Nu de zomer weer ten einde loopt, ging de Rotterdam Running Crew weer van start. Natuurlijk was ik er weer bij. Rennen wil ik tóch. En rennen in een andere omgeving, in ander gezelschap, doe ik nu eenmaal graag. We waren met een kwartet dit keer. De start- en finishlocatie waren bij Stadsbeheer / Schone Stad op het Kleinpolderplein. Vroeguh de Roteb genoemd. Waarbij Roteb een afkorting was voor Reiniging, Ontsmetting, Transport En Brandweer. Nu is dit dé locatie van Rotterdam, van waaruit de stad schoongehouden wordt. En grondstoffen ingezameld worden. Rotterdam wil voorop lopen in de circulaire economie en in 2050 volledig afvalvrij zijn. Juist in deze tijd is het belangrijk dat we allemaal meer stilstaan bij afval. Want afval dat is goud waard. Of op z'n Rotterdams: Zooi is mooi.
Dat was dan ook het thema van deze dag.
We kozen voor de langste afstand - 9 kilometer - en het langzaamste snelheidsvlaggetje - 6.45 minuut per kilometer.
Doordat de opkomst vanavond een stuk minder was dan wij gewend zijn, was ons vlag-groepje maar een kleintje. En waarom weet ik niet, maar de meneer met het vlaggetje wilde graag iets eerder thuis zijn. Uiteindelijk renden we dus met een gemiddelde snelheid van 6.19 per kilometer over het parcours. Het goede nieuws was dat dit prima ging en ik heerlijk heb gelopen.
Afsluitend hebben we nog even de traditionele selfies gemaakt. Ook die bij de Gouden Vuilniswagen met in grote letters 'Goudtransport' erop. Er rijden er momenteel twee van door Rotterdam om afval op te halen. Ze moeten de Rotterdammers bewuster maken van het feit dat vuil veel geld waard is.
Vijf jaar geleden ging ik na een lange werkonderbreking weer aan de slag. Van mijn eerste salaris kocht ik iets dat helemaal alleen voor mezelf was. Iets dat echt als een cadeau en traktatie voelde. Ik kocht een sporthorloge. De Garmin Forerunner 610. Hij werd mijn trouwe bondgenoot bij al mijn loopjes. Ik ben dol op al zijn functies tijdens het rennen. Maar ook op alle gegevens die hij voor me verzameld en ik later terug kan kijken. Ik ben er zuinig op en hij heeft me nog nooit in de steek gelaten. Ik ontdek nog steeds nieuwe functies. Niet dat die er niet altijd al op zaten, maar ik had ze nooit nodig. Of was er niet eerder in geïnteresseerd. Ik ben er dus nog lang niet op uitgekeken. Ook al zijn de ontwikkelingen niet stil blijven staan, ik heb nog geen enkele behoefte aan een ander, nieuwer, misschien wel beter exemplaar. En toen ineens zat de polsband aan 1 kant los. Gewoon slijtage. Helemaal niet zo gek, na zoveel gebruik. Maar balen was het wél. En mijn neurotische ik wilde onder geen voorwaarde rennen zónder horloge, omdat ik alle loopjes vast wil blijven leggen.
Ik loste het creatief op. Maar het was natuurlijk èn geen gezicht èn nogal kwetsbaar.
Want binnen no-time brak het helemaal af. Ik zag de bui al hangen: ik moest een nieuw horloge uit gaan zoeken. Maar ik wílde helemaal geen nieuwe. Tot mijn verrassing kon ik voor een heel redelijk bedrag een nieuw bandje kopen. Nog geen 20 euro inclusief verzending.
Het filmpje dat ik vond met instructie over het vervangen, deed me vermoeden dat mij dat best wel eens kon gaan lukken.
Dus ik deed een bestelling. En ging aan de slag.
Het deel met de gesp - op deze foto bovenaan - liet ik zitten. Dat was nog prima.
Van het onderste deel verwijderde ik het pinnetje en het restje zwart plastic. Vervolgens sloot ik het nieuwe bandje aan en bevestigde ik dit met een nieuw pinnetje.
Et voilà. Klus geklaard. Fluitje van een cent. Nu zou het fijn zijn dat als er weer iets afbreekt, dat dan het andere deel van de polsband zou zijn. Want die helft heb ik nog nieuw liggen.
Sinds vandaag is mijn jaren-tellertje weer een getal opgeschoven. Daar ben ik dankbaar voor. Ik sta daar bij stil en eet er een taartje op. Maar het mag van mij een redelijk gewone dag zijn. Kroonjaren - voor mij zijn dat de jaren deelbaar door vijf - heb ik de laatste tien jaar gevierd. De tussenliggende jaren hoeven geen speciale aandacht, omdat ik juist die aandacht wat ongemakkelijk vind. Toch is deze dag er voor mij eentje om te onthouden. Waarom? Het was de eerste verjaardag waarop ik van al mijn drie - over het algemeen niet zo attente - mannen, spontaan een cadeau kreeg. Erg leuk! Toen Jongste uit school kwam, riep hij mij naar de voordeur en ik moest een schaar meenemen. Maar waarom dan? Er bleek een tasje aan de deurknop te hangen. Met een kaart en een ingepakt cadeautje. Dit kwam er uit.
Oudste, die ook al thuis was, zei met een grijns: "Echt jouw kleur mam."
Ik dacht alleen maar, wáárom geeft iemand mij nou een paraplu?
Nou, dáárom dus. Ik vind hem geniaal en ga hem ondanks de Barbie-kleur absoluut gebruiken. Lieve Bep, dank je wel!
In januari 2016 schreef ik dit stukje. *klik Met alle digitale ontwikkelingen van tegenwoordig, is het nu mogelijk om oudere afleveringen terug te kijken van de Australische en Engelse variatie op het programma Heel Holland Bakt. Om te ontsnappen aan de eindeloze sport-op-tv-avonden, kijk ik ze af en toe elders in huis. Ja, een luxe inderdaad, dat dit kan op de slaapkamer van Oudste. Ik kijk het alleen en was me er niet van bewust dat het programma bij andere gezinsleden toch ook nog steeds leefde. Tot Oudste op zijn laatste werkdag - hij gaat tóch met een nieuwe studie starten - iets meebracht uit de supermarkt waar hij bijna dagelijks zijn lunch bij elkaar scharrelde. Want als je zelf grootverdiener bent, ga je uiteraard niet meer thuis je brooddoosje vullen. Kijk dan!
Hij wist het nog. We hebben er met elkaar opnieuw smakelijk om gelachen.
Het blijft veel geld, maar ook een héél lekker koekje.
Lange tijd dacht ik dat superhelden een cape hadden. Eén waaraan je kon zien dat ze bovenmenselijke krachten hadden. Ze redden de wereld met een gebaar van hun hand. Maar in het echte leven kost het redden van de wereld bloed, zweet en tranen. Dan slapen helden twintig minuten omdat het gevecht nog niet klaar is. Glijden ze met pijn in hun ledematen door het water. Huilen ze tranen, die in dat water niet te zien zijn. In het grote mensen leven hebben helden geen capes. In het echte leven dragen ze een zwempak met een poepritsje. En heten ze Maarten.
Gefascineerd heb ik hem deze dagen gevolgd. Voor mij was hij een tweede Pippi Langkous. "Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan." Als je dat in de juiste provincie en met het juiste doel doet, dan kunnen wij Hollanders dat best waarderen. Zijn zwemtocht typeert de route die kankerpatiënten ook afleggen. Weten dat er pijn gaat komen en toch hoopvol aan de behandeling beginnen. Zonder de garantie op een goede afloop. Er ontstond een heuse Elfsteden-sfeer. Met veel publiek, dag én nacht, boten in het water om golven te breken, tractoren langs de kant om de zwemweg bij te lichten, bekende Nederlanders om hem toe te spreken, veel media aandacht en pizza's en gebakken eieren op het water geserveerd. Zaterdag was hij bij wijze van spreken nog gewoon een man die baantjes aan het trekken was. Dat was nog een vrij normale dag. Toen kwam de nacht. En op zondag werd echt duidelijk hoe bovenmenselijk het was wat hij deed. Laat staan wat hij maandag neerzette.
Wàt een sportman, wàt een held. Met bewondering volgden ik en al die mede-landers zijn zwem-weg door Friesland en zijn dagen na het afsluiten van dit project. Met ontroering en kippenvel. Ruim 4,3 miljoen euro is er nu al ingezameld.
Afgelopen week zwom ik de Zwem4daagse. Net zoals ik dat in mijn tienerjaren in Vlaardingen deed.
In plaats van vooruit, bleek de ontwikkeling van het evenement fors achteruit te zijn gegaan in die 35 jaar. Het was echt abominabel slecht georganiseerd. Er waren ruim 200 deelnemers. Vorig jaar 52. Daar was uhh, niet helemaal juist op ingespeeld. En dat werd gedurende de 4 dagen ook niet zo best bijgesteld.
Kijk, onze sportieve plaatsgenoot was er ook. Klik* om te zien waar ik haar al eerder tegenkwam. Even door scrollen tot halverwege het verhaal.
Ik nam me voor om me nergens aan te ergeren. Helemaal lukte dat niet, maar gaandeweg de dagen wél steeds beter.
De bedoeling was om dagelijks 20 banen van 25 meter te zwemmen. Totaal 500 meter per dag dus. Maar méér mocht ook. Ik koos ervoor om de tijd vol te zwemmen die beschikbaar was. Een uur, en de laatste dag zelfs bijna 1,5 uur.
Aan de spieren van mijn rug, schouders en armen was dit goed te voelen. Eigenlijk zou ik het vaker moeten doen. Maar ik weet nog niet zo goed hoe ik dat in moet passen in onze best drukke gezins-schema's. En of ik het geld ervoor over heb. Ik heb in elk geval iets om over na te denken.
In totaal legde ik 5,45 zwemkilometers af, in 4 uur en 27 minuten. Dat is een gemiddelde snelheid van 1,23 kilometer per uur. Per uur, dus. De laatste uren van Maarten kon je zien dat het niet zo goed meer met hem ging in het water. Zijn snelheid nam af. Hij zwom steeds langzamer. Uiteindelijk nog maar 2 kilometer per uur. Maar? Begrijp je mijn punt? Ik ben best trots op míjn Vierdaagse. Maar mijn snelheid en die van hem na 55 uur zwemmen, zet zijn prestatie wél in het juiste perspectief. HELD!
Kun jij je het Hilversumse avontuur van twee van mijn mannen nog herinneren? Die mannen die midden in de nacht op de ANWB stonden te wachten? (Hier kun je eventueel je geheugen opfrissen.) En een bos bloemen*klik mee naar huis kregen omdat het toevallig vrijdag de dertiende was? Diezelfde mannen kregen een paar weken later een brief van de ANWB over de post. Kijk dan!
Omdat ze zo lang hadden moeten wachten, kregen ze óók nog excuses én een cadeaubon. Dat lidmaatschap hebben we er al lang en breed uit.
Zo'n twee jaar geleden maakte ik ons huisnummer in bloempotjes.
Hier kun je teruglezen hoe ik dat deed. Het wàs de bedoeling dat de verf er niet door de seizoenen heen afbladderde, maar dat deel van het projectje bleek uiteindelijk niet gelukt. Dus stond ik voor de keus: - ik gooi ze weg en doe het voortaan zonder - ik begin opnieuw en maak anderen - ik doe deze in de renovatie
Ik vond ze nog té leuk om er nu al afstand van te doen. Dus koos ik voor de minst fraaie, maar meest snelle variant.
Ik tipte het groen en wit bij, flansde er een verse laklaag over, verse plantjes er in... èt voila!
Helemaal prima weer. Toen ging ik een week van huis, terwijl het voor de deur hoog zomer was.
Èt voila...ik had 3 bosjes stro bij de voordeur staan. Ook zaten er nu blazen lucht onder de toplaag.
Maar dát zie je alleen van heel dichtbij. Dus deed ik er snel verse anjer-plantjes in en zette ze weer op de grond. Nu zie je er vanaf zo'n 1 meter 69 niets meer van. En wat je niet ziet, is er ook niet. Opgelost.
