Wat dat betreft ben ik weer terug bij af. Zoals toen ik net begon. Mijn smartphone gaat mee in een jaszak, omdat ik een cijfer-nerd ben en alles wil blijven registreren. En hij zit in mijn jaszak, omdat de heupband die ik in noodgevallen gebruikte, de dag ná het horloge-debacle afbrak en dus ook de geest gaf. Tja, soms zit het mee...maar hé, het zijn maar spullen hè.

Tot op de dag van gister was ik er nog niet uit waar ik mijn verdiende eurootjes aan uit ging geven. Aan een nieuw horloge, een tekentablet voor mijn creatieve buien, of de laptop die Oudste graag mee naar de opleiding wil kunnen nemen, omdat het toch wel onhandig is dat hij de enige daar is zónder. Maar dat heeft zich vanzelf opgelost, omdat er gister een harde knal uit het washok klonk en er een brandlucht uit de wasmachinetrommel kwam. Vrijdag komt er een nieuwe.

Ik leerde dit hardloopjaar:
- dat fietsers regelmatig weinig geduld hebben met hardlopers
- dat hardlopers in groepjes ongenadig met elkaar de weg kunnen blokkeren
- dat ik sommige fietsers dan toch een stuk beter begrijp
- dat ik voor bepaalde sportactiviteiten te oud aan het worden ben
- dat het hele douche-ritueel mij vaak nog meer tijd kost dan dat hele hardlooprondje
- dat 21,1 kilometer een pokken eind blijft
- dat ondanks welke opstartproblemen en weerstand dan ook, ik me altijd fijner voel ná dan vóór het rennen.
- dat intervaltrainingen zeker niet de makkelijkste, maar wél effectieve trainingen zijn.
- dat loopdagen in de winter een heel stuk korter zijn, omdat je met goed fatsoen en veiligheid je 's avonds niet alleen op pad kunt
- dat ik na het lopen hetzelfde ruik als mijn Jongste na het sporten
- dat Oudste dit ver-schrik-ke-lijk vindt
- dat rennen zonder sporthorloge best kan, maar
- dat rennen zonder achteraf te weten hoever het was, een no-go is
- dat ik dankzij het sporten gewoon chips, koek en taart kan blijven eten
- dat je nieuwe hardloopschoenen nooit ongepast in dezelfde maat als je oude schoenen moet kopen
- dat rennen in een donker, maar verlicht Rotterdam, nooit gaat vervelen
- dat zij nog steeds mijn liefste en meest favoriete loopmaatje is

Op de rand van het nieuwe jaar van mij dus toch een terugblik. Doe ik er gratis en voor niets ook een wensje bij...

Dansen door de dagen

Dat is wat ik wens

Zon zien in de regen

Liefde voor elk mens

Naar 2019 met een glimlach van liefde

en een traan van gemis,

omdat het zonder jullie

nooit meer hetzelfde is...