Nog eentje dan

Toen ik de foto's van de laatste ultrakorte wandeling hier zo zielig zag staan, bedacht ik me dat ik er nog wel een paar heb liggen van een andere. Die iets langer duurde.
Waar ook een hek stond, maar dat kon gewoon open.

Zondagmiddag 3 juli. Een heerlijk zonnige dag. De zomervakantie was bij ons net begonnen. Ik werd beheerst door het rijke gevoel dat er zeeën van (vrije)tijd voor me lagen.

En ik had een leuke afspraak. We zouden met zijn 5-en bij elkaar komen om te kletsen, te lachen, bij te praten en daarbij ook lekker te smullen. Wij 5-en zijn daar niet bepaald vies van, zal 'k maar zeggen.

Omdat we overal en nergens vandaan komen, zochten we een beetje centrale plek. Dit was een aanrader, werd gezegd.

En dat is het. Ik vertrok een uurtje eerder van huis, richting Sleeuwijk, zodat ik daar nog even rond kon dwalen.
En ik keek mijn ogen uit.

Het bleek er een soort Marktplaats voor bootjes te zijn. Maar dan weer wel voor mensen met een flinke portemonnee, die laten we zeggen, een paar miljoentjes over hebben.

Het was een fijne middag.
"Life is a treasure, take care of it........"

Zielig

Vandaag moeten we weer. Van alles. En liefst ook nog op tijd en zo.
Bah.
Ik hou helemaal niet van de eerste dag na een vakantie. Dan heb ik al heimwee naar de periode die daar voor lag.
En ik vind de jongens zo zielig. Zij zichzelf gelukkig niet, want zij hebben wel weer zin om hun 'matties' te zien.
Maar ik hoor de stilte in huis. En heb niets te doen. Mwah. Mits ik mijn ogen gesloten hou dan hè. Gewoon niet kijken, dan is het er ook niet.

Bijna twee-en-een-halve-week was ik druk. Maar ik had het helemaal niet druk.
We vierden Kerst met de opa's, leuke cadeautjes en gezellig eten met elkaar. We gingen schaatsen op De Uithof. Zwemmen in Groenoord, naar Alvin and The Chipmunks in Spijkenisse en Happy Feet bij De Kuip. We waaiden dwars door Blijdorp en naar Newcastle.
We bezochten de tandarts en ook de garage. Daar werd de lege accu weer opgeladen. Want het is dus echt zo: al waarschuw je 100x dat er niet geklooid mag worden met de lichtjes achterin, omdat er dan eens een dag komt dat de auto niet wil starten. Als je bij de 101e keer eventjes niet oplet, ben je de klos.
Tussendoor werd ook de WII gerepareerd en de dakgoot leeg gehaald.
En speelden we zo'n 183 spelletjes Monopoly, Levensweg en Hotel.

Kortom ik had het niet druk.
Ik vind het nooit leuk als ze weer naar school moeten, na een vakantie.
Om me heen op het schoolplein hoor ik de opluchting van sommige andere ouders 'gelukkig zijn ze weer de deur uit'.
De behoefte aan struktuur kan ik me heel goed voorstellen. Maar het gevoel dat je kinderen eindelijk weer zijn opgedonderd? Dat gaat volslagen aan me voorbij.
Ik heb ze graag om me heen, met geruzie, gekibbel en al. Dat weegt niet op tegen hun humor, gezelligheid en kameraadschap. Doe mij maar vakantie!

Om te helpen omschakelen had ik bedacht dat ik een frisse neus zou gaan halen. Even lekker lopen. Buiten. Kop in de wind.
Gezien de tijd kon ik niet ver, dus zou ik naar Moeder Aarde gaan, bij het Abtswoudse Bos. Ik hoopte dat het er net zo hemels uit zou zien als dat de naam klonk.
Voor mij was het een nog onbekende lokatie, ondanks de relatieve nabijheid. Dus was ik afhankelijk van wat ik op internet vinden kon. Ik vond welgeteld
1 parkeeradvies mét adres. Nou, 1 is genoeg, toch?

Uiteindelijk werd het een wandeling van, pakweg 200 meter. Er zal vast een hele goede reden voor geweest zijn, maar er stonden vervelende hekken om Moeder Aarde.

Eerst kon de Kerstvakantie niet langer doorlopen. En nu mocht ik niet verder doorlopen.

Dan maar koffie met krant. Thuis. En met frisse moed en opgeheven hoofd aan de nieuwe schoolperiode beginnen.

Schuitje varen

Schuitje varen,
theetje drinken,
varen we naar de overtoom................

Al eens naar buiten gekeken vandaag?
Er raast een storm over het land. Zware windstoten. Omgewaaide bomen op de weg. Golfplaten waaien van daken. In Coevorden staat een schuur op instorten en in Veendam is de voorgevel van een woning naar beneden gekomen. Gevaarlijke omstandigheden op de weg. Windsnelheden tussen de 100 en 120 km. per uur. Waarschuwingen voor extreem weer. Langs de A9 valt een grote reclamezuil om. Op Texel is het dak van een strandpaviljoen weggewaaid. Locale wegen worden afgesloten. Vrachtwagens scharen en vallen gewoon om.
Zulk weer dus.
Echt weer om een stukje te gaan varen. Laten we zeggen, zo tussen IJmuiden en Newcastle. Dat je zo'n 15 uur op een bootje ronddobbert.

Ja, je hebt er waaghalzen bij hoor. In de Herfstvakantie deden ze het ook al eens: Pa, Wim en Jelmer. Op de terugweg was er storm. Jelmer vond het best griezelig. Het was ook zijn eerste verre reis, anders dan met een auto. Maar hij had geweldige dagen gehad daar "aan de overkant".
In de Kerstvakantie speelde Manchester United en hoe stoer zou het zijn als je daar bij kon zijn. Ze maakten elkaar gekker dan gek en boekten.
Zo'n storm gingen ze niet meer meemaken, want dat was wel heel uitzonderlijk geweest. Ze zaten er meer over in of er niet te veel sneeuw zou liggen en het er te koud zou zijn.

Het kan dus toch erger, met die storm.
Ik had graag willen zeggen: gelukkig kunnen ze allemaal zwemmen, maar dat is dus ook al niet zo........

Gewoon, omdat ik dat wil!

Het komt nogal eens voor dat ik ergens iets lees waarvan ik mijn wenkbrauwen frons. Omdat ik het onzin vind, naïef, dromerig of helemaal niet van deze tijd.
Maar er komt ook wel eens iets voorbij waar ik veel in herken.

Deze tekst ging over vriendschappen en familiebanden. En waarom sommigen verwateren, of waarom we van anderen bewust afstand nemen.
Ik weet dat ik dit ook deed en nog steeds doe. Met name in de periode van "alleen" naar "gezin" is er het één en ander gesneuveld.

Zelf ben ik best trouw, loyaal en bereid er tijd, energie en aandacht in te stoppen. Ik heb dit wel als criteria gebruikt om stapjes terug te doen en af te wachten of men mij ging missen als ik wat minderde. Soms was de confrontatie en teleurstelling groot. Ik werd blijkbaar niet genoeg gemist, want er kwam geen toenadering en contact.
Prima. Relaties en behoeftes veranderen nu eenmaal.

Maar er waren er ook die ik naast een andere lat legde. Omdat ik hem, haar of hen leuk en lief genoeg vond. En met minder genoegen nam.

De tekst die ik vandaag las, sloeg de spijker op de kop. Hier kan ik me erg in vinden. Dus ik wil mezelf nooit meer horen denken: ik doe niets, want ik hoor zelfs ook niets. Ik doe voortaan alles, omdat ik dat gewoon wil!

"Waarom moet vriendschap eigenlijk altijd in evenwicht zijn?
Waarom moet de ander net zo in jou geïnteresseerd zijn als jij in hen?
Is liefde een kwestie van gelijk oversteken?
Is interesse niets anders dan aandacht ruilen?

Liefde is belangeloos, wordt beweerd. Vergeet het maar. Maar al te vaak willen we alleen van iemand houden als diegene net zoveel van ons belooft te houden.
Maar zo werkt liefde helemaal niet.
Niets is gelijk verdeeld: weelde, geluk, talent en dus ook liefde niet.
Zo is het leven: oneerlijk.

Durf te houden van, zomaar. Het is een heerlijk gevoel.
Durf geboeid te zijn, zomaar. Het is heel interessant.
Durf te geven, zomaar. Het geven is je plezier.
Vriendschap is nooit in evenwicht. De ene keer houd ik meer van jou, de volgende keer jij meer van mij.
Wie evenwicht wil, blijft verongelijkt achter.

Wie gul is, wordt gelukkig."

* Deze foto's zijn gemaakt op een dag met een gouden randje. Ik vierde mijn 45e verjaardag temidden van lieve vriendinnen in het zonnige Vreeland.

The most important decisions you make

are not the things you do,

but the things you decide not to do.

It's New Year's Eve

Ze hebben vuurwerk gehaald.

Al een paar weken werd de reclame nu eens niet door mij van de mat gehaald. Ik hoefde geen plastik er af te halen. Was allang gebeurd.
De folders lagen dagenlang op tafel. Er werden lijstjes gemaakt. Lijstjes die dan weer langer, dan weer korter waren. Hier iets er af, dan daar er weer bij.
Voor mij bleven ze te lang. En het gedrag onder de streep te hoog.
Maar ja.
"Het is maar 1 dag per jaar hè Mam en ik heb er zo'n zin in."

Ze hebben dus vuurwerk gehaald.
En al het één en ander afgeschoten vandaag. Met rode wangen, natte haren. Ze genieten zich suf.
Daarom was het stil in huis. Ongewoon stil. Het gebrek aan gekibbel. Het feit dat je de muziek gewoon kunt horen.
Wij waren samen. We hebben niet eens zoveel gepraat. Een beetje, over de kinderen, over dingen in het nieuws, over het leven. Maar we zijn vooral ook veel stil geweest. Geweldig vind ik dat, aan ons. Dat we niets hoeven te zeggen om een goed gesprek te hebben.

En verder? Verder ben ik gewoon blij als het straks weer morgen is. Ik gun ze héél erg deze superspannende coole dag, maar ben ook een bezorgde angsthaas.

We hebben alvast bij vrienden een borrel gehaald. We hebben pannenkoeken gebakken. Oliebollen en appelflappen gehaald en er is alcoholvrije appel-aardbeien-bubbel-champagne.
En dan hebben we straks ook nog 2 heel moeie ventjes, dat kan niet anders van zo'n hele dag buiten rondschooieren.

Straks begint er een nieuw jaar. Het voelt altijd als een cadeautje, vind je niet? Een heel nieuw jaar, zomaar voor je, met nog niets erin. Een nieuwe mogelijkheid om te dromen, te dansen, te lachen, te huilen, te spelen, te leren, fouten te maken, te geven, lief te hebben - te LEVEN.

Proost. GELUKKIG 2012!

Het Kerstverhaal in plaatjes

Ik maak graag foto's.

Het helpt me om vast te houden wat ik niet vergeten wil.

Het fotograferen opent ook deuren die voor anderen gesloten blijven.

Zo ben ik inmiddels 'vast in dienst' op de basisschool van onze jongens.

Dus bij de sportdag, projectfeestjes, musicalavonden, Sinterklaasfeesten en de Kerstviering loop ik altijd rond en mag ik overal met mijn neus bovenop staan.

Ik weet dat menig ouder daar jaloers op is en dat begrijp ik. Dus ik koester het en bovenal geniet ik ervan.

Dit jaar werd ik ingezet om een heuse reportage te maken. Op locatie.

En mensen, het is daar zo mooi. Abtswoude heet het. De naam suggereert al dat het er groen en ruim moet zijn. En dat is het. Elke keer als ik er ben, waan ik me ver van de bewoonde wereld. Net vakantie.

Maar weet je, daar woont gewoon iemand. Iemand die ik ken. Goed ken.

En daarom voel ik me er ook altijd welkom.

Het was haar droom, om ooit zo te wonen. En het is haar gelukt, samen met haar gezin.

Je kunt er je eigen appels plukken in de boomgaard, je kunt er urenlang op een vlot ronddwalen, je sjouwt je een breuk tijdens het knotten van de vele wilgen die er staan, er zijn stallen en een heuse hooiberg. En als je lol hebt in het eindeloos plukken van onkruid kun je er je hart ophalen.

Er zijn schapen van de buurman en, sinds april is haar wens uitgekomen met de komst van twee ezels. 

Tel dit alles bij elkaar op en je hebt een pachtig decor voor een Kerstspel.

En dus trokken we met 12 kinderen, uit elke groep 1, met ieder hun mooiste schoenen aan naar het modderige Abtswoude. Ooit herders, wijzen en Maria op laarzen gezien? Bij ons kan het gewoon.

Ondanks de korte tijd, een ontsnappend schaap, de kou en de onervaren sterspelers is het gelukt om de juiste sfeer te pakken. En wie denkt op de achtergrond in Nazareth een trampoline te zien, die heeft gewoon gelijk.