Tweede Paasdag in mijn bakkerijtje

Tweede Paasdag. Mijn dag begint weer vroeg. Dagelijks lig ik ergens tussen twee en vier naar het plafond te staren en ga dan ook mijn bed uit. Nu is het kwart over drie als ik met een mok thee onder een dekentje, met een boek op de bank neer plof. 

Die nachten vind ik heerlijk. Stil, donker, alleen. Ik ben erbij als de tuin ontwaakt, de vogels zich laten horen en het langzaam licht wordt. Ook sprokkel ik zo extra uren van de dag bij elkaar. Uren die ik besteed aan mezelf. Niks mis mee.

Er lag nog een verzoek voor een boterkoek. Zelf zijn we er ook niet vies van. Dus zo kwam het dat er om 8 uur al twee boterboeken bruin gebakken op een rooster stonden af te koelen.

Inmiddels is het zo'n routine geworden, dat het maken ervan een koud kunstje is. 
En nu mijn materialen toch allemaal tevoorschijn waren gehaald, kon ik er net zo goed nog een paar maken. 
Maar voor wie?

Ik zette een berichtje op FaceBook, dat ik tegen kostprijs - dus gewoon alleen wat ik aan ingrediënten er in stop en niets extra's - extra boterkoeken wilde bakken.

Dat ontlokte een kettingreactie aan berichtjes. 

Voor ik het wist had ik elf koeken in bestelling. Nou, vooruit met de geit.

Aan de slag.

Nog maar kort geleden ruimde ik mijn kastje op en stond ik met 3 bakblikken in mijn hand. Drie. Hoezo heb ik er drie?, dacht ik toen. Ik kan er toch maar één tegelijk bakken?

Wat zat ik er naast. Gelukkig had ik er nog geen eentje opgeruimd en dat kwam nu hartstikke goed uit.

Opschieten deed het niet, want Sjaanje heeft een piepklein oventje. Daar kan echt maar één koek tegelijk in. 
Ook het afkoelen is wat tijdrovend. Normaal helemaal niet erg, maar vandaag had ik beloofd ze ook nog rond te brengen. En er is een risico op breuk wanneer je een koek niet afgekoeld genoeg vervoert.

Het werd een gezellige dag. Drie koeken werden uiteindelijk bij me opgehaald, dus dat leverde afstand-kletspraatjes op. En een lief cadeautje.

De rest ging ik eind van de middag wegbrengen.

Toen moest het leukste nog komen. Dat waren de reacties ná het eten van de boterkoeken. Ik blijk gewoon gelijk te hebben: ik bak Super Boterkoeken. Laat ik nu eens niet bescheiden zijn.

Eind van de dag werd zwager wakker na zijn nachtdienst en hij wilde er ook nog wel twee. Maar toen had het bakkertje net haar schort afgedaan.

Ik beloofde ze later in de week alsnog te maken en toen het zover was had ik nòg zes nieuwe verzoeken gekregen. Inmiddels zijn ook die bruin gebakken en afgeleverd.

In korte tijd jaste ik er 3,8 kilo roomboter, 2,5 kilo basterdsuiker en 4,3 kilo bloem doorheen. De 5 kilo bloem die ik onlangs bij de molen had gekocht was er dus bijna helemaal doorheen gedraaid.

Inmiddels heb ik de voorraad aangevuld met twee zakken van vijf kilo. Grotere verpakkingen bestaan niet.

Tweede Paasdag. Een welbestede dag, met leuke contacten en blije gezichten.

Zaterdag ga ik weer eens kokosbollen maken. Wil je ook? Onder dezelfde voorwaarde - dus je betaalt zelf alleen de ingredienten - maak ik ze óók voor jou. Stuur me dan maar een berichtje...

Random act of kindness 2

De crisis duurt voort. Het einde is nog lang niet in zicht. De impact op een ieder van ons verschilt. Hoe iedereen het ervaart en er mee kan dealen ook.

Wat volgens mij nog niet verandert is het feit dat mensen - althans in mijn omgeving - 
aardig doen tegen elkaar. Behulpzaam zijn. Lieve dingen regelen.

Ik probeer op mijn manier hier ook een kleine bijdrage aan te leveren. Aan het begin van de maand schreef ik er al een stukje over. De laatste weken gaf ik er een vervolg aan.

Inmiddels heb ik niet alleen een beer, maar ook een duif achter mijn raam.

Die staat symbool voor de enorme blijk van waardering voor alle helden in de zorg, in het onderwijs, maar ook bij schoonmaakbedrijven, vuilnisophaaldiensten, de vakkenvullers en eigenlijk alle mensen, die op pad moeten om onze economie gaande te houden.

Het initiatief komt vanuit het Westfries Museum in Hoorn. Het museum is gesloten, maar er zou een tentoonstelling zijn over papierkunst met werk van knipkunstenaar Eline Janssens. Deze kunstenares heeft samen met het Westfries Museum als alternatief deze actie bedacht.

Ik doe mee en hing ook een duif voor mijn raam. De zorgers moeten wel volhouden en misschien helpt het, als wij op deze manier laten zien, dat wij het erg waarderen wat ze doen en het zeker niet vanzelfsprekend vinden. Dus als je ook een blijk van waardering wilt ophangen voor je raam, dan kun je hier *klik meer lezen over deze actie en wat duivenvoorbeelden downloaden.

Toen ging ik aan de champignons, omdat ik door zij-met-wie-ik-de-liefde-voor-scholeksters-deel werd getipt. Het Lierse bedrijf Westland Mushrooms is een shop voor verse 'exotische' producten. In hun geval onder andere bijzondere paddenstoelen.
Zij leveren hun verse topproducten dagelijks aan exporteurs, horecaleveranciers, professione marktkooplieden en de groenteman. 

Door de corona-crisis hebben heeft een groot aantal exotische paddenstoelen geen eindbestemming meer, doordat de horeca dicht is. Het bedrijf *klik heeft nu een reddingsactie opgestart om de paddenstoelen een tweede kans te geven. Voor €7,50 kon ik een krat vol, ter waarde van een eurootje of 50, kopen met namen waar ik nog never nooit niet van had gehoord. De Sponszwam, Eikenzwam, de witte en bruine Shime Je, Eryngii, Shii-Take en de Portobello's. 

Zij nam de krat voor me mee, ik haalde hem op een ruilde hem om voor geld en vier stukjes boterkoek. En toen ging ik googelen. Ik moest toch achterhalen wat ik in mijn doos had zitten en wat ik ermee maken kon. Zo vond ik een aantal recepten, die ik ook daadwerkelijk gemaakt heb. Allemaal geweldig lekker.

De actie blijkt een succes te zijn. Elke week zijn weer verse champions te koop en sinds heden hebben ze zelfs een webshop *klik en bezorgen ze ook aan huis. Op hun FaceBook pagina staan inmiddels diverse leuke recepten vermeld. Ik vind het een absolute aanrader.

Toen bood ik aan om voor liefhebbers een boterkoek te bakken. Ik doe het graag, heb nu tijd door het vele thuis zijn, maar wil niet al mijn baksels zelf opeten. Zij wilde er wel eentje en had als ruilmiddel twee bakmixen van de Schiedamse molen.

Ik deed er ook nog wat champignons bij. De rest aten we in de loop van de week zelf op.

Ik bereide ze onder andere bij de risotto met zalmfilet, gepaneerde Eryngii roerbakgroente en toast met brie.

Omdat hij jarig was wilde hij ook wel een boterkoek. In ruil kreeg ik tulpen.

Intussen zorgde ik ook nog voor een bedankje voor de buurvrouw, die mijn mannen had ondersteund tijdens ons nachtelijk avontuur na de val van de trap.

Als laatste ging ik voor anderen ook aan de slag met vilt en stofjes, maar daar vertel ik op een later moment nog wel over.

Wie goed doet, goed ontmoet. Probeer het ook maar eens.

Kleine moeite, groot plezier

Pasen is achter de rug. Anders dan anders, maar toch ook weer niet. Want wij zij geen gezin met allerlei ontbijt/lunch/brunch/ontmoetingsafspraakjes met zulke dagen.

~ Ik tekende snel dit eenvoudige, maar toch geinige kaartje. ~

Het was vooral fijn om met elkaar vrij te zijn. Eenvoudig. Elkaar de hele dag in huis tegen komen. Aanrommelen. Bijpraten. Iets voor jezelf doen. Elke dag een wandeling langs verlaten paden.

~ In mijn keuken. ~

Ik had bedacht dat het misschien leuk zou zijn om mijn vaders die dagen met een Paas broodmaaltijd  te verrassen. Ik was daar niet alleen in, want de laatste week kreeg ik verschillende berichten van lokale ondernemers die deze service ook aan gingen bieden.

Dat brengt mij dan in een dilemma. Enerzijds wil ik, juist nu, hen zoveel mogelijk steunen. Aan de andere kant zit voor mij de charme van het regelen van zo een ontbijtje in het doe-het-zelf deel. Ik besloot het daarom toch in eigen hand te houden.

Ik stelde een lijstje op met artikelen die ik in het pakket wilde hebben en nam de houdbare dingen alvast mee met mijn eigen boodschappen. Zoals kaasjes, Paas beschuit, suikerbrood, crackers, Snelle Jelle, een tulband, geverfde eitjes en vruchtensap.
Thee en koffiepads zijn altijd al wel in huis.

  ~ In de keuken van vader 1. ~

Ook stelde ik een doosje samen met allerlei Paas chocola. Zocht er een tasje bij om alles in aan te bieden. Op de ochtend van Pasen kan je tegenwoordig gewoon in de supermarkt terecht en dat was handig voor de verse broodjes, croissants, chocoladebroodjes, zalm en het fruit. Vers bosje tulpen erbij et voila!

In de ochtend zetten we het bij beiden voor de deur, belden aan en genoten van de verraste blik van beiden. Hoe simpel kan het toch zijn om even iets speciaal voor elkaar te doen. Een beetje aandacht, een beetje tijd, een beetje liefde en een beetje lekkers.

~ In de keuken van vader 2. ~ 

Grapje, 1 april!

woensdag 1 april

~ Intussen blijf ik verwend worden. ~

Deze dag stond de afspraak met reumatoloog Dr. Baak op de agenda. Belangrijk, omdat zij degene is die wel of niet de diagnose auto-immuunziekte gaat stellen.

~ Zó leuk, alle post. Bedankt allemaal! ~

Twee weken geleden werd ik nog gebeld door de assistent. In verband met Corona worden zoveel mogelijk afspraken afgezegd, uitgesteld of omgezet naar telefonische afspraken.    De reumatoloog had aangegeven mij wél graag persoonlijk op het spreekuur te willen zien. Nu was de vraag aan mij of ik een bezoek aan de polikliniek zag zitten.

Netjes wel, dat overleg. Ik koos ervoor om te gaan. Het is in mijn belang dat ik zo snel mogelijk helderheid heb. En ik ben niet bang Corona op te lopen door een bezoek aan het ziekenhuis. 

De sfeer is er onwerkelijk nu. Stil, leeg en verlaten is de hal. Hoewel, leeg is niet het juiste woord. Hij stond namelijk boordevol bloemen. Allemaal gerbera's in de mooiste kleuren. Een prachtig gezicht. Beschikbaar gesteld door een uitzendbureau *klik, om alle ziekenhuismedewerkers in het zonnetje te zetten..

~ foto van internet ~

De poli oogt verlaten. De balie van reumatologie zit verstopt achter rood wit afzetlint. 
Er zit niemand in de wachtkamer. Eén ding is zeker. Het spreekuur gaat hier niet uitlopen vandaag.

Even later maak ik kennis met mijn nieuwe reumatoloog. Ze neemt nauwkeurig notitie van me en maakt volop aantekeningen. Haar conclusie is ontnuchterend. En zo dom dat ik daar zelf niet aan heb gedacht.

Qua uiterlijke kenmerken en verschijnselen is er niet veel veranderd ten opzichte van 2014. Om verdere diagnostiek te kunnen doen, op zoek naar afwijkingen in DNA eiwitmateriaal, zal gewacht moeten worden tot ik geen of nagenoeg geen prednison meer gebruik.

Dit goedje vlakt nu namelijk én alle klachten af en maakt dat er in bloedtesten geen afwijkingen gevonden zullen worden.

Met andere woorden: ik zit hier vandaag voor l*l en enkel en alleen de portemonnee van het specialistenteam te vullen. Over drie maanden volgt een telefonisch contact om te bezien hoe het er dan voor staat qua prednison gebruik. Op 21 april ga ik weer naar de hematoloog en zal bepaald worden of ik de prednison verder af kan gaan bouwen.

~ Deze is als opsteker opgehangen bij de hoofdingang. ~

Ik stond snel weer op straat. 1 April!

Einde van een tijdperk

woensdag 1 april - geen grap

Veel sneller dan gedacht brak mijn laatste werkdag als postvrouwtje aan.

Ideaal weer. Strakblauw. Zonnetje. Temperatuur om gekleed slechts in een fleecevest de deur uit te gaan. Droog. Geen wind.

Dàt is de laatste maanden vaak anders geweest. Fijne omstandigheden om af te ronden. Laat het eens mee zitten.

Wij werken heel zelfstandig. Vanwege Corona mijd ik zoveel mogelijk ontmoetingen op de depots waar ik de post op kan halen. Dat én het feit dat tussen solliciteren en afscheid nemen maar weinig tijd zat, maakt dat ik bijna niemand persoonlijk heb kunnen vertellen dat ik weg ga.

Nu schat ik in dat het merendeel van mijn collega's hier ook geen enkele boodschap aan heeft. Want wat ik hier de afgelopen 4 jaar vooral geleerd heb, is dat het ieder voor zich is en dat er niet iets bestaat als 'wij' en 'een team'.  Nou, ook goed.

Omdat ik het tóch netjes vind om te laten weten dat ik 'verdwenen' ben, maak ik twee keer een drop pot en schrijf ik kaartjes, om op de depots achter te laten.

Voor de laatste maal open ik de werkapp.

Hijs me in mijn postvest en pak mijn fiets.

Nou doeg hè, tot straks.

De meeste post is al weg gehaald door collega's. Ik zei het al, ik vermijd Corona contact en kom pas in de middag mijn post halen. Toch tijd zat om het voor vijf uur af te ronden.

Ik laat een pot achter en ga aan mijn ronde beginnen.

Twee uur later zit het er dan echt op. Of liever gezegd, het zit er in. In de brievenbussen.

Met stille trom fiets ik terug naar huis. Precies volgens verwachting. Op één collega na iemand gehoord, niemand gezien. Geen dag, tot ziens, bedankt of succes. 

Als een passant verdwijn je hier bijna ongezien van het toneel. Zo was het en zo zal het altijd blijven.

Inmiddels heb ik er drie heerlijke vrije dagen op zitten en ook niets meer gehoord. 
Nee hoor, hier is geen leidinggevende die je netjes uitgeleide doet en nog even afsluitend contact met je heeft.

Maar daar heb ik haar dan voor. Helemaal leuk.

Dat was het dan. Zes en en half jaar postbezorger spelen. Zes en en half jaar met veel plezier gedaan. Nu is het tijd voor iets anders.

Creatief met vilt

Ik ben al zo lang ik me kan herinneren een fröbelaar. Creatief en altijd in om iets 'te maken'. Van papier, stof en draad bijvoorbeeld. Zo haakte ik, breide, borduurde en naaide ik in mijn pubertijd mijn eigen kleding. Ik was er (nog) niet heel goed in hoor, maar er kwam van alles uit mijn handen.

Met deze vilten kikker is het zo'n beetje allemaal begonnen. Een opdracht bij handvaardigheid op de middelbare school, begin jaren tachtig. Hij staat nog steeds bij mijn vader thuis.

Nu kan ik het me niet meer voorstellen, maar toen ik half jaren tachtig mijn HBO Verpleegkunde lessen volgde, zat het grootste deel van de klas de breien. Serieus hoor; hele truien met ingewikkelde ingebreide patronen heb ik er gemaakt. Ongelofelijk eigenlijk dat de les gevende docenten daar toen akkoord mee gingen.

Regelmatig was ik in de weer met plantjes en zaden. Ik knipte en plakte ook heel creatief mijn foto's in en later ging ik scrapbooken.

Vanaf 2011 googelde ik creatief met woorden en begon ik hier te schrijven. De laatste jaren was ik weer meer bezig met handletteren en tekenen. En met bakken natuurlijk.

Was er ook iets dat ik niet deed? Ja hoor. Kleien bijvoorbeeld.

Afgelopen zomer zocht ik iets kleins te doen. Iets dat eenvoudig mee te nemen was op vakantie. Ik kwam op vilt uit. Het resultaat mocht er zijn, vond ik. Ik stuurde het samen met post mee op en er kwamen enthousiaste reacties.

Sindsdien deed ik er niets meer mee. Ik vind gewoon te veel leuk om te doen denk ik. 
En ik wil er altijd wel een doel mee hebben. Maken om het maken alleen vind ik altijd een soort van zinloos. Ik doe het niet om het in een kast te laten liggen. Daar ligt al zat.

Maar sta er dus niet gek van te kijken als je op een dag iets van vilt in je brievenbus vindt. Er valt nog zoveel leuks te maken!

Random act of kindness

Meer en meer raak ik onder de indruk van het leed dat Corona heet. 

Het heeft zoveel impact op zoveel levens. Ernstig persoonlijk leed, financiële problemen, sociale isolementen, onevenredig zware belasting van beroepsgroepen, verstoorde gezinssituaties, gedetailleerde regelgeving...

Surrealistisch, maar tegelijk zo akelig echt. En het houdt nog lang niet op. 

Op sociaal vlak zie ik mooie dingen om me heen gebeuren. Ik constateer dat het er gelukkig nog is, het stukje menselijkheid dat ik de laatste tijd meer en meer ging missen in de wereld om me heen.

Kleinschalig probeer ik ook mijn bijdrage te leveren. Omdat er maar zo verschrikkelijk weinig is dat ik er ècht aan kan doen...

Dat werd aangewakkerd door een mooie actie van Marianka, *klik wat mijn vader een verrassings-frietje opleverde. Een klein beetje aandacht uit onverwachte hoek en een welkome gebeurtenis op de toch wel saai aaneengeregen dagen.

Door het veel meer thuis zijn, kom ik meer aan hobbyen toe. Een leuke bijkomstigheid. 

Ik ging koekjes bakken en deelde er ook van uit.

Ik maakte en stuurde kaartjes naar Toppers in de  zorg. Kleine moeite om iemand in het zonnetje te zetten en mijn waardering uit te spreken.

Vanuit 'ons' Westland mogen vele bloemen momenteel niet verkocht worden en daardoor bijna allemaal vernietigd. Zó ontzettend zonde. De sierteeltsector besloot overgebleven bloemen uit te gaan delen aan hulpverleners, omdat zij in deze tijd wel een steuntje in de rug verdienen. Een mooi initiatief.

Ook ontstonden er acties om bloemen te redden van de sloop en tegen geringe vergoeding kleinschalig te gaan verkopen. Eén initiatief werd gekoppeld aan een school hier vlakbij.

Ik kocht er plantjes en bloemen en deelde er ook weer wat van uit.

Toen las ik over de Berenjacht.

Een initiatief dat keihard groeit en veel enthousiasme oproept bij jonge gezinnen.

In onze slaapkamer stond mijn ruim vijftig jaar oude beer TomBol. 

Die pleister zit er niet voor de show. Nee, ik heb een beer met een stoma. Rond zijn navel zat ooit een piepertje. Wanneer je daar op drukte gaf TomBol een kik. Maar door de jaren is de kwetsbare stof dun geworden en op een dag schoot ik met een vinger zo door zijn velletje heen. Omdat ook een beer geen infecties op moet lopen, kreeg hij van mij een pleister, vandaar.

Nu zit hij voor het raam. Een raam op de eerste verdieping waarvoor altijd gesloten luxaflex hangt. Dat moest nu natuurlijk een stukje omhoog om gezien te kunnen worden.

Nou, het raam was zó smerig dat er eerst helemaal niets doorheen te zien viel. Maar hé, tijd zat toch, dus die ramen zijn nu weer schoon.

Afgelopen weekend had een achternichtje mijn smartiekoekjes voorbij zien komen.
Toevallig moest ik deze week twee keer in haar woonwijk de post bezorgen, dus bakte ik een doosje vol voor haar en leverde het tegelijk met de post af.

Zo'n koppie is toch goud waard?

En weet je, koekjes bakken is ontzettend leuk. Maar alles zelf opeten is echt funest in deze periode dat prednison zijn best doet om vat op mijn gewicht te krijgen.

Kan ik jou misschien ook een plezier doen met zelfgebakken boterkoek, kokosbollen of smartiekoekjes? Geef me dan een seintje en tegen vergoeding van alleen de materiaalkosten maak ik het voor je.

En kom ik het ook bij je thuis afleveren - mits je een beetje in de buurt woont.