Kerst 2019

Hebben jullie dat ook? De tijd glipt me door de vingers. 

Het is wéér Kerstavond. De kaarsjes branden. Cadeaus staan klaar om morgen onder de Kerstboom gelegd te worden. De Kerstboom waar je niet aan moet komen, want dit keer viel hij al uit terwijl het nog lang geen Kerst was. Ik denk dat dit jaar de boom zichzelf gaat aftuigen en dat we alles wat er eens in hing, zo van de vloer op kunnen rapen.

Het gaat ons weer gegeven zijn om met Kerst samen te zijn met de (O)Pa's. Er een gezellige dag van te maken.

Ik denk nu dan ook extra aan degenen die zich eenzaam en alleen voelen. Die helemaal geen zin in deze dagen met gedoe hebben. Voor wie het echt vervelende tijden zijn.

Ik kan dit gevoel niet wegnemen, maar zal aan ze denken.

Hier dan onze Kerstgroet voor jullie allen. Niet de 15e op rij, maar zelfs al de 16e sinds december 2004, zag ik toen ik onze vorige Kerstkaarten er bij zocht. 

Heb het goed deze dagen!

Alle voorgaande zet ik nog even onder elkaar. Een bonte verzameling creatieve uitspattingen.

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Wàt een feest bij het Grote Songfestival Feest

zondag 15 december

Het Eurovisie Songfestival. Wie kent het niet? In mijn jeugd was deze avond één van de hoogtepunten van het televisiejaar. Ik was acht toen Teach-In won. Acht jaar was nog te jong om de hele avond plus de uitslag te mogen kijken. Dus ik lag, bij gebrek aan een logeerkamer, op een stretcher onder de kapstok in de gang bij mijn vader thuis. Een halve meter naast mijn hoofd was de deur naar de woonkamer en daardoor kon ik alles horen. Wèl horen, maar niet zien. Ik vergeet het nooit meer.

De jaren daarna mocht ik langer kijken en in mijn tienerjaren sloeg ik geen editie over.
Vanaf de jaren dat het steeds minder om de liedjes, maar veel meer om de acts ging, haakte ik af. De winnende liedjes van toen ken ik dan ook amper.

Toen werd ik moeder en leerde onze Oudste me om opnieuw te gaan kijken, met een andere blik. We gingen er ècht voor zitten en genoten van het rariteiten kabinet.
Hilarisch, al die uitdossingen en rare, bijzondere liedjes.

Oudste ging de polls van de bookmakers volgen, zodat we wisten op wie we konden gaan letten. En zo werd het met de jaren leuker en leuker. Uiteraard was afgelopen jaar het absolute hoogtepunt, door de winst van Duncan.

Let op, zeiden we toen al tegen elkaar. Volgend jaar zijn ze waarschijnlijk in Ahoy. Wat zou het lachen zijn als we daar bij konden zijn. Maar hé, dat willen er natuurlijk een heleboel, dus...geen schijn van kans.

Toen kwam de aankondiging van een tot dan toe uniek evenement. Het Grote Songfestival Feest, met optredens van diverse artiesten die de afgelopen 50 jaar mee hebben gedaan.
Oudste wilde niet mee, maar wij bestelden impulsief en snel twee kaarten voor op de vloer van Ziggo Dôme. 

De run die wij op de kaarten verwachtten, bleef uit. Onbegrijpelijk eigenlijk, want de line-up was niet kinderachtig. In de maanden die volgden bleven er kaarten beschikbaar en werden deze uiteindelijk voor €15 euro verkocht, terwijl wij €70 hadden gelapt. Maar hé, denk nou niet dat we daar chagrijnig over gingen doen. Welnee. Wij keken uit naar een middag en avond samen.

Zondagmiddag was het zover. We hadden vooraf een parkeerplaats zo'n beetje naast Ziggo gereserveerd. Totaal overbodig, want er stonden maar zo'n 20 auto's. Als dat een voorbode was? 

Het was voor mij de eerste keer Ziggo en buiten was ik al onder de indruk van deze concertlocatie. Na een hapje en een drankje in de buurt, sloten we aan in de rij voor the Golden Circle. Ik verwachtte extravagant geklede concertgangers, maar niets van dat alles. Het eerste dat me wél aan het Songfestival deed denken was de bak met internationale vlaggetjes bij het podium. Allemaal voor het grijpen.

We werden opgewarmd door twee DJ's die Songfestival liedjes draaiden. Eén van hen zong alles woordelijk mee en dat was kostelijk om naar te kijken. Het podium werd daarna voor de helft gevuld met die-hard fans op de sofa's. En op het moment dat Edsilia - die nog wél haar presentatie skills moet bijschaven - op kwam lopen, bleek Ziggo toch aardig volgeladen. Toen ging het los!

~ met Cornald ~

Een feest der herkenning. Een aaneenschakeling van meezingers en jongens jongens, wat hebben we dat gedaan. Er kwamen meer dan 30 acts voorbij uit 17 verschillende landen, waaronder 21 voormalige winnaars. Drie uur lang.

~ De Rus Sergey deed in 2016 en 2019 mee ~

Internationale deelnemers als Katrina & the Waves, Linda Martin, Charlotte Nilson, the Olson Brothers, Ruslana, Elana Paparizou, Emmelie de Forest en Jamala. 

~ Sandra Kim ~

We zongen de klassiekers Hallelujah en Ein bischen frieden. Prachtige vrouw geworden trouwens, die Nicole. Daarnaast verbleekte Mister Songfestival Johnny Logan, want wat zàg die er uit. Verlopen en door gesnoven.

~ Dana International ~

Het enige dieptepunt was het optreden van Dana International, die zwalkend de showtrap af kwam en enorm slecht playbackte. Terwijl verder iedereen live zong en het moet gezegd: prima geluid in de Ziggo én een prachtig podium met verlichting. Ook vanavond zong de kale entertainer die in 2019 voor San Marino mee deed, kneiter vals. Dat was prima te horen door de goede akoestiek. 

~ met Emma Wortelboer ~

De Nederlandse optredens waren zeker niet de minsten. Edsilia zelf, Esther Hart, Ruth Jacott en de helft van Frizzle Sizzle. Zij hadden ook aangekondigd dat ze Ding-a-dong zouden komen zingen, maar daar stak Getty Kaspers herself een stokje voor. Want ook al had ze al jarenlang niet meer gezongen, dàt kwam ze gewoon wel even zelf doen. En dan de Troubadour, zelden zo'n mooie versie van Lenny Kuhr gehoord.

~ KEiiNO was de Noorse inzending in 2019 ~

Loreen was hekkensluiter. 

~ Loreen ~

Het was echt genieten. Het was een zeldzaam leuke avond. Op 1 januari is een registratie van deze avond te zien op NPO 3. Wij gaan zéker kijken.

~ Nicole ~

Vier dagen later gingen de eerste publieks kaarten - twee derde van het totaal - voor de 9 repetities en shows van het Songfestival 2020 in 'onze Rotterdamse Ahoy' de verkoop in. 

~ Johnny Logan ~

Oudste vond het tòch de moeite waard om te proberen aan kaarten te komen, ook al schatte hij de kans zeer klein in dat het zou lukken. Dus voor 12 uur zaten hij en ik elk achter een scherm aan de eettafel en had hij zijn vader op zolder achter de PC bij een 3e scherm neergezet. Allemaal in de wachtrij, net als 80.000 anderen, zo lazen we later.

~ Netta, die in 2018 voor Israël won ~

Oudste had een tactiek bedacht. We stonden namelijk in de wachtrij voor shows waarvoor hij minder belangstelling verwachtte. Dus niet voor de TV shows. Want als die snel uitverkocht zouden raken, was het te laat om alsnog achteraan in een andere wachtrij aan te sluiten. 

~ De Italiaan Mahmood, die in 2019 als tweede eindigde achter onze Duncan ~

Hij had uitgezocht dat de juryshows van beide halve finales, een identieke show zouden zijn, alleen werden die niet uitgezonden. Dat was ook nog eens beter voor onze portemonnee. 

Om stipt 12 uur begon de verkoop. Op ons scherm verscheen geen melding over onze plek in de wachtrij, dus alleen Twitter gaf ons informatie. Oudste las hardop alle ontwikkelingen voor. Enkele leden van de fanclub waren door het dolle, want zij hadden kaarten, soms wel voor 6 shows. Binnen 20 minuten waren alle TV shows uitverkocht. Onze kansen zagen we per minuut slinken.

Tot Oudste ineens aan de beurt was voor de 2e halve finale. Op het moment dat hij de teller van 2 naar 3 kaarten liet verschieten, gaf zijn scherm de melding 'uitverkocht'. 
Oef, dat was toch nog dichtbij zeg, maar nèt te laat dus. Tot zijn scherm weer aan sprong en hij op de pagina voor de 1e halve finale kwam. Twee kaarten kon hij aanklikken en razendsnel bevestigen. "Doen, doen",  joelde ik naar hem. We zoeken later wel uit wie van ons dan gaan.

Toen klonk er een oerkreet van boven. Nog eens 3 kaarten! Precies genoeg voor ons en broer met zijn vrouw.  Direct daarna was alles uitverkocht. Beduusd zaten we bij elkaar. Zoveel mensen die graag hadden gewild en ons was het gelukt 5 kaarten te bemachtigen. Wàt een geluk!

Dit Songfestival verhaal krijgt voor ons dus nog een staartje. Een leuk staartje. 
Iemand nog een geinig glitterpak in de aanbieding?

P.S. Mijn smartphone maakt prutfoto's in het donker, maar dat had je al gezien hè?

Is het al zaterdag?

Volksverlakkerij. Schreeuwerij. Agressieve reclamecampagnes. Opdringerig.

Hoelang duurt een vrijdag eigenlijk? Geen tien dagen of een hele week, toch?

Ik kan die twee woorden even niet meer horen. Laat het dan maar snel zaterdag zijn.

Sinterklaas Snoep-pakket

Tien maanden geleden vertrokken ze voor een dag naar Friesland, om daar bij hun oud voorzitter een potje voetbal te gaan kijken. Cambuur - Sparta. Het bleek hartstikke gezellig en vorig weekend werden ze opnieuw uitgenodigd.

De eerdere keer hadden ze voor een eurootje of vijfendertig een doosje chocola meegenomen van onze Schiedamse Hofleverancier. Top chocola, maar wél voor de hoofdprijs.

"Zal ik een leuk pakketje voor jullie samenstellen? Ik doe het voor de helft."

De gastheer en dame zijn kinderloos, maar voor Wie Zoet Is Krijgt Lekkers hoef je geen ouder te zijn, toch? Sinterklaas was daags daarvoor het land binnen gestoomtreind, dus de winkels lagen vol met lekkernijen.

Pepernoten, dik speculaas, banketstaaf en kruidnootjes kon ik bij de eerste de beste supermarkt krijgen. Bij de H.EMA lagen kruidnootjes in allerlei smaken, waarvan ik voor hen degene met stroopwafelsmaak meenam. Ze gingen per 3, dus 's avond stonden ze ook bij ons thuis op de koffietafel, samen met die met de appeltaartsmaak. Wil je een gratis tip: doe het niet, niet kopen! Echt, er gaat niets boven een gewone kruidnoot òf een chocolade kruidnoot. 

Maar ik dwaal af. Om het af te maken vond ik het leuk om er twee mooi opgemaakte chocoladeletters bij te geven; de H en de L. Hier in de buurt niet te koop, maar binnen twee werkdagen af te leveren door diezelfde H.EMA. Ik bestelde ze en liet ze daar afleveren.

Toen ik ze ophaalde, bleken ze in een grote doos te zitten. Met aan alle kanten waarschuwingsstickers. In de doos zaten de letters goed verpakt in bubbeltjesplastic en de doos was opgevuld met nog meer plastic. Hufterproof. Zou je denken.

Nou, not. De H was in het midden gebroken, de Sint lag los en de versiering lag er deels van af. En de L lag helemaal in brokken. Ik weet het, voor de smaak maakt het niets uit, maar zo konden ze het natuurlijk niet cadeau geven.

Een half uur voor sluitingstijd sjeesde ik dus nog langs de winkels hier in de buurt en vond één sjieke S-letter.

Kruidnootjes-pot gemaakt, mandje er om gedaan, folie er over, sticker er op en voor vijftien eurootjes stond daar een pakketje. 'Of het zó uit de winkel komt', zei Oudste toen hij het zag.

Die gebroken letters zaten me toch niet lekker, dus ik schreef nog wel de klantenservice aan. Ik vond er alle begrip en ik kon mijn geld terug krijgen als ik ze retourneerde in de winkel.

Alwaar ik mezelf voor joker vond staan, toen ik daar een pakbon overlegde, in plaats van een kassabon waar ze om vroegen. Onverrichter zake kwam ik mét gebroken letters thuis. Waar ik nog eens goed de schriftelijke reactie van de klantenservice terug las, en toen duidelijk er in zag staan 'kassabon OF pakbon'.

Maar ik ga niet nóg een keer terug.

Of eigenlijk...ik kàn ook niet meer terug. Omdat hij sneller at dan ik las. Oftewel: opperdepop.

Cadeaukaart-cadeau

Nog één keer kom ik terug op de verjaardag die we onlangs vierden. Want misschien kan ik nog iemand op een cadeau-idee brengen. Kijk, het ligt hier op tafel.

De jarige had gehint dat hij blij zou zijn met een giftcard. Voor muziek, bioscoop of van een groot online warenhuis. 

Tegenwoordig kun je tig versies van zo'n kaart heel eenvoudig bij de supermarkt kopen en hem zelf laden met een door jou gekozen geldbedrag.

Ik tekende zijn leeftijd op een vel A4-papier en hield een kadertje met de exacte afmeting leeg voor de cadeaukaart. 

Later plakte ik met dubbelzijdig tape de kaart vast en deed het geheel in een foto/poster-lijst.

Klaar. Je snapt natuurlijk dat je hier oneindig op variëren kunt qua leeftijd, jubileum en soort kaart. En het geeft nèt iets leuker, vind ik.

Ons kwartet

Er zijn niet zoveel foto's waar wij met ons gezin op staan. Tussen de plaatjes die mijn oom schoot tijdens de viering van mijn vorig blog, zat deze. Mijn eerste impulsieve gedachte was: 'Hè, jammer dat we er niet allemaal met het gezicht deze kant, op staan'.

Maar nu ik er weer naar kijk, zie ik ineens de symboliek. Eigenlijk is dit juist een heel karakteristiek plaatje van ons vieren. Wat ik er dan allemaal in zie?

-> Hij en ik. Door dik en dun, altijd naast elkaar opererend. Nu al dertig jaar.                          Zonder hem voel ik me niet compleet.
-> Twee jongens. Ze kunnen niet altijd goed met, maar ook zeker niet lang zonder elkaar.
-> Ouders, die onvoorwaardelijk achter hun kinderen staan. Langzaam afstand nemend,          maar over hun schouders nog meekijkend en waar nodig bijsturend.
-> Twee o zo verschillend gebakken kinderen. Oudste met meer genen qua uiterlijk,                karakter en gedrag van zijn vader dan moeder. En bij Jongste is dat precies andersom.

Het lijkt een gewoon plaatje. Maar is het echt toeval dat er twee aandachtig dezelfde kant op kijken? En twee een beetje dromerig voor zich uit zitten te staren? 

Het geeft precies de tweedeling binnen ons gezin weer. Mooi toch?

"De mooiste plek op deze wereld

is de plek waar ik met jullie ben.

Want jullie zijn de liefsten

de liefsten die ik ken."

van Yes spreuken

Zeventig

zaterdag 26 oktober 2019

Zo af en toe schrijf ik over hem. *klik 

De man die mij zo'n zesenveertig jaar geleden, niet alleen in zijn huis, maar ook in zijn hart liet wonen. De man, die ik met veel warmte mijn vader noem. 

De vader naar wie ik veel onzichtbare lijntjes heb lopen. Bij wie ik veel herkenning vind. En met wie ik vaak overeenkomstige gedachten deel op zelfde momenten. 

"Ach ja, het zit in de genen." We zeggen het regelmatig, kijken elkaar in de ogen en kunnen er eindeloos om giechelen. 

De man met het standbeeld. *klik Ineens was hij zeventig. De man die er vroeg bij was.  Want ja, ik ben drieënvijftig en 70 - 53 = 17. Ook hier hebben we al zo vaak pret om gehad. 
"Nou hè", is en blijft ons antwoord.

Hij is niet van de feesten en partijen, maar wilde op zijn manier wél aandacht besteden aan deze toch bijzondere dag. Dus draaide hij voor en met ons een uitje in elkaar.

We verzamelden bij het Jan Anderson Streekmuseum. In de jaren 80 en 90 ben ik er eindeloos vaak langs gefietst, toen ik als wijkverpleegkundige werkzaam was. Want het lag midden in mijn wijk. Anderson, een begrip in Vlaardingen. Een verzamelaar, met veel liefde voor de geschiedenis van Nederland en in het bijzonder die van Vlaardingen.

In een oude dorpsboerderij stalde hij zijn spullen uit en runde er de afgelopen 35 jaar zijn museum. Hij verzamelde er waarschijnlijk de breedste collectie ooit door een particulier bijeen gebracht. 

Bewaren is niet alleen terugkijken, het is ook vooruitzien. Op het moment dat de dingen nog vanzelfsprekend zijn is het moeilijk ze op waarde te schatten. Later als de tijden veranderd zijn worden alledaagse voorwerpen bijzondere bronnen van informatie. Dankzij het historisch besef van Jan Anderson is een schat aan materiaal bewaard gebleven die voor jong en oud te zien en te beleven is.

Bovenstaande is terug te vinden op de website.

Op deze zaterdagmiddag was het museum twee uurtjes open. Zonder entree te betalen mochten we er naar binnen. Er waren twee vrijwilligers aanwezig én meneer Jan zelf was er ook. Hij nodigde ons uit in de schoolbanken en gaf een kleine demonstratie van waar hij zo goed in is en groot mee is geworden: verhalen vertellen.

Tot geluk van onze jongens, die ik langzaam onderuit zag zakken, konden we ons na een twintig tal minuten aan de greep van 'de meester' onttrekken. En konden we zelf op onderzoek uit, door de twee verdiepingen tellende boerderij.

Het was een feest der herkenning. Echt geweldig dat deze spullen er allemaal nog zijn en ik hoop van harte dat er een goede bestemming voor komt en dat het allemaal behouden blijft. Want meneer Jan, met zijn drieëntachtig jaren, gaat er een eind aan breien en zoekt nieuw onderdak voor zijn verzamelingen.

Na een gift in de donatie-box vertrokken we naar onze volgende bestemming. Daar dronken we een drankje en verwenden we de jarige met onze cadeaus. Hij is zelf altijd erg attent bij feestjes van anderen, maar bescheiden in zijn eigen wensen. Toch is het met elkaar gelukt om hem een tafel vol leuke dingen te bezorgen.

Het volgende uur testten we de jonge, soepele en oudere, stramme spieren op de bowlingbaan.

En daarna kregen we ook nog een feestmaal voorgeschoteld.

Met een toetje waarop we een actuele discussie konden voeren, want welke schadelijke stoffen kwamen er allemaal wel niet vrij bij deze smaakexplosie?

Hiermee kwam een eind aan een mooie dag. Zeventig. Een jaartje ouder, maar nog reuze vitaal en fris, bewijst maar weer dat leeftijd alleen een getalletje is.