Kattentongen

Met interesse en plezier kijk ik elke zondagavond naar Heel Holland Bakt. Kneuterige TV waar ik als simpel bakkertje het nodige van opsteek.

Vorige week werden er Hollandse koekjes gebakken. Zo'n schaaltje vol als de foto hieronder en dat alles binnen drie kwartier. Dat is ongeveer de tijd die ik nodig heb om het recept door te lezen en te begrijpen. Ze ook nog binnen die tijd afbakken is alleen haalbaar wanneer je veel routine in het bakken hebt.

~ foto van internet ~

Die routine heb ik niet, maar wél altijd trek in koekjes.

Dus haalde ik mijn kerstcadeau van de plank. Een geweldig leuk, handig en praktisch boek. Ik legde het recept voor Kattentongen naast het recept van de site van HHB en ging aan de slag.

Het beslag was zo klaar. Dat knijsde ik wel. Daarna moest ik stoeien met een spuitzak. Daar ben ik nog helemaal niet bedreven in. Maar hé, zonder oefening leer je ook niets bij. Zeg ik tegen de jongens ook altijd. Dus hoppatee, beslag in de zak en spuiten maar.

Ik kan je zeggen, het werd een bende. Best wel, maar het lukte.

Ik heb een mini-oven, waardoor er maar zeven koekjes tegelijk op een bakplaat passen. 
Nadeel daarvan is dat je wel even bezig bent voordat alle koekjes gebakken zijn. Voordeel is dat je bij elke baksessie handiger wordt en bij leert.

Kijk maar. Hierboven zie je koekjes van de eerste, tweede en derde serie. Je ziet de evolutie, toch?

Ik moet het zéker nog verfijnen. Maar ik hoorde "mmm, niet verkeerd" en binnen een vloek en een zucht was het schaaltje leeg.

Dus voor een eerste poging ben ik tevreden.

Over fliebeltjes en andere Mollariteiten

Hier is dan de terugblik naar de eerste aflevering van dit seizoen van Wie is de Mol?

Zaterdagavond kwart over elf zaten wij vieren er klaar voor. De drie uur daarvoor was alle social media een no-go, want geheid dat er al ergens nieuws uit zou lekken. En wij moesten wachten tot Jongste uit zijn werk kwam. Hij had de wisselbokaal uit zijn kamer moeten halen. Die staat de komende weken pontificaal naast de televisie.

~ Links van de tv staat de wisselbokaal ~

De opening was denk ik indrukwekkender voor de deelnemers, dan voor ons als kijker. 
Ik was er niet zo ondersteboven van. Maar misschien verwacht ik wel teveel? Ik neem mijn woorden terug als in de finale uitzending straks blijkt dat De Mol ongezien ook in zijn pakkie op het plein mee heeft staan trommelen.

Het moet voor de crew wel veel werk geweest zijn om al die mensen uit Sanmenxia en omgeving te ronselen om mee te doen aan de éénmalige next level show langs een mega rode loper. Afijn, daar stond ie dan aan het einde van die loper...Rik in zijn strakke CenA'tje, die een complete monoloog over de geschiedenis van het Taoïsme over elke kandidaat uitstortte.

Er is me tijdens die eerste opdracht niet zo heel veel opgevallen. Iedereen kreeg een tegeltekstje met open deuren uitspraken. Mocht een setje sleutels pakken met daarbij een jaartal van één van de voorgaande Mol-seizoenen. De zin daarvan is me volledig ontgaan trouwens. Iedereen vond een in het Chinees opgesteld boodschappenlijstje, waarmee ze aan de wandel gingen langs de - herstel een - Chinese muur. En Johan, de mafkees van deze serie, zocht een fliebeltje. 

Een leuk weetje is dat twee uur voor aanvang van de opnames de 100 tafeltjes waar de sleutelkistjes op stonden wél aanwezig waren, maar nog als I.KEA pakketjes. Dus alle trommelaars en andere figuranten hebben met elkaar de tafeltjes in elkaar geklust. 
Nog een wonder dat niet iedereen uit frustratie vroegtijdig naar huis is gegaan.

Er werd gestrooid met vrijstellingen bij deze opdracht. Het enige nut dat ik daarin zie is dat daarna het spel van liegen en bedriegen direct kon begonnen. En hoe! Buddy heb ik over van alles en nog wat zien jokkebrokken. Eenmaal op de kamer aangekomen haalde Johan hem gelijk voor Leonie uit zijn broek, en zij loog heel oprecht over wat zij had gevonden. Dat deed ze later niet bij Tina, maar zij hield die van haar dan weer geheim. Man man man, wat een gedoe, want ook Rob was ongeloofwaardig met zijn zogenaamde joker.

Zag je trouwens die lunchsessie? Ik zou daar dus heel agressief van worden hè, van eten aan zo'n draaitafel, als mijn eten steeds bij me vandaan draait.

Dag twee begon in de Chinese Markthal. Waar het al snel misging met het volgen van de afspraken. Een enkeling probeerde tussendoor nog de regels uit te leggen, maar hé...niemand luisterde. 

Alleen Nathan leek door te hebben dat het de oplossing was om twee Chinezen mee te tronen naar twee helften van hetzelfde biljet. Hij koos voor de €50. Slim als je De Mol bent, maar als kandidaat was je briljant geweest als je 20 Chinezen mee had genomen naar de helften van €250. Dan had je mooi de maximale score van €2500 gehad. Ka'çhing!

Nu gingen ze met €150 naar de laatste opdracht. Leuk, met die mini mobiele escape rooms. Behalve dan als het zoeken naar een sleutel je enige uitdaging is, wat nog behoorlijk lang duurde in een verder leeg vrachtwagentje. En hoe moeilijk kan het nou toch zijn om de juiste foto's van de muur te rukken rondom de plek waar je al foto's weg hebt kunnen halen? En waarom bedenk je een stoel-bouwwerk als je met je hoofd een knop aan het plafond wilt kunnen bereiken? Laat ik het er maar op houden dat het ook niet voor niets is dat de opleiding tot meubelmaker iets langer duurt dan een half uurtje. 

Nathan hoefde alleen de briljante, snel schakelende Mil maar te volgen om een goede beurt te maken. De waterleiding leverde uiteindelijk de rest van de €20 op. Best leuk, ook al had het €2100 kunnen zijn.

Bij de test werden veel vrijstellingen direct op tafel gegooid en bij de executie moest Anita als eerste naar huis. Daarmee was de cirkel rond: ze ging jankend het spel in en ook jankend er weer uit.

Al met al een vermakelijke, maar geen bijzondere aflevering. We krijgen dit jaar duidelijk meer cultuur dan spektakel voorgeschoteld. Maar, we zijn begonnen én dat is zo wie zo leuk. 

Meest verdacht in het oog springende kandidaten waren volgens mij Johan, Tina, Buddy en Leonie. Die zullen het dan wel niet zijn, want ze gaan toch niet in de eerste aflevering alles al prijsgeven?

Ik heb trouwens weer een nieuwe groepsfoto gevonden. En wéér schuift Nathan een plekje naar links op. Waarom dan toch?

Voor ik afsluit moet ik het nog even over de poule OntmaskerDeMol hebben. Uiteindelijk zitten we er met zijn 26-en in. Gezellig! Er zijn afgelopen week al wat puntjes verspeeld, maar daar gaan jullie de wedstrijd niet op verliezen hoor. De grote klappers volgen pas over een paar weken. Vergeet niet opnieuw punten in te zetten vóór zaterdag 20.30 uur en geniet van de aflevering!

Verhuis- klus-emmer cadeau

Hij woont al heel lang in dit huis. Als ik het goed onthouden heb, 47 jaar. Samen met haar, een zus van mijn moeder.

Het is een groot huis. Veel te groot inmiddels voor hen samen.

Ruim voldoende voor zijn werkkamer met enorm tekenbord en voor een logeerkamer voor zijn vier kleinkinderen. Dan nog staat tegenwoordig de helft van het huis leeg en is het onbewoond.

Hij en zijn vrouw hebben er langzaam naar toe geleefd, en kijken nu enorm uit naar een volgende stap in hun leven. Ze gaan kleiner wonen. Niet in een aanleunwoning of verzorgingshuis, maar in een mooi appartement.

Een koop appartement. Best bijzonder. Want hij is deze week tachtig geworden. Ik denk niet dat er veel banken zijn die nog een echtpaar van deze leeftijd aan hun bureau hebben zitten. Maar hij is een tachtiger die vol en actief in het leven staat en niet veel anders doet en denkt dan toen hij zestig was.

Binnenkort gaat hun huidige woning in de verkoop. En over een paar maanden krijgen ze de sleutel van hun nieuwe huis.

Deze week werd mijn oom dus tachtig jaar. Ik had afgesproken samen met mijn vader hem te gaan feliciteren en een taartje bij hem te gaan eten. Het bedenken van een passend cadeau was even lastig. Want wat geef je aan een man van die leeftijd?

Na enig overleg kwamen we op het idee om hem een verhuis-kluspakket te geven. Met artikelen er in die een verre houdbaarheidsdatum hebben, zodat het in de kast weggezet kan worden tot de overdrachtsdatum. 

Het was een succes en werd enthousiast ontvangen.

Het leuke is dat je het zo duur en groot kan maken als je zelf wilt. Via een bezoekje aan de A.tion en de supermarkt shop je alles bij elkaar.

Eerst natuurlijk een emmer. Een verhuisdoos zou ook kunnen. En eventueel een kleiner emmertje voor een kleiner cadeau.

Ik kocht allesreiniger, vuilnis- en pedaalemmerzakken, schuursponsjes, schoonmaakdoekjes en huishoudhandschoenen.

Maar ook toiletartikelen als wc-reiniger, een toiletverfrissersblok, toiletrol en handzeep in een pompje.

Daarbij nog koffie, 'Even-uitrusten-thee', koekjes en bekertjes.

En voor de steviger trek een wijntje, sapje, soepje én zoutje.

Als laatste kocht ik nog schuurpapier, pleisters en een cadeaubon van een kluswinkel.

Alternatieven zouden bijvoorbeeld nog verfkwasten, terpentine, afplak-tape, verfrollers, een schroevendraaierset en chocola kunnen zijn.

~ verhuis-klus-emmer-cadeau ~

Het werd een mooie kleurrijke verzameling. Om het af te maken plakte ik een 80-verkeersbord op de emmer. Daarna pakte ik het geheel in in doorzichtig folie en daar vergat ik dan jammer genoeg weer een foto van te maken.

Kaartje erbij en klaar was het cadeau. Leuk toch?

Het gaat weer beginnen!

Degenen die hier regelmatig meelezen, weten dat ik al jaren en jaren liefhebber ben van het TV Programma Wie is de mol? Elk jaar laat ik me graag een aantal maanden onderdompelen in de landelijke hysterie rondom De Mol.

Daarin sta ik niet alleen. Vorig jaar ontstond voor het eerst het idee om behalve er veel met elkaar over te lullen in real live en via whatsapp, ook samen in één poule mee te spelen op jacht naar De Mol. Dat werd een mengelmoes van vrienden, familie- en gezinsledenleden. Een groep van 24 personen.

Wekelijks schreef ik hier een blog, over opvallende momenten in de uitzendingen, mijn verdenkingen en allerlei andere gekkigheden. Met elkaar hebben we er veel lol mee gehad. Aan het eind van de serie konden we concluderen dat ik er wekenlang vooral flink naast had gezeten. Maar hé, wat kan het schelen. Ik had me kostelijk vermaakt.

Bij het korter worden van de dagen, begon eind 2019 voor mij al het verheugen op een nieuw seizoen. Het twintigste. Een porseleinen jubileum editie. Zouden ze er iets speciaals van gaan maken? 

Het begon in elk geval met een deceptie. Op de verjaardag van Wie is de Mol, 19 november, kwam er inderdaad een langverwachte aankondiging. Maar in plaats van het ergens opduiken van nieuwe kandidaten, kwam de boodschap dat het programma een week later zou beginnen. Dus in plaats van standaard de eerste zaterdag van januari (langer geleden was het de eerste donderdag van januari), begint het nu op 11 januari pas. Nou ja zeg, heel onze zaterdagavond agenda van het eerste kwartaal van 2020 in de war.

4 Januari zou wel The Kick-off zijn, via MolTalk. Maar of ik nou echt op dat schreeuwerige en hysterische gedoe zonder diepgang van Margriet en Chris zat te wachten? 

Dat was het enige nieuws op die dag, waarbij ik nog dacht zou dit dan de start zijn van een stroom wél leuke berichten? Maar het bleef gewoon eng stil.

Bekend was dat op 28 november het nieuwe Molboekje uit zou komen en daar staan altijd de nieuwe deelnemers in. Dus dáárvoor moest de aankondiging dan in elk geval ergens gaan gebeuren.

Uiteindelijk kondigde Rick - de regisseur en creatieve directeur - via zijn Instagram aan dat we de media in de gaten moesten houden. Via 10 mediakanalen en verspreid over 2 dagen werd een kistje verspreid met aanwijzingen die leidden naar 1 kandidaat. Op die manier kreeg het programma via 10 kanalen aandacht, maar mijn kijkershartje ging er niet bepaald sneller van slaan, omdat de kijker niet mee kon puzzelen.

~ Rick en Rick ~

Afijn, na 2 dagen was dan bekend dat dit twintigste seizoen zich in China af gaat spelen. En dan specifiek in de provincie Henan, door de Chinezen klein genoemd vanwege de slechts 96 miljoen inwoners daar. Het ligt in het binnenland van oostelijk China. Een land waar het lastig kan zijn om vrij de straat op te gaan om te kunnen filmen en waar ze waarschijnlijk wel wat beperkt in hun speelruimte zijn geweest. Ik vrees dan ook voor een nieuwe serie saaie spellen en opdrachten. 

Als je, net als ik, van wat meer spektakel houdt, is het absoluut de moeite waard om de Belgische Mol van 2019 via NPO Start terug te gaan zien. Dat kan nu!

~ foto van de website ~

Dit is 'onze' nieuwe groep. Vijf mannen, vijf vrouwen. De één wat meer, de ander minder bekend en drie van de heren kende ik nog helemaal niet. Behalve dat ik wel weer van één van hen wist dat hij Maxima en Ilse - op het Songfestival - had gekleed.

Tja, en dan gaan mijn raderen al een beetje draaien. Wat zijn dit voor types? Zouden ze HET kunnen zijn? Aan de hand van hun karakter en filmpjes met uitspraken, heb ik er al een paar afgeschreven en zit ik me nu op ééntje enorm te verheugen.

Onze eigen Sparta-Nathan, het Duracel-konijntje met zijn haar strak in de nek. Ik voorzie dat hij de publiekslieveling gaat worden, zoals Robèrt dat vorig jaar was. Ik hoop dan ook dat hij lang mee blijft doen. Trouwens, liegen kan hij wel. Hij vertelde namelijk dat hij vroeger met zijn ouders naar het programma keek en dan een soepstengel at. Het kàn hoor, maar ik geloof hem niet. Het programma is namelijk vanaf 1999 op de buis en toen was hij 15 jaar oud. En dan met een soepstengel?

Kort na de opnamen was hij op de school bij Jongste. Het zou toch wat zijn als ik hier een foto heb van De Mol 2020 én de bokaal-winnaar van 2019?

Inmiddels is het nog 3 nachtjes slapen tot de eerste aflevering. Onder de Kerstboom lag het Molboekje voor mij cadeau. De eerste MolTalk is geweest, met bij verrassing 2 verse presentatoren. Vind me maar een zeur, maar ik ben er nog niet uit of het een verbetering gaat zijn. Rop is leuk. Maar die sprekende pop ernaast...Ik was al geen Marlijn-fan, maar nu is mijn allergie alleen nog maar toegenomen voor deze dame die 'ik ben spontaan' acteert.


De leader is bekend. Zodra het muziekje gaat spelen kom ik direct in een sfeer en krijg ik heel veel zin om te gaan kijken.

Ik verwacht een speciale, grootse opening. Je viert tenslotte een jubileum of niet.

Rick, die dit seizoen wel al vóór de opnames wist wie De Mol is, staat op de rode loper. Gaan we naar een voorstelling kijken, zoals ze zelf al hintten op de site?

Misschien wel een voorstelling van Oud Mollen of Oud Deelnemers? Of zie ik nu alweer dingen die er helemaal niet zijn?


In elk geval zit ik geramd de komende zaterdagavonden tot en met 14 maart. Kijk jij ook?

Kom dan meespelen in onze poule OntmaskerDeMol. Net als vorig jaar gaan we weer met enthousiaste familie-en-vrienden-Mol-kijkers strijden om de wisselbokaal. Wie gaat hem van Wessel overnemen?

Download dan de app op je smartphone en maak een nieuw account aan. Als je er namelijk nog eentje hebt van voorgaande jaren, schijnt deze nu niet meer bruikbaar te zijn. Als je mij een seintje geeft dat je mee wilt doen, zal ik je uitnodigen in deze poule. Je kunt trouwens in zoveel poules meedoen als je wilt. De punten die je inzet, worden dan in elke poule zichtbaar.

Afsluitend iets om over na te denken. Van voorgaande jaren weten we dat de kandidaten expres bij elke groepsfoto in dezelfde posities gaan staan. Zodat testvragen daarover geen zin hebben. Kijk dan met die wetenschap eens naar de groepsfoto van hun presentatie en die van de eerste aflevering.

Dat is gek, toch? Er lijken twee duo's van plaats te hebben gewisseld. Maar waarom?

Ik heb er in elk geval zin in! Laat maar komen, die eerste aflevering.

Kerst ijsjes

In mijn vorige blog, over Kerst, vertelde ik over de ijsjes die onze jongens al zoveel jaren aten. Ik beloofde de oude foto's op te gaan zoeken en dat heb ik inmiddels gedaan.

De eersten die ik vond dateren van 2007. Van twaalf jaar geleden dus. Ik kon toch niet van elk jaar een foto terugvinden. Of ik ruimde ze niet goed op, of ik heb de foto niet elk jaar gemaakt. Kan allebei.

Evengoed vind ik het grappig om ze nu onder elkaar te zien. Waar blijft de tijd?

~ 2007 ~

~ 2008 ~

~ 2009 ~

~ 2010 ~

~ 2016 ~

~ 2019 ~

En ik maar denken dat het elk jaar hetzelfde ijsje is...nu zie ik aan de foto's dat het tóch steeds een ander figuurtje is.

Op naar 2020!

Komt allen tesamen

Wij hadden een fijne Kerst.

Niet de Kerst uit de boekjes en reclames. 

Geen opgepoetst huis. Niet binnen en buiten helemaal in kerstsfeer gebracht. Geen nieuwe kleren en jurkjes met blote armen en benen. Geen net-naar-de-kapper-geweest-haar. Niet vermoeid, omdat we al drie dagen in de keuken hadden gestaan om het kerstdiner voor te bereiden. Geen stress. 

Maar wél twee extra vrije dagen met onze eigen tradities en gezelligheid.

Wij beginnen met een beetje uitslapen, ontbijtje doen, bakkie koffie en Sky Radio The Christmas Station op de achtergrond. Dat is die zender die ik half december al vervloek, omdat elke twee uur 'Driving home for Christmas' en 'All I want for Christmas' voorbij komen.

Iedereen rommelt met zijn cadeaus en de schaar en het plakband zijn gewild. Langzaam aan vult de ruimte onder de kerstboom zich. 

Halverwege de middag komen de (O)Pa's. In joggingbroek en met de sokken die hij vorig jaar uitpakte. 

We drinken iets warms, mét een lekker stuk kersttaart. Net zo één als vorig jaar, die opa kocht bij dezelfde bakker.

Dan geeft andere opa ons een eerste cadeau. 

Een USB stick met heel veel filmmateriaal van 2004 tot en met 20016. Nou, dan weet je het wel. Jongste zorgt ervoor dat we hem af kunnen spelen op de TV en daarna vliegt de tijd voorbij. Kijk maar. Op de eerste foto is het licht buiten en daarna aarde donker. Maar zó leuk. De jongens hebben zich bescheurd om elkaar en vooral bij de eerste filmpjes moeten wij ook even goed kijken naar welke van onze zonen we nu zitten te kijken. 

Een geniaal cadeau dus.

Ik hoef nooit na te denken over wat we gaan eten. Geen nieuwe recepten uit te proberen. Want ze wíllen niets anders. Dus een gourmetstel voor vegetarisch eten en een plaat voor vlees. Met na afloop genoeg restjes voor de volgende twee dagen. Lekker en makkelijk.

Ik hoef het ook niet in mijn hoofd te halen om deze kinderijsjes over te slaan. Vanaf hun kleuterleeftijd staan ze op tafel. Soms een ijsbeer, dan weer een rendier. Maar het hoort er bij. Ik zal eens zoeken naar foto's van de voorgaande jaren. Dan zet ik ze eens op een rijtje.

Van dit soort trio foto's heb ik ook een bescheiden verzameling. De allereerste is achterin de auto gemaakt op weg naar een nieuwjaarsreceptie in Assen, een jaar of 15 geleden. 
De jongens geven opa daarom de eretitel 'Uitvinder van de Selfie'.

Na het toetje vermaken we ons een aantal uur met het verdelen en uitpakken van cadeautjes. 

Allemaal verrassingen.

En verwennerijen. Waar ik al het hele jaar mee bezig ben om het bij elkaar te verzamelen.

De koning van de bling bling krijgt weer een serie nieuwe lichtjes en lampjes.

En de wandelaar en kampioen vakantie houden krijgt diverse aanmoedigingen om zijn Camino plannen uit te gaan voeren.

Toen alles was uitgepakt leek er een bom ontploft. En was het ver na middernacht. 

Omdat rommel niet wegloopt doken we ons bed in.

Tweede Kerstdag sliepen we uit, ruimden op, rende ik een rondje, ging Jongste werken en bakten we toen hij thuis kwam pannenkoekjes aan tafel. Net als vorig jaar. En het jaar daarvoor.

Samengevat: het was een fijne Kerst.