Eerste doelpunt #66

Vanochtend om acht-uur-vijf-en-veertig speelde Jongste zijn tweede wedstrijd met de jongens van D3. Ze waren scherp, gebrand en gretig. Na drie verloren wedstrijden op rij, waren ze wel toe aan een gewonnen partijtje.

Het ging voorspoedig. 

Die van ons deed zijn stinkende best. Hij rende en dartelde, ogenschijnlijk onvermoeid. Dat was maar goed ook, want er waren veel zieken en daardoor hadden ze maar één wisselspeler. Gewoon doorgaan dus.

Hij leverde een prima bijdrage.

Hij gaf de nummer veertien een prima bal, waar een doelpunt uitkwam. Ze vierden het samen, terwijl de coach zijn aantekeningen maakte.

Als hij de kans kreeg, loste hij een schot op doel. Deze ging naast.

Maar deze bal kon de keeper mooi uit het het gaan vissen, terwijl hij de doelpuntenmaker feliciteerde.

Een volgend schot werd geblokt door de keeper, maar die rolde daardoor terug het veld in.

"Blijven jagen", zegt zijn Pa altijd en dat had ie goed in zijn oren geknoopt.
Dus in volle vaart er op af.

Net naast! Jammer.

Al in de eerste helft wisten ze drie maal te scoren.

Ik was net te laat om de aftrap van de tweede helft te kunnen zien. Toen ik aan kwam lopen zag ik veel beweging voor het doel. Werd daar nou gescoord? Jawel hoor. Maar door wie dan?
Eén speler maakte zich los uit het feestgedruis en vierde met grootse en wilde beweging zijn eigen feestje. Het was me snel duidelijk dat deze speler geen toneelschool meer nodig heeft. Dat moest er wel eentje van mij zijn.

En daar heb ik dus net géén foto van..................6 - 0 winst. In the pocket.

Lichtpunt #65

~ Zeven uur 's ochtends ~

Ik vind het mooi om te zien hoe het 's morgens weer steeds vroeger licht wordt.

Dat het niet pikkedonker is als de wekker gaat.
Dat het beneden wél uitmaakt of de vouwgordijnen omhoog worden getrokken, of niet.
Dat de fietslampjes niet aan hoeven.
Dat ik niet meer zo vaak vraag of ze alsjeblieft voorzichtig zullen doen op weg naar hun scholen.

Maar dat het gewoon al heerlijk licht is als ik wakker word en beneden kom.

Daar kun je een puntje aan zuigen #64

We hebben taart!
Niet vanwege een 'school-tien' dit keer. Maar omdat er iemand 40 is geworden en een Workshop Taartmaken cadeau kreeg van haar vriendinnen.

Het was een leuke avond. Met hapjes en drankjes. Marsepein en kleurstof. Botercrème, aardbeienjam en pudding. En héél veel poedersuiker.

Er zijn echt mooie dingen gemaakt. Een aantal bloementaarten, een hippe handtas, een feestvarken.

Ik was met een verzoekje van huis gegaan. Of het ook een Minecraft-taart kon worden?

Minecraft is een computerspel uit 2011. Hierbij kan men in een uitgestrekt gebied kubusvormige objecten plaatsen op een rooster. Het spel bouwt automatisch een omgeving, met grondstoffen, tegenstanders, dieren, tunnelsystemen, bergformaties en meren.

Het heeft wel iets weg van digitaal met lego spelen. Het spel is populair bij de huidige jeugd. Vooral Jongste is er erg bedreven in. Wanneer hij met vrienden erover in gesprek is, is het alsof ik naar aliens luister. Ze zijn totaal niet te verstaan.

Ik had daarom wat huiswerk gedaan en op internet plaatjes gezocht van Minecraft-taarten. Dat zag er allemaal best ingewikkeld en tijdrovend uit. Ik koos wat eenvoudige voorbeelden en bedacht dat als ik de basiskleur groen zou maken, en er met letters de naam van het spel op zou zetten, het toch al bijna niet fout meer kon gaan.

Het lukte. Vond ik. 

Thuis gekomen was Oudste bezig met naar bed te gaan.
Ik: Wil je hem even zien?
Hij: Nee hoor. Hoeft niet.

Arghhh......pubers?!!

Vanmorgen was Jongste wél nieuwsgierig naar de inhoud van de taartdoos. Hij tilde de deksel op en ik zag zijn ogen groter worden. Hij vond hem mooi, goed gelukt, heel echt en wilde persé een foto ervan op zijn mobiel hebben.

Dat vind ik een compliment om een puntje aan te zuigen. Of ie ook lekker is, maakt me dan bijna niet meer uit.

Punt van overweging #63

Zojuist had ik een date met de dermatoloog. Hij was niet alleen; hij bracht zijn leerling mee. Wat betreft mijn voetzolen waren we er snel uit. De kuur tegen de schimmel heeft prima geholpen.

Maar uit mijn ooghoeken had ik al twee gezichten zien verstarren, terwijl ik mijn thermo-sokken uittrok. "Oeps, dit is wel erg ja". 

En zo heb ik nog één.

Hij legde haar uit dat hij de lichttherapie niet aandurfde in verband met mijn Lupus.
Daar trok ik dan weer een raar gezicht bij, want ik kan maar niet wennen aan die benaming van SLE. Is toch heel iets anders dan de geslachtsziekte waar ik bij dat woord aan moet denken.

Toen bracht ik de boodschap van de reumatoloog over: er kan (nog) geen SLE gediagnosticeerd worden, dus start gerust met de lichttherapie.
Hij fronste zijn wenkbrauwen..........

Kort gezegd heeft hij momenteel 3 cliënten die wegens winterhanden en voeten in de koude maanden van het jaar door hem met lichttherapie behandeld worden. Maar zij hebben geen verborgen agenda's. Hij heeft geen enkele ervaring met cliënten zoals ik. UV licht kan SLE aanwakkeren, dus het is zeker een risico als we ermee zouden gaan starten. Onduidelijk, onbekend en onvoorspelbaar is hoe mijn lichaam hier op zal gaan reageren. Hij heeft er zelf ook geen enkele ervaring mee.

"Wat is wijsheid?"
"Ik hoop dat u dat weet."
"Nou, dat weet ik dus niet". 

Alles hangt er vanaf hoeveel klachten ik heb. En ja, die heb ik wel. Vooral van mijn handen. Er zitten allerlei verdikkingen en verkleuringen op mijn vingers. Het meest vervelend zijn de wondjes / blaartjes op mijn vingertoppen. Alsof er steeds met mesjes in wordt gesneden. Schrijven en schroefjes aandraaien bijvoorbeeld is lastig, omdat ik weinig grip heb.

Maar ja. Daar valt mee te leven. Toch ben ik wel nieuwsgierig naar het effect van zo'n lichttherapie. Het zou gaan om UV stralen, van een andere golflengte dan de zonnebank.     De term PUVA viel, maar daarover lees ik eenmaal thuis dingen die hij er niet bij heeft verteld. 
Twee keer per week zou ik dan voor behandeling naar het ziekenhuis moeten, voor enkele minuten therapie per keer. Het effect zal zijn dat de bloedvaatjes verwijden, daarmee meer zuurstofrijk bloed doorstroomt en wondjes minder snel of niet ontstaan.
Je moet ermee starten zodra de temperaturen dalen en de wondjes verschijnen. Omdat mijn klachten verdwijnen met het toenemen van de temperatuur in het voorjaar, zou ik er dan weer mee kunnen stoppen. 
De lente komt er aan, dus we hebben besloten niet nu, maar eventueel in december te gaan starten. Heb ik ook nog even de tijd om me verder in te lezen en er op te broeien of ik dit wel of niet wil.

Ik weet het niet............ik lees nérgens iets over PUVA lichtherapie in combinatie met het Syndroom van Raynaud. Wel met allerlei echte huidaandoeningen.
Voorlopig kan ik één lichtbehandeling vinden die heel specifiek aangrijp op de Raynaud. Dat zou dan gaan om Bioptron lichttherapie, en dan met 'het rode licht'. 
In Hengelo. Hah! Ga ik toch voor drie maanden intern daar........Eens kijken of de ziektekostenverzekering dit wil vergoeden.

Broodpunt #62

Een tosti (Nederlands-Nederlands) of croque-monsieur (Belgisch-Nederlands) is een sandwichgerecht dat bereid wordt door twee sneetjes brood, samen met het tussenliggende beleg (ham, of een ander soort vlees en kaas) te roosteren.

Zo staat het in Wikipedia.

Hier thuis kennen wij een aantal varianten. Uiteraard die met kaas en/of ham. Met salami. 
De jongens eten hem wel eens met suiker. Oudste neemt hem regelmatig mee naar school en vindt hem dus koud ook goed te pruimen.

Vandaag kwam er een, voor mij nieuwe, variant bij. Ik kreeg de suggestie in mijn mailbox. De ingrediënten spraken me aan en de uitvoering leek uitermate simpel. Precies goed dus.

Ik probeerde het uit en het resultaat verraste me. Mooi van uiterlijk en lekker qua smaak.
Het is weer eens iets anders.

Tosti met zalm en eigeel:
Besmeer beide volkoren boterhammen aan beide kanten met kokosolie of roomboter.
Beleg een boterham met gerookte zalm en smeer/verdeel een eidooier over de boterham.
Klap dicht en bak in een tosti ijzer, pan of oven aan beide kanten.

Iemand nog een andere suggestie, die ik eens uit kan proberen?

Lichtpuntje #61

Mooi hè?

Een zonnige middag. Het einde van de dag nadert. Langzaam verandert het licht. De duisternis komt er aan. Er drijft af en toe een wolkje voorbij. 

Het is net of er een lichtje in zit.

Vind ik mooi.

Ik zie een schildpad met een lichtje er in. Of een trek-eend. Kan ook.

Breekpunt #60#365

Op 1 januari begon ik hier mijn 365 dagen project. Elke dag minimaal één foto met verhaaltje over die dag. Ik maakte overal een punt van. Ongelofelijk eigenlijk dat dit al twee maanden goed is gegaan.

Vandaag begin ik de nieuwe maand maart met Puntje #60. Een breekpunt, letterlijk.

In dit blog van een dikke week geleden vertelde ik dat ik nog zo'n zelfde geld-cadeau wilde maken. Dat deed ik, maar ik had een beetje haast. Haast, omdat ik de morgen zo vroeg op moet en er die dag niet veel tijd zal zijn om het te maken. 
Ik lag redelijk op schema. Was bezig de laatste hand er aan aan het leggen. Nog een paar raamstickers er op........

Toen rolde hij uit mijn hand. Ik greep mis en hij rolde zo de tafel af.

Ik was heel boos op mezelf.

Maar weet je wat erger is: ik moest opnieuw een glazen potje regelen. Gevolg is dat ik de komende week dagelijks doperwten 'moet' eten. Nog een geluk dat het geen potjes rolmopsen waren.