De zondag

Na een heerlijke nacht, op nieuwe, goede matrassen kan de zondag hier beginnen.
Grijze luchten, maar gewoon korte broeken weer.

Na koffie, koffie,  koffie en nog maar een bakkie, gaan we onderweg naar Nijmegen City. Naar The Place to Be van vandaag. De Wedren.

En dan, je bent een vrouw of niet, hoge nood. Ik had het kunnen weten, met al dat bruine vocht.
Maar de redding is nabij. De schrik van hardlopend Nederland.
Dixies. Een heuleboel bij elkaar.
Even ademhalen, neus dicht en naar binnen. Tot mijn grote verbazing beland ik in de Dixie-hemel. Gewoon, een 6 sterren exemplaar.
Schoon en compleet met desinfectans, zeep en een heel pak wc rollen.

Op naar de locatie om de startbewijzen op te halen.
Het is er een drukke, vrolijke boel. Alleen maar blije gezichten. Wat een gemoedelijkheid. Ik kan nu nog net doen alsof ik er bij hoor, op mijn loopschoenen.
De organisatie is een geoliede machine en niet veel later staan ze van achteraan ineens vooraan de rij.
Rats, plak en vast zitten ze. Voor de komende dagen dag en nacht verbonden aan hun gele polsbandje.
Vanaf nu val ik door de mand, want mijn polsen zijn maagdelijk schoon. Niks geen bandje, dus ik hoor er niet meer bij.

Ons volgende doel is het Faberplein. Want daar treden vanaf 3 uur The Originals op. Een vrolijk bandje van 4, altijd gekleed in roze jasjes en op roze schoenen. Vorig jaar voor het eerst gezien in Maasland en later ook in Nijmegen 2 keer van genoten. Ze spelen nummers op verzoek en er wordt gestemd met geluid. Als heuse groupies eisen we een uur van te voren een tafeltje op.

Als snel gaat er boven ons een 3-mans bandje spelen, in een grappige huiskamer-achtige setting. Verhip. Dat klinkt ook goed! De pianist is een voice look-a-like van Roel van Velzen. De saxofonist maakt het af. Onthoud die naam: Familie de Bruyn. En ze zoeken nog een gitarist........

3 Uur wordt 4 uur. We vullen de tijd met praatjes, meezingen en drankjes. En nog maar eentje. Heel vervelend allemaal.

Uiteindelijk wordt het roze op het podium. Tegelijk gaan buiten de tent de wolken lekken en drijft die enorme hoosbui een golf mensen naar binnen. Lekker druk gelijk. Beginnen maar! De loop is nog niet eens begonnen, maar het feest is al aan.

Tegen 6 uur stappen we op.
De mannen moeten nog een voedzame maaltijd bij elkaar stapelen en de keuken van de beste pannenkoekerbakker van De Duivelsberg sluit om 8 uur zijn keukentje.

Later op de avond kan ik geen pap meer zeggen. Maar dat hoeft ook niet. Onze Kralingse wandelburen, die we nog kennen van vorig jaar, schuiven aan op ons terras. Ze openen de ronde met Sterke Verhalen en de uren vliegen voorbij.

Half twee. En genoeg bier en wijn op voor de hele maand. Van je voorbereiding moet je het hebben. Snel naar bed!

We zijn er weer - foto's

Vanaf deze locatie is het weer aantobben, met het kunnen plaatsen van blogberichten.
Foto's IN het bericht plaatsen, lukt me nu niet. Eens kijken of het zo lukt.

We zijn er weer!

Juli. Vakantiemaand. Wandelmaand.

Het is weer zover. Het afgelopen jaar hebben we niet stil gezeten. Toch is het opnieuw omgevlogen. Dat besef je eens te meer als je in een volgepakte auto op de snelweg de borden 'Nijmegen' volgt. Alweer? Ja, alweer.

Rond 4 uur proberen we de Waalbrug te passeren. Dat valt niet mee, want we zijn daar niet alleen. Op rijbaan 1 staat midden op de brug een auto met panne. Ik benijd ze niet. Met zijn allen slalommen we er omheen.

Achter me hoor ik een diepe zucht. Hij voelt het als thuiskomen. Mij een raadsel. Elk jaar loopt hij zich hier het schompes en elk jaar lijkt hij er blijer van te worden.
Nou ja, ik chauffeur wel.

Een half uur later zitten we op het terras en glijden de eerste drankjes naar binnen. Zo. We zijn begonnen.

Een paar uur later is ons onderkomen-voor-een-week ingericht. Nummer 605. Voor het derde jaar op rij. De autisten onder ons hechten aan vaste gewoontes en willen elk jaar op precies hetzelfde stekkie zitten. Het enige hier met een boom voor de deur. Die we trouwens weer hard nodig gaan hebben, want er schijnen een paar warme dagen aan te komen.

En gelukkig is er wifi, want waar zouden we zijn zonder.........

Hij was jarig!

6 juli 2017

Eind juni werd hij 78, onze (schoon)vader en opa. Het cadeau hadden we in januari al voor hem gekocht.
Meestal vieren we zijn verjaardag met een gezamenlijk dagje uit. Dit jaar werd het een avondje uit. We boekten namelijk een avond show van The Lion King. Die stond op zijn verlanglijstje en op die van ons. Nou ja, ons min Oudste dan. Maar hij was het met ons eens dat je alles een keer moet proberen én dat het voor opa leuk zou zijn als hij ook mee ging.
Dus kochten we vijf kaarten.

De ruim vijf maanden tot zijn verjaardag gingen geruisloos voorbij. We hadden niet gedacht dat we het geheim konden houden. Want als De Jarige zou voorstellen om er eens heen te gaan, zouden we het opbiechten, hadden we met elkaar afgesproken. Maar hij vroeg het niet. En dus konden we hem op 29 juni verrassen. Extra leuk was het, dat we toen nog maar een weekje hoefden te wachten.

Halverwege de middag haalden we hem op. Het was rustig op de weg en we vonden snel een prima parkeergarage vlak bij het theater. Het was een mooie zomerdag, dus druk in Scheveningen. Op etage elf konden we uiteindelijk onze bolide achterlaten.

Via het Kurhaus liepen we naar de boulevard.

Het krioelde er inderdaad van de mensen. Dagjesmensen, vakantiegangers, strandaanbidders, vroege weekend-vierders en veel buitenlanders.

Bij Simonis streken we even neer voor een hapje.

Prima kibbeling, mag ik wel zeggen.

Daarna liepen we een stuk het strand op.

Ik werd er zó vrolijk van. Waarom kom ik hier nou niet vaker?

De oudste twee hadden hun zinnen gezet op een geocache die op de boulevard zou moeten liggen. 

Nou ben ik de lulligste niet, dus ging ik mee op zoek naar de locatie. 

In de buurt van het Museum Beelden aan Zee vonden we hem.

Intussen vermaakte ik me kostelijk met het bekijken van alle beelden die daar te zien waren. Zo grappig allemaal.

Een weet je wat het is met dat cachen? Je wordt er zo dorstig van. Van de kibbeling ook trouwens.

De koude drankjes smaakten hier uitstekend.

Ik dacht toch ècht dat ik iedereen in het vizier had, maar Jongste had zich er vakkundig aan onttrokken.

Intussen werd de lucht steeds dreigender. In de verte begon het te rommelen.

En toen ging het los. Hemeltjelief, wat een stort- en onweersbui was dat.

Gelukkig was de parasol groot genoeg om ons allemaal droog te houden. Toen het ergste voorbij was, was het ook tijd om naar het Circustheater te lopen. Makkelijk hoor, alles zo dichtbij. Òp naar de Lion King.

The Lion King is een musical gebaseerd op de Disney tekenfilm de Leeuwenkoning. 

De musical première was op 8 juli 1997.  Twintig jaar geleden dus.

De hoofdrollen zijn voor acteurs, en grote marionettenpoppen. 

Bijna drie uur lang, zaten we ons te vergapen aan Simba, Nala, Mufasa, Scar, Zazoe, Pumbaa, Sarabi en Timon. 

Het was ècht prachtig indrukwekkend. De kostuums, zó mooi. Zo knap gemaakt. Al heel snel bereikte ik de situatie dat ik geen mensen meer zag achter en in de pakken, maar alleen maar dieren.

En die muziek, de liedjes.........ik heb me enorm vermaakt. Rechts naast me zat Jongste zijn handen stuk te klappen. Links naast me zat Oudste, die niet in slaap viel, zich niet verveelde, niet de zaal uit rende en het gewoon 'best leuk' vond.

En voor me, zat een blije Jarige Job.

Kortom: het was een Top-Feestje.

Hortus Botanicus Run

5 juli 2017

Sjonge jonge, dàt was lang geleden dat ik mee kon met een loopje van de Rotterdam Running Crew.......

Nog steeds niet helemaal hersteld van mijn rugblessure van begin juni. Maar een testloopje op zondag redelijk doorstaan. Dus ik ging / wilde / moest er nu gewoon bij zijn.

Het was een warme, drukkend benauwde, woensdagavond. Met zes vrouwen vertrokken we rond zeven uur naar Rotterdam.

"Serpens in horto est."

Eén van de eerste zinnen die ik op mijn middelbare school leerde. Na twee jaar Latijn vond ik het welletjes. Ik weet er niet veel meer van. Behalve deze zin. Die zit er in geramd.

Vandaag was onze startlocatie een heuse Hortus Botanicus. Volgens Wikipedia een traditionele naam voor wat tegenwoordig ook vaak en botanische tuin genoemd wordt. Het gaat daarbij om een tuin met een wetenschappelijk karakter.

In Kralingen ligt het mooie, groene en rustgevende Trompenburg Tuinen & Arboretum. *klik
Een verborgen parel van Rotterdam. Vanavond alleen toegankelijk voor deelnemers van de RRC. Een zeldzaamheid, dat wij daar met een grote groep hardlopers doorheen zouden gaan lopen.

Trompenburg ligt op historische grond. In de late Middeleeuwen was het slechts moeras. Tegenwoordig is het een groene oase. Het is de mooiste en meest bijzondere tuin van Rotterdam. Een prachtig aangelegde plantentuin, met een grote collectie bomen, struiken, vaste planten, bollen en knollen. Het is nu een schatkamer voor plantenkenners en een weldaad voor wandelaars op zoek naar rust in een drukke en levendige wereldhavenstad. Sinds 2008 geopend voor het grote publiek.

En nu waren wij er. 
We splitsten in een groepje van vier die de negen kilometers ging rennen, en eentje van twee voor de zes kilometers. Dat was mijn groepje. Kruk en Krak.

Het was een fraai gezicht. Het kleurige lint van al die sportievelingen tussen het groen. Over belangstelling weer geen gebrek.

Op elkaar gepropt probeerden we mee te doen met de warming up van Errol. Maar heel veel meer dan een knieheffing en een voorzichtige arm omhoog kwamen we niet. Ach. Het is ook maar een formaliteit. Een schakeltje in het vaste patroon waarin deze avonden verlopen. Zonder Errol is het niet af.

~ Niet scherp, maar toch leuk. ~

Uiteindelijk kwam er beweging in de lopers en renden we achter elkaar dwars over de paadjes van deze prachtige tuin. "Ik kom hier terug", ratelde het in mijn hoofd. Het is vanuit huis prima aan te fietsen en ik werd er nieuwsgierig van. Benieuwd om alle plekjes te gaan ontdekken.

~ Foto van Sander Monster ~

Het werd een mooie en bijzondere avond. En warm. En zweten. Maar ook heel veel bijpraten.
Zonder al teveel rugklachten maakten we onze ronde vol. 
Héél blij dat ik er weer eens bij was.

~ Foto van Internet ~

Toen we elkaar weer gevonden hadden, kozen we een zit-plek bij het Theehuis, voor een lekker koud drankje.

Het Theehuis is een voormalig scoutinggebouw. Je kunt er tijdens openingstijden terecht voor lekkere drankjes, een lunch, soepje en een high-tea. Nóg een reden om nog eens terug te komen.

Al met al weer een erg geslaagd loop-avondje.

Blijdorp

Diergaarde Blijdorp. 
Toen de jongens klein waren, hadden we er een abonnement. Eerst had Oudste er één, samen met Opa. Later hadden wij er met zijn drieën één, via de Rotterdampas.

Wat hebben we daar jarenlang veel plezier van gehad.

Inmiddels was het best een tijdje geleden dat we er met elkaar waren. En eigenlijk, hadden we daar wel weer eens zin in. Dus toen ergens in het vroege voorjaar, een drogisterij een aanbieding had voor dierenpark-kaarten, kocht ik er vier. Er zat een houdbaarheidsdatum op. Half juli.

~ In afwachting van de roofvogelshow. ~

Uiteindelijk bleken we zo'n volle agenda te hebben, dat het nog niet mee viel om op tijd een dag te vinden, waarop we allemaal vrij waren.

Maar, gevonden! Maandag was het zover. Een heus gezins-uitje. Die behoorlijk zeldzaam zijn tegenwoordig, omdat de onderlinge interesses best uit elkaar liggen.

Wat wàs het leuk. De jongens riepen de hele dag : "Oh ja, weet je nog?"

Er is het één en ander veranderd. Bijgemaakt. Verhuisd. Maar ook weg gehaald.

Wat blijft, is dat het een prachtige dierentuin is. Waar veel te zien én te doen is.

Ze zijn zelfs samen de speeltuin ingedoken. Om te klimmen en klauteren, de glijbaan af te gaan en te schommelen. Heus waar. Net als vroeguh.

Ik mocht er ook nog foto's van maken. Dàt hoef je maar één keer te zeggen. Je weet tenslotte nooit wanneer het weer eens 'mag'.

Het was een fijne, fijne dag.