Lebberen aan Doutzen

Ik verstuur regelmatig post.

Gewoon, old school. Een ansichtkaart of handgeschreven brief. Omdat ik een stukje persoonlijke aandacht leuk vind om te geven. En ook om te krijgen natuurlijk.

Bovendien houd ik daarmee voor een heel klein deel mijn eigen werk in stand.

De postzegels koop ik online, waardoor ik een ieniemienie beetje korting krijg. Die kunnen ze geven omdat het oudere zegels zijn. Niet meer in de winkels te koop, maar wel met de waarde 1 er op.

Bij aankoop kun je bijzonderheden aangeven. Wanneer je zegt dat je hobbymatig post verstuurt, bijvoorbeeld doordat je aan Post Crossing doet, sturen ze je allerlei vrolijke zegels op. Met bijzondere afbeeldingen. Niet dat er iets mis is met degenen waar het hoofd van onze koning of ex-koningin op staat hoor. Maar die met vogels, de fabeltjeskrant of strips zien er gewoon wat gezelliger uit op een envelop.

Dit keer kreeg ik er een bijzondere serie bij. Van topmodel Doutzen Kroes. Ik moest even goed kijken. Fraaie zegels hoor, maar ik plak ze toch wat ongemakkelijk op een envelop.
Ik zie direct onaantrekkelijke beelden op mijn netvlies van lebberende mannen boven hun bureaus. 

Vind jij het gek dat ik deze niet naar zomaar iedereen opstuur?

Swappen

Al eerder schreef ik over mijn voornemen voor 2017 om vaker #postzegelpost te versturen. En ook dat ik dit ben gaan combineren met het proberen om tekenen en handletteren een beetje onder de knie te krijgen.

Het bevalt. Ik teken kaartjes en stuur ze op. 

Intussen ben ik voor ontvangers van mijn post, via het www ook op zoek gegaan naar kringen buiten mijn privé. Verrassend genoeg ontdekte ik zo allerlei groepen en gelijkgestemden, die òf post versturen als hobby hebben, òf het krijgen van post heel goed kunnen gebruiken.

Al lezend en koekeloerend her en der, bleek er een voor mij hele nieuwe wereld achter het begrip 'post' te bestaan. Verzamelen en postcrossen kende ik. Maar snailmailen en swappen? Geen flauw idee.

Ik ging op zoek naar de betekenis en inhoud van swappen. En vond dit:

Dàt kon het toch niet zijn? Verder zoeken dan maar.

Dat klopte beter. Men blijkt van alles met elkaar te swappen. Chocola, thee, kinderspeelgoed, interieurdingetjes, tuinartikelen. Alles kan. Er zijn tig thema's. 

Ik werd er nieuwsgierig naar. Toen deze oproep voorbij kwam dacht ik:" Misschien kan ik die eens gaan proberen." 

Niet te ingewikkeld. In het thema waar ik toch al mee bezig ben. En gewoon één ding maken. Niet kopen.

Ik gaf me dus op en ging uitzoeken hóe ik een Moodboard moest maken op Instagram. Want dat is een vereiste. Of eigenlijk een verzoek. Een moodboard helpt bij het creatieve denkproces.

Een verzameling plaatjes, die degene die voor jou iets maakt, kan helpen. Omdat de plaatjes een indruk geven van iemands smaak en sfeer. Dit werd hem:

Begin april maakte de organisator van deze swap, alle swapmaatjes bekend. Ik kreeg een email, met daarin de gegevens van alléén mijn swapmaatje. Voor wie ik dus iets zou gaan maken. Niet openbaar, want het is het leukst als iedereen zolang mogelijk niet weet wie er voor haar of hem iets gaat maken. Omdat er binnen een half uur op mijn Instagram account de melding kwam dat ik één nieuwe volger had, iemand die ik helemaal niet ken, was het niet zo moeilijk om daar een conclusie uit te trekken. Dàt was degene die voor mij aan de slag gaat.

Tip dus voor swappers die de verrassing er in willen houden: ga niet direct volgen, maar gluur gewoon af en toe even anoniem op het account.

Het is wél heel leuk, als deelnemers af en toe een fotootje plaatsen van datgene waarmee zij bezig zijn. Door dit te doen onder een vooraf afgesproken #, kan iedereen dit ook vinden en meekijken.

Ik bleek het uiteindelijk toch een stuk lastiger te vinden dan ik vooraf dacht. Omdat iemand zijn stinkende best voor mij doet, wil ik dat ook voor die ander. Zij is hobby- en beroepsmatig veel met stof en de naaimachine bezig, dus leek mij de quote die ik al eerder gebruikte wel geschikt voor haar. Tot zover niets aan de hand.

Tot er opeens een brievenbuspakje voor mij arriveerde.

Het duurde eventjes voor ik begreep dat dit bij de #quoteswaphandmate hoorde.

Ik werd er op slag onzeker van. In de opdracht had tenslotte gestaan dat het om een A4 envelop zou gaan? Misschien is dat van mij straks helemaal niet mooi en goed genoeg?

Direct besloot ik het pakje ongeopend weg te zetten. En eerst mijn eigen bijdrage (af) te maken.

Ik begon met schetsen en werkte het daarna stukje voor stukje uit. Nog kritischer dan ik normaal al ben.

Ik maakte er zelf een kaarthanger bij. Hoe ik dat deed, zal ik in een volgende blogbericht laten zien. Want dat is zo eenvoudig, maar met zo'n leuk effect, dat kan jij ook!

Intussen kwamen de inzendingen van anderen voorbij, zoals die hierboven en hieronder.

Allemaal weer héél anders en uniek.

Precies op tijd was ik klaar.

Omdat haar moodboard de kleur blauw aangaf, gebruikte ik die ook.

Ik pakte het goed in.

 Tweede Paasdag kon het op de post.

Ik zeg het nog maar eens: precies op tijd :-).

Ik was tevreden. Had er veel tijd en aandacht in gestopt. En er met veel plezier aan gewerkt. Nu maar afwachten of het in de smaak viel bij de ontvanger.

Intussen kon ik nu mooi mijn pakketje open maken.

Kijk eens wat er uit kwam:

Hartstikke leuk! Grappige tekening en een hele sterke quote.

Haar reactie kwam als kers op de taart.

Al met al weer wat geleerd. Ik weet nu wat swappen is, kan een moodboard samenstellen, weet hoe je een kaartenhanger maakt én ik moet mezelf niet onderschatten.

Nergens voor nodig.

Smakken

Vorig jaar schreef ik over Valentijnsdag. *klik Het jaar dáárvoor ook trouwens. *klik 
En warempel, in tweeduizendendertien ook. *klik Het zal je misschien dan ook niet verbazen dat ik er in tweeduizendentwaalf eveneens aandacht aan schonk. *klik

Dus wat doe ik dan dit jaar. Juist. Ik maak een stukkie. Met een andere insteek dit keer.

Het gaat namelijk best goed met mijn nieuwste projectje #PostzegelPost.

Ik heb al aardig wat kaartjes getekend en rondgestuurd.

Afgelopen week hield ik ze even vast, tot vandaag. Mijn werkgever heeft met Valentijn namelijk een leuke actie. "Niet plakken, maar smakken." In plaats van een postzegel, mag je een lippenstift-kus op je post plaatsen. En één van mijn collega's brengt hem dan gratis op het adres waar jij hem hebben wilt.

~ Waar is de tijd van mijn glad gestreken gezicht gebleven? ~

Dus stiftte ik vanmiddag mijn lippen.

Net op tijd ging de uitgaande post vijfentwintig tot en met éénendertig de deur uit.

Ook post twee- drie en vierendertig wordt morgen bezorgd. Niet zelfgemaakt, maar verzonden via een online kaartenwinkel.

Onze supermarkt deelde de afgelopen weken namelijk bij een bepaalde besteding codes uit. Daarmee mag ik kaarten sturen, waarvoor ik alleen de postzegel betaal. Ik kreeg codes en ik vond er een paar die in winkelwagentjes rondslingerden. Twaalf in totaal.

Ik heb er zeven over, en nog deze hele maand de tijd om ze te verzilveren.

Dus. Vind jij het leuk om post te krijgen, laat het me weten. Dan gebruik ik er ééntje voor jou!

#PostzegelPost

Vorige maand haalde ik het al eens aan. Er wordt tegenwoordig minder echte post verstuurd. Post, die je vast kunt pakken en uit je brievenbus moet halen.

Persoonlijk vind ik dat jammer. Wanneer ik iets leuks uit de bus pak, is dat voor mij een blij momentje. Misschien werkt het bij jou ook wel zo. 

Het versturen vind ik óók een leuke bezigheid. Dat bracht me tot een plan. Een voornemen. 

Dit jaar verstuur ik vaker post. Ik ga door met wat ik al deed, maar ga me ook richten tot mensen waar ik eigenlijk nooit iets heen stuur. Ik ga dat nu gewoon wél doen. 
Mét of zonder aanleiding, wanneer ik denk dat iemand het gebruiken kan. Of leuk zal vinden. Naar mensen die ik ken, en mensen die ik - nog - niet ken.

Dit geeft me gelijk de mogelijkheid, om met een doel, mijn nieuwste ontdekking in te zetten. Ik blijk ontspanning te vinden in een beetje (leren) tekenen, maar wat moet je dan zoal tekenen? Nou, kaartjes dus. Ik ontspan, ik teken en ik maak post. Drie vliegen in één klap.

Deze eerste twee weken van het jaar, heb ik negen keer post verstuurd. 

 Negen keer #PostzegelPost.

Voor verjaardagen, een gebroken pols, een ziekenhuisopname, een nieuwe nier, een revalidatieopname en een-hart-onder-riem.

Voor iemand uit het verleden. Waarvan ik 'ontdekte' dat het he-le-maal niet goed met hem gaat. Voor wie ik moeite moest doen om een adres te achterhalen. terwijl niet zeker was òf hij daar nog wel onderdak had. En waar ik niet zeker van was of hij mijn post überhaupt zou zien, omdat hij zelden zijn brievenbus opent.

Sinds ik dit op zondagmorgen vond, weet ik dat mijn voornemen een goede is.

Dus ik ga door.

Ik kreeg trouwens ook post. Hartstikke leuk en bedankt :-)