Hij haalde zijn diploma op.

zomer 2021

Ik zie hem nog staan met zijn rukzakje op zijn rug. Zo trots, dat hij óók naar de grote school van zijn broer mocht. Zijn ogen straalden, hij had er zo'n zin in.

Hij werd er lang niet altijd begrepen, maar bleef gewoon graag gaan.

Op de middelbare begon hij volledig als zichzelf en hij werd er direct gehoord, gezien en wél begrepen.

De HAVO leverde niet erg veel problemen op. Een paar maar. Hij ging, deed zijn ding op zijn manier en vond het op zijn tijd stom vervelend. Hij houdt namelijk niet van verplichtingen, niet van moeten, niet van op tijd komen, niet van keurslijven en vooral niet van mensen die anders denken dan hij. En hem geen gelijk geven, dat vooral.
Maar alles was te overzien en hij rolde door naar het VWO. Want hij had een missie.

Die twee jaren daar werden een worsteling. Een persoonlijk gevecht met Corona. Hij rommelde alle dagen wat aan, op zijn eigen manier. Gaf gas als het nodig was en hing achterover zodra het kon.

Soms verloor hij het vertrouwen, maar vond het altijd tóch weer terug. Niet in de laatste plaats door een legertje aan docenten, dat in hem geloofde en er niet voor terugdeinsde dit hem te vertellen. Altijd op het juiste moment.

In de examenperiode koos hij als één van de weinigen voor de mogelijkheid om examen te doen in 2 periodes. Het moeilijkste vak bewaarde hij voor het laatst. Omdat hij ook direct een herexamen inplande en dit goed maakte, hoorde hij op 10 juni dat hij geslaagd was.

De grijns op zijn gezicht, ná het bewuste telefoontje, verraadde hoe blij en opgelucht hij was. Onze Houdini had er wéér een diploma bij.

Die Benjamin van ons. Als die toch ook iets in zijn hoofd heeft...

Maar tevreden was hij nog niet. Vanwege de Corona beperkingen mocht iedereen een extra herkansing doen. En in plaats van alle boeken de hoek in te gooien, besloot hij die kans te pakken in de 3e periode. Omdat hij vond dat het áltijd beter kan.

Ook dat lukte, hoorde hij op 2 juli. Hij schroefde zo zijn Natuurkunde eindcijfer nog een puntje omhoog.

Toen kon hij zijn diploma ophalen.

Nog één keer naar zijn school. De laatste keer van zeven jaren. Nog één keer tussen zijn matties staan.

Ze hadden hun best gedaan om er in de gymzaal een feestelijke diplomering van te maken. Met alleen zijn klas en twee gasten per leerling.

Beetje jammer was wel dat de afdelingsleider in zijn persoonlijke praatje hem vergat. Hoewel, wij vonden dat jammer. Onze geslaagde niet. Toen bij ons alle drie het kwartje viel dat hij niet aan de beurt zou komen, zeiden zijn ogen me:
je laat het uit je hoofd hoor, niets zeggen! En zo geschiedde, want inmiddels ken ik mijn rol en weet ik mijn plaats.

Geduldig luisterde hij wél naar de woorden van zijn fijne mentor.

En naar de toegift van de afdelingsleider, die toch door iemand ingefluisterd was.

En toen was hij echt van hem.

Zwemdiploma - verkeersdiploma - autorijdiploma - HAVOdiploma - VWOdiploma.

Negentien jaar. En dan al zo'n prachtig rijtje.

Nog even wat foto momentjes...

...en een drankje.

Zonder nog één keer om te kijken liep hij weg.

En ik? Ik had een brok in mijn keel.

Thuis wachtte zijn broer.

Het is een mooi stel hoor.

Kijk hem staan, de vlag. Hij heeft er precies vijf weken gestaan. Vijf weken waarin hij er best wel mee op de foto wilde, maar er nooit tijd voor had. Nou ja, geen tijd voor wilde maken. Want foto's zijn er alleen om je moeder een plezier te doen.

Die dag ruimde ik hem op. Omdat dit óók bij hem past. Geen foto met vlag en tas. Geen foto met beide ouders.

Maar o, wat ben ik trots op deze kerel.

Op naar het volgende avontuur.

"Van basisschool
 naar middelbaar

 van middelbaar
 naar hoger

 van uni of
 een tussenjaar

 van schoolkind
 tot student

 je bent pas
 werkelijk
 geslaagd

 als je blijft
 wie je écht
 bent"

De onderhandelingen zijn afgesloten

De laatste jaren heb ik mijn tondeuse-skills ontwikkeld. Omdat hij krullend haar heeft wat hem snel in de weg zit, draagt hij al heel lang zijn haar kort. Voor de duidelijkheid: ik heb het over mijn man. Wimmie.

Eerst liet hij het bij de kapper kortwieken, maar dat hele gedoe met afspraken maken vond hij lastig en gedoe. "Het is zó gebeurd met die tondeuse en het ziet er niet erg ingewikkeld uit. Dat moet jij toch ook kunnen?"

Maar ik was veel te bang dat ik er te onhandig voor zou zijn.

Toen we bij familie op de camping waren, kwam het ter sprake.

"Joh, ik doe dat altijd zelf bij hem", zei mijn tante met een hoofdgebaar naar mijn oom. "En ik doe het ook altijd bij je neef. Het moet toevallig weer gebeuren. Zal ik het laten zien?"

En voor neef het wist zat hij voor de caravan op een krukje en onder een kleedje. En kreeg ik een demonstatie. Tja, het zag er inderdaad niet al te ingewikkeld uit. En als het dan ook nog aan alle kanten even kort mag, wat kan er dan eigenlijk mis gaan?

Ik schreef het geadviseerde merk op en thuis gekomen bestelde ik er direct één. Sindsdien heb ik het ontelbare keren gedaan. Bij hem, de vader van Jongste dus en ook regelmatig bij zijn opa.

Maar bij Jongste zelf mocht ik er never nooit niet aankomen. Tot dit voorjaar de eerste golf er was. 

Hij ging twijfelen. Want hij heeft best een flinke dot haar op zijn hoofd en weken zonder kapper zou het wel erg uit zijn model halen én warm worden. Uiteindelijk kwam hij niet op mijn krukje zitten en zong hij het gewoon uit.

Maar vorige week zei hij direct na de toespraak van de premier: "Nu doe ik het echt. Ik ga niet wéér zolang niet naar de kapper. 

Hij vertelde het op school en hij kreeg de lachers op zijn hand én direct twee verzoeken van zijn vrienden of ze erbij mochten zijn. En liever nog: of zij het mochten doen?

Nu is hij de lulligste niet, dus zaterdag stapten ze hier binnen. Beiden hadden nog nooit een tondeuse vast gehouden, dus een korte instructie wilden ze wel. Daarna liet ik ze met zijn drieën achter en luisterde ik vanaf beneden naar het gegiechel.

Na een half uurtje mocht ik komen om de afwerking te doen.

Ondanks dat ik zei dat zijn donkere ogen nu prachtig uitkomen - maar dat wil hij natuurlijk helemaal niet van mij horen - moet hij er zelf het hardst aan wennen.

Vanmiddag op weg naar zijn werk, viel de kou en regen op zijn hoofd hem tegen. Maar hij had wel weer lol toen zijn collega's hem pas herkenden, toen hij zijn mond open deed.

Maar goed. Het is er af. Het moeilijkste deel van dit project breekt nu aan. Want hoe laat je dit met goed fatsoen weer langer groeien? Zonder dat je een stekelvarken wordt, omdat alle stekels in gelijk tempo alle kanten op groeien?

Je snapt vast wel dat ik hem dit vraagstuk niet heb voorgelegd vóór hij zich onder handen liet nemen.

Een boom met een verhaal

Hij staat weer, onze kerstboom. Een week later dan gewoonlijk. En hij is ook iets korter uitgevallen. 

We rijden tegenwoordig in een kleinere auto en daar hadden de mannen zich even in vergist. Maar doordat ze laat waren, viel er geen grote boom meer te kiezen. Eigenlijk kwam hij ontevreden thuis met zijn aankoop. Maar ik vind hem perfect.

Ik zie elk jaar op tegen het hele optuig- en versiergebeuren. Al die ´pestzooi´ op zolder uitzoeken en naar beneden sjouwen. Dit jaar was het een fluitje van een cent. Ik heb namelijk vorig jaar alles dat ik niet meer gebruikte, of waarvan ik geen zin had het allemaal neer te zetten en dus weer direct achter het schot terug wilde plaatsten, weg gebracht naar de kringloop.

- van Oudste -

Ja, ik miste dingen dit jaar. Maar niet in de betekenis dat ik het graag had willen gebruiken. Nee hoor, opgeruimd staat netjes. Ik was zó klaar en had niet het gevoel dat het hele huis vol puinzooi stond te ver-rommelen.

- van Jongste - 

Onze boom is één grote, kleurige toverbal. Geen stemmig geheel, geen overheersende sfeer, kleur of stijl. Maar een mengeling van nostalgie, geschiedenis en herinneringen.

-  Jongste zocht eens een Koekiemonster voor zijn broer uit - 

We hebben hangers van mijn ouders, schoonouders én ouderlijk huis. En ja, dat zijn drie huishoudens en geen twee - ik ben niet in de war. Nog niet.

- en Oudste koos Peppa Big voor zijn broertje -

Ook kocht ik in het geboortejaar van Oudste iets speciaal voor hem. En het jaar daarna weer en voor ik het wist was ik een gezinstraditie begonnen. Nog steeds koop ik elk jaar iets voor beide jongens, soms met hun hulp, voor in de boom. Met het idee dat als zij ooit op zich zelf gaan wonen, ze elk hun eigen doos met kerstboom versiering mee krijgen.

- Deze kreeg ik van mijn vader - 

Wanneer het zover is, blijven wij dus samen achter met een behoorlijk lege boom.
Niet helemaal leeg hoor. Want de laatste jaren krijg ik van mijn vader ook allerlei bijzondere en symbolische kersthangers. Die zijn me dierbaar.

Dus hij staat, de boom. Ik heb alles weer door mijn handen laten gaan en heb het met zorg een plekje gegeven. Hij straalt. Ik vind het weer een plaatje. 

Morgen de piek er nog op en dan is hij helemaal klaar voor de laatste weken van 2020.

Kop of munt?

Je kent ze wel. De banen die naast een salaris ook andere voordeeltjes opleveren.

Zo kan de vader binnen ons gezin tegen gereduceerd tarief een overtocht naar Engeland maken. En heb ik via mijn vorige baan menigeen voorzien van gratis postelastieken. Voor wat het waard is.

Nu heeft Jongste ook sinds ruim een jaar een baan. Bij een supermarkt. Waar hij regelmatig Chef Winkelwagentjes is.

Dat levert naast af en toe een euromunt, vooral veel winkelwagenmuntjes op.

Bij de eerste dacht ik nog 'altijd handig'.

Bij de volgende 'kan geen kwaad, ik ben nogal eens wat kwijt.'

Maar inmiddels is de verzameling overdreven groot. Het bakje bij de voordeur zit overvol.

Dus. Iemand belang bij een paar winkelwagenmuntjes? Of leest hier een verzamelaar die iets gebruiken kan?

Nòg een chauffeur in huis erbij

Hij had een missie. Namelijk zo snel mogelijk een auto rijbewijs halen, zodat hij niet meer afhankelijk zou zijn om naar de Efteling te kunnen. Pretparken zijn namelijk zijn passie en niet die van mij. Een paar keer per jaar wil ik hem er heen rijden en weer ophalen ook. Maar een paar keer is twee en dat is twee-tig keer minder dan hoe vaak hij graag zou willen. 

Met een rijbewijs is ook een abonnement onder handbereik en veel gelukkiger kun je hem niet maken denk ik.

Dus zodra de examendrukte achter de rug was, nog voor zijn 17e verjaardag, volgde hij zijn eerste rijles. Daarna leste hij twee keer per week. Hij zette de sokken er in.

Ergens in de herfst mocht hij zijn tussentijdse toets doen. Een kilometer voor aankomst bij het CBR brandde het lampje van de richtingaanwijzer van zijn lesauto door. Super snel moesten ze toen op en neer naar de rijschool om een andere lesauto op te halen. Dat deed zijn instructeur, hij mocht even op de bijrijdersstoel.

Met als gevolg dat toen hij af moest rijden, hij met een examinator naast zich voor het eerst in deze omruil-auto stapte. Een Volvo in plaats van de BMW waar hij altijd in reed. 
Na afloop vertelde hij het hele examen alleen bezig te zijn geweest met snappen hoe die auto in elkaar zat, want alles ging anders.

Dat was dus pech en een gemiste kans om goed te kunnen bepalen waar zijn leerpunten lagen voor de resterende lessen tot zijn echte examen. Gelukkig verdiende hij wél de vrijstelling voor de bijzondere verrichtingen.

De lessen die volgden waren om de puntjes op de i te zetten. Hij kwam nooit tevreden thuis. Altijd waren er nog wel verbeterpuntjes. Heb ik al eens verteld hoe kritisch hij op zichzelf is?

In afwachting van de examenoproep regelden we alvast zijn begeleiderspas, want hij wordt pas in de zomer 18.

Ook kocht ik leuke koekvormpjes.

Op een maandagmorgen in januari mocht hij afrijden. Precies op de ochtend dat hij ook 2 toetsen van de toetsweek moest maken. Ik vroeg hem hoe hij dat ging regelen? Hij keek me aan of hij water zag branden. Hoezo? Dan maar geen toetsen, was zijn idee.

Daar waren we het dus niet over eens. Hij doet het niet slecht in zijn eerste jaar op het VWO, maar zomaar twee toetsen missen en daarmee ook de kans op een herkansing verspelen, vonden wij onverstandig. Hij ging dan ook met frisse tegenzin akkoord met uitstel. Van het rijexamen welteverstaan.

Dinsdagmorgen om 8 uur vertrok hij van huis. Nog even inrijden en dan voor de leeuwen. Man, wat vonden wij het spannend. Hij was relaxen en zei ons voor vertrek: "Zenuwachtig? Neuh. Wat kan er nou eigenlijk mis gaan?" Heb ik al eens gezegd wat een heerlijk nuchtere vent het is?

Om 9.35 uur rammelde onze gezinsapp. Geslaagd! Sjonge jonge jonge, wat waren we blij voor hem.

Thuis ging ik gelijk aan de slag met koekjesdeeg.

Ik klooide wat aan met royal icing en spuitzakken.

Ik stond best wat uurtjes te knutselen in de keuken en binnen een kwartier was het bordje leeg. Daar moet ik toch nog eens iets op verzinnen.

De dagen erna stonden in het teken van het aanvragen van het rijbewijs bij de gemeente.

We vielen van de ene in de andere verbazing. Zonder afspraak konden we er niet terecht. Een afspraak maken kon op exact 1 tijdstip midden op de dag in een periode van 4 dagen. De eerst volgende mogelijkheid was dan pas weer een dag of 4 a 5 later, met opnieuw de keuze uit 1 tijdstip. Serieus? Kunnen er dus in 8 dagen tijd slechts 2 Schiedammers een rijbewijs aanvragen?

Er was ook nog een spoedprocedure. Dan konden we na 1 dag terecht, of pas 5 dagen later. Echt waar. Tegen meerkosten die bijna net zo hoog waren als de aanvraag van het rijbewijs zelf.

De broers gingen het uiteindelijk samen regelen. Onder schooltijd. Ook zo achterlijk.  

Je moet gewoon lessen missen , want buiten schooltijd kun je geen afspraak maken.

Het werd een aanvraag met nog veel meer hindernissen, die ik niet allemaal ga benoemen. Maar uiteindelijk is hij er. Kijk hem eens lachen *not*.

Op de terugweg reed ik direct naar dé parkeerplaats, waar ik ook zijn broer had laten wennen aan onze auto. Ik mocht zowaar een fotootje maken. Omdat ik hem ervan kon overtuigen dat dat vooral voor mij heel leuk was, omdat ik ook zo'n foto van mij en zijn broer heb.

Op naar heel veel veilige kilometers. Én op naar de Efteling.

Kerst ijsjes

In mijn vorige blog, over Kerst, vertelde ik over de ijsjes die onze jongens al zoveel jaren aten. Ik beloofde de oude foto's op te gaan zoeken en dat heb ik inmiddels gedaan.

De eersten die ik vond dateren van 2007. Van twaalf jaar geleden dus. Ik kon toch niet van elk jaar een foto terugvinden. Of ik ruimde ze niet goed op, of ik heb de foto niet elk jaar gemaakt. Kan allebei.

Evengoed vind ik het grappig om ze nu onder elkaar te zien. Waar blijft de tijd?

~ 2007 ~

~ 2008 ~

~ 2009 ~

~ 2010 ~

~ 2016 ~

~ 2019 ~

En ik maar denken dat het elk jaar hetzelfde ijsje is...nu zie ik aan de foto's dat het tóch steeds een ander figuurtje is.

Op naar 2020!