Van Nelle Run

woensdag 20 januari

Een koude, druilerige woensdag in januari. Een woensdag met een verheugje, want in de avond zou er weer een run van de Rotterdam Running Crew zijn. De drieëntwinigste op rij.

Het enthousiasme over deze runs zorgt ervoor dat er steeds meer mensen aangestoken worden om eens mee te lopen. Vandaar dat de auto die voorreed om mij op te halen, volgeladen zat. Zelfs de kofferbak was bezet.

Ruim op tijd arriveerden we in de buurt van de Van Nelle Fabriek.

Precies op tijd voor een gratis parkeerplek. Terwijl wij warmpjes in de auto bleven wachten en de klok vooruit kletsten, werd de rij auto's op de weg langer en langer. Tot we door de beslagen autoramen niets meer konden zien.

Uiteindelijk stapten we uit en mengden we ons onder de andere runners in de Van Nelle Fabriek. Als je het in Rotterdam over iconen hebt, is dit er zeker één van. Niet voor niets is deze locatie onlangs opgenomen in de UNESCO werelderfgoedlijst.

Het was vol en warm binnen. 

En dan was dit alleen nog maar de ruimte vlak achter de entree.

Kijk eens wie we daar hebben. Best knap om elkaar tussen al die mensen te vinden.

~ Háár loopmaatje wilde niet op de foto. maar eigenlijk toch ook weer wel. ~

Omdat ik ook wilde zien wat er helemaal vooraan gebeurde, liep ik de volgende hal in, richting het scherm. Daar bleek het ook he-le-maal vol te staan. Druk, maar ook leuk. 

Leuker vind ik eigenlijk, omdat je zo tenminste mee krijgt wat er op het podium gebeurt.
Nu kon ik bijvoorbeeld de film zien die gemaakt was van alle Runs van 2015. En kon ik horen wat de organisatie voor wetenswaardigheden te vertellen had.

Allemaal zwaaien!

Leer voor de volgende keer: naar voren!

Elkaar nog nooit tegengekomen  maar vandaag wél, dus even vastleggen.

Dan snel terug naar "mijn eigen groepje", voordat ik ze niet meer terug zou kunnen vinden.

Gevonden!

De klok draaide door. Om iedereen de gelegenheid te geven de auto te parkeren èn binnen te arriveren, was de start uitgesteld. Intussen zweette ik mijn kleding uit, want met een dikke twee en een half duizend mensen op een kluitje, werd toch wel warm.

Maar toen gingen we. De eerste meters dwars door de fabriek. Hoe gaaf!

Overdag zag het er nog zo uit.

Maar zodra de Running Crew voorbij kwam, veranderde alles in groen.

Heel bijzonder.

Eenmaal buiten bleek het droog. Let's go!

Het blijft een leuke ervaring. Met zovelen de stad verlichten.

Als pure recreanten je rondje lopen, met hier en daar een foto-momentje. Bijvoorbeeld met de Euromast op de achtergrond.

Na een uurtje doemden de Van Nelle letters weer voor ons op.

Met veel geduld maakte een mede-loper nog een groepsfoto van ons. Mét brandende letters op de achtergrond. En knap staaltje timing, want elke seconde sprong er een letter aan of uit. Maar het lukte!

Blij en voldaan kropen we weer met elkaar de auto in. Op naar huis, naar de douche.

Valentijn

Valentijnsdag.

Ik heb er niets mee.

Sorry.

Zo commercieel. Net als Vader- en Moederdag. De gekte in de kerstperiode. In bepaalde kringen wordt het ook wel de 'Steek-de-roos-in-je-hol-dag' genoemd. Ik kan me daar wel in vinden.

Houden van doe je het hele jaar!

Maar ja. Ik hoef mijn eurocenten ook niet in de detailhandel te verdienen. Dus ik kan makkelijk kletsen.
Mijn Valentijn is vandaag trouwens ook helemaal niet in de buurt. Die is zijn verzameling foto's met bekende darters aan het uitbreiden. Hier voor jullie één voorbeeldje. Ik zal jullie met de rest niet vervelen.

Maar dit ter zijde.

Dat deed het vandaag. Ik wachtte met gaan rennen tot het warmer en droger werd. 
Maar ja, dat gebeurde niet en dus ging ik alsnog, om half vijf.

Ohlievegoeiehemelmetcentraleverwarmingeneneenelectrischedeken. Wat was het nat, koud en waaiderig. Ruim elf kilometers in baggerweer, met uiteraard 75% van de route wind tegen, want dat kan ik. Het talent dat ik heb voor het kiezen van mijn looprichting linksom of rechtsom is namelijk hetzelfde talent dat ik gebruik, om zonder uitzondering in de langste kassa- en filerij te gaan staan. 

Ik kwam weer bij met een douche, 

koffie en zelfgemaakte Valentijns-koekcake.

Zodat deze dag toch nog ergens goed voor is.

Charmeur

We gaan in hun geweldig mooie nieuwe huis kijken. Samen met andere gezellige mensen.
Ik ben in de badkamer om me om te kleden en mijn haar te fatsoeneren.
Terwijl ik naar mijn mascara grijp, kijkt Jongste om de hoek.

"Hé mam. Je doet nu wel extra je best met make-up en zo. Terwijl je er normaal ook al mooi uitziet."

Ik zeg je. Het is een lieverd! En een charmeur, dat ook.

Charlie

januari 2016

De familie is best groot. 

Opa en oma kregen twaalf kinderen. 

Zij kregen partners en allemaal samen zorgden zij voor een familie-uitbreiding, met hun 17 kinderen. 

Van deze generatie ben ik er ééntje. We verschillen onderling best in leeftijd. Daardoor komen er nog steeds af en toe partners en kinderen bij. En heeft iemand al volwassen kinderen, terwijl die van een ander pas negen is.

Inmiddels zijn we met een flinke club. Allemaal Rademaker-telgen.

De jongste van het stel is negen jaar. Hoog tijd voor verjonging aan deze onderzijde, dachten wij zo. Dat werd goed opgepikt, want kort na elkaar werden er drie 'verse' babytjes aangekondigd. 

Deze heerlijke dans-Marieke stond op het punt mama te worden.

Onderling zien we elkaar niet allemaal even frequent. Vandaar dat ik onlangs contact met haar zocht om te informeren hoe het met haar ging. Toen ik liet vallen het best raar te vinden dat haar kindje bijna geboren zou worden en ik haar niet eens zwanger had gezien, werd ik op mijn wenken bediend.

Nog geen dag later lag ze, onverwacht, in het ziekenhuis met een verhoogde bloeddruk. Het werden spannende dagen. Maar dankzij de moderne communicatiemiddelen kon ik op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen. En mee delen in de spanning.

Tot om 3.41 uur (!) ein-de-lijk het verlossende mailtje kwam:

Daar was ze dan. Kleine Charlie.

Net uit een buik

en nu lig je daar.

Je reis gaat beginnen.

Ben je klaar?

Welkom lief kind.

Ik ben zo benieuwd hoe jij het leven vindt?

* zucht* Lief hè?

Toetsweken

Intussen hebben onze beide heren weer een toetsperiode doorstaan.

Oudste heeft een week of vijf stevig geleerd. 
Zodanig serieus en fanatiek, dat wij wel eens om half elf 's avonds moesten zeggen dat hij er nu toch maar eens mee op moest houden. Ja ècht. Je leest het goed. Onze Oudste.

Dezelfde die een presentatie moet houden met twee anderen en die dan zegt: "Laat mij nou het hele verhaal maar uitzoeken, opschrijven en er een powerpoint bij maken. Want als het van de rest moet komen weet ik het wel. Ik doe dat liever zelf. Weet ik zeker dat het goed is."

Ècht. Precies zoals hij vier jaar lang op de MAVO achterover heeft geleund en heeft meegelift met al het werk dat zijn groepsgenoten voor hem uitvoerden.

Mooi hè, zulke ontwikkelingen.

Met Jongste pakte ik het dit keer anders aan. Ik achterover leunend en het hem zelf, op zijn manier laten doen. Hij had een gouden twee weken. Voerde zeer weinig uit, had korte schooldagen en veel vrije game-tijd. "Ik heb geen stress mam, deze toetsweken". Ja, dat snapte ik ook nog wel.

Maar. De cijfers druppelen nu binnen. Voor beiden tot nu toe alleen maar voldoendes, met hoge uitschieters daar tussen.

Prinsje Alexander

Kinderboeken, ik was en ben er gek op.

Vooral van dit schrijversduo. 

De Grote Voorleesboeken, Pietertje Pet, de Hoera-boeken, Liedjes-boeken, Peuter- en Kleuter-boeken, Sint- en Kerst-boeken. Allemaal pareltjes die ik nog steeds niet weg kan doen.

Deze hebben we ook. Net als degene onderaan dit blogbericht. 
Op een kinderlijk eenvoudige en vrolijke manier, in vier regelige versjes uitgelegd dat er twee verliefd zijn. En gaan trouwen. 
Met een knipoog en verwijzing naar onze toenmalige kroonprins.

Oudste kende ze uit zijn hoofd.

Vandaag precies veertien jaar geleden trouwden ze. De hele wereld was er getuige van.

Wij ook. Toen. Veertien jaar geleden. Een mooie tijd.

Even knipperen met mijn ogen en hij is zestien. Ook niet verkeerd hoor.

Wat is vriendschap?

maandag 18 januari 2016

Vriendschap is samen praten, samen luisteren, samen lachen, samen delen en samen doen.

Best een knappe samenvatting, al zeg ik het zelf.

Vriendschap is haar steunen, in de zoektocht naar inzicht, antwoorden, oplossingen, handvaten en acceptatie. Zelfs als we daarvoor op maandagochtend vroeg naar Ede of was het Epe - 'moeten'. 

Er moet natuurlijk helemaal niets, maar als zij twijfelachtig en onzeker hardop denkt of ze daar wel aan moet beginnen, want het is wel he-le-maal in Epe - of was het Ede - dan brult Vriendschap in koor "Wij gaan gewoon mee!"
Een dagje uit is tenslotte een dagje uit. Elk excuus om niet te hoeven stofzuigen, strijken en over het eten van vanavond na te hoeven denken, grijp ik met twee handen aan.

Dan krijg je dit:

Wanneer je dan de gezochte locatie benaderd en elkaar vertwijfeld aankijkt "Is dit het?", klaart het de lucht als de één na de andere flauwe grap door de auto schalt.

Vriendschap is het voor elkaar krijgen om haar de auto uit te laten stappen met vochtige ogen en een grote grijns, zodat het voor haar toch een beetje minder spannend voelt.

Vriendschap is ook, terwijl zij bij Dokter Rossi op de stoep staat, dit hikkend van de lach stiekem vastleggen en overleggen in welke afvalcontainer we zullen gaan zitten voor het vervolg van de fotoserie.

Onder het genot van lekkers bij Beans & Bagels bespreken er twee de wereldproblemen en liefdeslevens. Maar zijn ze in gedachten bij de derde en hopen ze heel erg dat ze vindt wat ze zoekt.

Vriendschap is dat als je ziet dat het uur nagenoeg om is, je pijlsnel teruggaat naar je paparazzi-positie. Omdat je wilt dat je er bent als het klaar is.

Om haar op te vangen als dat nodig is en toe te lachen als dat kan.

Vriendschap is ook, dat als ze vertelt over de dingen die haar voorgespiegeld en uitgelegd zijn, en je herkent dat dit exact de dingen zijn die je óók al tegen haar hebt gezegd, je gerust met een uitgestreken smoel kunt vragen: "Goh, wat kost dat nou, zo'n sessie bij Dokter Rossie?"

Vriendschap is de parkeergarage laten schudden, omdat haar eerste vraag aan ons is: "Wat gaan jullie eten vanavond?"

Vriendschap. Ik gun het iedereen.