I see faces #6

Het blijft leuk om op deze manier naar je omgeving te kijken.
Om te zien of je ergens een gezicht in kunt herkennen.

Deze verlichting vond ik in Limburg.
Een lichtje in donkere dagen.

Grappig, toch?

I see faces #5

Op weg naar een pannenkoek, wees jongste me op deze boom.

"Zie jij wat ik zie?"

En ik zie ik het ook.

I see faces #4

Dàt was lang geleden.

Maar donderdag zag ik er weer eentje.

Een vrolijk, kleurrijk gezicht.

Gelukkig was het weer die dag ook een stuk vrolijker dan de dag ervoor. Mijn schoenen waren er nóg nat van.

I see faces #3

Het is stil hier hè,  op mijn blog.

De tijd ontbreekt en als ik geen gebruik van een pc kan maken is het 'a hell of a job' om iets geplubiceerd te krijgen.

Maar. Iets korts met één fotootje lukt, dus hier komt ie dan.

Gister op de Oldtimersdag in Coevorden kwam ik deze tegen. Naar mij lacht hij. Naar jullie ook?

I see faces (2)

Ik wandelde door het Beatrixpark richting de voetbalclub. Terwijl ik deze boom passeerde, viel mijn oog direct op de stam.

Zie jij wat ik zie?

Ik zie heel duidelijk een uil. Jij ook?

I see faces (1)

Ik begin vandaag eens met een stukje theorie. Komt ie:

Pareidolia of pareidolie is een psychologisch verschijnsel, waarbij een mens een herkenbaar beeld meent te herkennen, in een op zichzelf willekeurige waarneming.
De reden voor het verschijnsel ligt er waarschijnlijk in dat de hersenen behoefte hebben om verbanden tussen gegevens te leggen, ook als deze er eigenlijk niet zijn.
Het is een vrij alledaags verschijnsel, dat niet met hallucinaties verward moet worden.

Taaie kost hè? 

Misschien dat het met een voorbeeld erbij duidelijker wordt.

Kijk. Toen ik bij mijn vader thuis wegging, liep ik in het trappenhuis langs de liftdeur. Met liftknopjes.

Ineens zag ik daar een gezicht in. Jij ook? #iseefaces