Roemloos ten onder

En, uitgelachen allemaal?

Mijn hemel. Wat zat ik er weer naast dit jaar. Ik heb niet de Mol ontmaskerd en ook mijn voorspelling van de winnaar bleek heel ver van de waarheid. De aap is uit de mouw, de kogel is door de kerk, de knoop is doorgehakt. Nu weet dus echt iedereen dat mijn verdenkingen als een tang op een varken slaan.

Met een gezond portie spanning hadden we ons genesteld voor de TV. Nou ja, we?
Sinds donderdag wist ik de uitslag al. Op mijn werk had ik tientallen van deze gidsen door mijn handen laten gaan. Twee dagen vóór de ontknoping.

Hoezo, wie was de Mol? Daar heeft toch iemand flink zitten suffen en een aantal data door elkaar zitten halen. En wij maar denken dat niemand de uitslag mag weten en /of vertellen op straffe van een boete. Gelukkig kan ik wél goed geheimpjes bewaren.

Speciaal voor de gelegenheid had ik een boterkoek gebakken. Een koek met een geschiedenis. Want de laatste maanden heb ik een zoektocht gemaakt naar het recept voor de ultieme boterkoek. Naar onze smaak dan hè. Ik heb hem gevonden en zal het binnenkort met jullie delen. Echter, deze zaterdag had de Mol-stress me toch in zijn greep. Het bleek énorm mis gegaan dit keer. Waarom weet ik nog steeds niet, maar de koek bevatte veel te weinig boter en veel te veel zout. 'Mijn' Robèrt zou er serieus tranen van in zijn ogen krijgen. Niet te vr*ten was ie, dus enigszins gefrustreerd zat ik de eerste tien minuten uit.

Dat begon al lekker. Eigenlijk houd ik aan de hele slot aflevering een katerig gevoel over. Ik weet niet zo goed waarom? Niet omdat ik niet wist wie de Mol was, want dat is nu eenmaal het spelletje. Er wordt zó knap gemonteerd en zo veel gemold door alle anderen, dat het eigenlijk niet mogelijk is de juiste aan te wijzen. We verdenken massaal iemand die het juist niet is. Het kàn wel, maar blijft een gok. 

Nee, mijn onvrede zit hem denk ik in het feit dat iedereen zo hard riep dat het de beste Mol ooit was met de laagste pot ooit. Dat pas bij de finale de kandidaten haar in het vizier hadden. Maar wanneer je het goed gevolgd hebt, heb je gezien dat dit echt niet waar is. Zowel Sinan, als Sarah en Niels hadden al langer de test op Merel ingevuld. De Avro/Tros wil ons dit blijkbaar heel graag doen geloven. Maar ik ben het daar niet zo mee eens. Ik vond de mol-acties niet zo bijzonder. Zéker niet spectaculairder dan die van de kandidaten.

Ze lieten er ook bedroevend weinig van zien. Terwijl ik dat nu juiste het leukste vind van deze ontknopings aflevering. Er bleven zo veel vragen onbeantwoord. Geen verborgen hints. Oh ja, kijk maar op de site, werd er gezegd. En wat daar te vinden was, vond ik ook een lachertje. Slechts twee concrete verwijzingen. Van de leader-hint werd ik ook niet vrolijk. Alle zichtbare puzzelstukken vormden inderdaad een gezicht, maar de stukken waar een deel van Merel op stond, hadden we nooit gezien. Dan kan ik het geen hint meer noemen. Alle verklaringen van de afleveringstitels, riepen meer vragen op dan antwoorden.

Wél was er veel aandacht voor Clown Ron en alle Molloten in het Vondelpark. Wat een geneuzel en gesodemieter en wat duurde het daardoor lang voor de uitzending een beetje op gang kwam. Op het moment suprême, het moment dat Merel zich bekend maakte, bleef de camera in het park. Terwijl ik juist zo graag de gezichten en reacties van de kandidaten binnen had gezien. Zij zaten er voor spek en bonen bij. Kregen bijna geen aandacht en spreektijd, net als winnaar Sarah.

Heb ik dan alleen maar wat te zeiken? Nee hoor. Ik vind Merel een bijzonder leuke, toffe en prachtige vrouw, met een dito pak aan. En ontzettend lief om voor iedereen een tastbaar cadeautje te maken.

~ foto van @merelwestrik ~

Maar dat was het dan wel zo'n beetje. Wat het best goed maakte was een RTLlive uitzending, waarin Merel geïnterviewd werd en antwoord gaf op heel veel vragen. Maar hoort dit niet gewoon in het programma zelf?

Thuis vierden we een klein feestje. Want de winnaar van de poule slaapt tóch onder mijn dak. Samenvattend: 
Het maximaal te halen punten was 204.700.
Onze winnaar Wessel sloot af met 153.190 punten. 
Ook Lyzette had de laatste 3 afleveringen vol op Merel ingezet en behaalde 55.810 punten.
Een verdienstelijke derde plek was voor Hincka met 46.27 punten.

Voor het uitreiken van de wisseltrofee hoefde ik dit jaar dus niet te reizen. 

Hij vindt hem mooi en heeft hem een prominente plek in zijn kamer gegeven.
Het commentaar van Oudste: "Als ik dát geweten had, had ik beter mijn best gedaan."

Ja ja...

Het was leuk, het was fijn, het is goed zo. Bedankt voor jullie support en deelname dit seizoen. En niet vergeten hè...zondag 10 maart is De Mol begonnen. De Belgische equivalent, die ik een aanrader vind. Vorige week heb ik binnen één week het hele seizoen van 2018 terug gekeken en ik ben fan geworden. 

Ik zal jullie bijpraten:
Wie is de Mol? komt oorspronkelijk uit Vlaanderen. Het heet er De Mol *klik. Na de eerste drie afleveringen, is het programma daar gestopt. Nederland kocht het en is ermee door gegaan, nu dus al 19 seizoenen. In België hebben ze na verloop van jaren een doorstart gemaakt en daarvan wordt dit nu het 4e seizoen.

In de kern is het dus hetzelfde programma. Toch zijn er bepalende verschillen. Daar is het meer een spelprogramma en bij ons een gezins-vermaak-programma.
Een opdracht heet een proef en en joker noemen zij een pasvraag. De Mol wordt ook wel saboteur genoemd. 

Het wordt gespeeld met onbekende Vlamingen. Zij zijn een ander soort kandidaten dan 'onze' BN-ers. Daardoor wordt het spel harder gespeeld. Deze Vlamingen gaan namelijk vol voor het geld. Zij zijn bereid medekandidaten op te offeren en elke proef hard te spelen.
De programmamakers sparen de kandidaten ook niet in de opdrachten. In Nederland wordt dat de BN-ers niet aangedaan. De fysieke opdrachten zijn bij ons in de loop der jaren duidelijk minder zwaar geworden. Bij ons wordt meer de nadruk op puzzelwerk en psychische opdrachten gelegd. Familie komt er niet aan te pas.

In België komen de vertrouwenspersonen langs om mee te doen in een opdracht.
Over het algemeen zijn de opdrachten daar wat ingewikkelder. Ze worden wél veel beter uitgelegd, maar de uitzending is dan ook veel langer dan bij ons, dus er is meer tijd voor een goede uitleg van de regels.

In België valt er veel mee te speuren. De Mol-community en dus het aantal kijkers is veel kleiner. Rond de 1 miljoen in plaats van de 3 miljoen bij ons. Er zijn daar dus veel minder mensen die hints aan het zoeken zijn. In Nederland kun  je in elk shot wel iets vinden dat naar een kandidaat leidt. Dat is in België veel minder. De hints zijn er makkelijker.

Rondom het maken van de test wordt niet getoond welke verdenkingen kandidaten hebben. Je hebt als kijker dus geen idee op wie ze de test ingevuld hebben. Wanneer iemand bij de executie een rood scherm krijgt, staat diegene direct op, pakt zijn tas en loopt weg bij de groep. Geen afscheid, geen knuffels.

De locatie is ook altijd ver weg. Dit jaar zijn ze in Vietnam. De shots van het land en de natuur zijn in Nederland véél mooier. Ook de spel locaties zijn meer bijzonder.

De slogan is 'Jij weet niets'. Het wordt uitgezonden op de jongerenzender Vier, die wij niet kunnen ontvangen. Via de site https://www.vier.be/de-mol is het terug te zien.

Wanneer je liefhebber van het programma bent, kan ik je zeker aanraden te gaan (terg)kijken.

Dat was het voor nu. Ik duik weer onder. Tot volgend jaar!

Kleine wasjes, grote wasjes

Kijk, dit is Sjors. Die kennen jullie wel hè?

Een harig monster mét gebruiksaanwijzing. Maar wie heeft die niet? De gebruiksaanwijzing, bedoel ik dan.

- Wanneer je op de PC of laptop een klusje wilt doen, komt hij op je toetsenbord en voor je beeldscherm zitten.
- Is wakker zodra de zon opkomt. Drie kwart van het jaar geen issue, maar tijdens de zomermaanden wel. Om 4 uur wakker betekent namelijk ook om 4 uur naar buiten willen. Aangezien wij nergens een optie hebben voor een kattenluik, moeten wij voor meneer de schuifpui naar de tuin open zetten. Doe je dat niet, blijft hij janken en aan het bed krabbelen, zodat je toch ook geen oog meer dicht doet.
- Is dol op kikkers, muizen en vogeltjes. Ik ook, maar om andere redenen. Dus dat botst nog wel eens.
- Het moment dat wij neergestreken zijn op de bank en nèt iets op tv willen gaan bekijken, is voor hem het teken onrust te gaan zaaien. Altijd. Hij moet dan van ons verplicht buiten spelen, maar voor we hem te pakken hebben...hij maakt daar een spelletje van.
- Af en toe spuugt hij zijn eten er uit. Waarom, dat wordt niet duidelijk, dus dat hebben we geaccepteerd. Gewoon, bukken en opruimen. Althans, dat doen wij. De jongens trekken hun gruwel-gezicht en roepen: ma-ham!

Picture it. Wij hadden een dekbed, dat irritant veel veertjes verloor. We kochten een nieuwe. Twee seizoenen dekbed. Heerlijk zacht, warm wanneer het nodig was.

~ Sorry voor de onsmakelijke foto ~

Inderdaad. Midden op bed, moest Sjors nodig van zijn laatste maaltijd af. Hij deed dit overdag, dus toen ik dat ontdekte, lag het er al een tijdje. Het lag dus niet meer alleen op het overtrek, maar was door en door ingetrokken. Meuren jonguh...!

Eronder slapen was geen optie meer. Wat nu? Ik legde het in ons washok en vergat het eigenlijk een beetje. Zoals ik de laatste tijd vaker dan me lief is dingen vergeet. 
Maar dit terzijde. Toen de nachten kouder werden, legden we dekentjes over ons bed. Maar hé, is dat niet raar wanneer je een bijna nieuw fijn dekbed hebt? 

We gingen tot actie over. Zelf wassen, was geen optie. Dat past never nooit niet.

Een paar maal per week passeerde ik in ons pittoreske *not Schiedam een wasautomatiek bij een benzinestation. 

Ik zag er nooit iemand, maar vond het wél de moeite waard dit eens van dichtbij te bekijken. 

Dus daar gingen we. Het zag er eigenlijk best veelbelovend uit. Dekbed in de grootste machine, instellen en betalen. Oeps. Toen bleek de betaalautomaat kapot. 
Muntgeld hadden we niet bij ons. Dus dekbed er uit en terug naar huis. Tuurlijk. Het zal ook eens in één keer goed gaan.

Twee dagen later deden we een nieuwe poging. Ik kan je zeggen: het is top!
Je hoeft er niet bij te blijven, alleen zorgen dat je terug bent wanneer de wastijd om is. Want wanneer het klaar is, kan iedereen de machine openmaken en er met je wasgoed vandoor gaan.

Resultaat: helemaal schoon. Nog even drogen.

En nu slapen we weer lekker warm. Het is dus echt een aanrader. Wil je dekbedden, slaapzakken of hondenkleden wassen: loop naar de pomp!
(en nee, ik heb er géén aandelen.)

Het kàn toch niet meer missen?

Even terugblikken naar de dag waarvan je wist dat die ging komen. En waarnaar je, of in elk geval ik, altijd reikhalzend uitkijk. De finale van Wie is de Mol. Maar waarom eigenlijk? Want je weet al dat het gaat eindigen met een cliffhanger. Dat de beelden radicaal afgeknipt worden op het moment dat de winnaar en de verliezer onthuld gaan worden. 
En dat je denkt: was dit het nou? Ook dit keer bleef ik weer met een kleine kater achter.

Met als extra dompertje dat er óók geen leuke twist te zien was. Geen mogelijke verdubbeling van de pot of een ontmoeting met of hint naar de Mol. Dat zit er toch elk jaar in? Jammer jammer jammer. Wat mij betreft zijn er teveel spanningselementen verloren gegaan dit seizoen.

De enige geniale wending die er nu nog in kan zitten is dat Niels of Merel de Mol is. Maar ik geloof daar niet in. Ik vermoed dat de enige van mijn voorspellingen die uit gaat komen is, dat Merel de winnaar is.

En nog even over die eind-preek van Rik. Sta je daar zo lang voor de spiegel om jezelf mooi te maken. Puistjes uitknijpen. Hakjes aan. Jurkje strijken. En dan komt Niels aandrentelen in zijn korte broek, opgetrokken sportsokken, crème kleurige open blouse met een wit shirt er onder. Even serieus. Waar is Olcay Gulsen als je haar nodig hebt?

Nu ik het eind besproken heb, kan ik het ook nog wel over het begin hebben, toch? Vanwege een theater avondje keken we het een dag later terug. Ik dacht serieus dat we het verkeerde hadden opgenomen, want we kwamen zomaar in Moltalk binnen. Om verplicht naar het gewauwel van Chris en Margriet te moeten luisteren. What the f*ck. Waarom? Inmiddels begrijp ik dat dit was omdat er geen drie maar twee opdrachten waren dit keer en het programma daarom zo'n tien minuten korter duurde. Die moesten opgevuld worden. Maar hé, nooit meer doen hoor dit. Maak dan dat zogenaamd ontspannen en spontaan terugblikken met een cocktail in de hand, zittend op het strand, maar een beetje langer. Dat gelooft toch ook niemand.

~ gemaakt door @johanamssoms ~

De eerste opdracht in het water was best vermakelijk om te zien. Vooral ook omdat het zo onlogisch aangepakt werd. We zagen shuttleboten die niet stopten, een sterke stroming, een afdrijvend hoedje, blokken die te zwaar leken om goed vast te houden en die uit het bootje gesodemieterd werden en voorbij drijvende blokken. Maar ik zag vooral een kleurenblinde Sarah die blokken om de paal in het water deed, terwijl ze daar nu juist vanaf gehaald moesten worden. En ze deed een Hans Kazannetje, want in een mum van tijd was haar stapel schijven met 2 verminderd. Hoezo 'ik heb er 5'? Je had er 7, muts.

Voor de DJ opdracht hadden ze zich op het strand al een beetje ingedronken. Dat werd een feestje, tijdens het plaatjes synCHRONISeren. Een kleintje dan. Met nog meer cocktails, bier en guilty pleasures. Sarah vond het lastig. Want ja, zij is aritmetisch, atonaal en muzikaal dyslectisch. Maar op haar liedje 'Vision of love' ging ze los. Althans, ze deed heel erg haar best om de tekst mee te zingen. Tekst die een prachtige omschrijving vormt van wat de Mol mee maakt. Maar viel het nu mij alleen op, dat ze tekst helemaal niet zo goed kende en hier en daar haperde? Is dat niet gek als je beweert dat dit jouw guilty pleasure is?

Prayed through the nights
Felt so alone
Suffered through alienation
Carried the weight on my own
Had to be strong
So I believed
And now I know I’ve succeeded
In finding the place I conceived

En toen was het ineens klaar. Alsof de productie dacht: lage pot, prima. Laten we nu stoppen. In het kader van de bezuinigingen bij de publieke omroep. Zo'n reis naar Colombia kost al genoeg. 

Rest alleen nog die ene vraag: wie is nou toch de Mol. Er is er maar één die continu doet of ze niets kan en tóch de finale haalt. Zonder het geluk dat de Joker-koning heeft.

~ Staat de Mol met haar voetjes onder de grond? ~

Daarbij staat zij op plek 9 in de leader. Negen, een getal dat vaker terugkomt. Er waren 9 waslijnen, 9 verschillen in de fabriek, 9 kisten, 9 bakjes met enveloppen...

We gaan het zien vanavond. En ook of er nog iets over is in de historisch lage pot. Of zou die half leeggeroofd zijn door de penningmeester?

Ik verheug me erop om Robèrt, Jamie en Rick Paul terug te zien. En Sinan...zou hij het door Nikkie geadviseerde zalfje voor onder zijn ballen opgesmeerd hebben? Serieus, ik verstond echt ballen, maar het zullen zijn wallen wel geweest zijn.

Anyway. Vanavond de ontknoping. Van de Mol én van de Poule. Wordt nog één keer vervolgd.

Kijk, wie daar is?

Nog niet zolang geleden ging ik kennismaken met Joe. *klik

Een bink, een beer, een broertje.

Maar ook een neef. Want zijn nichtje was op dat moment al geboren. Twee zussen tegelijk in afwachting van een kindje. Hoe bijzonder is dat? 

Mijn allerjongste nicht - kun je het nog volgen allemaal? - schoof ook een generatie op. Werd ook moeder. Iets dat ze héél graag wilde. Tijdens ons familie weekend deelde ze met ons dit nieuwtje en jongens, wat waren we verrast en enthousiast. Het leek wel of we allemaal rammelende hormonen hadden, want de tranen vloeiden rijkelijk.

~ Ik maakte en stuurde een kaartje namens ons. ~

Ze was en bleef stralend zwanger. Deed nog even een verhuizing tussendoor en net op het moment dat ze zich wilde gaan nestelen, kondigde de kleine meid zich al aan.

Ik zal niet zeggen dat ze zich fluitend door de bevalling heen floot, maar in een zucht en een scheet was het wél achter de rug. 

Nu geniet ze zich suf. Van de kleine, haar nieuwe huis en alle ervaringen. Prachtig om te zien.

Ik weet eigenlijk niet of ze vroeger veel met poppen speelden. Maar anders is ze nu aan een fijne inhaalrace bezig. Een giraf als huisdier, een snufje bling bling, een strik voor in het haar, spijkerbroek en de panter print in allerlei kleding en andere artikelen verwerkt. Het is er allemaal.

Maar vooral héél veel liefde.

~ Ik maakte en gezinsposter voor ze. En een panterprint-cadeautje ;-) ~

Hoi Isabella. Welkom bij de Rademakers.

Gekelderd

Tja. Wat zal ik eens zeggen? 

Ik hield deze week tijd over. Want ik hoefde niet meer heel erg na te denken over hoe ik mijn punten van de Wie is de Mol app in zou gaan zetten. Ik heb ze namelijk niet meer.

De 8e aflevering was nog geen tien minuten bezig en toen wist ik het al. Dit is De Grote Sinan Show en dit gaat voor mij niet goed aflopen. Wat kreeg hij veel aandacht en zendtijd. Hij had het over 'zand in de machine strooien', terwijl de aflevering 'Zand strooien' heette.

Voor mij was er geen weg terug en ik heb met lood in mijn schoenen het hele uur uitgezeten. In mijn eentje, want alle huis-mannen waren weg en ik had niet de discipline om niet te gaan kijken. En natúúrlijk vloog hij er uit. In het zicht van de finish keihard op zijn gezicht gegaan. Het antwoord op de wekelijkse vraag #watgaatsinandoen werd daarmee in één klap beantwoord. Sinan ging naar huis!

Nèt nu hij eindelijk zijn korte broek had aangetrokken en zich als een Olympisch atleet in het zweet had gerend. Nèt nadat hij àlles gegeven had. Nèt nadat hij heel Nederland een poepie had laten ruiken. Nèt nadat hij had laten zien dat hij never nooit zijn nieuwe speeltje de drone af wilde geven, terwijl hij geen flauw idee had hoe het werkte.

Nu weet ik ook waarom 'mijn' Robèrt er een paar weken terug uit ging. Ik sprak hem namelijk afgelopen dinsdag bij hem 'op de zaak'. Serieus hè, ongelogen. Hij vertelde dat hij de test voornamelijk op Sinan had ingevuld, zijn hoofdverdachte. En daarbij ook nog een beetje op Jammie Jamie en Rick Paul. Nou, we weten inmiddels hoe het met hen is afgelopen. Dus dat verklaart het einde van de worstenbroodjes koning. Alaaf!

Voor de finale is het goed zo. Drie overgebleven mensen die actief het spel spelen. Zij horen daar ook. 

Alleen ik...ik donderde in één keiharde klap helemaal naar onderaan in de poule. Samen met 7 anderen in het bezit van nul punten. De andere 16 man / vrouw hebben nog punten en bovenin is het spannend. Eén van hen is Jongste. Hij houdt onze gezins-eer hoog. Ik ben benieuwd hoe het af gaat lopen.

Wat zagen we weer veel vogels hè deze keer. Heel Avi Fauna is voorbij gekomen. Als dit hints richting Merel zijn, zijn ze in elk geval niet subtiel. Die van Niels was ook nogal duidelijk. Eerst aan de anderen vragen of zij de mol zijn en dan vrolijk zelf met 'ja' antwoorden als je de tegenvraag krijgt. Is dat lef of bluf?

De eerst opdracht was een fraaie vond ik. De beeldvorming dan, met name. Een prachtig gezicht, al die brandende fakkels en vuurtonnen op het strand, bij een ondergaande zon. Eén groot vreugdevuur.

Het geld-memory dat gespeeld moest worden leek zo simpel. Maar eigenlijk was het onmogelijk om hier geld te verdienen. Want daarvoor moesten binnen korte tijd alle matches gevonden worden. Alleen dan kwam er geld in de pot. Nou, je hoeft geen hele briljante mol te zijn om ongezien 1 houten munt onder het zand te laten verdwijnen, of een verkeerde in de ton te gooien.

De tweede opdracht met de tonnen met geld en de motoren vond ik nogal...uh...onduidelijk. Wat was nou eigenlijk de bedoeling? Wat was de functie van de motorrijders? Geld afpakken...hoe dan? Aftikken deden ze niet. Insluiten was onmogelijk op zo'n open vlakte met maar 2 motoren. Wat was dan de functie van de drone? Die had je toch helemaal niet nodig om het veld in te gaan en al die tonnen af te rennen tot je ergens geld vond? 

Trouwens, zelden iemand zo zien kutten met een tablet. Sinan bleef rust uitstralen, zwaar irritant. Wél de man die je in een crisissituatie aan je zijde wilt hebben. Maar bij zo'n opdracht heb je daar natuurlijk helemaal geen reet aan.

Zagen we verder nog iets? Ja, Merel - de slimste kandidaat van deze Mol-editie - die een verkeerd stokje trok en daar heel verschrikt op reageerde. Was dat echt of gespeeld? Sarah wreef gelijk een kilootje zout in de wond, door haar te vertellen dat de joker anders voor haar zou zijn geweest. Tuurlijk. Rekenen met getallen op kisten of geld bij elkaar optellen kan ze niet. Maar in de hectiek van een zenuwslopende opdracht kan ze wel het aantal stokjes delen door het aantal personen en zo achterhalen wie er aan de beurt zou zijn geweest. Dat scenario is even waarschijnlijk als het Nederlandse kabinet dat met de juiste cijfers de verhoging van onze energiekosten uitrekent.

En we zagen Niels de Jokerkoning, die lachend en triomfantelijk de finale in ging.

Nou, ik ben bijna klaar voor de onthulling. Opnieuw ben ik vanavond om half negen niet thuis, maar in het theater. Hopelijk kan ik daarna als slaapmutsje, de aflevering terugkijken. Eigenlijk ben ik ook wel klaar met dit seizoen en ben ik toe aan mijn eerste Belgische seizoen De Mol. Ik ben zó ontzettend toe aan een beetje èchte spanning!

Fotoboek Februari

Vorige maand vertelde ik hier *klik over mijn voornemen, om een foto- jaarboek te maken van mijn hardloop activiteiten.

Tot groot genoegen kan ik nu melden dat ik nog op schema lig.  

Februari is om en alle loopjes zijn verwerkt in het album.

Op naar maart. 

Morgen staat het eerste maart-loopje op mijn planning.

Lansingerland Run - en hoe ik ook eens te vroeg was

Vandaag een stukje over twee dingen die kenmerkend zijn voor mij. De eerste betreft het rennen, de tweede het (niet) op tijd komen. Op de eerste ben ik trots, op de tweede helemaal niet. Maar hé, ik heb nooit beweerd dat ik perfect ben toch?

Laat ik bij het begin beginnen. Ik heb vrienden en vriendinnen. Een zegen en ik koester ze. Ik onderhoud ze en investeer er in. Niet altijd even veel en regelmatig, maar toch. 

Ik ben er zuinig op.

Eén van hen begon heel toevallig met leren rennen, toen ik daar ook net mee begonnen was. Inmiddels is hardlopen steeds vaker de aanleiding om elkaar te zien. 

Als je dit omdraait, zou niet rennen dus betekenen dat we elkaar veel minder zouden zien. Conclusie: ik moet vooral niet stoppen met hardlopen. Komt goed uit, want dat ben ik ook helemaal niet van plan. Zolang lijf en leden het aankunnen, ga ik door. 

Dan kan ik namelijk ook gewoon verder gaan met (te veel) koek, chips, chocola en taart eten.

Ik loop meestal alleen, eens per week in een groep en ik heb haar. Mijn loopmaatje. 

Loopmaatje. Zo noemen de hardlopers op social media het. Ik vind het klinken alsof ik vanuit een gemeentelijk sociaal project voor erg mensenschuwe mensen iemand toegewezen heb gekregen om zo af en toe mee naar buiten gaan. Maar een betere term weet ik ook niet.

Het was tijd voor een gezellige samenloop, op nieuw terrein, waar voor ons eksters bling-bling te verdienen viel. De ultieme gelegenheid om lekker bij te praten vonden we in Berkel en Rodenrijs. Een nieuw evenement, dus voor het eerst georganiseerd. Toen we ons inschreven was het hartje winter. Toen ik zondag ochtend de gordijnen open trok, leek het voorjaar.

Dilemma van de dag: wat trek ik aan? Uiteindelijk koos ik voor de korte broek én shirt met korte mouwen. Echt voor het eerst sinds best lange tijd. Het bleek de best mogelijke keus.

Om elf uur stond ze voor de deur en kon ik instappen. Weet je wat zo leuk is aan vriendschappen? Dat je elkaar je rare gewoontes gunt en daar dan ook samen vreselijk om kunt lachen. Voorbeeld? In aanloop naar deze dag komt er natuurlijk een moment dat je een vertrektijd moet afspreken. Zij schudt dat uit haar mouw en ik kom met een hele berekening. Wanneer ik die hardop denkend aan haar voorleg via whatsapp, denkt zij dat ze zojuist een opdracht in Wie Is De Mol heeft ontvangen. Ingewikkeld, geen touw aan vast te knopen. Maar lang verhaal kort: we zijn het eens en spreken om 11 uur af. En hebben daarmee ons portie lol al gehad.

We volgden het advies van de organisatie op en namen voor het laatste stuk naar het startgebied de metro. Na het parkeren zagen we hem net aan komen rijden. We trokken een sprintje naar het perron en boven gekomen stond hij er gelukkig nog. Maar wel met een spoor tussen ons in. Verkeerde perron. De toon was gezet.

De volgende metro, vanaf het andere perron, bracht ons keurig waar we zijn wilden. Perfecte verbinding. We liepen zo het startterrein op. Vervolgens gingen we op zoek naar de gymzaal om ons deels uit te kleden en de tassen er achter te laten. Ook dat lukte niet via de kortste weg, maar ach, wat gaf dat nou? Het was fantastisch weer en geen straf om een extra ommetje door de buurt te maken.

Er was zelfs nog tijd om een viertal Vogeltjes te groeten én lekker op een muurtje in het zonnetje te zitten om andere lopers te bekijken. Er liep weer van alles rond. Fitte Harries van de atletiekvereniging, marathonners en mensen die hun halve leven al hardlopen. Geboren met een Garmin om en met de hardloopgenen van hun Keniaanse vader. Ze waren er allemaal. En wij. Wij waren er ook.

~ Kijk, daar komen we aan...~

Even na kwart voor één klonk het startschot en gingen we er allemaal vandoor voor onze 10 kilometers. Met zijn allen in de loopkudde. Voor ons strekte zich een lang krullend lint van lopers uit, in een mooi en voor ons nieuw landschap. We begonnen voorzichtig, maar maakten al snel wat tempo. We hoefden niet razend snel, maar sjokken was toch wel het andere uiterste. Al kletsend en luisterend naar haar gebabbel vlogen de kilometers voorbij. 

~ foto van Evert Buitendijk ~

We liepen heerlijk en voor we het wisten passeerden we al een tweede drankpost. Wàt een luxe, maar we maakten er in dit nog onwennige warme weer graag gebruik van. Vlak daarna hoorden we de omroeper bij de finish al dichterbij komen, dus maakten we ons op voor de laatste lus door de wijk. Maar in plaats hiervan volgden we een bocht naar rechts en renden we zó op de finish af. Op de tijdsklok prijkte een tijd van 54 minuten. WTF!

"Dàt is science fiction. On-mo-ge-lijk." We liepen best lekker, maar niet eens onder de 6 minuut de kilometer, dus dat er iets niet in de haak was hadden we direct al door. 

Onze klokjes gaven een gelopen afstand van slechts 8,7 kilometers aan. Ook die van een Vogeltje waar we nog even een dubbel check deden. Een tikje teleurstellend. Niet omdat we op ramkoers lagen voor een PR, zoals andere lopers. Maar omdat het zo kort was en we eigenlijk nog niet uitgelopen waren.

Achteraf hoorden we dat de fietser die de allereerste loper de weg wees en waar wij dus allemaal braaf achteraan renden, verkeerd was gereden. En zo was iedereen dus 1,3 kilometer te vroeg bij de finish. Een heugelijke dag: ik was te vroeg. 

Gelijk mijn hele tijdschema in de war. Maar zoals altijd wist zij daar de perfecte oplossing voor. 

Terrasje, stoel in de zon, cappuccino en appeltaart met slagroom. Een prima eind van een heerlijke loopmiddag.