Fietsrondje Schiedam

Dat Nederland een fietsland is, dat weten we natuurlijk allang. Het is zelfs over bijna heel de wereld wel bekend.

We hebben meer fietsen dan inwoners. We fietsen samen meer dan vijftien miljard kilometer per jaar. Gemiddeld fietsen we per persoon 888 kilometer per persoon per jaar. Gelderland en Noord-Brabant zijn dé provincies om te fietsen. Als je kijkt naar het aantal fietspaden tenminste. In deze provincies ligt maar liefst 5000 kilometer aan fietspaden. Mijn provincie volgt op de derde plaats met 4800 kilometer.

Dit was mijn eerste fiets. Rood frame, wit zadel, bandjes, spatborden en handvaten. Tof ding toch?

Mijn voorlaatste fiets was een blauwe, met dito velgen. Ik heb er ooit een smeuïg verhaal over geschreven. De aanleiding was heel vervelend, want mijn bijna nieuwe fiets werd toen gejat.
De omstandigheden maakten het hilarisch.

Ik kreeg een nieuwe. Een duplicaat. En anderhalf jaar later werd mijn eerder gestolen exemplaar teruggevonden. Toen had ik er twee.

Het was een degelijke, stabiele fiets. Perfect om post mee te verstouwen. Hij heeft in zes jaar tijd veel te verduren gehad. Kapotte onderdelen werden vervangen door dezelfde te verwijderden van zijn dubbelganger. 

Zo hield ik altijd één complete fiets en werd de tweede steeds kaler. Tot daar niets meer vanaf te halen viel en we afscheid namen.

Toen ik stopte met de post viel op hoe zwaar hij eigenlijk fietste, zonder bagage. Inmiddels was ik door omstandigheden flink wat kilo's aangekomen, had ik geen uithoudingsvermogen en conditie meer en zat ik alles behalve soepel in mijn spieren en gewrichten.

Ontspannen fietsritjes werd hard werken. Als we samen weg gingen, was ik de vertragende factor.
Het fietsen werd een opgave. En ik liet de fiets steeds vaker staan.
Ging wandelen. 'Koop toch een nieuwe fiets', zei hij regelmatig. Maar ik bleef volhouden dat het niet aan de fiets lag, want die was prima.

Tot we van de zomer met het gezin op fietsvakantie gingen. En ik op de huurfiets fluitend naast iedereen kon blijven rijden. Ik gaf toe. Het lag toch ook aan de fiets. We namen ons voor in het voorjaar van 2021 een andere te gaan kopen. Dankzij het fietsplan van mijn werkgever gaven we er binnen een week een klap op.

Alle drie mijn wensen werden vervuld. Hij heeft een lage instap, heeft versnellingen en een zo onopvallend mogelijk uiterlijk. Er worden hier in de buurt namelijk flink veel fietsen gestolen en ik wil het niet te aantrekkelijk maken. En nee, ik koos geen elektrische fiets. Dat is volgens ons alleen leuk als we er beiden zo eentje hebben. 

Het eerste ritje maakten we in de buurt. De cache koning van Schiedam heeft er namelijk veel neergelegd in onze woonplaats, maar het merendeel hebben wij nooit opgezocht. Omdat we nu eenmaal liever buiten de stad fietsen dan erbinnen. Maar corona maakt dat er veel minder mensen op straat zijn en dus sta je tijdens het zoeken naar caches nu minder te kijk. Dit was voor ons dan ook een 'now or never'.

Het werd een leuk rondje. Langs mooie plekjes en even zoveel afbraak. 

We sloten af met een hengelcache. 

Omdat we nu ook wel eens iets úit de boom wilden halen in plaats van enkel er in terug hangen. Uiteraard werden we vreemd aangekeken, want het blijft een idioot gezicht, zo'n volwassen kerel met een hengel in het park.

De fiets is meer dan goedgekeurd. Laat het voorjaar nu maar doorzetten.

Sarah bij De Vreemde Vogel

Van ons trio ben ik dan wel de oudste, maar niet meer de enige die Sarah heeft gezien.

In juni werd onze energie-bruisbal 50 jaar. Ze kon het niet vieren zoals ze het zelf graag wilde. Corona stak daar een stokje voor. Uiteindelijk ging ze met haar gezin naar Amsterdam en lieten wij op die ochtend ons cadeautje op haar deurmat bezorgen.

We beloofden haar een picknick bij De Vreemde Vogel. Een fantastisch leuke plek, aan de rand van de woonwijk waar ik opgroeide. Toen huisde hier een natuurcamping. Nu kun je er logeren in een raket, struisvogel, vliegtuig of andere leuke verblijven.

We haalden er rond 12 uur een kist met hapjes, picknickkleed en stoeltje op en zochten een plek op het veld, in de buurt van de buitenbar.

Daarna proostten we op haar, met ijskoude muntthee.

Ze kreeg nog een zomers pakketje en daarna deden we ons tegoed aan het lekkers. Warm en koud, zoet en hartig.

Op de achtergrond klonk muziek uit de speakers, of uit de mond van een live artiest.

Het zonnetje scheen met regelmaat.

We kletste bij over vakantieplannen, een buitenbar, wandeltherapie, een propedeuse, elektra-plannen, hardlopen, nieuwe bedden, rijbewijzen, een nieuwe auto, drankfeestjes, het nieuwe huis, medicijn afbouw, smerige modderschoenen en werk.

Om 3 uur maakten we het veld vrij voor de volgende shift en sloten we af met een bakkie op het terras. Het was een heerlijke, relaxte middag.

Nog één Sarah te gaan.

Brammetje

Corona brengt veel persoonlijk leed mee. En dan bedoel ik niet dat je favoriete merk pastasaus even niet verkrijgbaar is in de supermarkt. Of dat je theatervoorstelling niet doorgaat. Dat is geen leed. Dat is een gevalletje-hartstikke-jammer-maar-niet-meer-dan-dat.

Ik bedoel persoonlijk leed als in zieke mensen, het verlies van dierbaren, de isolatie van bewoners van zorgcentra.

Maar Corona brengt ook mooie dingen. Mooi in het menselijk contact. Met Corona lijkt er een zekere rust over mensen gekomen te zijn. Er is minder haast, meer tijd.
Meer aandacht voor elkaar. Zorgen voor. Omkijken naar.

Er kan ineens van alles. Bedrijven, instanties, ik zie overal flexibiliteit ontstaan. Regels en afspraken zijn ineens veel minder star.

Er ontstaan prachtige initiatieven. Groot en klein. Ik wil graag een voorbeeld uit onze omgeving noemen.

Hier in het winkelcentrum zit een patattenbakker. Een goeie, als je het mij vraagt. Zij is een actieve winkelier, met regelmatig hele sociale initiatieven. Nu had ze ook iets bedacht.

Mijn Pa van 80 is gewend veel alleen te zijn. Hij kan het goed met zichzelf vinden en kan zich prima vermaken. Hoewel hij nu vooral de sport op televisie erg mist.

Maar toch. Alleen is alleen. Hij kan nu niet bij ons komen eten, en ik ga er geen bakkie koffie drinken. Hij is een lekkerbek. En hij woont bijna naast de patattenbakker. Dus ik gaf hem op bij Marianka.

De volgende dag kreeg ik dit bericht.

Wàt leuk! Ze was gewoon langs geweest. Is dat niet ontzettend lief?

Ze kon er ook nog om lachen.

Ik zeg: actie geslaagd. Uiteindelijk heeft ze bij 126 (!) mensen een Brammetje afgeleverd. Hoe bijzonder is dat?

Marianka, nogmaals hartstikke bedankt en ik hoop dat jullie nog lang kunnen blijven verkopen. Aan jullie inzet ligt het niet. Creatief en flexibel als altijd.

Naar het Walhalla

vrijdag 6 maart 2020

2019 was voor mij het jaar van de ontdekking van de podcast. Hier *klik schreef ik er al eens over. De Grote Harry Bannink Podcast was één van de eersten die ik met veel plezier luisterde. Een biografische megapodcast over een buitengewoon inventieve componist.

Sinds september 2018 doet de maker en bewonderaar Gijs Groenteman een theatertour, waarin hij herinneringen ophaalt aan het oeuvre van Harry Bannink. Terwijl ik in het ziekenhuis lag, zag ik een bericht voorbij komen dat de tour zijn einde naderde. 
Wilde ik het nog eens bijwonen, dan moest ik dus snel zijn. Maar op dat moment stond mijn hoofd er niet naar.

Enkele dagen later en inmiddels thuis, vertelde zij over haar oog ingreep en dat ze daardoor nu meer podcasts luisterde. Als gedeeld Annie MG Schmidt fan tipte ik haar over de Bannink podcast, maar die bleek ze al te kennen. Ineens schoot me de theatertour weer te binnen. Zij voelde er wel wat voor en voor we het wisten hadden we een date.

Op een originele locatie op Rotterdam Katendrecht. Bij Theater Walhalla voor het ouderwetse theatergevoel.

Vooraf lunchten we in de ernaast gelegen Kantine Walhalla. Heel goed verzorgd, zittend tussen ander gasten aan dezelfde tafel, wat er erg bij hoorde en ik niet als storend heb ervaren.

En om twee uur schoven we het theater binnen. Een vrijdagmiddag voorstelling. 
Ik denk niet dat ik dit al eens eerder deed. 172 stoelen gerangschikt om een eenvoudig podium.
Eenvoud siert.

Gijs diepte het mysterie Harry Bannink verder uit. Met verhalen én zijn ongeëvenaarde liedjes. Daarvoor had hij speciaal Frank Groothof meegenomen. 
Hij zong tientallen liedjes van Bannink in de tijd dat ze samen voor Klokhuis en Sesamstraat werkten. Hij bracht ze nu live op het toneel, begeleid door Pianist Dick van der Stoep, die intensief met Harry samenwerkte en muzikaal leider was van een aantal grote Schmidt/Bannink-musicals.

Het waren er wel wat veel. En voor mij onbekend. En traag.

Ik zat er te ontprikkelen en hoe meer ik uit tunede, hoe meer de vermoeidheid van mijn lijf opspeelde. Uiteindelijk heb ik heel erg zitten vechten tegen dichtvallende ogen.
Ik had het zwaar.

De pauze halverwege was me daarom erg welkom en met een straffe bak koffie kon ik de tweede helft weer aan. Uiteindelijk werden we 3,5 uur bezig gehouden. 
Lang dus, voor een voorstelling.

Het was een unieke middag, in fijn gezelschap in een theater dat ik zéker in de gaten ga houden. Hier wil ik nóg wel eens heen.

Raar maar waar

Vorige maand maakte ik een blog  *klik , over de scholeksters bij ons achter. 

Eén van de reacties die ik daarop kreeg was van iemand die nooit een scholekster in de bewoonde wereld had gezien.

Een ander van een buurtgenoot en vogelvriend, die ze vlakbij in de bedrijvenbuurt regelmatig zag. Ik herkende die locatie, want ik zag en hoorde ze daar ook wel eens op een dak zitten.

Vanmiddag spotte ik iets aparts. Althans, ik had het nooit eerder gezien. 

Ik reed over die weg, langs de bedrijven, richting de oprit van de snelweg. En echt, dat is best een drukke weg. Met veel verkeer.

En wie liepen daar op het gemakkie naar wormen te zoeken? 

Twintig minuten later had ik mijn taxiklant - Jongste zoon - afgeleverd en besloot ik niet de korte weg terug te nemen, maar die weg langs de bedrijven. Gewoon, omdat ik nieuwsgierig was of ze er nog waren. En omdat ik twijfelde aan mijn waarnemingsvermogen.

Maar ja hoor. Ze liepen er nog steeds. Rustig overstekend van grasstrook naar grasstrook, over het asfalt en weer terug. Ik stopte de auto op het secundaire weggetje, draaide mijn raampje open en nog bleven ze zitten. 

Jammer dat ik alleen een smartphone bij me had. Maarre...hoezo niet in de bewoonde wereld? 

Haring en Bier Wandeltocht 2019

zaterdag 1 juni 2019

Het eerste weekend van juni stond voor mij, voor het vierde jaar op rij, in het teken van de Vlaardingse wandeltocht. Georganiseerd door wandelvereniging Het Blauwe Vaasje.
Misschien wel de gezelligste wandeltocht van Nederland.

De voorgaande drie edities liepen we samen de 25 kilometer afstand, maar mijn wederhelft was dit weekend overzee voor een concert van zijn zangfavoriet. In mijn eentje deze afstand lopen vond ik niet zo'n gezellig idee. Dus sloot ik aan bij de vrienden die elk jaar de 15 kilometer afstand lopen.

De verschillen werden snel duidelijk. Ten eerste was de start nu zo'n twee uurtjes later, dus ik hoefde niet zo vroeg op de fiets te zitten. Ten tweede waren zij bijna allemaal later dan afgesproken aanwezig, zodat ik nu ineens bij de vroege vogels hoorde. Dat gaf ons de kans een bakkie koffie op een terras voor vertrek te nuttigen. 

En ten derde was de menigte bij de start flink groter dan die ik gewend was bij de langere afstand. Dat leverde binnen de eerste wandelkilometer al file lopen op op de Broekkade langs de Vlaardingse Vaart. Dat was het zandloper effect, want de weg was hier zodanig smal, dat je er niet naast elkaar kon lopen. En dan stroopt het op hè?

Helemaal niet erg, want het was geweldig weer. Zonnetje en alleen maar gezellige mensen om ons heen. Om de weg te vinden volgden we de geverfde haring-visjes op het wegdek. Waarom Haring? Omdat dit kenmerkend is voor Vlaardingen. Inwoners aldaar worden dan ook Haringkoppen genoemd. Bij de eerste stempelpost kregen we traditioneel een Vlaardingse lekkernij: een ijzerkoekje.

Vlak voor we halverwege de lunchpost naderden, werden we geklikt door een fotograaf. Zebrapad er onder en we leken zo weg gelopen van een LP hoes.

De lunch, met opbrengst voor het goede doel, was weer prima verzorgd. 

Lekkere broodjes, muzikaal omlijst door wat muzikanten.

Glaasje sinas erbij, zitten in het gras en smullen maar.

Met een volgende stempel op zak, vervolgden we na een half uurtje onze weg.

Grappig onderweg was de silent disco, die voor ons werd verzorgd. Met een koptelefoon op swingend een deel van de route afleggen, hoe leuk is dat?

Regelmatig werd er voor verkoeling verzorgd. Of zoals hier, door waterdouches. Of in de woonwijk waar een bewoner op eigen initiatief, op haar eigen stoep een tafel ingericht had met bekertjes water. Zelfs het toilet werd beschikbaar gesteld. Toffe lui, die Vlaardingers.

Zoals wij in Schiedam Vlug IJs hadden, hebben ze in Vlaardingen nog steeds Winzo IJs. Al sinds 1919. 

Zij deelden Schelvispekel ijs uit, gebaseerd op de vissersdrank van brandewijn en specerijen. Een verrassend smaakvol en verfrissend ijsje.

Van daar uit was het nog maar een klein stukje naar de finish. Echt joh, die 15 kilometers zijn zo voorbij.

Op de Hoogstraat konden we nog koek happen.

Kregen we nog een glaasje Schelvispekel, dat zo lekker wegbrandde in je keel.

We liepen langs de vlaggenparade.

En kregen allemaal nog een heuse gladiool.

Terug bij de Visbank wachtten dan nog het haring en bier.

Ook dit jaar was het weer een genot. De route, de verzorging onderweg, de sfeer, het lekkers én de gezelligheid. 15 Kilometer bleek een prima afstand om met iedereen uitgebreid bij te praten.

Tot volgend jaar!