Mijlpaal

Eind januari 2011. Dat is inmiddels zeven-en-een-half jaar geleden. Toen de 4 nog in mijn leeftijd zat en onze jongens nog puppies waren.

In 2011 begon ik dit blog.

Ik gaf mezelf een schop onder de kont, om wat meer uit mijn hol te komen. Uit het
gezin-zorgen-mama cirkeltje. Ik vond dat ik er meer tussenuit moest. Tijd voor mezelf nemen. Dat hoefde niet spectaculair of ver weg te zijn. Geluk en ontspanning kun je tenslotte heel goed in kleine dingen vinden. In die periode was ik dat even kwijt geweest.

Het schrijven zelf gaf me steeds meer plezier. En intussen werd dit blog langzaam maar zeker een verzamelplaats verhaaltjes, foto's en belevenissen. Mijn digitale fotoboeken.

Ik hecht daar aan, omdat ik de behoefte voel om herinneringen te verzamelen, en te bewaren. Waarschijnlijk omdat ik ze zelf niet zoveel heb. Ja, heus, ik heb foto's. Hartstikke veel leuke en unieke foto's, waar ik regelmatig en graag naar kijk. Maar ik heb er geen verhaaltjes bij, geen gedachten en overpeinzingen. Die ik, geschreven door mensen die mij dierbaar zijn, zó graag had willen lezen. Maar ik heb nog geen eens een handgeschreven boodschappenlijstje van ze.

Afijn. Jullie weten het. Ik schrijf nog steeds. Met ontzettend vele plezier. En nú al vind ik het geweldig om vanuit de begintijd dingen terug te zien en te lezen. Voor mij heeft het zijn nut dus allang bewezen. Ooit, ooit, zou ik de leukste blogs best eens in een boek willen bundelen. Omdat ermee op de bank zitten, bladeren, het vast houden, ook zo leuk is. 
Dat is ook de reden waarom ik elke blog één of meerdere labels meegeef. Zodat ik, mocht ik er ooit aan toekomen, op onderwerp de blogs bij elkaar kan vinden. Voor de jongens bijvoorbeeld, of over het hardlopen of gezinsleven in het algemeen.

Terwijl ik dit zeven jaar geleden voor mezelf begon, zijn er inmiddels best een aantal mensen die regelmatig met me mee lezen.Voornamelijk mensen die ik ook persoonlijk ken.

Deze week passeerde de bezoekersteller de honderdduizend. 100.000.
In blogland is dat een aantal van niets. Maar in mijn wereldje vind ik het een ongelofelijk aantal. Honderdduizend keer heeft iemand Met Volle Teugen aangeklikt.

Bedankt voor het mee-lezen. En tot de volgende blog, want ik ben er nog lang niet klaar mee.

Druk, druk, druk, druk.

Wat is het allemachtig lang geleden dat ik hier geschreven heb zeg.
Tegenwoordig ben ik van de dagelijkse, korte, snelle berichtjes op Instagram. Dat gaat er makkelijker even tussendoor.
Komend weekend is ons Familie Weekend. Daarná kom ik hier weer wat vaker tevoorschijn.
Hoop ik. Verwacht ik. Is mijn streven.

To be continued.

Wat??

Vandaag een week geleden was ik in Delft en had daar een leuke middag. Ik schreef er een stukje over. Zij leest ze zelden, maar deze was speciaal voor haar en ik dacht dat ze het wel zou kunnen waarderen. Dus plaatste ik de link op haar FaceBook.

Ze vond het zéker leuk en met haar een aantal Agility-vrienden. 

De reacties, die ik mee kon lezen, waren hartstikke leuk en vleiend .

De afgelopen dagen gebeurden er genoeg dingen om weer iets leuks over te maken. 
Dus startte ik mijn Blog op, om er aan eentje te beginnen.

Als eerste verschijnen dan de statistieken. Voor veel - vaak fanatieke - bloggers heel belangrijk, want dáár doen zij het voor. Zij willen gelezen, gezien en gevolgd worden. Door hoe meer, hoe beter. 

Dat is niet mijn insteek en motivatie. Meelezen mag en is zelfs leuk, maar niet mijn eerste prioriteit. Ook niet mijn tweede, derde en vierde trouwens. Daarom is het kringetje meelezers ook klein en beperkt tot dicht bij me. 

Het aantal 'views' per dag ligt gemiddeld rond de dertig. Dus dertig verschillende mensen die inloggen en lezen. Vaak loggen zij eens per zoveel dagen in en lezen dan alles terug wat ze nog niet gezien hebben. Eén specifiek bericht aanklikken gebeurt niet zoveel. Behalve als ik eens ergens een link plaats, dan wil dat aantal nog wel eens omhoog gaan.

Precies wat nu gebeurde. Tweehonderdentachtig keer werd de link bekeken. Door wie dan allemaal in godsnaam?? 

Daarmee is mijn 'Ode aan Agility' dan ook mijn best gelezen bericht ooit. Onbedoeld en tòch grappig.

Naschrift: De teller is inmiddels doorgelopen naar driehonderdnegenentwintig.