April. Alweer een eeuwigheid geleden. Toen het zo prachtig kleurig was buiten.
Het begint een gewoonte te worden. Oudste was een weekje ziek. Goed ziek. De hele week boven in zijn hol op bed gelegen, niets gegeten en bijna niets gedronken. Maar zoals altijd kwam er nu ook weer de dag dat hij zich op voelde knappen. En trek kreeg.
Hij heeft dan een énorme zin in de Mac. Het slaat natuurlijk nergens op, dat je dat als eerste maaltijd gaat nuttigen. Maar ach. We komen er anders bijna nooit en je bent allang blij als je kroost weer in het land der levenden verschijnt. Toch?
Van mijn hardloopvriendinnetje kreeg ik lieve post. Omdat ik het mezelf niet gun en zij mij wel.
Nu nog een afspraak maken.........
Een rondje door de (buiten)wijk levert een vrolijke tuintafel op.
Voor de basisscholen organiseerden we op een vrijdagmiddag de Mini Maaslandloop. Kinderen renden zich gesponsord een slag in de rondte om het voetbalveld en de kassa rinkelde voor het goede doel.
Druk met het uitproberen van mijn spiegelreflex camera.
Dit krijg je ervan als je de camera even uit handen geeft.
Op zoek naar kikkerdril. Niet gevonden helaas.
Ze worden groot, de jongens van de C1. Maar niet te groot voor een lekker patatje.
Even daarvoor hadden ze de tegenstander met 4-1 verslagen. Daarmee werd hún kampioensfeest verstoord. Zij dropen af en 'die van ons' gingen aan tafel.
De was-tas ging dit keer met mij mee naar huis.
Dagen was ik er zoet mee, met het bezorgen van alle potroosjes. Zo kwam ik ook weer eens bij mijn oude korfbalkluppie. In mijn tijd was het er gezellig druk op zaterdagmiddag als het eerste team speelde. Nu was ik één van de vijf toeschouwers. Nog even. Dan bestaat het niet meer, maar gaat het op in een andere Vlaardingse vereniging.
Ik maakte een bastogne-chocolade taart. De schoonheidsprijs won ik er niet mee, want eenmaal uit de vorm geharkt zag het er niet uit. Maar lekker dat ie was!
Voor ons Familieweekend maakten we in onze tuin foto's voor het Gebaren Memory Spel.
Dagen later kwam ik nog overal de veertjes tegen. Maar wat hebben we gelachen en wat is het resultaat leuk geworden.
Kijk dan. Ik paste gewoon nog makkelijk in mijn trouwjurk van 21 jaar geleden.
Met Bartje op de 50e verjaardag van Don Leo. Volgens Jongste lijken we hier wel broer en zus.......
Kijk, wie we daar hebben!
Hij maakte KIP op school.
Pasen 2014
Nog steeds niet te oud om paaseitjes te zoeken.
We brachten een bezoek aan Vockestaert en zagen een demonstratie van de schaapsherder met zijn hond en kudde. Mooi en indrukwekkend.
We vonden na afloop ook een indrukwekkende hoeveelheid sch**t terug onder onze schoenen.
Hij wil niet zo graag meer op de foto :-).
Jongste, zoals je hem tegenwoordig uit kunt tekenen.
Eindelijk de zaadjes gepland die ik vorig jaar al kreeg.
Inmiddels is al wel gebleken dat dit toch echt te laat was, want eind mei komt er nog steeds niets boven de aarde.
Bij Koningsdag horen oranje tompoucen.
Een feestelijke afsluiting van een mooie maand.
Ergens in zijn agenda zwierven twee opdrachten - zo'n je-weet-het-al-heel-lang-van-te-voren-ding. Helemaal genegeerd en vooruit geschoven.
Dus, ik herinnerde hem er af en toe aan en dan wimpelde hij het af. Tijd genoeg. Komt goed mam.
Maar. Toen moest er ineens (?) gepresenteerd worden.
Een ramp.
Hij loste het op door twee keer heel verleidelijk met zijn ogen te knipperen naar de juf.
Hij kreeg uitstel tot na de meivakantie.
Vervolgens werd het weer vergeten en had hij het ontzettend druk met gamen, naar Turkije gaan, buiten spelen en gamen.
Maar. Toen moest er ineens binnen 1 week productie geleverd worden. Op woensdag de presentatie en de maandag erna moest het werkstuk ingeleverd zijn.
De wereld verging. Dikke tranen. "Waarom zou ik er nu nog aan beginnen? Ik krijg het toch nooit klaar. En hoe moet ik dat nu allemaal nog uit mijn hoofd leren?"
Hoe moest het nu verder! Er moest een parlementaire enquete komen! Een referendum! Eurocrisis? Eurocrisissen zijn voor watjes - wij hadden hier een presentatie- en werkstukcrisis! Het was ONGEHOORD. Dit kun je NIET verwachten van kinderen.
Ik slikte mijn 'ik heb je toch gewaarschuwd' in. Negeerde hem een half uur volledig en liet hem nadenken over een oplossing.
Na dit effectloze drama had hij bedacht de juf een Email te sturen.
Het was weer eens wat anders. Hij had tenslotte ook gewoon weg kunnen lopen.
Maar ja. Het regende. En hij is dan wel driftig, maar niet dom.
Juf bedankte hem voor de mail, maar de data bleven staan. Uitstel had hij al gehad.
Hij liep de Avond4Daagse en ervoor en erna was hij aan het werk. Oefende.
Ik vond dat hij het toch verdomd snel onder controle had. Maar hij niet. Het ging hem NOOIT lukken om een voldoende te halen.
Woensdag na school liet hij me een papier zien met een grote 6 er op. Zijn cijfer. Ik zag zijn pretogen en wist dat er meer kwam en ja hoor. Hij draaide het papier om.
Kind kind. Wees toch niet zo onzeker. Vertrouw toch meer op jezelf. Je hebt het al zo vaak laten zien dat je álles aan kan.
De rest van de week en het weekend werkte hij heel ijverig aan zijn werkstuk en ook dat kon op tijd ingeleverd worden.
Goed gedaan jongen. Deze week heb je je vrije tijd terug.
Ter voorbereiding op de Maaslandloop van 13 en 14 juni, hebben we een trainingsdag ingepland.
Het grootste deel van ons Run2Feedt team is er bij en we verzamelen voor de sporthal in Maasland.
Spullen en lopers worden verdeeld over de twee busjes en de fietsers maken zich klaar.
Hé René, karren maar!
We doen vandaag het eerste stuk van de route, zoals die in juni ook gelopen gaat worden. Een soort van thuiswedstrijd dus. Binnen een kwartier zijn we Maasland uit.
Ik heb alleen maar lachende gezichten om me heen gezien. Maar het was dan ook echt erg leuk.
Per bus verplaatsen we ons kilometer voor kilometer. Vangen daar de huidige loper op en sturen de volgende weer op pad.
Had ik al gezegd dat het bar slecht weer was? Regen, wind. Maar o zo fijn om in te rennen, als ik het zeggen mag.
Had ik al gezegd dat we op deze krappe 32 kilometer al wel twee keer ofwel verkeerd gingen, ofwel de loper en de fietser helemaal kwijt waren?
De puntjes moeten dus nog op de i voor wat betreft bus- en autoroute, GPS coördinaten en navigatiesystemen. Nu liepen we nog op voor ons bekend terrein, maar hoe gaat dat straks als we veel verderop in het land lopen. En in het pikkedonker?
Maar is dat nu niet net waarvoor zo'n training als vandaag bedoeld is?
Via Vlaardingen, Schiedam, Berkel en Rodenrijs eindigden we in Bleiswijk aan de cappuccino met appelkruimeltaart.
Ik vind het nú al leuk.
Zie je wel dat hardlopen je leven kan verrijken?
Vorige week maandag was het eindelijk zover. Ein-de-lijk. Jongste had eerst de maanden geteld, daarna de weken. Maar maandag begon de pret en dinsdag vloog hij met zijn Pa naar Turkije. We namen afscheid. Gaanjullieerwelheelveelvangenieten. Geengekkedingendoen. Houjetelefoonopgeladen. Allebeigoedsmerenenvergeetjerugniet. Totvolgendeweekdinsdagschatten.
Woensdag ging het voor ons weer gebeuren. Net als vorig jaar boekten wij bij beide Opa's een dagje cachen, de natuur in.
Opa haalde ons op. Met zijn cachemobiel. Ik wurmde mezelf op de achterbank, stalde mijn spullen uit en maakte het gezellig. Kaart en route op schoot en we gingen op weg, naar de Hoekse Waard.
Kijk dan! Kijk ze zitten! Blije mensen die de wereld introkken.
Het plan was om eerst de Heienoordtunnel te nemen en daarna het hele gebied door te crossen. En daar aangekomen trok al heel snel alle haast uit mijn lijf. Want toen was er niets meer dan landschap om me heen, dat rustig aan me voorbij trok, en het geluid van een heel orkest vogels.
We reden en reden, zochten en vonden onze weg en haalden schatten op uit hun schuilplaats.
Ik heb onderweg niet eens zoveel foto's genomen. Want weet je, je bent gewoon druk.
Druk met codes invoeren, bewegwijzering ontcijferen, positie bepalen, op de kaartjes kijken en in de gaten houden of Opa niet gewoon tóch het fietspad op rijdt.
De omgeving was prachtig. Steeds minder mensen om ons heen, tot we na een tijdje gewoon helemaal niemand meer tegenkwamen.
Al heel snel waren we een team. Met de mannen bleek het weer makkelijk samenwerken. Als ik riep 'links!', draaide Opa de bedoelde weg in. Als Oudste joelde 'hier is het ergens' gooide hij hem aan de kant en stapten we uit. We hadden aan een half woord genoeg.
Iedereen wist precies wat hij doen moest. We brachten onszelf door een gebied dat eruit zag alsof wij de allereersten waren die er ooit waren geweest.
En we haalden kletsnatte voeten, omdat wij die laarzen nu eenmaal niet bij ons hadden.
Na een paar uur moest er een grote pauze komen. Toen het halverwege de middag liep, deden we dat - ergens op een plek in Strijen. Lunchtijd. Cappuccino, cola, patatjes, frikadellen, uitsmijter en saté. We lieten het ons goed smaken. Buitenlucht maakt hongerig.
Na een uurtje konden we weer. Terug naar buiten.
Om een uur of half zes hielden we het voor gezien.
Het was weer tijd voor binnen-kneuterigheid. Op naar Schiedam. Naar Vlug voor het afsluitende ijsje.
Het was een blije dag.
Een aantal dagen later haalden we andere Opa met de fiets op en trokken we de natuur van Vlaardingen in.
Het was prachtig waar we waren. En we voelden ons zo'n deel van de omgeving - door het rustige fietsen, en het feit dat je aanwezigheid niets beschadigt. Want, met elkaar, met onze fietsen en onze eigen twee benen, is het enige dat we achterlieten, een spoor.
Tussendoor namen we een flesje water, pakje chocomel en een koekje.
We ontmoetten mede-cachers en zochten soms gezamenlijk, soms met zijn 3-en naar de juiste boom. Ontdekten het geheim van de magneet en de tunnelvisie en ontmantelden het vogelhuisje. We rekenden op elkaar, we verzonnen oplossingen voor de problemen die we tegenkwamen, we vertrouwden op elkaar, we improviseerden, we werkten hard, we waren een team.
Alweer.
Na een paar uurtjes was de uitgestippelde route bijna klaar. Ik ging vast naar huis.
De mannen bleven achter om ook de laatste cache van ons lijstje te zoeken.
En weet je wat een veertienjarige daarna nodig heeft, na zo'n dag?
Friet met frikadel. Dat is wat die nodig heeft. Dus dat kreeg ie van zijn Opa.
Een uurtje later zaten we, met niet meer honger, weer samen thuis.
Missie geslaagd.
Wat. Was. Dit. Weer. Leuk.
Morgenavond staan ze weer op Schiphol en halen we ze op. Heb ik mooi mijn schaapjes weer compleet.
We botsen soms gigantisch met hem. Steeds meer de laatste tijd.
Dan zie ik hem worstelen en gefrustreerd zijn.
Mijn gedachte dan: "Doe nou niet zo moeilijk vent!" Maar ik weet best dat het zo niet werkt.
Hij heeft onze humor.
De geniet-sensor van zijn vader.
En hij heeft mijn valkuilen. Hij kan zo op mijn knoppen drukken.
Dan knallen we.
Het lijkt begonnen.
Pubertijd gaat om loslaten.
Dat hij ruimte neemt, zijn eigen pad gaat kiezen.
Puberen heeft te maken met onthechten omdat het moet.
Dus ja. Ik ben ervan, in deze ontluikende pubertijd.
Maar we maken het altijd goed en dan moeten we lachen om en met elkaar.
Maar voor het zover is, is ie vaak BOOS. BOOS met heel hard praten, heel moeilijk kijken, met spullen gooien en de trap op stampen.
NOU.
DAN KOM IK WEL NOOIT MEER BENEDEN.
ALS IK HEM SOMS HELEMAAL NIET WIL.
DAN BLIJFT HIJ WEL WEG.
VER WEG.
*zucht*
Ik weet natuurlijk niet waar hij terecht gaat komen, maar voor wie hem vindt:
Hij is ingeënt en ontwormd, doorgaans niet zo kwaadaardig en hij komt met een tablet, een kat en spijkerbroeken met groene knieën.
Als hij erover begint dat zijn tablet zo sloom reageert, een beetje opschonen doet wonderen.
Op vrijdag heeft hij topo. Op maandag wil hij naar één of ander worstelprogramma kijken.
Als hij vraagt of hij 'deze coole sticker' misschien 'ergens' mag plakken: NEE zeggen. Of je auto in een andere buurt parkeren.
Hij is nogal beweeglijk. Dat hij de hele dag op en neer stuitert, komt niet omdat er iets mis is met jouw ogen.
Oh, en dat je het vast weet, dat je nog even langs de supermarkt kan voordat die dicht gaat: hij lust eigenlijk alleen maar dingen die met een P. beginnen. Daaronder vallen patat, paaseitjes, poffertjes, pasta, pringels en pannenkoeken. Maar ook ploemkool, pinazie, pappels en peculoos.
Ik heb gelukkig nog goede hoop hoor.
Dat hij toch weer terugkomt. Gewoon weer lekker Pij mij.
