Rommelpunt #328

Hij laat overal van alles liggen.

Ondanks mijn verzoek om de kleding die hij uit doet en op een hoop gooit in de badkamer, zelf uit te zoeken op-wel-of-niet-aan-een-wasbeurt-toe-zijn, blijft alles liggen. Wordt de stapel zelfs alleen maar groter.

Ik raapte het zondagochtend op en legde het voor zijn slaapkamerdeur neer.

We zijn nu zestig uur verder en het ligt er nog steeds.

Ik heb nog niet in dat brooddoosje - dat hij vijf dagen geleden mee had naar school - durven kijken om het te checken op eventueel achtergebleven brood.

Cadeaupunt #327

Het was voor mij de week van de cadeautjes.

Kijk, wat ik als souvenir uit Spanje gekregen heb:

Echt iets voor een koukleum als ik. Een kruik. 

Nu is een kruik maar een kruik. Maar die kruikenzak! Die is hartstikke leuk.

Minstens zo leuk als de naam van de winkel waar hij gekocht is.

Nogmaals, dank je wel!

Weersomslagpunt #326

Het weer maakt echt een omslag deze week.

De winter komt er aan.

Wat een hagelbuien! Ik ga de vogelzaadjes weer opzoeken.

Doelpunt #325

Zaterdag - Voetbaldag

Om tien voor acht rijden we richting de thuis-kantine.

Om tien over acht begint het te regenen.

Als ze aan de wedstrijd beginnen, op het veld het meest ver weg van de kantine en tribune, is het hi-ha-hondenweer. Het regent enorm, er staat een loei harde wind en dat samen maakt het steen- en steenkoud. Binnen no-time staan ze voor. De doelpunten vallen als rijpe appeltjes.

Na twintig speelminuten is hij een ijspegel geworden en kan hij in het veld niet meer bewegen. Dat is zo'n moment dat ik bedenk dat hij op me lijkt.
Met een acht één voorsprong gaan ze rusten. 
Snel wordt duidelijk dat, op verzoek van de tegenstander, de tweede helft niet meer gespeeld gaat worden. De meningen daarover zijn verdeeld. Maar ik vind het een prima besluit. Het moet tenslotte leuk blijven en leuk is dit al lang niet meer.

Na een warme douche gaan we naar huis. Heb ik zomaar een cadeau uurtje, voor ik met de volgende telg op stap ga.

Tegen twaalf uur stappen we in Nieuwerkerk de volgende kantine binnen.
De één na de ander arriveert. Ze hebben mooie gewoonten in dat team. Elke knul die binnenkomt zoekt eerst de drie teambegeleiders op en groet hen met een hand. Daarna klitten de jongens samen en schudden ook elkaar ter begroeting de hand. Respect, waardering en kameraadschap. Mooi!

Ook deze pot was koud en onaangenaam voor het publiek. Eén voordeel: er was hier wél een overdekte tribune.

Allebei scoorden ze vandaag een doelpunt. Allebei blij.

Nog een bakpunt #324

Laat ik eens iets bakken, dacht ik. Want het is november. En zoveel mogelijk zelfgebakken koekjes eten in november is nou eenmaal één van de doelen in mijn leven. 

Ik ging dus bakken, maar niet uit het pakket dat ik van de week kreeg. Want ik had nóg een indertijd gekregen verjaardagscadeautje staan. Die stond bovenaan mijn baklijstje, waar inmiddels ook nog een kwarktaart - voor een toetsweek met alleen maar voldoendes, en een 'tien'taart voor Duits op stonden. 

Maar die moeten allemaal nog even wachten. Eerst deze.

Kijk, hoe leuk. Alle ingrediënten zitten er al in. Gewoon pot omdraaien en leegschudden. Ik hoefde er alleen nog maar een beetje roomboter aan toe te voegen. Dat kan ik.

Daarna kneedde ik de hele boel door elkaar. Aan het eind bleek dat de hoeveelheid voorgeschreven roomboter te weinig was, want het bleef losse rommel. Dan is er met geen mogelijkheid een plakkende massa van te maken. Dat was wél wat ik nodig had. 
Een plakkende massa.

Wat had ik nu geleerd: niet te zuinig doen. Dat geldt overigens voor alles in het leven.

Dus hup, beetje boter erbij. Nu kon ik er prima bolletjes van rollen. 

"Leg ze op bakpapier en druk ze plat." Oh ja, bakpapier. Dat was al een tijdje op. 
Maar ik was  niet voor één gat te vangen vandaag. In één van de bakproducten van mijn andere cadeau zat een velletje en dat viste ik uit de verpakking. 

Efkes een kwartiertje in de oven op 175 graden en binnen tien minuten begon het heerlijk te ruiken in de keuken.

Ontzettend lekker bros en goed van smaak. Jongste vond ze ge-wel-dig.

Als dat geen fijn begin van het weekend is?

Verstoppunt #323

We hadden de hoop nog niet opgegeven. Zo héél af en toe kruipt Sjors in het bloedmooie hok dat hier voor hem klaarstaat. Maar lang duurt het nooit.

Elders in huis heeft hij zo zijn favoriete plekjes. De stoel in de kamer van Oudste. Ons bed. De vensterbank, achter het rolgordijn, waar hij zich van de zomer zo lang schuil wist te houden voor opa.

Toch waren we hem al een paar keer weer echt kwijt geweest in huis. Op al deze plaatsen was hij niet. Hij móest in huis zijn, dat wisten we zéker. Helemaal toen hij na een paar uurtjes doodleuk de trap af kwam lopen. Maar wáár had ie dan gezeten? We waren alle vier het hele huis doorgelopen. Roepend en al.

Tot we hem in de peiling kregen.

Dit is onze slaapkamer op de bovenste verdieping. Chaos troef. Omdat we in twee kamers aan het klussen zijn en de inhoud ervan onder andere in 'ons hok' ligt. Onze slaapkamer gaat als derde kamer straks ook op de schop. Ter voorbereiding zijn bijvoorbeeld de deuren van de linnenkast al naar het grof vuil gebracht. Tel daarbij op dat ik lang niet zo netjes en strak georganiseerd ben als jullie allemaal denken. Et voila. Ziet het er zo uit.

Dan zie je nog wel eens iets over het hoofd.

Want daar ligt onze harige vriend tegenwoordig dus het allerliefst.

Tussen de sportshirts.

Instructiepunt #322

Ze zijn met alle tweedeklassers van zijn school bezig een project voor te bereiden.

Ze ontwerpen kaarten, die ze straks gaan proberen te verkopen. De opbrengst gaat naar Serious Request. Misschien ga ik straks nog wel reclame voor ze maken hier ;-).

Vandaag moest hij, namens zijn groepje, de vier ontwerpen uploaden op een speciale site.

Dat ging niet vlekkeloos. Maar het moést vandaag. Anders kregen ze allemaal een één. Maar daar had ie er al eentje van, dus dat ging hem niet gebeuren.

Hij vroeg mijn hulp. Of ik een mail naar zijn docent Informatica wilde sturen over het hoe en wat en een mogelijke oplossing voor het upload-probleem.

Tuurlijk. Doe ik.

"Maar mam. 
Je moet dan wel netjes mailen hè?
Met U er in en zo.
Net zoals ik het zou doen......."

Ik kan het niet helpen, maar ik moet dan verschrikkelijk lachen. Wat een heerlijk jong is het toch.

En het mooie is, dat vindt die docent geloof ik ook. Hij reageerde heel snel op de mail en met wat aanwijzingen was het uploaden binnen een kwartiertje alsnog gepiept. Ik bedankte hem met de woorden dat Jongste er heel blij van werd.

Kreeg ik dit retour:

Wat ontzettend zonde toch dat er op zijn basisschool zo weinig leraren rondliepen die dit ook in hem zagen.

Het maakt allemaal niet meer uit. Hij wordt nu gezien. Gezien zoals hij ècht is.