Attente mannen, ze bestaan.

Attente mannen, ze bestaan.

Ik kwam er onlangs eentje tegen die vertelde dat een favoriete collega afscheid nam. Althans, niet helemaal, maar ze ging een andere functie bekleden. Daardoor op andere tijden werken. En als gevolg daarvan niet meer met hem een vast koppel vormen in de avond- en weekenddiensten. 

Hij werkte graag met haar samen. Zelf is hij met zijn vijfendertig dienstjaren bijna de langstzittende collega op de afdeling. Hij heeft er velen zien komen en nog meer zien gaan. Hij heeft ze allemaal geprobeerd de kneepjes van het vak bij te brengen. 

Met meer, maar ook met veel minder succes. Met grappen en grollen, met veel geduld, maar vaak ook met ergernissen en verbazing. "De werk-mentaliteit is niet meer als vroeger", zei hij dan. Daarmee promoveerde hij definitief naar 'ouwe lul', maar het is wat het is.

Bij haar was het anders gegaan. 

Hij verraste haar al op haar verjaardag met een attentie. Nu ging ze verhuizen naar haar eerste woning. Hij wilde zijn dank en waardering ondersteunen met een aardigheidje. Ik mocht toepasselijke koekjes maken voor bij de bloemen. Zo gezegd, zo gedaan.

Attente collega, toch? Ik smelt dan.

Maar weet je wat gek is? Dit is dezelfde man, die er niet aan denkt dat zijn vrouw jarig is. Die zich door haar in alle vroegte met zijn oudste zoon, een vriend en diens zoon, af laat zetten op het station omdat ze een dagje naar Zandvoort gaan. Maar haar niet feliciteert. De zoon ook niet trouwens.

Dit is de man bij wie 's ochtends om half elf een lampje gaat branden, waarop hij zijn vrouw appt 'Gefeliciteerd hè xx'. 

Bijzonder toch, een attente man met twee gezichten. 

Mijn man.

We hebben er hard om gelachen. Hij in Zandvoort. Ik in Schiedam. 

Ga, waar het kan, lachend het leven door. Het helpt.

Voel je koel

Je zou het dit jaar niet zeggen, maar de laatste zomers hebben we flink warme weken gekend. Hittegolven zelfs.

Op zich ligt ons huis niet ongunstig. Geen tuin op het zuiden, maar noordwesten. Dus daar hebben we altijd wel ergens een plek in de schaduw en de zon staat niet de hele middag op onze woonkamer.

Dat betekent dat de beneden temperatuur dan eigenlijk goed te doen is.

Hoe hoger in huis, hoe warmer. Dat herkent iedereen wel.

Bij ons betekent dit dan ook dat de bovenste verdieping heel warm wordt.

Deze is in mei 1999 bovenop onze tweede verdieping gebouwd. Niet geheel voorzien van de allerbeste isolatiematerialen, weten we inmiddels. Het dak is plat.

We hebben twee ruimtes op deze derde woonlaag. De één wordt bijna continu bewoond door Jongste. Het enige dat hij er niet doet is slapen.

Het is onze man cave. Je kunt er darten, drinken, computeren, studeren, televisie kijken en gamen.
En de enorme stapels borden en glazen opruimen die op de één of andere manier wel de weg naar boven, maar niet naar beneden kennen.

In de winter is het er, ondanks de radiator, lastig comfortabel warm te krijgen. Met zonnig weer is het er smerig warm.

In die andere ruimte slapen wij. Er zijn twee ramen in onze slaapkamer en daarop staat de hele middag wél vol de zon. Je snapt...niet te doen daar.
Geen open raam kan daar tegenop en koelen werkt dan in de avond niet meer.

Airconditioning werd een wens. Een pittig dure wens, dat ook.

Maar vorig jaar, toen het opnieuw zo warm was én we Corona euro's over hielden, beloofden we onszelf een cadeau. Op dat moment waren we natuurlijk te laat, maar we schreven in onze agenda dat we in januari 2021 contact zouden leggen. Met de firma die bij twee bekenden van ons naar tevredenheid een systeem had aangelegd.

En zo geschiedde. In de eerste week van januari zat Stefan bij ons aan tafel, om onze wensen en zijn mogelijkheden door te nemen. We maakten een deal en hij zei in april het eerste gaatje te hebben om het in orde te komen maken.

Met twee man kwamen ze toen klussen. Er werd keurig gewerkt. Alles wat buiten aangebracht moest worden werd - op ons verzoek - zo min mogelijk uit het zicht gebracht. Onder de dakpannen bijvoorbeeld.

We hebben nu helemaal boven twee zogenoemde single split airconditioners. En op de midden verdieping, in het verblijf van Oudste, een mobiele unit.

~ Daar hangt hij, boven het bed ~

En ik kan je zeggen: het is een zegen. Het is binnen korte tijd heerlijk koel, de kamer is en blijft lekker fris, het weinige geluid dat hij maakt werkt rustgevend én het houdt alle straatgeluiden buiten.

We slapen nu beiden veel beter.

~ Hier hangt hij boven het bureau ~

Ook Sjors zoekt nu graag zijn heil op zolder.

Het bedrijf beleeft gouden tijden momenteel. Afgelopen april zat het met reserveringen al vol tot en met augustus. Dus heb je de wens ook: wacht niet te lang met het aanvragen van offertes om het in het volgend voorjaar voor elkaar te hebben.

Eén minpuntje hebben we ervaren. Het gat in onze achtermuur ten behoeve van de mobiele airo unit, werd afgedekt met een plastic flapje. Geen porum, vonden wij. Maar met een mooi afzuigkapje van de bouwmarkt ziet het er nu gelikt uit.

Houd er tenslotte rekening mee dat je stroomverbruik omhoog gaat. Maar daarvoor staken wij weer een ander stokje. Waarover later meer.

Lang verhaal lekker kort: airconditioning geeft (ons) een geweldig comfort. Wij zijn er blij mee.

Nattigheid

Het was weer zover. Stront aan de knikker. 

Ik ga het even inleiden. Mensen die ons langer kennen weten dit al wel. 
Wij hebben iets gemeen met onze koning. Ja, echt. Beiden hebben we een relatie met Watermanagement. Ik geef je een korte samenvatting.

In mei 1999 kregen we een opbouw - derde etage - op ons huis. Ongevraagd werd daar een partij regenwater bij geleverd. Die doordat het open dak niet goed was afgedekt, zo onze hele tweede verdieping onder water zette.

In december 2003 hadden we lekkage in een slaapkamer, ten gevolge van broddelwerk tijdens de bouw in 1999.

In februari 2007 hadden we lekkage in de schuur.

Met Pasen 2011 kwam er volop water uit het lichtpunt in het toilet, de voorpui van ons huis, langs het woonkamer plafond en stond de koof in de slaapkamer van Jongste ook vol water. Er bleek een waterleiding in de badkamervloer lek.

Afijn. Klus werd gefikst, maar naar later bleek was tijdens deze reparatie één waterafvoer-aansluiting wat slordig uitgevoerd.

Gevolg: in december 2011 liep het water opnieuw langs het plafond in de woonkamer naar beneden en waren de vloeren van twee slaapkamers volledig nat. Het kostte ons bijna geheel 2012 om de oorzaak te achterhalen en alle schade te (laten) herstellen.

In 2016 knapten we de zijkamer op. We waren bijna klaar. Alleen nog even laminaat leggen. Dat wilden we door laten lopen in de vaste kastenwand. Tot we de grondplaten daar nat zagen worden. Tijdens de zoektocht naar de oorzaak vonden we die hoog boven in de kast. Alles in de hoeken nat en beschimmeld. Na het vernieuwen van een stuk dakbedekking konden we er ook daar weer tegen. En misschien nog belangrijker: het is er nog steeds droog.

In de bijna vijfentwintig jaar dat we hier wonen hadden we ook regelmatig kleine lekkages ten gevolge van kapotte verwarmingsleidingen, maar die tel ik al niet eens meer mee.

Deze zomer zagen we iets vreemds aan het laminaat in de kamer, grenzend aan de badkamer. Onmiddellijk kregen we flashbacks naar eerdere problemen waar al zó vaak aan geknutseld was.
De oudste man in huis werd helemaal gek. Niet weer! "En nu slopen we die hele badkamer, ook al is hij nog niet zolang geleden vernieuwd. Dit moet stoppen. Alles moet er uit!"

~ Hier droeg ik nog extra prednison kilo's met me mee. ~ 

Dat is zijn primaire reactie. Die van mij is altijd tegensputteren. Gatverdamme, zo geen zin in een verbouwing. En zo geen zin in het moeten uitzoeken wat ik dan wil. Ik ben een type dat geen lol beleeft aan het maken van dergelijke plannen.

We zitten er nog midden in, want omdat we het niet leuk vinden is het een heel traag proces. Bij ons dan. En vanwege Corona kunnen we natuurlijk niet winkelen. Uiteraard is de vloer inmiddels wel droog, want op het probleem is vakkundig een noodverband gekit.

En toen kwam Jongste zaterdagochtend vroeg onze slaapkamer binnen.
"Ik heb lekkage in mijn slaapkamer". Het zal toch niet waar zijn?!

Maar het was wél waar. Het was beestenweer buiten en binnen druppelde het vrolijk vanuit het (kunststof) raamkozijn op de vensterbank. Ik hoef zeker niet te vertellen hoe het gezicht van Wimmie stond.

Maar. Alle lof voor de firma uit Dordrecht die negen jaar geleden ons huis van kunststof kozijnen en deur voorzag. Binnen vijfentwintig minuten na onze mail, kwam er een bericht terug. Een uur daarna stond er een busje met twee monteurs voor de deur. Weer een half uur later dachten ze het probleem gevonden te hebben, lag het hele raamkozijn er uit en stond er een steiger voor de deur.

Halverwege de middag zwaaiden we hen uit. Kosten: nul euro. Lang leve de garantietermijn van tien jaar en de uitstekende service. Zoek je zelf een leverancier, deze kunnen we aanbevelen.

Drenthe, wat ben je mooi

Na ons fietstochtje in Friesland hadden we nog een week Drenthe tegoed.

We werden erheen gereden door onze privé chauffeurs. Bloedheet was het in de auto. Zul je altijd zien. Die twee keer per jaar dat we met zijn 4en in de auto zitten en langer dan twee uur moeten rijden, is het de laatste jaren altijd +dertig graden. In een auto zonder werkende airco is dat best afzien.

Nu verging het me toch al niet al te best, maar zo werd het er niet beter van.

Wel voelde het hier weer als thuiskomen. Het is er echt fijn. Een gezellig, comfortabel huis, met een geweldige grote rustige besloten tuin.

De eerste dagen zijn wat langs me heen gegaan. Ik vond er niks aan, voelde me rot, had nergens zin in, sleepte me de dagen door, was extreem moe, sliep veel en stoorde me aan alles.

Het gaat gewoon niet zo lekker in deze post-prednison-periode. Gelukkig wisselen goed en slechte periodes elkaar wel af en na ook een fikse gezinsconfrontatie met Jongste klaarde de lucht langzaam op en werd het toch nog leuk.

Ten tijde van deze foto was de spanning in huis op zijn hoogtepunt. Jongste was van tafel gelopen en we waren allemaal boos. Ieder om eigen redenen. Hij was nog niet uitgegeten en zijn vader schraapte woest de restjes bij elkaar. Eerst op een hoop en al snel begon hij te boetseren. Met dit als resultaat. 

Ik begreep precies wat hij bedoelde. Jongste tien minuten later ook.

Vanaf hier werd alles beter. We pakten veel de fiets en wandelden mooie routes.

Tijdens één van de bos-rondjes stuitten we op dit indrukwekkende oorlogsmonument. 

De symboliek en uitvoering had ik nog niet vaak zo gezien.

Drenthe is een prachtige fiets- en wandelprovincie.

De ruimte. De rust.

De weidsheid. De stilte.

Het was niet elke dag zomers weer. Hier leek het wel herfst.

Maar de plaatselijke ijsboer deed elke dag hele goede zaken.

Op uitdrukkelijk verzoek gingen we natuurlijk ook uit eten bij het favoriete restaurant van de jongens.

Het was even wennen aan de Corona gebruiken, maar bol en rond rolden we twee uur later weer naar buiten.

Bestellingen plaatsen via een tablet, dat kun je wel aan ze over laten.

Binnen vijf minuten hadden ze het systeem gehackt, maar er geen misbruik van gemaakt. Slimmeriken. 

Er werd gevoetbald, yahtzee gespeeld, getekend en vooral geluierd.

Precies zoals vakantie bedoeld is.

Ook tijdens de terugreis zaten we in een snelkookpan op de snelweg. De hittegolf was nu echt uitgebroken.

Thuis werden we welkom geheten door onze Sjors, die dankzij de goede zorgen van de opa's in zijn eigen huis en tuin kon blijven.

Daarmee kwam onze vakantie tot een einde. Het is en blijft een feit: een weekje Drenthe is altijd een goed idee.

De Elfstedenroute

Ongeveer vijfentwintig jaar geleden fietsten hij en ik in de zomervakantie samen in één week de Elfstedenroute in Friesland. Ja, waar anders?

Ik kan me er weinig van herinneren. Alleen de vele regen die viel in die week.

Deze zomer kregen we onze jongens zover om als gezin een aantal dagen te gaan fietsen. 

We kozen voor een halve Elfstedentocht, want dat was qua dagen en kilometers te overzien. En op te brengen. 
We fietsten drie dagen, hadden op drie verschillende locaties een overnachting, onze bagage werd voor ons verplaatst en ontbijt en diner waren geregeld. Luxe fietsen dus.

Onze eerste overnachting in Rijs was erg leuk. Een sfeervol hotel, met ontzettend aardige en behulpzame mensen, een fantastisch diner en een prima slaapplek.

In de tuin deden we op het buitenterras ons eerste drankje en 'mocht' ik een selfie maken. De eerste en laatste van deze week.

We sliepen in tuinkamers, met boven ons hoofd een driftige specht.

Na het eten maakten we zonder de jongens een ommetje in het Rijsterbos. Het avondlicht was sprookjesachtig.

De volgende dag fietsten we via Stavoren en Hindeloopen naar Workum. Ieder van ons had zelf een huurfiets uit mogen zoeken. Dat werden geen mountainbikes of elektrische fietsen, maar stadsfietsen met acht versnellingen en fietstassen. Prima fietsen.

In Stavoren schuilden we voor een fikse bui met een drankje en een taartje. Want ook na vijfentwintig jaar bleek het een natte route.

In Stavoren vonden we een pannenkoekenhuis.

Gelegen naast het Schaats- en Elfsteden Museum, dus we kregen er bijzondere stoelen.

Onze tweede slaapplaats in Workum gaf ons één upgrade kamer, waar we de jonge heren de sleutel van gaven. 
De jacuzzi was een groot succes.

Wij smulden van het tapas diner en de leuke inrichting van het hotel.

Op onze tweede fietsdag fietsten we vanuit Workum via Bolsward en IJlst naar Sneek.

Op een gezellig terras in Bolsward maakte ik kennis met de Oranjekoek. Héérlijk. 

Al twee dagen riepen we regelmatig naar elkaar "Waar zit die Maarten nu?".

Op deze plek voelden we hem dichtbij. Nou ja, een soort van dan. Bij dit bruggetje kreeg hij ongeveer een jaar geleden, bij zijn eerste Elfsteden zwempoging, een Pizza Fungi in het water.

Nu hangt daar een Geocache in pizza-vorm boven het water. Zonder deze leuke hobby hadden we dit nooit geweten en waren we er gewoon voorbij gefietst.

In IJlst bestelden we een bruine fruitschaal. Deze term leerde Oudste ons. Het is hip taalgebruik voor een schaal met gefrituurde snacks.

Foto's maken heb ik deze dagen niet veel gedaan. Het hield teveel op en de heren wilden er liever niet op. Deze nam ik stiekem, toen ze geconcentreerd stonden te kijken naar een kaats-spel.

De laatste nacht sliepen aan de rand van Sneek in een zeer matig verblijf. 

In een sneltreinvaart fietsten we via Sloten terug naar Rijp. Dit omdat er na anderhalve droge dag, fikse buien aangekondigd werden. Die wilden we voor blijven. En dat lukte aardig.

Het waren erg leuke dagen. Actief en we hebben veel tijd met zijn vieren doorgebracht. Veel indrukken opgedaan en daardoor voelde het of we lang van huis waren geweest.

Friesland is een mooie provincie. Vlak, veel ruimte en water, overal bruggen en brugwachters, maar ook bosgebieden. En of de Elfstedentocht nog eens komt? Ik denk het niet.