Kijk nou eens!

Het komt allemaal door Yo. Want zij stond hier op een dag voor de deur met een logeertas én een hele leuke sjaal om haar nek. Toen ik haar een complimentje maakte zei ze dat ze hem zelf had gemaakt. "Hartstikke makkelijk en zo klaar." Ik kreeg er een gratis advies bij: de wol was te koop zo'n 500 meter van huis.

Ik vond het best een aantrekkelijk plan: ik breiend op de bank.
Lang geleden, in het tijdperk voor Beppie, breide ik mijn hele garderobe bij elkaar.
Bij wijze van spreken dan. Want sokken bijvoorbeeld was een brug te ver. Maar toen heb ik wel patroon leren breien en kabels en deed ik het zelfs tijdens colleges.
Maar een poes en draadjes, bolletjes en bewegende naalden gaan absoluut niet samen.

Ik kocht dus de wolletjes en struinde het huis af naar breinaalden, want in ons opgeruimde huis liggen die natuurlijk net niet waar je ze verwacht. Of niet net waar je ze verwacht.

Maar ik vond ze en begon. En werd uitgelachen. Maar daar had ik mooi maling aan.
Want zomaar tv kijken kan ik niet zo goed. Ik wil daar altijd iets bij te doen hebben.
En breien is ook iets doen. Dus kon ik nu rustig kijken en zitten en breien tegelijk. Multitasken heet dat.

En nu is ie af. Eigenlijk was hij 20 centimeter geleden ook al af, maar ik vond het zo jammer dat het dan klaar zou zijn. En ging nog even verder.
Hij is geinig geworden en lekker zacht. En lang dus.

Ik kreeg al een goed compliment. "O, dat zie je niet, dat hij zelf gemaakt is."
Dat is een compliment, toch?
En, ik heb ongelofelijke mazzel. L. wil er ook wel eentje en hoeft hem niet persé zelf te maken. Dat ga ik wel doen. Ben ik weer even onder de pannen.

ALS IK EVEN NIETS DOE, HOU ME DAN VOORAL NIET TEGEN.

Cadeau voor haar

Ik ga een ballon opblazen

en neem een taartje bij de thee

aan blije dingen denken

even zijn we met z'n twee

Ik zal me haar stem herinneren

en hoe ze rook en hoe ze was

hoe ze hinnekend kon lachen

even ben ik in mijn sas

Ik zal me als haar kind

verstoppen in haar armen

even hoef ik nooit meer iets

en laat me door haar verwarmen

Ik zal haar zien

als toen, als toen

en op het eind

krijgt zij een zoen

Dit is mijn cadeau voor haar

een moment van feest

want morgen is mijn moeder jarig

zou ze jarig zijn geweest.......

~ 1973 ~

Meisjesspulletjes

Ik was vroeger niet echt zo'n meisjes-meisje. Ik deed niet aan uren tutten voor de spiegel en paarden waren ook niet zo mijn ding.

Ik hield niet van roze en las het liefste boeken waarin een hele hoop woest spannende avonturen werden beleefd.

~ In 2009 maakte ik voor Jelmer's Groep 7 een klassenbord ~

Ik geloof dat ik nog steeds geen vrouwtjes-vrouw ben. Hoewel je me nu best in een rokje tegen kunt komen. Echter, in de voetbalkantine en langs de lijn vind je me niet tussen de moeders, maar ben ik one of the guys.

~ Het was de bedoeling het bord in de volgende groep aan te passen,
maar dit juffie wilde er geen afstand van doen, omdat dit haar 1e groep ooit was ~

Maar in deze mannenhuishouding, heb ik soms heel erg behoefte aan meisjesspulletjes. Wolletjes, foto's, koekvormpjes, papiertjes, vilt, verf, lintjes, stempels en dat soort knutseldingen.

~ Sinterklaas maakte er ook één voor Wessel's Groep 3-4 ~

En zolang dat voor 2 x niks op te lossen is bij X.enos, K.ruidvat en A.ction is er geen MAN overboord, toch?

~ En aangezien deze juf al 114 groepen gedraaid had,
mocht deze wél mee naar de volgende groep ~

Het is ook een creatieve uiting - ik moet soms iets creeeren. Ja, ook om het rusteloze in mezelf kwijt te raken. Met al die verschillende behoeftes, energieniveaus, temperamenten, wensen en verlangens in een huis vind ik het wel eens lastig om daarvoor een plekje en tijd voor mezelf te vinden. Maar al frutselend vond ik er een.
Aan de eettafel.

~ Voor dit goede doel krijg ik elk jaar alle nieuwe pasfoto's van de schoolfotograaf ~

~ Sloop de boel uit elkaar, oude foto's er uit,
vers likje schoolbordverf erover en nieuwe foto's er in ~

~ en klaar is ie weer voor een jaar. Nog 2 groepen te gaan! ~

~ Midden in dit schooljaar gaat een klasgenoot verhuizen naar Frankrijk
- the lucky guy - of ik nog wat verf heb en tijd........ ~

Februari gezien door Gio

~ Hij zag ze hangen, toen we uit de kapperszaak liepen. Hij ZAG het! ~

Weet je wat zo leuk is aan terugkijken in je maand, bladerend door de foto's op je telefoon?
Dat je ziet hoe leuk je leven is.

~ Februari was koud en maakte fraaie ijssterren op de autoruit ~

Want het leven is LEUK zeg - niet iedere minuut van iedere dag, maar wel heel vaak.
Heeeeeeel vaak. Er is veel om dankbaar voor te zijn. Om gelukkig van te worden.

~ Een cadeautje voor Joel - Hallo Joel! ~

Dankbaarheid en geluk hangen, bij mij althans, net zo sterk als ritme en melodie.
Als kerstbomen en lampjes. Als aardbeien met een hele laag suiker erover gestrooid.

~ De eerste echte sneeuw van deze winter ~

De momenten die je de moeite waard vond om vast te leggen, die zijn wat dankbaarheid en geluk eigenlijk betekenen. Dat je alle kadootjes in je dag ziet, echt ziet - van een vogeltje in de tuin tot wit kleurende takken.

Die momenten van herkenning, waarop je je zo scherp bewust bent van hoe gezegend je bent, zijn dankbaarheid in haar puurste vorm.

~ Deze kreeg ik van Jongste, toen het Kerst was ~

Ik wil dat die momenten onze levens vullen. Ik wil mijn twee de hele dag vertellen hoe mooi ik de wereld om ons heen vind, want ik hoop dat ze al die kleine dingen dan zien als grote geschenken.

~ Het was weer eens zover...... ~

Zoals warme chocomel met koekjes op tafel, 's avonds met zijn allen. Bomen vol met rode bessen. Een broer die je tekening cool vindt.

~ De eerste 2 kaarten die ik via Postcrossing verstuurde ~

Ik blijf de wereld gewoon prijzen, de hele dag, en foto's maken van van alles.

~ Zelfs de winterse print op de auto vind ik mooi ~

Ik blijf dansen en zingen en wijzen. Zodat ze later een hele collectie bijvoeglijke naamwoorden in hun hoofd hebben waarmee ze een blauwe lucht kunnen beschrijven die ze mooi vinden of een ontbijtje dat zomaar voor ze wordt gemaakt of een knuffel van iemand die ze eigenlijk nooit meer los willen laten.

~ Ze stonden er zo fraai bij,
maar na de vorst en sneeuw bleef er slechts snot van over ~

~ Wij bewaren de limonade in de schuur
- de ijsblokken kregen we er nu gratis bij ~

Dankbaarheid, is dat. Met een hele laag geluk erover gestrooid.

Of kaaspoeder, zoals in dit gerecht. Toen was er van dankbaarheid eventjes geen sprake.
 Want hé, het is hier heus niet altijd rozengeur en manenschijn. En zéker niet als ik mijn beste best heb gedaan op een lekker maaltje en als finishing touch alleen nog maar de inhoud van dat ene zakje er overheen hoef te strooien. Ik was heel daadkrachtig: ik scheurde het open en kiepte het in 1x leeg boven de pan. En ik rook het direct: KAAS!?! En dat lust ie niet!
En zo kwam het dat ik 3 dagen achter elkaar in mijn eentje risotto zat te kanen..........

~ Ik maakte warme choco voor de hele klas die uit schaatsen ging..... ~

~ ..... en koekjes voor Valentijsdag ~

Dat compenseerde: ik voelde me eventjes weer de aller-leukste-moeder-van-de-klas.

~ Daags erna kreeg ik zomaar een doos bezorgd
en moet je kijken wat er in zat! ~

~ Hier gingen we tuben toen Jongste 9 1/2 was geworden ~

~ En we regelden een cadeautje voor een voetbalbroertje ~

~ Dit is Playstationnen in de relax-stand ~

~ Een onverwacht spektakel: toen we nietsvermoedend naar huis reden,
kwamen ons 3 brandweerauto's tegemoet ~

~ Een blommetje voor de logeeradressen van Oudste ~

~ Zelden zo iets lekkers gesnoept - boterkoek, chocola én caramel ~

~ Vier dagen gingen we ~

~ Genieten, maar ook afzien. Het is beslist geen uitrustvakantie geweest ~

~ Deze is in scene gezet - die moest naar Grote Broer ~

~ Bizar, hoeveel volk er in beweging komt nadat De Parade is afgelopen ~

~ Een schuimbad nemen in Hotel Cheyenne ~

En dan nu op, naar de Lentemaand.

Smurfen

Wij hebben een verscheidenheid aan supermarkten in de buurt. We hebben ook televisie waarop reclame wordt gemaakt. Voeg daar aan toe 2 schoolgaande kinderen en u begrijpt wellicht hoe het komt dat hun slaapkamer vol ligt met allerlei spaarartikelen.
Ik noem de Voetbalplaatjes, Sneeuwwitje poppetjes, Dominosteentjes, Dungans, Mickey Mouse poppetjes, Bonkies, Streat Beanz, Huis Anubis kaarten, Pop-up voetbalkaarten, WNF stickers, Bungels, Smurfen, Suske en Wiske stickers, Welpies, Toy Story poppetjes, Gogo's, Flippo's, Eredivisie Clubmunten, Beesies, Disney poppekastpoppen, WK Juichbandjes en WKhandjes.

De laatste hit heet Handpoppen van de Muppets. Er liggen er momenteel 4 knus in bed bij Jongste. Bij elkaar gespaard met hulp van Opa, W. achter de kassa en het nodige bukwerk. Men verliest nogal eens wat namelijk en dat raap en plak ik dan weer op.

Tegen de tijd dat het compleet is, dient een volgende actie zich aan en verdwijnt één en ander uit het zicht.
Maar 1x per jaar diep ik alle poppen en poppetjes op en vul ik er de doos mee aan, die we voor de Actie Schoenendoos tot de nok toe volstoppen met nuttige en leuke dingen voor de kindjes die over de grens wonen en dit allemaal thuis niet hebben.
Via M.arktplaats vond ik een verzameladres voor alle andere spaarderijen die via de voedselbank uitgedeeld worden aan de binnen onze landsgrenzen wonende kinders. Omdat wij beseffen hoe goed wij het hebben. En hoewel wij hun problemen niet op kunnen lossen, we het wel iets kunnen verzachten. Met Gogo's en Beesies. Omdat grote veranderingen er alleen komen door een heleboel kleine veranderingen. En omdat de oceaan gemaakt is van druppels.

En toen las ik op het blog van een virtuele kennis een verslag van de verjaardag van haar achtjarig meidje. Op de foto's zag ik overal smurfen, van de slingers tot de taart en de traktaties tot het inpakpapier. Nu wist ik toevallig dat in het dorp waar zij woont géén A.H. supermarkt is, dus ik kaapte de smurfenverzameling weg uit de schoenendoos en stuurde ze op naar Monnickendam.
En zo kwam het dat ik genoemd werd op het blog van F., waar ik al zoveel jaren met enorm veel plezier meelees en kijk. Hoe leuk is dat! 

Pay it forward

We kregen leuke post van de week!

Diana uit Schiedam had gezien dat L. zo graag met smurfen speelt en stuurde ons zomaar een HELE DOOS VOL smurfen. Met ook nog een smurfen CD erin en ook nog allemaal voetbalspulletjes, voor de mannen. Ik had blije kinderen.

Oh, ze gingen echt helemaal uit hun dak, ze waren zo blij dat iemand ons zomaar zoiets liefs stuurde. Een hele vloer vol smurfen! Zomaar!
Dank je wel Diana! Je hebt ze echt hartstikke gelukkig gemaakt!

Dit soort lievigheid duurt toch het allerlangste als je hem doorgeeft. Daarom dacht ik, het is meteen tijd voor een weggeefje. Het is een ketting. Hij is mooi, geloof me.
Laat je naam achter in de berichtjes. Dan random-generate ik jou misschien wel, woensdag. Kun je daarna een bedankmailtje sturen naar Diana. 't Is allemaal HAAR schuld tenslotte.

Mijn motto van vandaag: Weggeven is fijn. Weggooien kan altijd nog!

Grapjas

Hij zit in zijn grappige periode.

De deurbel. Ik doe open. Er staat een collectant. Voor de Diabetes Vereniging. Ik vraag de man te wachten en haal binnen wat kleingeld uit mijn portemonnee. Alstublieft en succes verder. Dankuwel mevrouw. Deur weer dicht.

"Mam, waarom geef jij die meneer geld?"
"Ik geef aan iedereen die langs de deur komt."
Stilte.
"Mam, dus ook aan mij? Dan ga ik nu even naar buiten en ben zo weer terug."

Ja hoor, slimmerik!

Even lachen a.u.b.

Hij kwam huppelend uit school gisteren. En nee, dat is hier heus geen alledaagse aangelegenheid. Maar vandaag dus wel.

Of het nu door de vrije middag binnen handbereik, of de lucht van de vers gebakken wentelteefjes kwam, geen idee. Maar hij was goed gemutst.
En hij had een mop. Zelf verzonnen. Of ik even wilde luisteren.
Natuurlijk ben ik één en al oor.

"Het is groen en het kan vliegen".

Dat moet iets met een spruitje zijn, had ik zo bedacht. Ik had wel eens ergens de bel horen luiden. Maar nee, het was géén spruitjesmop.

"Nee mam, het is ANDUIVIE".

En toen hadden we een kwestietje. Want ik vroeg of ik een lach-foto van hem mocht maken.
Om hier bij te plaatsen. Vond ie niet zo'n goed plan. Hij zei letterlijk: dit is dus niet iets voor op je blog! Later nuanceerde hij het enigzins. De mop mocht er op, maar niet zijn kop.
Tja.
En nu heb ik vals gespeeld. Ik plukte zijn hoofd van een foto die ik j.l. zaterdag maakte, toen hij op zijn ik-ben-9 1/2-geworden-feestje lol had met zijn maten.

Niet zeggen dat je hem gezien hebt hè!

Het zet me aan het denken.
Als alles precies ging zoals hij het in zijn hoofd heeft, hadden we hier een suikerspinmachine in plaats van een koelkast. Stond er een trampoline in plaats van een bank en woonde zijn broer in de schuur.
Dat gaat dus niet.

Maar als het gaat over figureren op dit blog heeft hij wel een punt.
Deze stukjes zijn vooral voor ons, voor later, omdat het zo leuk is om dingen terug te zien en lezen van toen. En hij is pas 9 en roept de dingen meer om het roepen dan dat er echt een privacy-gedachte achter zit.
Maar de tijd dat ik er rekening mee moet gaan houden, komt wél dichterbij. Zijn leven wordt dan steeds meer en meer van hem. De jongeman die hij gaat worden gaat doorschemeren. Daar zal ik dan getuige van zijn en zwijgen.......