Einde van een tijdperk

woensdag 1 april - geen grap

Veel sneller dan gedacht brak mijn laatste werkdag als postvrouwtje aan.

Ideaal weer. Strakblauw. Zonnetje. Temperatuur om gekleed slechts in een fleecevest de deur uit te gaan. Droog. Geen wind.

Dàt is de laatste maanden vaak anders geweest. Fijne omstandigheden om af te ronden. Laat het eens mee zitten.

Wij werken heel zelfstandig. Vanwege Corona mijd ik zoveel mogelijk ontmoetingen op de depots waar ik de post op kan halen. Dat én het feit dat tussen solliciteren en afscheid nemen maar weinig tijd zat, maakt dat ik bijna niemand persoonlijk heb kunnen vertellen dat ik weg ga.

Nu schat ik in dat het merendeel van mijn collega's hier ook geen enkele boodschap aan heeft. Want wat ik hier de afgelopen 4 jaar vooral geleerd heb, is dat het ieder voor zich is en dat er niet iets bestaat als 'wij' en 'een team'.  Nou, ook goed.

Omdat ik het tóch netjes vind om te laten weten dat ik 'verdwenen' ben, maak ik twee keer een drop pot en schrijf ik kaartjes, om op de depots achter te laten.

Voor de laatste maal open ik de werkapp.

Hijs me in mijn postvest en pak mijn fiets.

Nou doeg hè, tot straks.

De meeste post is al weg gehaald door collega's. Ik zei het al, ik vermijd Corona contact en kom pas in de middag mijn post halen. Toch tijd zat om het voor vijf uur af te ronden.

Ik laat een pot achter en ga aan mijn ronde beginnen.

Twee uur later zit het er dan echt op. Of liever gezegd, het zit er in. In de brievenbussen.

Met stille trom fiets ik terug naar huis. Precies volgens verwachting. Op één collega na iemand gehoord, niemand gezien. Geen dag, tot ziens, bedankt of succes. 

Als een passant verdwijn je hier bijna ongezien van het toneel. Zo was het en zo zal het altijd blijven.

Inmiddels heb ik er drie heerlijke vrije dagen op zitten en ook niets meer gehoord. 
Nee hoor, hier is geen leidinggevende die je netjes uitgeleide doet en nog even afsluitend contact met je heeft.

Maar daar heb ik haar dan voor. Helemaal leuk.

Dat was het dan. Zes en en half jaar postbezorger spelen. Zes en en half jaar met veel plezier gedaan. Nu is het tijd voor iets anders.

Creatief met vilt

Ik ben al zo lang ik me kan herinneren een fröbelaar. Creatief en altijd in om iets 'te maken'. Van papier, stof en draad bijvoorbeeld. Zo haakte ik, breide, borduurde en naaide ik in mijn pubertijd mijn eigen kleding. Ik was er (nog) niet heel goed in hoor, maar er kwam van alles uit mijn handen.

Met deze vilten kikker is het zo'n beetje allemaal begonnen. Een opdracht bij handvaardigheid op de middelbare school, begin jaren tachtig. Hij staat nog steeds bij mijn vader thuis.

Nu kan ik het me niet meer voorstellen, maar toen ik half jaren tachtig mijn HBO Verpleegkunde lessen volgde, zat het grootste deel van de klas de breien. Serieus hoor; hele truien met ingewikkelde ingebreide patronen heb ik er gemaakt. Ongelofelijk eigenlijk dat de les gevende docenten daar toen akkoord mee gingen.

Regelmatig was ik in de weer met plantjes en zaden. Ik knipte en plakte ook heel creatief mijn foto's in en later ging ik scrapbooken.

Vanaf 2011 googelde ik creatief met woorden en begon ik hier te schrijven. De laatste jaren was ik weer meer bezig met handletteren en tekenen. En met bakken natuurlijk.

Was er ook iets dat ik niet deed? Ja hoor. Kleien bijvoorbeeld.

Afgelopen zomer zocht ik iets kleins te doen. Iets dat eenvoudig mee te nemen was op vakantie. Ik kwam op vilt uit. Het resultaat mocht er zijn, vond ik. Ik stuurde het samen met post mee op en er kwamen enthousiaste reacties.

Sindsdien deed ik er niets meer mee. Ik vind gewoon te veel leuk om te doen denk ik. 
En ik wil er altijd wel een doel mee hebben. Maken om het maken alleen vind ik altijd een soort van zinloos. Ik doe het niet om het in een kast te laten liggen. Daar ligt al zat.

Maar sta er dus niet gek van te kijken als je op een dag iets van vilt in je brievenbus vindt. Er valt nog zoveel leuks te maken!

Random act of kindness

Meer en meer raak ik onder de indruk van het leed dat Corona heet. 

Het heeft zoveel impact op zoveel levens. Ernstig persoonlijk leed, financiële problemen, sociale isolementen, onevenredig zware belasting van beroepsgroepen, verstoorde gezinssituaties, gedetailleerde regelgeving...

Surrealistisch, maar tegelijk zo akelig echt. En het houdt nog lang niet op. 

Op sociaal vlak zie ik mooie dingen om me heen gebeuren. Ik constateer dat het er gelukkig nog is, het stukje menselijkheid dat ik de laatste tijd meer en meer ging missen in de wereld om me heen.

Kleinschalig probeer ik ook mijn bijdrage te leveren. Omdat er maar zo verschrikkelijk weinig is dat ik er ècht aan kan doen...

Dat werd aangewakkerd door een mooie actie van Marianka, *klik wat mijn vader een verrassings-frietje opleverde. Een klein beetje aandacht uit onverwachte hoek en een welkome gebeurtenis op de toch wel saai aaneengeregen dagen.

Door het veel meer thuis zijn, kom ik meer aan hobbyen toe. Een leuke bijkomstigheid. 

Ik ging koekjes bakken en deelde er ook van uit.

Ik maakte en stuurde kaartjes naar Toppers in de  zorg. Kleine moeite om iemand in het zonnetje te zetten en mijn waardering uit te spreken.

Vanuit 'ons' Westland mogen vele bloemen momenteel niet verkocht worden en daardoor bijna allemaal vernietigd. Zó ontzettend zonde. De sierteeltsector besloot overgebleven bloemen uit te gaan delen aan hulpverleners, omdat zij in deze tijd wel een steuntje in de rug verdienen. Een mooi initiatief.

Ook ontstonden er acties om bloemen te redden van de sloop en tegen geringe vergoeding kleinschalig te gaan verkopen. Eén initiatief werd gekoppeld aan een school hier vlakbij.

Ik kocht er plantjes en bloemen en deelde er ook weer wat van uit.

Toen las ik over de Berenjacht.

Een initiatief dat keihard groeit en veel enthousiasme oproept bij jonge gezinnen.

In onze slaapkamer stond mijn ruim vijftig jaar oude beer TomBol. 

Die pleister zit er niet voor de show. Nee, ik heb een beer met een stoma. Rond zijn navel zat ooit een piepertje. Wanneer je daar op drukte gaf TomBol een kik. Maar door de jaren is de kwetsbare stof dun geworden en op een dag schoot ik met een vinger zo door zijn velletje heen. Omdat ook een beer geen infecties op moet lopen, kreeg hij van mij een pleister, vandaar.

Nu zit hij voor het raam. Een raam op de eerste verdieping waarvoor altijd gesloten luxaflex hangt. Dat moest nu natuurlijk een stukje omhoog om gezien te kunnen worden.

Nou, het raam was zó smerig dat er eerst helemaal niets doorheen te zien viel. Maar hé, tijd zat toch, dus die ramen zijn nu weer schoon.

Afgelopen weekend had een achternichtje mijn smartiekoekjes voorbij zien komen.
Toevallig moest ik deze week twee keer in haar woonwijk de post bezorgen, dus bakte ik een doosje vol voor haar en leverde het tegelijk met de post af.

Zo'n koppie is toch goud waard?

En weet je, koekjes bakken is ontzettend leuk. Maar alles zelf opeten is echt funest in deze periode dat prednison zijn best doet om vat op mijn gewicht te krijgen.

Kan ik jou misschien ook een plezier doen met zelfgebakken boterkoek, kokosbollen of smartiekoekjes? Geef me dan een seintje en tegen vergoeding van alleen de materiaalkosten maak ik het voor je.

En kom ik het ook bij je thuis afleveren - mits je een beetje in de buurt woont.

Smartiekoekjes

Het zijn bijzondere tijden deze weken. Tegelijkertijd leef ik ook op bijzondere tijden.

Door de prednison heb ik weinig slaap nodig. Ik heb al weken niet langer dan vier uur achter elkaar geslapen. Als het zo uitkomt, ga ik iets later naar bed, en dan ben ik tussen drie en half vijf weer klaar wakker. Gisteravond gingen we iets vroeger en daardoor lag ik om twee uur al naar het plafond te kijken. 

Ik doe maar niet moeilijk en ga het gevecht niet aan. Ik ga naar beneden, zet een mok thee en ga onder een dekentje op de bank iets zitten doen. Wanneer een paar uur later mijn ogen zwaar worden trek ik het dekentje hoger op, ga languit op de bank en doe nog een tukkie van een half uurtje. Zo snipper ik verdeeld over de dag wat slaap bij elkaar en daar functioneer ik prima op gedurende de hele dag.

Tegen de tijd dat het acht uur 's ochtends is, heb ik er dus al een halve dag op zitten.

Zo komt het dat acht uur ineens een hele logische tijd is om te starten met koekjes bakken. Het moet niet gekker worden.

De kokosbollen van laatst waren niet aan Jongste besteed. Ik beloofde hem snel iets te bakken dat vooral naar zijn smaak zou zijn. Het werd een echt kinderkoekje, ook al is die lange inmiddels zeventien. Smartiekoekjes.

De ingrediënten zijn eenvoudig en makkelijk te verkrijgen. Zout, bakpoeder, ei, meel, boter en basterdsuiker. Alles mag bij elkaar gemengd.

Daarna gekneed en tot een bal gemaakt in folie gerold. Zo gaat het voor een uurtje de koelkast in.

Daarna nog even doorkneden en na een kwartiertje buiten de koelkast kan het deeg uitgerold worden tot een plak van ongeveer 4 mm dik.

Met een vormpje steek je koekjes uit en leg je ze op bakpapier op een bakplaat. 
BakplaatJE in mijn geval, want ik heb een piepklein magnetron-oventje.

Per koekje prik je er drie keer met een vork in.

De oven gaat op 200 graden om op te warmen. Als hij op temperatuur is, gaat de bakplaat op het rooster de oven in en zet ik de stand terug naar 175 graden.

Na dertien minuten bakken, en tussendoor het bakblik meedraaien om gelijkmatig bruin worden te realiseren, mogen de koekjes uit de oven. Ik laat ze op een rooster afkoelen.

Vervolgens gaat het volgende bakblik de oven in, net zolang tot alles weg is gebakken.

Wanneer de koekjes zijn afgekoeld is het tijd om de bovenlaag aan te brengen.

Daarvoor doe je 300 gram pure chocolade in kleine stukjes in een plastic magnetron bestendig schaaltje.

Op vol vermogen zet je het schaaltje voor 20 seconden in de magnetron. Daarna roer je de chocolade met een plastic spatel om. Je herhaalt dit tot het grootste deel van de chocola gesmolten is. Daarna schakel je terug naar 10 seconden opwarmen, tot bijna alles gesmolten is. De rest smelt vanzelf tijdens het blijven doorroeren.

Met een kwastje breng je dan chocolade aan op een koekje.

Daarna druk je smarties in de chocolade en hoeft de chocolade alleen nog maar afkoelen en stollen, zodat alles aan elkaar blijft plakken.

Ben benieuwd hoe ze smaken. Wanneer Jongste vanavond laat uit zijn werk komt, gaan we er op aanvallen. Ik denk dat ze mierzoet zijn.

Een aantal verbeterpunten voor een volgende keer heb ik al gevonden:

- 200 Gram chocolade is voor deze hoeveelheid deeg waarschijnlijk wel voldoende.
- Het deeg loopt uit in de oven. Dus een speciaale uitsteker gebruiken heeft geen zin,
  want de vorm gaat helemaal verloren.
- In plaats van de paarse vorm, kies ik een volgende keer de kleinere groene. Dan worden
  de koekjes niet zo groot, want zoals gezegd: ze lopen nog uit. Nu haalde ik 13 koekjes
  uit het deeg, dan zullen het er een aantal meer worden.
- De smarties uit het kleine doosje zijn mini smarties. Die vind ik geloof ik beter staan en

  zal het iets minder zoet maken.

"Een gebalanceerd dieet is een koekje in beide handen."

Naschrift: ik heb een dag later de koekjes nog eens gemaakt. Met de kleinere uitsteker én de mini smarties. Er gingen 22 koekjes uit het deeg. De prijs is dan €0.25 per koekje.

Nieuwe baan, ik kom er aan

Tijdens mijn eerste ziekenhuis opname eind februari lag mijn smartphone, met het geluid uit, in mijn kastje. Op vrijdagmorgen zag ik dat ik een gemiste oproep had van een voor mij onbekend nummer.

Ik gaf het nummer door aan thuis en vroeg hen of zij konden uitzoeken van wie dit nummer was. Het bleek van een zorginstelling in onze woonplaats te zijn.

De Frankelandgroep is hier overkoepelend voor 5 verschillende zorginstellingen. 
Vanaf oktober 2018 had ik bij twee van hen gesolliciteerd op een vacature voor receptionist.

De eerste keer was ik één van de twee gelijk geschikt overgebleven kandidaten. 
Zij probeerden een dubbelslag te slaan. Door de ander de baan van receptionist aan te bieden, want zij had op dat moment geen baan en was direct volledig inzetbaar. Ik was nog aan Post.Nl verbonden, maar zij boden me een baan in de zorg aan. Op zich begrijpelijk, omdat ik een HBO-Verpleegkunde diploma met 15 jaar ervaring heb.

Omdat ik gemotiveerd niet meer zorg aan het bed wil geven, wat ik duidelijk in mijn sollicitatiebrief naar voren had laten komen, sloeg ik het aanbod af. Ik kreeg daarna de toezegging dat ze mijn brief zouden bewaren tot er in de toekomst opnieuw een vacature in dit team zou komen. Prima, ik heb geduld zei ik toen.

Mijn tweede sollicitatie afgelopen september voor twee vacatures op een andere locatie, eindigde in een afwijzing op basis van 'te hoog opgeleid'. Begrijpelijk, wanneer je meer dan honderd (!) brieven hebt gekregen.

En nu werd ik dus gebeld vanaf één van deze locaties, precies op het moment dat ik niet goed bereikbaar én niet mobiel was. Zou het met een vacature te maken hebben?

Ik zou er niet achter komen en kon alleen maar hopen dat ik snel naar huis mocht en dat ze me dan nog eens zouden bellen. 

Maandag kwam één van mijn vriendinnen op bezoek en onverwacht was zij degene die mij opheldering kwam brengen. Zij werkt als receptionist op één locatie van de Frankelandgroep. Via haar weet ik dus hoe leuk de baan is, want zij doet het met ontzettend veel plezier. 

Zij wist te vertellen dat er op haar locatie een nieuwe collega wordt gezocht. De stapel van honderd brievenschrijvers van september, was op haar bureau gelegd.
"Kijk jij er alvast eens doorheen of je er iets geschikts tussen vindt zitten?"

Ze bladerde en stuitte tot haar verrassing op mijn brief. Nee, ik had haar inderdaad nooit verteld van mijn schrijvelarij. Nadat ze voor zichzelf had bedacht of ze met een vriendin in één team wilde werken en het antwoord 'ja' bleek te zijn, deed ze een goed woordje voor me. Zij kon toelichten waarom 'te hoog opgeleid' geen goed argument zou zijn om mij niet op gesprek te laten komen. 'Niet uitdagend genoeg' zou niet de reden zijn voor een eventueel kortstondig avontuurtje voor me. Ik was tenslotte niet voor niets al zes jaar postbezorger? Ik ben niet op zoek naar dit soort (carrière) uitdagingen.

Daar in dat ziekenhuis kwam ze mij dus feitelijk goed en verrassend nieuws brengen en werd ik voorzichtig enthousiast. Ze kon me van alles vertellen over de vacature en functie. Vanaf toen kon ik alleen maar hopen dat haar leidinggevende me nog eens zou bellen.

Dat deed ze, toen ik de volgende dag inmiddels weer lekker thuis was. Het was een leuk gesprek en ze nodigde me uit voor een sollicitatiegesprek aan het einde van die week.

Twee gesprekken verder, moest ik het verloop afwachten van nóg twee gesprekken met een andere kandidaat. Kort daarna zou ik gebeld worden over de uitslag. Bloednerveus was ik. Apart, want dat was ik bij de sollicitatiegesprekken totaal niet geweest. Maar daar kon ik niet meer doen dan laten zien wie ik ben. En dat kan ik best.

Maar die uitslag, daar had ik geen invloed op. En inmiddels was ik wél zover dat ik het héél graag wilde gaan doen. Het verlossende woord kwam snel en direct: "Je bent het geworden!"

Hartstikke blij ben ik. Receptionist bij een prachtige instelling. Voor 16 uur per week, twee dagen in de week volgens rooster, overdag en in avonddiensten, door de week en in het weekend.

Het buitenwerk zal ik gaan missen, maar ik kijk enorm uit naar de werktijden. Niet meer zoals nu op 4 of 5 dagen in de week aan het werk zijn om een paar uurtjes te draaien.
Maar alle uren op twee dagen, zodat ik effectief meer hele dagen vrij zal zijn.
Het lijkt me heerlijk. Ik verwacht meer energie over te houden en weer meer aan hardlopen en andere privé dingen toe te komen.

Ik heb toen direct mijn huidige leidinggevende geïnformeerd en per 1 mei opgezegd. 
Inmiddels heb ik een arbeidsvoorwaarden gesprek achter de rug. Mijn contract is getekend. Per 8 april kom ik in dienst. En mijn planner heeft uitgerekend hoeveel vrij opneembare uren ik nog heb. Ik mag ze allemaal opnemen om eerder te stoppen met mijn bezorg werkzaamheden. "Want je bent altijd goed voor ons geweest."

1 April. Geen grap. 1 April zal mijn laatste werkdag zijn voor Post.Nl. Dat is volgende week woensdag al. Zo snel kan het gaan.

~ Er ging een kaartje naar haar.  

Kokosbollen

Er is tijd en er is rust. Tijd en rust om wat vaker iets te bakken.

Dus ik pakte mijn Koekjesbijbel.

En zocht de kokosbollen. Ik maakte ze al eens eerder. En kwam er toen achter dat het recept weinig ingrediënten bevat, het makkelijk en snel te maken is en ook nog eens verrassend lekker.

Wat suiker, kokossnippers, eitjes, custardpoeder en zout. Dat is alles. Eventueel nog wat chocola als je er chocolade-kokosbollen van wilt maken.

Even mengen en dan een uurtje in de koelkast laten staan.

Daarna ga je van dit mengsel hoopjes vormen op een vel bakpapier op een bakblik.
Ik maakte ze van de kleine ijslepel die ik in huis heb. Komt het niet helemaal goed uit de ijslepel, dan kun je heel makkelijk met de hand de vorm er in terug 'kleien'.

Intussen zet ik de oven op 225 graden, met een rooster er alvast in. Wanneer hij op temperatuur is, gaat het bakblik de oven in en schroef ik terug naar 200 graden.

Na 12 minuten zijn de bollen mooi bruin geworden, zacht aan de binnenkant, knapperig aan de buitenkant. Door er een satéprikkertje in te steken en te zien of het er wel of niet vochtig weer uitkomt, weet je of je lang genoeg gebakken hebt.

Ik produceerde zo twaalf bollen. Wij hielden er thuis allemaal eentje voor bij de koffie.
De anderen verdeelde ik over twee zakjes.

Eén daarvan nam Jongste mee naar zijn studie-opa. De ander legde ik bij andere opa in zijn brievenbus.

Andere opa zei dat hij het 'winkel-materiaal' vond. Volgens mij zijn ze dus gelukt. 

Voor de kosten hoef je het niet te laten. Per kokosbol - zónder chocola - komt de prijs op €0.14 per koekje. 

Ik maakte ze een dag later nog eens, maar nu mét chocolade stukjes erin. Mijn advies: doe het niet, want je proeft er niets van. Mét chocola kosten ze trouwens €0.26 per stuk.

Op naar het volgende baksel.

Brammetje

Corona brengt veel persoonlijk leed mee. En dan bedoel ik niet dat je favoriete merk pastasaus even niet verkrijgbaar is in de supermarkt. Of dat je theatervoorstelling niet doorgaat. Dat is geen leed. Dat is een gevalletje-hartstikke-jammer-maar-niet-meer-dan-dat.

Ik bedoel persoonlijk leed als in zieke mensen, het verlies van dierbaren, de isolatie van bewoners van zorgcentra.

Maar Corona brengt ook mooie dingen. Mooi in het menselijk contact. Met Corona lijkt er een zekere rust over mensen gekomen te zijn. Er is minder haast, meer tijd.
Meer aandacht voor elkaar. Zorgen voor. Omkijken naar.

Er kan ineens van alles. Bedrijven, instanties, ik zie overal flexibiliteit ontstaan. Regels en afspraken zijn ineens veel minder star.

Er ontstaan prachtige initiatieven. Groot en klein. Ik wil graag een voorbeeld uit onze omgeving noemen.

Hier in het winkelcentrum zit een patattenbakker. Een goeie, als je het mij vraagt. Zij is een actieve winkelier, met regelmatig hele sociale initiatieven. Nu had ze ook iets bedacht.

Mijn Pa van 80 is gewend veel alleen te zijn. Hij kan het goed met zichzelf vinden en kan zich prima vermaken. Hoewel hij nu vooral de sport op televisie erg mist.

Maar toch. Alleen is alleen. Hij kan nu niet bij ons komen eten, en ik ga er geen bakkie koffie drinken. Hij is een lekkerbek. En hij woont bijna naast de patattenbakker. Dus ik gaf hem op bij Marianka.

De volgende dag kreeg ik dit bericht.

Wàt leuk! Ze was gewoon langs geweest. Is dat niet ontzettend lief?

Ze kon er ook nog om lachen.

Ik zeg: actie geslaagd. Uiteindelijk heeft ze bij 126 (!) mensen een Brammetje afgeleverd. Hoe bijzonder is dat?

Marianka, nogmaals hartstikke bedankt en ik hoop dat jullie nog lang kunnen blijven verkopen. Aan jullie inzet ligt het niet. Creatief en flexibel als altijd.