Vrijdag de 13de.
Hoera.
Alles wat vandaag mislukt,
hoef ik in ieder geval niet aan mezelf te wijten .....

Decemberdagen, gezien door Gio

Nadat half december de geheugenkaart in mijn mobieltje sneuvelde,
heb ik de rest van de maand wel weer wat plaatjes verzameld. Ik weet niet wat ik verkeerd doe, maar het lijkt wel of de kwaliteit steeds slechter wordt. Volgens mij moet ik het voortaan bij buitenfoto's laten.
Maar afijn, hier komen ze dan toch.


Onze camping op zolder. En nee, het is nog steeds NIET droog.



Eindeijk, een nieuwe fiets.
Al heel lang nodig, want geen licht, geen standaard, geen bel, geen werkende versnellingen, comleet afgescheurde fietstassen, geen goede remmen. Maar ook geen zin om geld uit te geven, want ik kwam er nog wel mee vooruit. Tot die ene dag dan. Toen ik hem ook zo hard nodig had.
Eindelijk, een nieuwe fiets.

We werden door de Kerstman énorm verwend. Wat ie allemaal niet kan..........gewoon Youtube op TV. En wat zijn we er blij mee!

Hij heeft heel lang gestaan dit jaar. Geen uitval en geen hangende takken. Het is nu akelig donker in die hoek. Jammer.

Voor het eerst sinds jaren kregen we weer een heus Kerstpakket. Héél leuk.

Kijk, grappig toch? Dat zat er ook in. Een aankleedset voor een sneeuwpop. Als we dan eens sneeuw hebben, hoeven wij nooit meer te zoeken naar stenen, of te hollen naar de winkel om een wortel te kopen. Wij draaien dan heel lakoniek de schuurdeur open, et voila!

Met zijn 2-en verfden wij dit decorstuk voor de KinderKerstMusical.
En inderdaad, we hebben er een drol bij gemaakt.

Jelmer had een Kerstbrunch op school en maakte zelf zijn cake.
Bij thuiskomst pakte hij triomfantelijk de cake weer uit zijn tas. Wat bleek? Er waren te veel cakes gebakken en hij heeft deze heel link terug gemoffeld in zijn tas. En ja, hij is dol op cake!

Dat is dus wat kinderen met je doet. Dan zit je ineens op Kerstavond in de kerk. Maar mensen, ik heb er zo van genoten! Het was een mooie dienst, met als hoogtepunt de Musical. Hij straalde als een sterretje.

Nu Sint in ons leven naar de achtergrond verdwijnt zijn er bij ons cadeautjes onder de boom.

Deze ga ik niet uitleggen; is gewoon een familiegrapje.
Maar voor de geïnteresseerden: een aufertje = een drol op een plankie met een vlaggetje er in.

Daar is ze weer, mijn engeltje. Gekregen van mijn oma zo'n 2 maanden nadat mijn moeder is overleden. Inmiddels dus alweer 43 jaar oud.
Wessel draait regelmatig het muziekdoosje op. Het zou fijn zijn als hij haar in de familie wil houden.

Het bewonderen van elkaars vuurwerk.

Elk jaar op 29 december zien we hem. Hartstikke leuk. Tot volgend jaar Sem!

Terwijl de grote mannen overzee waren, gingen wij samen naar de bios

en bliezen we door Blijdorp heen.

Shoot, ik zie dat de rits van die jas wéér open staat. Toch maar eens met een steekje vast zetten.

En nu spaar ik weer verder, met foto's van de nieuwe maand.

Nog eentje dan

Toen ik de foto's van de laatste ultrakorte wandeling hier zo zielig zag staan, bedacht ik me dat ik er nog wel een paar heb liggen van een andere. Die iets langer duurde.
Waar ook een hek stond, maar dat kon gewoon open.

Zondagmiddag 3 juli. Een heerlijk zonnige dag. De zomervakantie was bij ons net begonnen. Ik werd beheerst door het rijke gevoel dat er zeeën van (vrije)tijd voor me lagen.

En ik had een leuke afspraak. We zouden met zijn 5-en bij elkaar komen om te kletsen, te lachen, bij te praten en daarbij ook lekker te smullen. Wij 5-en zijn daar niet bepaald vies van, zal 'k maar zeggen.

Omdat we overal en nergens vandaan komen, zochten we een beetje centrale plek. Dit was een aanrader, werd gezegd.

En dat is het. Ik vertrok een uurtje eerder van huis, richting Sleeuwijk, zodat ik daar nog even rond kon dwalen.
En ik keek mijn ogen uit.

Het bleek er een soort Marktplaats voor bootjes te zijn. Maar dan weer wel voor mensen met een flinke portemonnee, die laten we zeggen, een paar miljoentjes over hebben.

Het was een fijne middag.
"Life is a treasure, take care of it........"

Zielig

Vandaag moeten we weer. Van alles. En liefst ook nog op tijd en zo.
Bah.
Ik hou helemaal niet van de eerste dag na een vakantie. Dan heb ik al heimwee naar de periode die daar voor lag.
En ik vind de jongens zo zielig. Zij zichzelf gelukkig niet, want zij hebben wel weer zin om hun 'matties' te zien.
Maar ik hoor de stilte in huis. En heb niets te doen. Mwah. Mits ik mijn ogen gesloten hou dan hè. Gewoon niet kijken, dan is het er ook niet.

Bijna twee-en-een-halve-week was ik druk. Maar ik had het helemaal niet druk.
We vierden Kerst met de opa's, leuke cadeautjes en gezellig eten met elkaar. We gingen schaatsen op De Uithof. Zwemmen in Groenoord, naar Alvin and The Chipmunks in Spijkenisse en Happy Feet bij De Kuip. We waaiden dwars door Blijdorp en naar Newcastle.
We bezochten de tandarts en ook de garage. Daar werd de lege accu weer opgeladen. Want het is dus echt zo: al waarschuw je 100x dat er niet geklooid mag worden met de lichtjes achterin, omdat er dan eens een dag komt dat de auto niet wil starten. Als je bij de 101e keer eventjes niet oplet, ben je de klos.
Tussendoor werd ook de WII gerepareerd en de dakgoot leeg gehaald.
En speelden we zo'n 183 spelletjes Monopoly, Levensweg en Hotel.

Kortom ik had het niet druk.
Ik vind het nooit leuk als ze weer naar school moeten, na een vakantie.
Om me heen op het schoolplein hoor ik de opluchting van sommige andere ouders 'gelukkig zijn ze weer de deur uit'.
De behoefte aan struktuur kan ik me heel goed voorstellen. Maar het gevoel dat je kinderen eindelijk weer zijn opgedonderd? Dat gaat volslagen aan me voorbij.
Ik heb ze graag om me heen, met geruzie, gekibbel en al. Dat weegt niet op tegen hun humor, gezelligheid en kameraadschap. Doe mij maar vakantie!

Om te helpen omschakelen had ik bedacht dat ik een frisse neus zou gaan halen. Even lekker lopen. Buiten. Kop in de wind.
Gezien de tijd kon ik niet ver, dus zou ik naar Moeder Aarde gaan, bij het Abtswoudse Bos. Ik hoopte dat het er net zo hemels uit zou zien als dat de naam klonk.
Voor mij was het een nog onbekende lokatie, ondanks de relatieve nabijheid. Dus was ik afhankelijk van wat ik op internet vinden kon. Ik vond welgeteld
1 parkeeradvies mét adres. Nou, 1 is genoeg, toch?

Uiteindelijk werd het een wandeling van, pakweg 200 meter. Er zal vast een hele goede reden voor geweest zijn, maar er stonden vervelende hekken om Moeder Aarde.

Eerst kon de Kerstvakantie niet langer doorlopen. En nu mocht ik niet verder doorlopen.

Dan maar koffie met krant. Thuis. En met frisse moed en opgeheven hoofd aan de nieuwe schoolperiode beginnen.

Schuitje varen

Schuitje varen,
theetje drinken,
varen we naar de overtoom................

Al eens naar buiten gekeken vandaag?
Er raast een storm over het land. Zware windstoten. Omgewaaide bomen op de weg. Golfplaten waaien van daken. In Coevorden staat een schuur op instorten en in Veendam is de voorgevel van een woning naar beneden gekomen. Gevaarlijke omstandigheden op de weg. Windsnelheden tussen de 100 en 120 km. per uur. Waarschuwingen voor extreem weer. Langs de A9 valt een grote reclamezuil om. Op Texel is het dak van een strandpaviljoen weggewaaid. Locale wegen worden afgesloten. Vrachtwagens scharen en vallen gewoon om.
Zulk weer dus.
Echt weer om een stukje te gaan varen. Laten we zeggen, zo tussen IJmuiden en Newcastle. Dat je zo'n 15 uur op een bootje ronddobbert.

Ja, je hebt er waaghalzen bij hoor. In de Herfstvakantie deden ze het ook al eens: Pa, Wim en Jelmer. Op de terugweg was er storm. Jelmer vond het best griezelig. Het was ook zijn eerste verre reis, anders dan met een auto. Maar hij had geweldige dagen gehad daar "aan de overkant".
In de Kerstvakantie speelde Manchester United en hoe stoer zou het zijn als je daar bij kon zijn. Ze maakten elkaar gekker dan gek en boekten.
Zo'n storm gingen ze niet meer meemaken, want dat was wel heel uitzonderlijk geweest. Ze zaten er meer over in of er niet te veel sneeuw zou liggen en het er te koud zou zijn.

Het kan dus toch erger, met die storm.
Ik had graag willen zeggen: gelukkig kunnen ze allemaal zwemmen, maar dat is dus ook al niet zo........

Gewoon, omdat ik dat wil!

Het komt nogal eens voor dat ik ergens iets lees waarvan ik mijn wenkbrauwen frons. Omdat ik het onzin vind, naïef, dromerig of helemaal niet van deze tijd.
Maar er komt ook wel eens iets voorbij waar ik veel in herken.

Deze tekst ging over vriendschappen en familiebanden. En waarom sommigen verwateren, of waarom we van anderen bewust afstand nemen.
Ik weet dat ik dit ook deed en nog steeds doe. Met name in de periode van "alleen" naar "gezin" is er het één en ander gesneuveld.

Zelf ben ik best trouw, loyaal en bereid er tijd, energie en aandacht in te stoppen. Ik heb dit wel als criteria gebruikt om stapjes terug te doen en af te wachten of men mij ging missen als ik wat minderde. Soms was de confrontatie en teleurstelling groot. Ik werd blijkbaar niet genoeg gemist, want er kwam geen toenadering en contact.
Prima. Relaties en behoeftes veranderen nu eenmaal.

Maar er waren er ook die ik naast een andere lat legde. Omdat ik hem, haar of hen leuk en lief genoeg vond. En met minder genoegen nam.

De tekst die ik vandaag las, sloeg de spijker op de kop. Hier kan ik me erg in vinden. Dus ik wil mezelf nooit meer horen denken: ik doe niets, want ik hoor zelfs ook niets. Ik doe voortaan alles, omdat ik dat gewoon wil!

"Waarom moet vriendschap eigenlijk altijd in evenwicht zijn?
Waarom moet de ander net zo in jou geïnteresseerd zijn als jij in hen?
Is liefde een kwestie van gelijk oversteken?
Is interesse niets anders dan aandacht ruilen?

Liefde is belangeloos, wordt beweerd. Vergeet het maar. Maar al te vaak willen we alleen van iemand houden als diegene net zoveel van ons belooft te houden.
Maar zo werkt liefde helemaal niet.
Niets is gelijk verdeeld: weelde, geluk, talent en dus ook liefde niet.
Zo is het leven: oneerlijk.

Durf te houden van, zomaar. Het is een heerlijk gevoel.
Durf geboeid te zijn, zomaar. Het is heel interessant.
Durf te geven, zomaar. Het geven is je plezier.
Vriendschap is nooit in evenwicht. De ene keer houd ik meer van jou, de volgende keer jij meer van mij.
Wie evenwicht wil, blijft verongelijkt achter.

Wie gul is, wordt gelukkig."

* Deze foto's zijn gemaakt op een dag met een gouden randje. Ik vierde mijn 45e verjaardag temidden van lieve vriendinnen in het zonnige Vreeland.

The most important decisions you make

are not the things you do,

but the things you decide not to do.