Eekhoorns

Instagram. Vast wel eens van gehoord. Misschien wel nooit iets mee gedaan.

Helemaal prima. Ik vind het een heel leuk medium. Via foto's kan ik er veel inspiratie en ideetjes opdoen voor mijn koekjes-makerij. Heb ik leuke mensen leren kennen. En heb ik originele, leuke en fijne webwinkels gevonden waar ik graag mijn euro's uitgeef.

@schuurmanski

Ben je er toevallig wél mee bekend, dan kun je me er volgen op de accounts @schuurmanski voor huis-tuin-en-keuken-dingen en @sjaangedaan voor de koekelarijen.

Maar daar gaat het nu even niet om. Webwinkels gebruiken hun account om mensen bekend te maken met hun producten en soms strooien ze ook persoonlijke dingen over je uit. Wendy van Stip en Bloem *klik doet dat en ik volg haar. 

Zo viert ze regelmatig vakantie op een mooie plek in ons land, waar de eekhoorntjes in de tuin komen buurten. Sinds ze dat weet, lokt ze hen met verantwoorde eekhoorn lekkernijen. En begon ze hen te filmen. Ik was zeker niet de enige die het leuk vond om ernaar te kijken.

Op enig moment stuitte ik op een foto gemaakt door Albert Beukhof. Ik ken Albert niet, maar om zijn foto moest ik enorm lachen en ik stuurde hem door naar Wendy. Met de vraag of ze a.u.b. ook een keer zo'n foto kon maken. Gekscherend natuurlijk. We hadden er wel lol om en bedachten varianten met een mini-frituurmandje of mini-picknicktafel.

Omdat ze al die attributen niet had, beloofde ik haar dat ALS ik er ooit één zou vinden, dat ik hem naar haar op zou sturen.

Als je me goed kent, weet je dat ik geen shopper bent. En dus kwam ik er geen tegen. Tot we begin van dit jaar op een landgoed logeerden en ik daar in Groningen zo'n heus mini-winkelwagentje tegenkwam. Toen ik hem gekocht had, werd ik thuis voor gek versleten. Want wat moet je daar nou toch weer mee?

Maar dat ik zo gek nog niet was, bleek wel toen Wendy me kort daarop een berichtje stuurde dat haar dochter een winkelwagentje op de kop had weten te tikken. Inderdaad, bij dezelfde winkelketen als waar ik hem vond.

Weg verrassing. We lachten er om, en ik besloot hem tóch op te sturen. Vlak voor haar vertrek naar hun vakantieadres. Samen met koekjes van de dieren waar ze bij haar thuis zo gek op zijn.
En eekhoornkoekjes, dat leek me wel grappig.

Weken daarvoor had ik de uitsteker al gekocht, maar toen ik hem nodig had om te gaan bakken...nergens te vinden. Ik heb toen maar een dierenkop die er enigszins op leek gebruikt.
Het werden geen enorm lijkende koekjes, maar hé, ging het niet om het idee?

Toen ik alles af had en het pakketje klaar wilde maken, zocht ik het winkelwagentje erbij. Daar zat iets in. Juist ja. Heel slim. Ik had daar de goede uitsteker in gedaan, want dan hoefde ik er niet zo naar te zoeken als ik hem nodig had. Plan mislukt dus. Te laat gevonden.

Maar niet te laat opgestuurd, en dus gingen er twee winkelwagentjes, een lading voedsel, een man én een fotocamera mee op vakantie.

Eerst werden de eekhoorns verleid om te komen, met alleen de lekkernijen.

Daarna werd het attribuut erbij gezet.

En waar ik eigenlijk niet in geloofde, gebeurde toch.

De eekhoorn kwam. Zag. En overwon ook nog eens een keer.

Kijk nou toch eens wat een geweldige foto haar man maakte!

Zó leuk. Challenge accepted and mission completed.

Social media kan dus heus ook mooie dingen opleveren.

Potverdikkie, dat was niet de bedoeling

Dit vind ik echt vervelend. Er komt geen achttiende papieren nieuwjaarswens.

Met Kerst stuurde ik nog dit berichtje de wereld in.

Ik heb me met potlood, fineliners en kleurpotloden uren uitgeleefd op een tekening.

Heb er tekst in geplaatst en het omgezet in een digitaal bestand. Vervolgens heb ik het doorgestuurd naar de drukker om er ansichtkaarten van te laten maken.

Al een tijdje lag ik achter de brievenbus. Maar de kaarten werden niet bezorgd. Vandaag zocht ik dan toch maar eens contact met de drukker - ik wil niet te snel té ongeduldig zijn.

Ze reageerden na een aantal uurtjes. Er was iets misgegaan in het proces.
De kaarten kwamen niet. Ik kon ze wel opnieuw bestellen, maar stond dan weer achterin de rij. Verwachte bezorging over minimaal één week.

Daar heb ik voor bedankt. Ik vind het echt niet leuk, maar ik houd het dit keer maar bij de digitale uitvoering. Het leuke is er voor mij wel af. En de maand januari ook al een flink eind op streek.

Weet dat de bedoeling goed was. Ik heb niet bewust je brievenbus overgeslagen.

Volgend jaar beter.

De dagen zijn geteld

Adventskalenders. Wie kent ze niet? De kartonnen kaarten van A4 formaat, met daarop 24 vakjes achter genummerde deurtjes. Met in elk vakje een stukje chocolade. Ik tikte bijna 'lekker stukje chocolade', maar dat zou overdreven zijn. Want 'lekker' is niet bepaald wat ik me herinner van de karton-smaak.

Afijn. Een jeugdherinnering is het. Vorig jaar verwende ik mezelf met een hele moderne variant, gebaseerd op allerlei bak-artikelen. Ik vond het hartstikke leuk om elke dag iets open te maken. Kinderlijk leuk zelfs. Ik schreef er toen ook een stukje over. *klik

Aan het eind van 2020 bedacht ik hoe grappig het zou zijn om het volgende jaar er eentje voor iemand anders te maken. Mijn nicht is begin november jarig en dit leuk me nu eens een apart verjaarscadeautje.

Ik zette een doos van een kerstpakket apart. En tien maanden lang verzamelde ik allerlei kleinigheidjes voor haar, haar vriend én de kat. Vierentwintig stuks.

'Te laat' is my middle name en dus haalde ik 5 november niet. Maar enkele dagen daarna had ik het pakket klaar. Alles was ingepakt en ik had een volgorde bedacht. Daardoor konden de eerste vijf pakjes Sinterklaas gerelateerd zijn en de laatste juist speciaal voor Kerst. Elk pakje kreeg een genummerd stickertje.

Bovenin de doos, óp de pakjes legde ik een envelop met een uitleg. Eerst de envelop open maken en de brief lezen. Dan zou alles duidelijk worden. Dat het de bedoeling was om alles nog even dicht te laten en pas op 1 december te gaan starten met dagelijks één pakje open te maken.

Toen kon de hele zooi verstuurd worden naar het hoge noorden. Ik begreep er dan ook niets van toen ik na enkele dagen foto's toegestuurd kreeg van een vrolijke nicht die pakjes aan het uitpakken was.

Huh? Nu al? Al snel bleek dat ik één cruciale fout had gemaakt. Ik had de instructiebrief bovenin de doos GELEGD. Maar wél los. Dus de envelop was tijdens de reis opzij gegleden, buiten het zicht. Hoe dom van mij. Gelukkig waren er nog genoeg pakjes dicht en was de hele gedachte nog niet verloren.

Al met al heb ik genoeg lol aan de voorbereiding beleefd, dat ik bedacht heb dat ik volgend jaar opnieuw een adventsdoos ga versturen. Aan wie, geen idee? Ik heb nog een maand of tien om dat te bedenken.

Inmiddels was mijn eigen cadeau ook gearriveerd. 

Ik heb mezelf namelijk wéér op een adventskalender getrakteerd. Ook weer een hele leuke, blijkt. 

Elke dag een nieuwe koek-uitsteker.

Als toetje kreeg ik vanuit Assen ook een adventskalender opgestuurd. 

Eentje van Lego. 

Dagelijks een mini bouwwerkje.

Zo kom ik de maand wel door.

Maak kennis met Gijs Giraf - deel 1

Kijk. Dit is hem. Gijs. Gijs Giraf, alias Griekse Gijsje. In koekvorm wel te verstaan.

Ik wil je graag vertellen over het ontstaan van deze koekjes. Maar ik waarschuw vooraf: het is best een lang verhaal. Daardoor komt het in delen.

Gijs Giraf. Hij is ontsproten aan het creatieve artistieke brein van Marijn, een Belgische schone. 

Sinds de jonge leeftijd van haar zoons tekent en schildert ze Gijs. In allerlei (verkleed)kleren, in verschillende herkenbare situaties. 

Vrolijk, kleurrijk, humoristisch en aandoenlijk. Want Gijs is lief, leuk en grappig.

~ De originele Gijs is geel met bruine vlekken ~

Ze maakte posters, schilderijen klein, groter en enorm groot. Ze beschilderde stenen en glaswerk.

Ansicht- en kerstkaarten, fruitschalen en grote kisten. 

De eetzaal van een basisschool in haar woonplaats kreeg beschilderde muren. Maar ze werkte ook met enorm veel passie en plezier aan allerlei andere muurschilderingen. 

Zelfs in New York en op de Berlijnse muur verscheen Gijs.

In mei 2017 startte ze een crowdfunding, omdat ze graag een prentenboek over Gijs uit wilde brengen. De donateurs hadden het streefbedrag snel voor elkaar. Van haar jeugdvriendin Yvonne kreeg ze hulp bij alles wat te maken had met de opmaak van het boekje en bij het contact met de drukker.

In juli van dat jaar zag 'Later als ik groot ben...' het levenslicht. Gijs Giraf werd wereldberoemd in Achel en omgeving. 

Van een vriendin kregen haar - toen nog jonge kinderen - een gehaakte versie van Gijs. Ze sjouwden hen overal mee naar toe en ze kletsten hen de oren van hun katoenen koppie.

In januari 2019 startte ze een project. Op de social media accounts van Gijs Giraf verscheen de volgende tekst:

'Alle kindjes hebben een knuffel nodig. Om lekker mee te kunnen gaan slapen. Om mee op avontuur te gaan. Om goede gesprekken mee te hebben. Knuffels zijn belangrijk...voor alle kindjes. Daarom start Gijs Giraf een actie voor Movement on the ground *klik , een organisatie die bootvluchtelingen helpt op Lesbos.'

- *klik Lees hier wat Movement on the ground schreef over het Gijs-project - 

Ze deed een oproep aan hakend België en Nederland om voor de vluchtelingenkindjes en hun Griekse vriendjes Gijsjes te haken. Miriam van Schijndel had hiervoor een patroon *klik uitgeschreven, dat gratis beschikbaar werd gesteld. Iedereen werd uitgedaagd en tegelijkertijd vrij gelaten om er een eigen draai aan te geven. Dus hij mocht roze worden, maar ook groen of pimpelpaars. Een piraat of een danseresje. Met een lijf vol vlekken òf hartjes.

Ze wilde graag dat zoveel mogelijk kindjes een eigen unieke girafje zouden krijgen om mee te knuffelen, kletsen of mee op avontuur te gaan. Zo wilde ze bereiken dat ieder kind zijn of haar giraf in een grote stapel zou herkennen. 

Het bericht werd meer dan 42.000 keer gedeeld. 

En het leverde lieve en hartverwarmende reacties op. 

Maar bovenal veel toezeggingen.

In april 2019 zijn Marijn en Yvonne met een karrevracht van 540 gehaakte Griekse Gijsjes naar Amsterdam gereden. Movement on the ground heeft deze daarna samen met andere hulpmaterialen op transport gezet naar een vluchtelingenlamp op Lesbos.

In juni en juli van dat jaar zijn ze uitgedeeld aan kindjes daar. Zowel aan vluchtelingen als Griekse kindjes, want alle kindjes tellen.

In die tijd stuitte ik via internet op de oproep om Gijsjes te haken. Want ik was toen zelf ook 'druk' met haken van kleine diertjes. Ik had er inmiddels twee - een muisje en een kat - en het leek me leuker om door te haken, en het dan niet bij mij thuis te hoeven laten verstoffen.

Ik dook ook in het Instagram account - @gijs_giraf - en las daar dat Marijn de Gijsjes in Amsterdam had afgegeven tussen twee chemokuren door. 

Hier begon voor mij een periode waarin ik haar niet meer los kon laten. Over het hoe en waarom vertel ik de volgende keer verder.

Tot zover, bedankt voor het lezen. En mocht je haken leuk vinden, overweeg eens om óók een Gijs te maken. Ze worden nog steeds ingezameld voor een volgend transport. Ik heb eventueel genoeg katoen in allerlei kleuren om beschikbaar te stellen. En ik wil ze ook voor je verzenden als ze klaar zijn. Laat het me weten!

Klein wonder, groot geluk

 Onze familie heeft er een lief, klein kindje bij.

Een eerstgeborene.

Een voortzetting van onze achternaam.

Maar bovenal een prachtig jongetje, dat onze neef en zijn vriendin ouders maakt.

Voor mij een mooie gelegenheid creatief bezig te zijn. Ik tekende een kaart en bakte en versierde geboortekoekjes.

Omdat ik best nog oefening gebruiken kan, ging ik door met opa-koekjes.

En maakte nog roze varianten voor de-voetbalvader-waar-we-een-heel-verleden-mee-hebben, die ook voor het eerst opa werd.

Het laatste deeg ging naar de oma van Max.

Eerlijk is eerlijk. Het is een hoop werk. Maar het resultaat in smaak én uiterlijk vind ik best de moeite waard.