Wie helpt hem de winter door?

Het begon met een appje van mijn nicht. Dat ze er weer aan kwamen. Wie? De voetbalplaatjes.

Op de schaal van belangrijke dingen des levens scoort het een één, of misschien nèt een twee als je een jaar of zeven bent. Maar ook hier in huis zorgde het voor blije hoofden. Of eigenlijk, één blij hoofd.

Vorig jaar schreef ik er hier *klik al over. Hoe het verzamelen hier in huis de laatste jaren geëvolueerd was. Dit jaar voegen we er een hoofdstuk aan toe.

De interesse van de jongens is nu van het niveau 'oh grappig'. Maar de man in huis hanteert het principe 'zolang we leven gaan we door'.

En dus heeft hij de supermarkt verzamel app geïnstalleerd, plakt hij het album vol en houdt hij lijstjes bij van wat hij heeft en nog moet. Zonder er om te vragen zijn er weer veel mensen om ons heen die hun pakjes kaartjes aan ons geven.

Het heeft wel wat. Dat stukje sentiment en de groeiende stapel volle albums in de kast.

Het zoek-lijstje is inmiddels geslonken naar dertien. Wie helpt Wim de winter door en helpt hem aan zijn laatste plaatjes?

Stuur ook je eigen zoek-lijstje maar door, want we hebben best veel dubbelen. Dan stuur ik ze op, als Hoofd Uitgaande Post.

Egmond Wandel Zevenkilometers

De jonge heren in huis hebben er af en toe behoefte aan om het huis voor zich alleen te hebben. De oudste heer in huis is er niet zo goed in om zich dan onzichtbaar te maken.

Wél hebben wij als ouders tegenwoordig zin om er af en toe wat langer dan één dag samen op uit te trekken, nu we niet meer continu in de buurt te hoeven zijn om te zorgen.

We hebben dat echt heel lang niet gedaan. Dat is niet zielig, dat is niet onverstandig en ook niet veel te bezorgd. Het ging hier thuis gewoon zo. Met onregelmatig werk, leuke privé afspraken en veel sport afspraken, was de agenda altijd best snel vol. En ja, wij voelden ons lang verantwoordelijk voor het reilen en zeilen binnen ons gezin en alle bijkomende logistieke perikelen. We hadden er geen moeite mee om de prioriteiten niet bij onze eigen logeerpartijtjes te leggen.

Ons streven was al die jaren: gezond blijven en ouder worden. Dan zou onze beurt vanzelf wel weer komen. En hé, het was ineens zover.

Ons oog viel op een leuk wandelevenement langs het Noordzeestrand en door het Noordhollands Duinreservaat. Zaterdag én zondag een wandeling over strand en door de duinen. Daar paste precies een hotelovernachting tussen. Die mooi kon samenvallen met een game-pizza-party in ons huis. Win win.

Zaterdagochtend om kwart over zeven zaten we in de auto richting Castricum. Voor half negen liepen we ons hotel binnen waar we zowaar ook al in konden checken. Waren we mooi onze tasjes al kwijt. De welkomst-koffie sloegen we af, want we hadden 'maar' tot half elf de tijd om voor onze eerste wandeletappe van start te gaan. Daarvoor moesten we nog rijden naar een P+R in Heiloo.

Waar we nog een pendelbus moesten nemen, naar sporthal De Watertoren in Egmond aan Zee. Maar eerst nog even in de wachtrij daar.

Uiteindelijk liep het allemaal best gesmeerd en zaten we rond tien uur aan de koffie met onze nog lege stempelkaart.

We hadden er heel bewust voor gekozen om per dag geen 21 kilometer, maar slechts 10,5 kilometer te gaan wandelen.

Zo zou er in de middag ook nog tijd over blijven om Castricum te gaan onderzoeken op het beste bitterballen-terras. Boekjes te lezen. Uit te rusten. Bij te praten. En dat alles op het gemakkie.

Vandaag liepen we de Noordroute, richting Bergen aan Zee. Zondag zouden we de Zuidroute richting Castricum aan Zee lopen. 

Het was heerlijk op het strand. Wind, veel wind. 

Guur. 

Maar hé, wél wind in de rug op het strand en in de wetenschap dat het niet voor uren zou zijn. 

Dixies, die waren er gelukkig ook. Want zonder dixie is het geen echt evenement. 
Je moest er wel zeebenen voor hebben en kunnen mikken, want dat ding zwiepte flink heen en weer door de wind.

Hier kregen we een stempel, geen koffie want die was even op én een bitterkoekje waarvan mijn voorganger zei: oeps, die is zeker nog van vorig jaar. Een gebittenbreker, maar toch best te pruimen hoor.

Enkele honderden meters verderop verlieten we het strand en ploegden we door het diepe zand naar de duinen van Bergen aan Zee.

Er was veel mul zand. En daar hoorde ik hem beginnen te klagen over pijn aan de knie. 
Er ging veel te laat een lampje bij ons branden. Want hij is de laatste weken enkele keren door zijn knie gezakt, met als dieptepunt Tweede Kerstdag. Toen kon hij ook echt ineens niet meer op het been staan en lopen. Het herstelde en de klachten verdwenen. Ook uit onze gedachte. 

Hij zocht zijn weg expres over verharde weggedeeltes en dat liep prima. De muziek van de volgende stempelpost kwam dichterbij. We hielden hier even halt, om op ons kaartje te kijken hoelang we daarna nog moesten. Rekenden uit hoe snel we alweer bij de finish zouden zijn en aan de rest van ons programma konden gaan beginnen. Toen zag ik hem vanuit mijn ooghoeken plots onderuit schieten. Zomaar. Ongecontroleerd. Maar het was direct duidelijk. Einde oefening.

Het werd in één klap onzeker of hij de stempelpost wel op eigen houtje zou kunnen bereiken. Geschrokken pauzeerden we zittend op een stuk hout. En strompelden daarna linea recta naar de EHBO post.

Daar zat ie dan. De man die elf keer zonder al te grote problemen de Nijmeegse Vierdaagse heeft uitgelopen. Na zeven punt vijftien wandelkilometers als uitvaller in het busje terug naar de start. Dat was énorm zuur.

Méér stempels dan deze twee gingen we niet verzamelen dit weekend. We brachten onze jongens op de hoogte, die zeker wel meeleefden maar ook heel graag wilden weten wat we nu gingen doen? We zouden toch zeker niet vervroegd naar huis komen?

Dat deden we niet. Wel testten wel het hotelbed, voor een schrik- en powernapje.

We gingen lekker ergens eten.

Deden een drankje in de lobby van het hotel.

En keken op de kamer naar de derde aflevering van Wie is de Mol?

Na een prima nachtrust en een fijn ontbijt reden we naar een leuke strandtent.

Daar sloten we ons weekendje weg af. Zónder medaille, zónder soepele tred, maar met het voornemen om het gewoon nog eens over te doen. 

Tenminste, niet meer de strandwandeling, want dat kunnen de kniebanden niet meer aan. De Vierdaagse wil hij nog niet opgeven, dus vanaf nu is zijn herstel daar helemaal op gericht. Voorlopig kan hij nog steeds niet fietsen, dus of hij op schema ligt..?

Wàt een feest bij het Grote Songfestival Feest

zondag 15 december

Het Eurovisie Songfestival. Wie kent het niet? In mijn jeugd was deze avond één van de hoogtepunten van het televisiejaar. Ik was acht toen Teach-In won. Acht jaar was nog te jong om de hele avond plus de uitslag te mogen kijken. Dus ik lag, bij gebrek aan een logeerkamer, op een stretcher onder de kapstok in de gang bij mijn vader thuis. Een halve meter naast mijn hoofd was de deur naar de woonkamer en daardoor kon ik alles horen. Wèl horen, maar niet zien. Ik vergeet het nooit meer.

De jaren daarna mocht ik langer kijken en in mijn tienerjaren sloeg ik geen editie over.
Vanaf de jaren dat het steeds minder om de liedjes, maar veel meer om de acts ging, haakte ik af. De winnende liedjes van toen ken ik dan ook amper.

Toen werd ik moeder en leerde onze Oudste me om opnieuw te gaan kijken, met een andere blik. We gingen er ècht voor zitten en genoten van het rariteiten kabinet.
Hilarisch, al die uitdossingen en rare, bijzondere liedjes.

Oudste ging de polls van de bookmakers volgen, zodat we wisten op wie we konden gaan letten. En zo werd het met de jaren leuker en leuker. Uiteraard was afgelopen jaar het absolute hoogtepunt, door de winst van Duncan.

Let op, zeiden we toen al tegen elkaar. Volgend jaar zijn ze waarschijnlijk in Ahoy. Wat zou het lachen zijn als we daar bij konden zijn. Maar hé, dat willen er natuurlijk een heleboel, dus...geen schijn van kans.

Toen kwam de aankondiging van een tot dan toe uniek evenement. Het Grote Songfestival Feest, met optredens van diverse artiesten die de afgelopen 50 jaar mee hebben gedaan.
Oudste wilde niet mee, maar wij bestelden impulsief en snel twee kaarten voor op de vloer van Ziggo Dôme. 

De run die wij op de kaarten verwachtten, bleef uit. Onbegrijpelijk eigenlijk, want de line-up was niet kinderachtig. In de maanden die volgden bleven er kaarten beschikbaar en werden deze uiteindelijk voor €15 euro verkocht, terwijl wij €70 hadden gelapt. Maar hé, denk nou niet dat we daar chagrijnig over gingen doen. Welnee. Wij keken uit naar een middag en avond samen.

Zondagmiddag was het zover. We hadden vooraf een parkeerplaats zo'n beetje naast Ziggo gereserveerd. Totaal overbodig, want er stonden maar zo'n 20 auto's. Als dat een voorbode was? 

Het was voor mij de eerste keer Ziggo en buiten was ik al onder de indruk van deze concertlocatie. Na een hapje en een drankje in de buurt, sloten we aan in de rij voor the Golden Circle. Ik verwachtte extravagant geklede concertgangers, maar niets van dat alles. Het eerste dat me wél aan het Songfestival deed denken was de bak met internationale vlaggetjes bij het podium. Allemaal voor het grijpen.

We werden opgewarmd door twee DJ's die Songfestival liedjes draaiden. Eén van hen zong alles woordelijk mee en dat was kostelijk om naar te kijken. Het podium werd daarna voor de helft gevuld met die-hard fans op de sofa's. En op het moment dat Edsilia - die nog wél haar presentatie skills moet bijschaven - op kwam lopen, bleek Ziggo toch aardig volgeladen. Toen ging het los!

~ met Cornald ~

Een feest der herkenning. Een aaneenschakeling van meezingers en jongens jongens, wat hebben we dat gedaan. Er kwamen meer dan 30 acts voorbij uit 17 verschillende landen, waaronder 21 voormalige winnaars. Drie uur lang.

~ De Rus Sergey deed in 2016 en 2019 mee ~

Internationale deelnemers als Katrina & the Waves, Linda Martin, Charlotte Nilson, the Olson Brothers, Ruslana, Elana Paparizou, Emmelie de Forest en Jamala. 

~ Sandra Kim ~

We zongen de klassiekers Hallelujah en Ein bischen frieden. Prachtige vrouw geworden trouwens, die Nicole. Daarnaast verbleekte Mister Songfestival Johnny Logan, want wat zàg die er uit. Verlopen en door gesnoven.

~ Dana International ~

Het enige dieptepunt was het optreden van Dana International, die zwalkend de showtrap af kwam en enorm slecht playbackte. Terwijl verder iedereen live zong en het moet gezegd: prima geluid in de Ziggo én een prachtig podium met verlichting. Ook vanavond zong de kale entertainer die in 2019 voor San Marino mee deed, kneiter vals. Dat was prima te horen door de goede akoestiek. 

~ met Emma Wortelboer ~

De Nederlandse optredens waren zeker niet de minsten. Edsilia zelf, Esther Hart, Ruth Jacott en de helft van Frizzle Sizzle. Zij hadden ook aangekondigd dat ze Ding-a-dong zouden komen zingen, maar daar stak Getty Kaspers herself een stokje voor. Want ook al had ze al jarenlang niet meer gezongen, dàt kwam ze gewoon wel even zelf doen. En dan de Troubadour, zelden zo'n mooie versie van Lenny Kuhr gehoord.

~ KEiiNO was de Noorse inzending in 2019 ~

Loreen was hekkensluiter. 

~ Loreen ~

Het was echt genieten. Het was een zeldzaam leuke avond. Op 1 januari is een registratie van deze avond te zien op NPO 3. Wij gaan zéker kijken.

~ Nicole ~

Vier dagen later gingen de eerste publieks kaarten - twee derde van het totaal - voor de 9 repetities en shows van het Songfestival 2020 in 'onze Rotterdamse Ahoy' de verkoop in. 

~ Johnny Logan ~

Oudste vond het tòch de moeite waard om te proberen aan kaarten te komen, ook al schatte hij de kans zeer klein in dat het zou lukken. Dus voor 12 uur zaten hij en ik elk achter een scherm aan de eettafel en had hij zijn vader op zolder achter de PC bij een 3e scherm neergezet. Allemaal in de wachtrij, net als 80.000 anderen, zo lazen we later.

~ Netta, die in 2018 voor Israël won ~

Oudste had een tactiek bedacht. We stonden namelijk in de wachtrij voor shows waarvoor hij minder belangstelling verwachtte. Dus niet voor de TV shows. Want als die snel uitverkocht zouden raken, was het te laat om alsnog achteraan in een andere wachtrij aan te sluiten. 

~ De Italiaan Mahmood, die in 2019 als tweede eindigde achter onze Duncan ~

Hij had uitgezocht dat de juryshows van beide halve finales, een identieke show zouden zijn, alleen werden die niet uitgezonden. Dat was ook nog eens beter voor onze portemonnee. 

Om stipt 12 uur begon de verkoop. Op ons scherm verscheen geen melding over onze plek in de wachtrij, dus alleen Twitter gaf ons informatie. Oudste las hardop alle ontwikkelingen voor. Enkele leden van de fanclub waren door het dolle, want zij hadden kaarten, soms wel voor 6 shows. Binnen 20 minuten waren alle TV shows uitverkocht. Onze kansen zagen we per minuut slinken.

Tot Oudste ineens aan de beurt was voor de 2e halve finale. Op het moment dat hij de teller van 2 naar 3 kaarten liet verschieten, gaf zijn scherm de melding 'uitverkocht'. 
Oef, dat was toch nog dichtbij zeg, maar nèt te laat dus. Tot zijn scherm weer aan sprong en hij op de pagina voor de 1e halve finale kwam. Twee kaarten kon hij aanklikken en razendsnel bevestigen. "Doen, doen",  joelde ik naar hem. We zoeken later wel uit wie van ons dan gaan.

Toen klonk er een oerkreet van boven. Nog eens 3 kaarten! Precies genoeg voor ons en broer met zijn vrouw.  Direct daarna was alles uitverkocht. Beduusd zaten we bij elkaar. Zoveel mensen die graag hadden gewild en ons was het gelukt 5 kaarten te bemachtigen. Wàt een geluk!

Dit Songfestival verhaal krijgt voor ons dus nog een staartje. Een leuk staartje. 
Iemand nog een geinig glitterpak in de aanbieding?

P.S. Mijn smartphone maakt prutfoto's in het donker, maar dat had je al gezien hè?

The Hague City Walk

zaterdag 18 mei 2019

Wij wonen op nog geen half uur autorijden van Den Haag. En toch komen we er nooit. 
Gek is dat hè? Deze dag zouden we dat gaan tackelen en ons via de The Hague City Walk door deze stad laten leiden. 

Duur parkeren in de binnenstad wilden we voorkomen, dus maakten we gebruik van de PenR Hoornwijck in Rijswijk. Prima parkeergarage, tramhalte op een kleine 100 meter lopen en dat voor slechts €6 met zijn drietjes - de auto, hij en ik.  Een dikke aanrader voor als je ooit eens naar het centrum van de Hofstad wilt.

We waren hartstikke vroeg bij de Koninklijke Schouwburg waar de start zou zijn, maar lang niet de eersten.

Nadat we onze startbewijzen en routekaart hadden opgehaald, moesten we nog een half uurtje de tijd doden. Ik loste dat op door alle toiletten een keer te bezoeken. Dat mocht namelijk. 
En gaf me de kans door de schouwburg te dwalen en alle prachtige portretten te bekijken van onze nationale theater-sterren.

Het was dus nog lekker rustig bij de start.

Maar dat was binnen twintig minuutjes wel anders. Er deden ongeveer 3000 wandelaars mee, aan deze 3e editie, waar je de keuze had uit 3 afstanden. 10, 17,5 of 25 km. 
Wij kozen de middelste.

Uiteindelijk mochten we om half negen van start. Eerst de trap op en met zijn allen door het gebouw heen. Langs Cellist Jan-Willem die daar voor ons zat te spelen.

Weer buiten liepen we rechtstreeks naar Het Paleis en ook daar liep de route dwars doorheen. Zo konden we een deel van de permanente voorstelling, die geheel gewijd is aan het werk van de Nederlandse graficus Escher, bekijken.

Hilarisch was het moment waarop we achter ons iemand aan haar wandelmaatje hoorde vragen waar dan de start wel niet was? Dat gezicht van haar toen ze hoorde dat ze daar al een tijdje voorbij was en de wandeling al lang begonnen was. Ik dacht dat ik wel eens dom uit de hoek kon komen, maar deze dame kon er ook wat van.

Van daaruit passeerden we de Hofvijver en het Mauritshuis. Het museum met voornamelijk schilderijen uit de Gouden Eeuw.

Even later liepen we over het Binnenhof. Het gebouwencomplex dat al eeuwenlang het centrum is van de Nederlandse politiek. Ik vind het bijzonder en fraai historisch.

Kijk. Hier kun je het goed zien: hij houdt wél van mij, maar niet van selfies. Eéntje mocht ik er maken. Maar het lukt hem maar niet om zich te laten zien zoals ik hem ken: een best wel vrolijke Frans.

Het volgende gebouw, tegenover het Binnenhof, dat we doorkruisten was ProDemos. 
Het voorlichtingscentrum dat informatie geeft op het gebied van burgerschap, rechtsstaat en democratie. 

Vanaf hier passeerden we Paleis Noordeinde, het werkpaleis van onze koning.

En voor we het wisten stonden we bij het Vredespaleis.

Nog geen 3,5 kilometers gelopen en toch al zoveel gezien. Buiten de hekken stond een karretje van onze favoriete boodschappen-bezorgdienst, drinken en een gezonde reep uit te delen, zodat we ter plekke een soort van konden PicNic-ken.

Inmiddels begon de temperatuur wat op te lopen. Een aantal kilometers verderop streken we in een leuk koffietentje neer voor - inderdaad - koffie. Een prima plek om de lange voor een korte broek te verwisselen. 

En weer door. De organisatie zat strak in elkaar. De route was via de gele pijlen prima te volgen. Van alles te zien onderweg. En droog aangenaam wandelweer. Meer is er echt niet nodig op zo een dag.

Onderweg passeerden we allerlei muren waarop gedichten waren afgebeeld, waaronder deze van Hans Andreus. Ik vind hem erg mooi.

Je bent zo

mooi

anders

dan ik,

natuurlijk

niet meer of

minder 

maar

zo mooi 

anders

ik zou je 

nooit

anders dan

anders willen

Het is de Stichting ArchipelpoëZie die zich ten doel heeft gesteld de Archipelbuurt, Willemspark en omliggende buurten in Den Haag te verfraaien. Door daar op blinde muren poëzie te tonen. Inmiddels zijn er 16 van dergelijke muurgedichten. Op deze lijst *klik vind je ze allemaal terug.

Een stuk verderop werden we verrast door een vrolijk en fascinerend schouwspel. 
We ploften er even neer om stil te kijken en te genieten van de sambaband XammeRamme.

Ooit, als ik later groot ben, of wanneer ik bijvoorbeeld niet meer kan hardlopen, zou ik me aan willen sluiten bij een dergelijke band. Lijkt me geweldig. Moet ik nog wel eerst leren verantwoord rammen natuurlijk. Die komt in het wensenlijstje te staan, onder de cursus barista en op vakantie met een volkswagen-/camperbusje. Dromen mag hè? Nee, dromen moet!

Van daar uit liepen we steeds meer richting het centrum. Langs de meest fraaie winkeltjes.

En door de OLVOO Elandkerk.

Waar een stempelpost was.

En een biechtstoel.

Weer buiten liepen we Haagse Robbie - collega - tegen het lijf. Die had ook net gebiecht.

Van daaruit bezochten we twee hofjes. 

Het Hofje van Nieuwkoop staat bekend als één van de mooiste hofjes van Nederland. 
Ik geloof het zomaar. Een prachtige stilteplek. Een dorpje in de stad.

Al ruim 350 jaar wordt hier gewoond en geleefd. Aanvankelijk bood het onderdak aan minder bedeelde weduwen. Tegenwoordig zijn het vooral éénpersoonshuishoudens. 
Je betaalt er een flinke huur, mag geen hond of kat hebben en vóór je er màg wonen moet je voor een commissie verschijnen.

De tweede hof dat we aandeden was De Hof van Wouw. 

Hier wonen alleen maar vrouwen. Momentel zijn dit er 14. Ze zijn alleen 50+, alleenstaand en hebben ook geen huisdieren. Op de verjaardag van een bewoonster, wappert er de vlag.  Maar er zetelt ook een B & B.

Prachtige locaties, waar ik zo mijn boeltje neer zou willen zetten.

Langzaam liepen we vanaf hier de drukte weer in.

Alwaar we op een dakterras ons een broodje en biertje goed lieten smaken.

Daarna òp naar de finish en onze beloning, in de vorm van een pin.

Wat doe je daar eigenlijk mee? Ik zie wel fervente wandelaars die hun rugzak ermee vol hebben gehangen. Bij ons liggen ze ergens op een plankje gezellig bij elkaar te liggen.

Ook goed, toch?

Al met al, een fijne wandeldag. Wil je ook iets meer van Den Haag zien, doe dan volgend jaar mee. Ik vind het een aanrader.