Hoe sta ik er nu voor?

maandag 9 maart 2020

Maandag was een dag waar ik naar uit keek. Want ik had 'zin' in uitslagen.

Om 12 uur had ik een afspraak met mijn eigen hematoloog Dr. Rayman. Daarvoor moest ik bloedprikken voor de meest recente waarden. Omdat de uitslag bekend moest zijn wanneer ik bij haar aan het bureau zou zitten, besloot ik me al een uur vooraf bij het prik lab te melden.

Wat te doen daarna? Natuurlijk een lekker bakkie met een boekie.

Tegen het middaguur meldden we op de bijna nieuwe poli.

Wat een bijzondere sfeer daar.

Na drie kwartier mochten we naar binnen. Dit is wat ik zoal hoorde:

De bloedplaatjes zijn van 55 op de dag van ontslag, gestegen naar 173 nu. 
Mijn leukocyten zijn spectaculair door gestegen naar 7.7. Zo hoog is het in járen niet geweest. Mijn HB is nu 7,9, terwijl ik bloedarmoede had. Dat was nieuw voor me. 
Maar volgens haar zit ik altijd onder de 7.5 en is dit voor haar bloedarmoede.

Dit is heel duidelijk een Prednison effect. Het kan geen immunoglobuline effect op deze korte termijn zijn.

Dat betekent dat er hier sprake is van een zich ontwikkelende systeemziekte.

Er is gescoord op een positieve Lupus, met bloedwaarden die wijzen op SLE.

Er is sprake van een beginnende fase, niet doorzettend, wel opvlammend met een nog onbekende trigger. Het verloop nu en alle uitslagen zijn een kopie van zes jaar geleden.

Ook mijn klachten van vermoeidheid en spierpijn passen helemaal in het plaatje.
"Ja, heel erg logisch dat je zo vermoeid bent en vecht met je energie." 

~ Dit shirt zag ik in de stad; Super Women dankzij Prednison. ~

Misschien voelde dit nog wel als het beste nieuws van vandaag. Ik heb het zelf vaak omschreven als mijn fysieke beperking en begrenzing, maar nooit eerder hoorde ik dat dit klopt met wat zich in mijn lichaam afspeelt. Ik worstel me door de dag, speel met actief zijn en rusten en kan hier mee om gaan. Maar toch voel ik me 50% van de dag gemakzuchtig, passief en lui.
Ook al praat ik alles recht en ligt er geen enkele druk op me, toch doet dit iets met me.
Ik wil namelijk helemaal geen slapjanus zijn en me er al zeker geen één voelen.
Misschien gaat dat vanaf nu wel ietsjes beter, dat zou me best goed uitkomen.

Voor Dr. Rayman is het duidelijk dat hier sprake is van SLE. Ze spreekt uit dat het haar verbaasd heeft dat 6 jaar geleden de reumatoloog niet de diagnose heeft gesteld.
Toen voldeed ik aan vier van de elf criteria en dat lag net op de grens tussen wel en niet.
Ze vindt dat ik nu terug moet en dat hij er niet onderuit kan. 1 April kan ik er terecht.

Ik vond dit plaatje over klachten behorend bij Lupus - wat een naam trouwens hè, doet mij aan hele andere dingen denken. Ik heb zelf een blauw balletje gezet bij de klachten die ik herken. Dat zijn er nogal wat.

Er is getest op een maagbacterie en dat heeft negatief gescoord.

Mijn Vitamine B12 gehalte is nu niet gecontroleerd. Dat gaat alsnog gebeuren. 
Ook dit tekort kan veroorzaakt worden door de auto-immuunziekte. 

Verder moet er uitgebreider getest worden op antistoffen en reumafactoren. Omdat deze uitslagen langer op zich laten wachten, gaan we dus terug naar het prik lab.

Na drie weken mag er gestart worden met verdere afbouw van de Prednison. Dus donderdag schakel ik terug van 55 mg naar 40 mg per dag. Helemaal prima!

Ook de maagbeschermer verandert van dosering, waardoor ik er nu geen eigen bijdrage voor hoef te betalen. Én ik krijg er twee middelen bij; een bot beschermer en extra calcium.

Nog één keer bloedprikken dus en dan naar huis. Het waren drie enerverende uren, 
maar met genoeg stof om over na te denken. Wordt vervolgd. Op 21 april ga ik weer terug naar de hematoloog.

Ik weet weer waar ik mijn eigen risico voor de zorgverzekering aan ga besteden.

Naar het Walhalla

vrijdag 6 maart 2020

2019 was voor mij het jaar van de ontdekking van de podcast. Hier *klik schreef ik er al eens over. De Grote Harry Bannink Podcast was één van de eersten die ik met veel plezier luisterde. Een biografische megapodcast over een buitengewoon inventieve componist.

Sinds september 2018 doet de maker en bewonderaar Gijs Groenteman een theatertour, waarin hij herinneringen ophaalt aan het oeuvre van Harry Bannink. Terwijl ik in het ziekenhuis lag, zag ik een bericht voorbij komen dat de tour zijn einde naderde. 
Wilde ik het nog eens bijwonen, dan moest ik dus snel zijn. Maar op dat moment stond mijn hoofd er niet naar.

Enkele dagen later en inmiddels thuis, vertelde zij over haar oog ingreep en dat ze daardoor nu meer podcasts luisterde. Als gedeeld Annie MG Schmidt fan tipte ik haar over de Bannink podcast, maar die bleek ze al te kennen. Ineens schoot me de theatertour weer te binnen. Zij voelde er wel wat voor en voor we het wisten hadden we een date.

Op een originele locatie op Rotterdam Katendrecht. Bij Theater Walhalla voor het ouderwetse theatergevoel.

Vooraf lunchten we in de ernaast gelegen Kantine Walhalla. Heel goed verzorgd, zittend tussen ander gasten aan dezelfde tafel, wat er erg bij hoorde en ik niet als storend heb ervaren.

En om twee uur schoven we het theater binnen. Een vrijdagmiddag voorstelling. 
Ik denk niet dat ik dit al eens eerder deed. 172 stoelen gerangschikt om een eenvoudig podium.
Eenvoud siert.

Gijs diepte het mysterie Harry Bannink verder uit. Met verhalen én zijn ongeëvenaarde liedjes. Daarvoor had hij speciaal Frank Groothof meegenomen. 
Hij zong tientallen liedjes van Bannink in de tijd dat ze samen voor Klokhuis en Sesamstraat werkten. Hij bracht ze nu live op het toneel, begeleid door Pianist Dick van der Stoep, die intensief met Harry samenwerkte en muzikaal leider was van een aantal grote Schmidt/Bannink-musicals.

Het waren er wel wat veel. En voor mij onbekend. En traag.

Ik zat er te ontprikkelen en hoe meer ik uit tunede, hoe meer de vermoeidheid van mijn lijf opspeelde. Uiteindelijk heb ik heel erg zitten vechten tegen dichtvallende ogen.
Ik had het zwaar.

De pauze halverwege was me daarom erg welkom en met een straffe bak koffie kon ik de tweede helft weer aan. Uiteindelijk werden we 3,5 uur bezig gehouden. 
Lang dus, voor een voorstelling.

Het was een unieke middag, in fijn gezelschap in een theater dat ik zéker in de gaten ga houden. Hier wil ik nóg wel eens heen.

Even bijpraten

Inmiddels ben ik acht dagen thuis. Acht heerlijke, lange dagen. Een week geleden sliep ik weinig en was ik ver-schrik-ke-lijk moe. En nu? 

~ Met Kerst kreeg ik dit pilendoosje. Alsof hij wist dat ik het nodig ging hebben.~

Nu heeft de Prednison zich vastgezet in mijn lijf. Dat betekent dat de onrust en het opgejaagde gevoel verdwenen zijn. Daarvoor in de plaats is er rust in mijn hoofd en lijf gekomen. Maar bovenal een Super Women gevoel, dankzij de pret-pillen.

Ik voel me ijzersterk, ontzettend fit én energiek.

De ene nacht zit ik beneden tot half vier 's nachts te lezen op de bank en slaap ik uiteindelijk 3,5 uur. 's Avonds ga ik naar bed omdat het tijd is, niet omdat ik moe ben.

De andere nacht slaap ik wel weer wat meer achter elkaar, max 5 uur, en zit dan vanaf 5.15 uur beneden en ga de dag beginnen.

Afgelopen nacht ging ik er om 1.30 uur in, en kwam er ook 6.15 uur zo fit als een hoentje weer uit. Dat begin van de dag - donker, stil, alleen - vind ik een genot.

Moet je zien wat er dan gebeurt...Sjors die in al die ruim vijf jaren dat hij bij ons woont nooit bij iemand op schoot zit, die komt nu gewoon wél op mijn benen liggen. Gezellig en lekker warm.

Ik verzet bergen, heb overal zin in, kan de hele dag doorgaan van het ene in het andere klusje, heb veel meer aandacht en geduld voor de mensen dicht om me heen, ben overal voor in, heb best veel nieuwe kleren gekocht, vind alles leuk, heb een oude hobby opgepikt en mijn ingebouwd remmetje lijkt verdwenen.                                                                      
Ik herken het van de vorige keer en besef goed dat dit niet normaal is en ook tijdelijk. Maar ik laat het gebeuren zolang het duurt en geniet er intens van.
Manisch depressief, die term is ook al eens door mijn hoofd geschoten. Het doet me er in de verte aan denken.

Vandaag besef ik dat deze staat van zijn me serieus 300% meer kwaliteit van leven geeft.
Geen geworstel door de dag, niet mezelf moeten opladen voor ieder - klein - klusje, 
geen pauzes tussendoor om te herstellen, geen bank-slaapjes, niet versleten thuiskomen na mijn werk, geen ellendige spierpijnen na een beetje inspanning...

Ik heb het altijd voor lief genomen. Het is wat het is. Ik pas mijn leven er wel op aan.
Er zijn ergere dingen. Ondanks dat is mijn glas altijd halfvol. Maar dit. Nu.
Het zet me aan het denken. Ik weet heus wel dat het zo niet kan blijven en dat die Prednison tuig is. Maar toch, ik denk er serieus over om tijdens mijn verdere herstel te gaan bespreken of men met me mee wil denken of er mogelijkheden zijn niet weer helemaal terug te hoeven vallen. Ik zou graag onderzoeken of daar opties voor zijn. 
Ik wil eigenlijk gewoon graag ook op langere termijn een stukje kwaliteit terug.

Op mijn initiatief ben ik gisteren weer, op halve kracht, gaan werken. Het gaat zonder problemen, dus morgen weer op volle kracht vooruit.

De blauwe plekken op mijn lijf verdwijnen, de spikkels op mijn benen zijn weg.
Aanstaande maandag ga ik voor het eerst weer bloedprikken en ik ben wel erg benieuwd wat door voor bloedwaarden en andere uitslagen uit gaan komen.

De overstap naar een andere apotheek zijn in gang gezet en onze familie-deskundige heeft me bijgepraat over de kosten van de medicatie.

Nog steeds word ik verwend met aandacht. Het lijkt hier inmiddels wel een bloemenwinkeltje. Ook hier geniet ik van, kan mij het schelen.
Kom maar op.

Een buurvrouw kwam een flinke stapel boeken brengen. 'Zomerhuis met zwembad' is inmiddels bijna uit. Bij een nicht staat nog een reserve-doos, dus ik kan ermee vooruit.

Ook stond ineens Arie de Raat op de stoep. Die ken je niet hè? Ik ook niet, tot zo een twee weken terug. Hij is getrouwd met de zus van Terror Theo. En kwam in het ziekenhuis bij zijn zwager op bezoek. Met een gezicht als een oorworm. Hij had er duidelijk geen zin an en most gewoon met komme van zijn vrouw.

Hoe het kwam weet ik niet, maar ineens was ik met hem in gesprek over Kethel. Het dorp waar wij tegenaan wonen en waar hij geboren is. Het dorp in wiens geschiedenis ik geïnteresseerd ben. Ook omdat mijn moeder met háár gezin er gewoond heeft. Er op dezelfde school gezeten heeft als onze jongens járen later. Ik smul van de oude foto's en verhalen. Ben altijd op zoek naar vergelijkingen en herkenningen tussen toen en nu.

Ik raakte met Adrie aan de praat. Hij vertelde over vroeger en ik luisterde en stelde vragen. Hij fleurde er helemaal van op. "Mijn opa was Jaap de Raat. Ik heb voor jou thuis allemaal oude boekjes met verhalen en foto's van zijn hand van oud Kethel. Je mag ze wel van me lenen."

Ik werd er stil van. Hoe bijzonder is dat? In mijn ogen zijn dat schatten en hij wilde ze uitlenen aan iemand die hij net tien minuten 'kende'.

Na het bezoek vroeg Theo aan me wat ik van zijn zwager vond. Het was duidelijk dat mijn antwoord niet was wat hij wilde horen. Hij dacht er anders over. Nu stond deze Arie vanuit Chaam plots op mijn stoepie. Hij stapte er zelfs overheen om een bakkie te komen doen. En liet zich ontvallen dat hij he-le-maal niks niet nooit had gehad met zijn zwager. "Altijd al een egoïst geweest."

Hij liet een tas vol schatten bij me achter. Als je er klaar mee bent, hoor ik het wel weer. Wàt een vertrouwen. Ik zit er weer helemaal in, lees, blader, kijk, verzamel oude foto's via internet en Pinterest. Gelukkig barst ik van de tijd en energie.

De eerste dagen thuis

Deze tekst zou het van mij ook mogen zijn:

Wakker liggen naast jou,

is waar ik ook van hou.

Want dat slapen, dat wil nog steeds niet lukken. Ik moet er bij zeggen dat ik vóór het ziekenhuis ook gemiddeld twee nachten per week weinig tot niets sliep. Een overgangs-dingetje, vermoed ik.

Nu wil het helemaal niet. Moeizaam val ik rond 00.00 uur in slaap, om rond 1.30 weer wakker te worden. Eén keer viel ik nog weg tot 3.00 uur, maar langer dan dat werd het niet. De eerste twee nachten thuis bleef ik liggen tot 6.30 uur. Vandaag gleed ik al om 5.00 uur mijn bed uit. Ik heb er geen geduld voor, voor dat zomaar stil liggen.

Ben ik dan niet moe overdag? Ja, héél erg. Of ik een hele week kamp heb gedraaid en er een vrachtwagen over me heen is gereden. Ik ga dus maar 3 à 4 keer per dag plat onder een dekentje op onze heerlijke bank. Ook dan slaap ik niet, maar na een half uurtje heb ik wel weer energie getankt om door te kunnen.

Mijn eerste ochtend weer thuis, ben ik maar gelijk begonnen om aan mijn conditie te werken. Wandelend naar de apotheek, want ik had nog niets in huis. Wat was het blauw, stralend, zonnig en fris buiten. 

Ik trok een nummertje, wachtte netjes op mijn beurt en leverde toen mijn drie A4'tjes recept in. Na een minuut of tien vroeg ze of ik het later op kon komen halen? 

Nou, nee, ik heb het nu nodig. Ja maar dat duurde zo lang om het klaar te maken en dan moesten de anderen zo lang wachten. Echt? Al die mensen die net als ik zaten te wachten, tien minuten geholpen werden en met hun spulletjes naar huis gingen. 

Het was vervelend om hen te laten wachten? Dat wilde ik ook gewoon. En dat mocht niet?Ik moest terug komen? 

"Wanneer dan?" vroeg ik?

"Over een uurtje?"

"Goed dan. Hoe laat is het nu?"

"Tien uur."

"Dan ben ik wel rond 11 uur terug."

"Ja, of 12 uur?"

"Nee-hee, ik heb mijn Prednison nodig."

Ik vond het echt raar. Iedereen om me heen ging met zijn medicijnen naar huis en ik moest nog een keer heen en weer komen wandelen.

Thuis gekomen keek ik op de klok. What the f*ck?! Het was 9.48 uur. Net kwart voor tien geweest dus. En in de apotheek zeiden ze me dat het daar al tien uur was! Ik werd er gewoon in de maling genomen. 

Ik probeerde me maar niet boos te maken en omdat er iets tussen kwam, liep ik uiteindelijk pas om 12.20 de apotheek weer binnen. Alwaar er nog niets voor me klaar stond en ik er uiteindelijk alsnog 20 minuten op heb moeten wachten. Ik weet niet of het terecht is, maar inwendig was ik woest. 

Ik kreeg er ook nog een fikse factuur bij. Voor 2 artikelen, voor slechts 2 weken gebruik. Daarvan vind ik ook dat ze je vooraf zouden moeten informeren, zodat je over alternatieven na kunt denken. Nu word je compleet voor het blok gezet. 

Waarschijnlijk ruim vijf maanden lang een maagbeschermer slikken voor €1 per dag én 3x (te?) dure Vitamine B12 vind ik pittig. Er zit trouwens ook belabberd weinig in zo'n

grote plastic pot.

Ik weet ik elk geval waar mijn centen én mijn eigen risico naar toe gaan dit jaar. Én we gaan waarschijnlijk op zoek naar een andere apotheek, want we hebben hier wel meer rare en onbehoorlijke dingen meegemaakt. Genoeg is genoeg.

Woensdag kreeg ik de afspraak voor op de poli toegestuurd. In plaats van na 10 dagen, 

weet ik nu pas na 14 dagen meer en krijg ik de eerste nieuwe bloeduitslagen.

Voorlopig is er geen reden om dit vervelend te vinden, want zo op het oog gaat het goed. De blauwe plekken verdwijnen momenteel snel en de spelt bloedinkjes op mijn benen zijn nagenoeg weg. So far so good.

Overeenkomstig zes jaar geleden, voel ik me enorm opgejaagd en opgefokt. Vandaar ook niet de rust om te slapen, denk ik. Ontspannen lukt zo niet.

Ook heb ik de hele dag honger. Allemaal herkenbaar. Lang leve de Prednison.

Intussen geniet ik van het thuis zijn. Een beetje aanrommelen. Een loopje naar de vuilcontainer. Vaatwasser leegruimen. Wasje vouwen. Een boodschapje. Bijpraten met mijn huisgenoten. En me verbazen over al die lieve berichtjes en kaartjes. De fleurige bloemen. En al het lekkers dat me toegestopt wordt. Dank jullie wel allemaal.

Alles gaat hier nu op het gemak en dan lukt het prima. Zo kom ik er wel.

Samen met mijn eigen kussen, want die haalde ik ook nog even op.

Met veel dank, terug op eigen bank

De nacht van zondag op maandag was een relatief goede. Ik blij en wat zie je dan met een ander gevoel de zon opkomen zeg. Ze wilden me wél aan een slaappil hebben. Maar ik vind dat mijn lever en nieren al genoeg te verduren hebben. Geef liever de buurman een flinke pil, dacht ik nog. Laten ze dat nou gedaan hebben! 

Ook deden ze de gordijnen rondom mijn bed helemaal dicht. Om het licht tegen te houden, was de verklaring. Nou. Dàt helpt zeg *not*. Ik zou zeggen, kom eens even 5 minuten in zo'n bed liggen en ervaar zelf wat het effect is. Maar. Ik vond het wèl fijn, 
zo in mijn eigen tentje.

Hij was er zwaar van onder zeil en daardoor heb ik best wat hazenslaapjes kunnen maken.

Dat de ochtend om half zeven - prima tijd toch? - in geuren en kleuren begon kon ik wel weer hebben.

Denk aan de combinatie: versuft, in de war, volle darmen, antibiotica en je kunt het drollenspel bijna voor je zien. Ik had zó met hem te doen.

Om negen uur liep te laborante me straal voorbij. Huh? Geen bloedprikken? De verpleging zag later inderdaad niet in mijn dossier staan dat het aangevraagd was. Is dat niet een beetje gek dan, als ze me misschien naar huis willen laten gaan?

Ik ben terug gaan zoeken naar mijn oude blogs en maakte notities van het verloop toen. Jeetje, wat bleek ik toch ook al weer veel vergeten te zijn. Vier en een halve maand prednison en als bonus drie en een halve maand in een donkere wereld. Totaal zo'n zeven maanden met het hele proces bezig geweest. Hopelijk wordt het een hele zonnige zomer en gaat dat me er straks een beetje doorheen helpen.

Afijn. Halverwege kwam er een hematoloog langs. Fijne kerel. We begrepen elkaar direct. Natúúrlijk moest er bloed geprikt worden. Ik vuurde al mijn vragen op hem af, waarvan ik me had voorgenomen 'die antwoorden moet ik hebben, anders vertrek ik hier niet'.
Zijn wenkbrauwen fronsten. Hij begreep mijn vragen, maar de uitslagen in de computer niet. Te veel onduidelijkheden. Maar hij ging alles op een rijtje zetten en zou laten terugkomen. 

Half twee kwam de lab-meneer weer eens wat rood vocht uit me jassen. Afwachten maar.

~ Elke dag een kleine snack. Ik heb hier heel lekker gegeten. ~

Ik bracht de tijd lezend en luisterend naar podcasts door. Top oplossing, oortjes in en je daarmee afsluiten voor Buurman Theo. En intussen peinzend over het lichtprobleem in de badkamer. Waarom kan ik dat gedoe in mijn hoofd toch nooit helemaal uit zetten?

Het is een badkamer met schuifdeur. Schuif de deur open, doe 1 stap naar binnen en via de sensor schiet het licht aan. Bij het naar buiten gaan, gaat daarna na 10 minuten het licht uit. Ik kan je zeggen, dat is f*cking lang als dat in de nacht een keer of tig gebeurt en dit de hele kamer in het felle licht zet.

Afijn, sinds het spetterpoep in incident was het systeem in de war. Gevalletje sensor bevuild? ik had de nachtverpleegkundige ook al horen mopperen, maar hé, op een gegeven moment ging het licht toch aan, dus probleem opgelost. Dacht hij.

Ik dacht van niet. Want toe ik ging testen bleef het aardedonker toen ik de deur open schoof. Ik stapte naar binnen. Niks. Ik deed de deur achter me dicht. Stik hemeltje donker. Pas toen de deur even in het slot zat, schoot het licht aan.

Dat leek me gezien de situatie op onze kamer behoorlijk gevaarlijk. Want hij ging nog steeds op eigen houtje, zelf aan de wandel. Dan me er toch maar tegenaan bemoeien. 
Ik weet al wie er nu denken: laat toch gaan. Maar. Ik. Kan. Dat. Niet.

"Heeft jullie nacht collega melding gemaakt van het lichtprobleem op onze kamer?"
"Nee, niet dat ik weet. Ik zal het nakijken en misschien even contact zoeken met de technische dienst."
"Uhh, die staan toevallig nú op de gang".

Probleem gemeld en binnen 10 minuten kwamen ze op de kamer. Het was snel opgelost.
"Zo. Nu zetten we de timer van de sensor weer aan. Op hoeveel moet die? Vier minuten is minimaal."
"Ik denk niet dat ik daar iets over te zeggen heb".
Ze keken me met een grote grijns aan. "Nou, wij denken van wel. Zeg het maar."

Vier minuten dan. Dat zijn er nog 3 te veel, maar al véél beter dan het was.
Ook weer gefikst. Alstublieft buurman.

Nog een aantal keer kwam de hematoloog langs. Steeds met een paar antwoorden. 
Maar ook met het verlossende woord, waar ik inmiddels wel naar uitkeek. "U kunt straks gaan, als alles geregeld is."

Ik ga met redelijk veel onbeantwoorde vragen naar huis. Omdat uitslagen op zich laten wachten. Dat geeft niet. Wachten kan ik thuis prima. Als ik voor deze korte termijn maar weet waar ik aan toe ben.

- Bloedplaatjes zijn nu 55. Naar huis met 55 mg Prednison. Dat is 10 mg minder dan ik tot nu kreeg. Vind ik best gewaagd, want zo'n hoge stijging vind ik het nog niet. 
- Over een dag of tien naar de poli voor het vervolg.
- Er zijn antistoffen aangetoond die verwijzen naar auto immuunziektes. Dit wordt nog verder uitgezocht.
- Ze achten het niet waarschijnlijk dat de Metropolol - bloeddruk verlagers die ik sinds kort gebruik als preventief migraine middel - de trigger is geweest voor het probleem van nu. Dus daar ga ik weer mee starten. En dat vind ik heel fijn, want ik had er baat bij.
- HB is hoog in de 7.
- Vitamine B12 aan blijven vullen.
- Leuko's zijn nu 3.5. Maar zijn tijdens de opname ook 1.4 geweest. Die schommeling heeft de aandacht.

Hoe toevallig. Het engeltje dat mij 6 jaar geleden naar huis bracht, kwam om een hoekje kijken. "Mag jij naar huis? Hoe ga je dan?" We waren dat net aan het bedenken. Oudste was aan het werk en Jongste mag niet alleen naar het ziekenhuis rijden. Nog geen 18 hè en een vader zonder rijbewijs.

"Dan breng ik je." Heerlijk, was dat. Net zo heerlijk als al die lieve berichtjes en andere vormen van aandacht die ik maar al te graag over me heen laat komen.

Ik nam afscheid van Theo en de verpleging. "Nou, naar jou heb ik hier het minste omkijken gehad zeg." Ze had me dus het Mol-incident echt vergeven.

Buiten hing ik 5 minuten tegen de storm aan. Wat. Een. Zaligheid. Buiten, ik had het gemist.

En toen zat ik 's avonds dus thuis op de bank. Echt, we zijn zó blij. Ik en al mijn mannen.
Lange lijven dicht tegen me aan, eindeloze knuffels en we hebben voor de hele week weer zó gelachen. 

~ Oudste reed direct na zijn werk langs de Mac voor mijn lievelings Sundays. ~

Dinsdag moet ik toch nog even terug. Ben ik toch gewoon mijn eigen kussen vergeten mee naar huis te nemen...dom dom dom.