Ik kan vandaag geen fatsoenlijk punt maken.
Als in: ik zou vanavond achter de PC gaan zitten.
Maar één van de kinderen had me ineens dringend nodig.
Voor ik het wist lag ik op een logeermatje en in een slaapzak te logeren op zijn kamer.
Daar maak ik dan maar geen punt van.
Er is nog niet veel veranderd.
In september 2013 schreef ik een stukje (klik om het nog eens te lezen/bekijken) over Oudste, waar het onder andere ging over kapotte schoenen.
Gedurende anderhalf jaar is er op schoenen-gebied niets veranderd.
Toen hij deze nieuw kreeg, drukte ik hem op het hart dat hij op tijd zou waarschuwen als ze te klein werden, of kapot gingen.
Ja. Zou ie doen.
Ik hoorde niets. Vroeg hem af en toe of ze het nog goed deden.
Ja. Niks mis mee Ma.
Twee weken terug gebeurde het.
Ik heb nu geloof ik wel nieuwe nodig. Ze gaan een beetje kapot.
OK, dan gaan we dus op zoek naar anderen.
Hij wilde niet mee naar de stad om te zoeken en te passen.
Oh.....hoe had je dat dan gedacht?
Nou. Gewoon. Via internet. Dan gaan we samen zoeken.
Ik ben de lulligste niet en heb geleerd om over niet-essentiële dingen niet in discussie te gaan. Pick youre battles.
Zo gingen er twee weken voorbij, waarbij ik dagelijks vroeg of dit de dag was dat we samen achter de PC zouden gaan zitten.
Nee hoor. Ik heb nu geen zin.
Het zal toch niet zo hard nodig zijn. Dacht ik. Onnozel hè?
Vanochtend viel mijn oog toevallig op zijn schoenen, terwijl hij ze aan zat te wroeten.
Ik wist niet wat ik zag. De hele zijkant ligt open. dat is toch wel het toppunt.
Vanavond was er geen ontsnappen meer mogelijk.
Hij zocht twee paar Adidas sneakers uit.
Ik blij. Hij blij.
Alleen een beetje jammer dat ik na het afrekenen zag, dat de verwachte levertijd (pas) 18 of 19 februari is.
We krijgen nieuwe overburen. Eindelijk.
Het huis stond al heel lang in de verkoop. De tijd was natuurlijk niet gunstig, maar het huis had ook niet bepaald de uitstraling van "Koop mij, kijk hoe leuk ik ben!"
Het maakte een verwaarloosde indruk. Luiken loshangend in de scharnieren, half afgebroken overkappingen, losse schuttingdelen, een tuin vol rotzooi en onkruid, het tuinhuisje scheef en zonder deur, de voortuin verdord en op de pui een vergeelde fotocollage met poedels in Feyenoord-kleding.
Van mensen die in het huis waren geweest hoorde ik van de stank en de gaten in deuren, muren en plafonds. Ik bedoel maar.
De eigenaren kenden we niet goed, alleen van 'hallo' en 'dag'. Maar toen Hij vreemd was gegaan wisten we dat toch ineens heel snel. Zij had namelijk het bankstel waarop ze Hem met zijn liefje had aangetroffen direct buiten op de stoep gezet. Voor een week of wat, tot ze het van het grof vuil op kwamen halen. Dan gaan de praatje snel hè.
In de tijd dat de eigenaren er niet woonden, was het huis wél bewoond. Tijdelijk. Maar ik zag er veel verschillende mensen en regelmatig andere auto's voor de deur.
Maar nu is het verkocht. Er wordt al weken druk geklust. Twee jonge mensen. Hondenliefhebbers. Ze pakken het stevig aan. Rigoureus. Ons uitzicht verandert met de week.
En weet je? Ze hebben humor. Bovenstaande foto maakte ik in hun voortuin. Het briefje netjes in plastic verpakt zodat het een paar dagen mee kon. Hun standpunt is duidelijk.
Ik hou er van.
Ik hoop van harte dat het werkt.
Dingen die niemand je vertelt over hardlopen:
Het is niet altijd rozengeur en maneschijn mensen. Echt niet.
1. Hardlopen is obsessief. Op de dagen dat je niet gaat, ben je vooral bezig met wanneer je weer wél gaat.
2. In het verlengde daarvan: als je niet gaat omdat je een rustdag hebt en het is die dag toevallig heel mooi weer, is dat heel oneerlijk.
Het leven is natuurlijk niet eerlijk, maar dit is wel HEEL ONEERLIJK.
3. Iedere hardloper kent dit fenomeen en weinigen praten erover, dus bij deze: iedereen die meer dan vier kilometer rent, moet weleens plassen of poepen onderweg. Of erger: allebei.
Ja echt.
Er is zelfs een wetenschappelijke verklaring voor:
Als je een tijdje rent, vragen de spieren in je benen zoveel zuurstof dat je lichaam daar het meeste bloed heen stuurt. Dat betekent dat er minder overblijft voor andere onderdelen, zoals je maag en je darmen. Die beschouwen dat als 'panic mode' en beginnen zich vast te ontdoen van hun inhoud, om energie te sparen.
Dat klinkt natuurlijk allemaal heel logisch, maar dat betekent wel wat in de praktijk.
Op mijn vaste routes ken ik elke geschikte boom, zijweg, berm en bosje.
Zo.
Weer een taboe doorbroken. Graag gedaan.
4. Het komt nog wel eens voor dat de eerste kilometer gewoon niet leuk is. Dat je denkt, zie je wel, ik kan het niet meer. Het lukt niet. En ik heb het koud. En dit is stom.
Vaak is dit na één kilometer voorbij. Soms na een paar kilometer nog steeds niet. Dan is de enige reden dat je blijft rennen het feit dat je weer terug naar huis moet en je geen geld bij je hebt voor een taxi.
5. Soms ren je je helemaal de tandjes en loop je helemaal trots op jezelf te zijn. En juist op dat moment word je voorbij gerend door iemand die stappen neemt van drie meter, waardoor jij eruit ziet als een betonnen tuinbeeld.
Met rimpels.
6. De heuvel op duurt veel langer dan de heuvel af. En van tegenwind word je veel moe-er (moeier?) dan je winst hebt van wind mee.
Deze valt ook in de oneerlijke categorie.
7. Als je een man bent (en dus geen sportbeha draagt, waardoor je shirt over je lijf schuurt), gaan van duurlopen je tepels bloeden. OHDANKJEWELUNIVERSUMDATIKEENMEISJEBEN.
Als je een man bent die wél een sportbeha draagt, dan heb je weer heel andere problemen.
8. Als je heel hard werkt, en je raakt geblesseerd of je rent een tijdje niet, dan heb je het gevoel dat je daarna bijna opnieuw moet beginnen. Het vraagt doorzettingsvermogen om dan niet over te stappen naar een andere sport.
Zoals languit op de bank liggen met hindernissen.
NIET AAN BEGINNEN, zou ik nu moeten zeggen.
Maar het is het waard geloof me.
Vanmiddag deed ik een heerlijk loopje van 12 kilometer met mijn ren-maatje.
De Broekpolder was ons trefpunt.
Het zat allemaal mee. Terwijl het in de auto op weg ernaar toe nog regende, vingen we onderweg geen enkele regendruppel. Toen het moment daar was, vond ik op relatief onbekend gebied, toch een fijne boom waar ik.....nou ja, je weet wel. De eerste kilometer was leuk en ook de laatste. We hebben weer flink bijgepraat. Niemand haalde ons in.
De brug op duurde net zo lang als de brug af. Geen last van bloedende tepels. En de cappuccino achteraf smaakte heerlijk.
Moe maar voldaan.
Een lichtpuntje op deze koude dag.
Ondanks de vele zonuren vandaag, verdwijnen de witte sneeuwplekken niet uit de tuin. De temperatuur is te laag om het te doen smelten.
Maar heel dapper staan daar twee plukjes sneeuwklokjes. Ik kijk er naar en ervaar een klein geluksmomentje.
Sneeuwklokje
teer en fragiel
het witte
kopje
nauwelijks
opgeheven
trotseert het klokje
de kou
van het nieuwe leven
als voorbeeld
staat hij
voor ons
klaar
als boodschapper
van het nieuwe
voorjaar
Vandaag kreeg ik de volgende tekst onder ogen. Mooi.
"Geluk is geen doel op zich. Dat is een vrij leeg streven, denk ik. Het is altijd aan iets verbonden. Geluk overkomt je wanneer iets lukt. En omdat niks voortdurend kan lukken, is het altijd een momentopname.
Maar het probleem met onze huidige samenleving is dat we aan die momenten voorbij vliegen. Doordat we altijd bezig zijn, altijd maar aan staan, online zijn, druk, druk, druk. We staan te weinig stil. En dat is zonde want juist in dat stilstaan, die momenten waarin je de boel de boel laat en je je aandacht vestigt op wat er is, kun je bij uitstek een geluksgevoel ervaren.
Dus onderbreek vooral je normale dagelijkse routine regelmatig even. Door een wandelingetje te maken. Gewoon een beetje voor je uit te staren. Even echt naar muziek te luisteren. Rust is een belangrijke voorwaarde voor het ervaren van geluk."
Vanochtend beleefde ik een klein geluksmoment, toen ik vanachter mijn ontbijtje en eerste kop koffie, de tuin in keek.
De wereld was in één nacht wit geworden. Een mooi dun dekentje. Rust. Beneden vriespunt.
Sjors beleefde trouwens zijn geluksmoment vanavond, toen hij zijn vijfde muis overmeesterde.
Door alle jaren heen, zijn er steeds weer de seizoenen. De regen die valt, het licht dat terugkomt. In het voorjaar is er de kracht van de natuur, dat alles weer laat groeien.
Het grote wordt klein in de oneindigheid van dagen en het kleine juist weer groot. Ja, vergeef me mijn melancholische inslag maar. Die heb ik nou eenmaal af en toe.
Ik vind het mooi om te zien hoe het 's morgens weer steeds vroeger licht wordt.
We hebben al anderhalf uur meer licht dan op de kortste dag, wist je dat?
Het was vandaag halen en brengen met het weer. Afwisselend hagel- en sneeuwbuien, en dan weer zonnige blauwe luchten.
Op de tuintafel stond een kannetje met roosjes. Niet mooi genoeg meer voor binnen, maar voor buiten nog best leuk. Dat kannetje is niet tegen vorst bestand. Ik wilde het in huis halen. Maar het bloemenwater erin was stijf bevroren en het kannetje zelf kwam niet los van de tafel.
Buiten schijnt nu de volle maan. Het vriest dat het kraakt.
Ik haalde vandaag de lente naar binnen. In de kast zocht ik verschillende glazen potjes bij elkaar. Ik kocht twee plantjes met kleur en verschillende bolletjes. Hyacinten, narcissen en blauwe druifjes. Zo maakte ik een klein binnen-tuintje op de keukenkast. Als ik er in het voorbijgaan naar kijk, word ik blij. Een lichtpuntje.
