Koekje van eigen deeg

Wat ben ik hier lang niet geweest hè? 

Had ik het dan zo druk? Nee, eigenlijk niet. Ik werkte, organiseerde ons huishouden, probeerde dagelijks een ommetje te maken en sprak één keer in de week met iemand iets af - meestal buiten - . De rest van de tijd rustte ik uit van dat alles. Daar had ik het best druk mee. Met uitrusten.

Stukjes schrijven schoot er bij in. Ik had ook niet zoveel te vertellen eigenlijk. 

Nog steeds niet hoor. Maar ik dacht, ik zal je eens meenemen in mijn nieuwste project. Koekjes versieren.

Je kunt je misschien nog herinneren dat ik de 'Corona - eerste golf - periode' meer ben gaan bakken. Niet in de zon, maar in mijn mini oventje. Ik verfijnde mijn rumtaart en boterkoek en ontwikkelde nieuwe skills. Hip woord is dat, skills.

Kokosbollen, smarties koeken, millionaires shortbread, chocolade koekjes, aardbeien slof, roze koeken, rondo's met karamel en chocola en gevuld speculaas.

Ik heb dit helemaal in de vingers en de smulpapen ermee op mijn hand. Dat geldt trouwens nog lang niet voor de ijzerkoekjes. Ik kan nog niet met het ijzer overweg. Dat is dus meer voor later, als ik groot ben.

Nu heb ik me gestort op geglazuurde koekjes. Ik was al in staat koekjes te maken, die ook ná het bakken hun vorm behouden. Dat lijkt misschien logisch, maar dat is echt nog niet zo makkelijk hoor. Ken je dat, dat je een ongebakken aapje in je oven legt en dat er een gebakken het-lijkt-nergens-meer-op uitkomt? Dat heb ik dus lang gehad, maar nu niet meer.

Vórige zomer probeerde ik iets met glazuur. Kattenkoekjes. Hemel, wat een puinhoop werd dat, maar ook best geinig. Déze zomer zag ik ergens prachtige geglazuurde koekjes en toen dacht ik: dat zou ik ook wel willen leren. Dus daar ben ik nu mee bezig. Leren.

~ Mijn droog-oven ~

Ik kocht en kreeg een boek waaruit ik leerde over materialen en ingrediënten.
Ik keek filmpjes op JoeToep. En ging het gewoon proberen. 

Toen bleek dit typisch iets te zijn waarvoor je veel vlieguren moet maken. En verdomd, ik merk dat dingen die eerst een worsteling waren - zoals royal icing in de juiste dikte maken én fatsoenlijk in een spuitzak laten glijden - steeds makkelijker en sneller gaan.

Ik verzin dus elke keer een reden om te bakken, in een bijpassend thema. Van de week hadden we een werkoverleg, en ik wist dat dit de trouwdag van een collega was. Dus maakte ik hartjes.

Ze vielen goed in de smaak, dus ik ga gewoon door. Er valt nog genoeg bij te leren.

We hebben een winnaar.

Nog één keer kom ik terug op het programma. Dan houd ik er - voor even, want in januari begint het weer opnieuw -  mee op.

~ De koekjes die ik voor de finale bakte. ~

Was elk jaar maar een jubileum seizoen, want wat heb ik genoten. Het kwam nèt op tijd, want na China leek ik er wel een beetje op uitgekeken te zijn. Maar de liefde is weer opgebloeid. Ik wil nú naar Toscane.

~ Koekjes, waarbij het dit keer vooral om de Mol-groene kleur ging. ~

Het was een seizoen voor in de boeken. Met prachtige locaties, niet eens zover hier vandaan. Met spellen die én goed te begrijpen waren én leuk om naar te kijken. Met een kandidatenveld om van te smullen. Met een verliezer die het record brak van meeste spellen gespeeld ooit. Met een brutale Mol en een winnaar die het woord winnaar glans én lading gaf. Het gebaar van de Golden Girl is een klasse apart. 

Ook onze poule heeft een winnaar opgeleverd. Vanaf de eerste aflevering stond hij elke week bovenaan. Een topprestatie, tussen in totaal 28 deelnemers. Dat dit niet alleen kwam omdat hij juiste voorspellingen deed, maar vooral ook omdat zijn naam met een A begint, hoef ik er niet persé bij te vertellen. Maar dat doe ik toch.

Bij zijn aanmelding toonde hij ballen, maar hij maakte het wél helemaal waar.

De nummers één tot en met vier lagen qua puntenaantal dicht bij elkaar.

Maar er kan er maar één de winnaar zijn.

Dus kwam er een derde plaatje op de wisseltrofee.

En leverde ik hem af bij de trotse winnaar.

Zelf eindigde ik op een troosteloze eenentwintigste plek. Niet echt een voorbeeldfunctie. Maar hé. Ik heb voor eenentwintig weken lol gehad.

Iedereen bedankt voor het meedoen en tot begin januari.

Het uur U nadert

Nog een uurtje of zeven, dan weten we het. Weten we wie de Jubileum Mol is. 
Iets dat zeer velen geen hol interesseert, wat helemaal prima is. Maar wat ik en mijn mede poulenaren - herstel: poulenaren en ik - leuk vinden om te volgen. Al was het maar omdat je toch moet weten of je alvast een paar vierkante centimeter op je schoorsteenmantel leeg moet maken, zodat de wisseltrofee daar kan komen te staan.

Vanavond staat dit trio naast elkaar.

Ik neem nog even de laatste twee afleveringen met je door, zodat je bijgepraat bent hoe zij in die finale gekomen zijn.

Eerst zagen we Peggy, Patrick, Jeroen en Ron op zoek gaan naar de verdwenen Tygo en Nicky. Gelukkig hadden de eerste vier stevig ontbeten voor ze de Moby Baby 2 op gingen. Wat op zich best een tuttige naam is voor zo'n flinke veerboot. Het was maar drie kwartier varen, maar geen pretje zo te zien. Toen ze er weer af reden hadden ze geen idee waar ze heen moesten. Het culturele aanbod van het eiland bestond dan ook voornamelijk uit liters en liter regenwater. Lekker dan op je canvas schoentjes. Waar waren dan die kekke regenlaarsjes van een paar afleveringen geleden gebleven?

Ron bewees eindelijk zijn toegevoegde waarde door de rest op een informatiebord te wijzen. In duo's gingen ze op pad, waarbij ze de hulpmiddelen - kaart en twee telefoons - nogal ongelijk verdeelden. Zou er nou niemand op het idee gekomen zijn om even een foto van die kaart te maken, zodat ze die in elk geval beiden hadden? Als ze tenminste daarna dan wél de telefoons eerlijk hadden verdeeld.

Het opduiken van Molmunten vond ik verrassend. Minder dat de heren in eerste instantie ter plekke geen wensput konden vinden. Waarbij dank voor het shot met de kaart. Het vooroordeel dat vrouwen niet kunnen kaartlezen is hiermee ook direct ontkracht. Mannen kunnen het ook niet.

De heren gingen daarna op de koffie bij Tussen Kunst & Kitsch in het voormalig huis van Napoleon. Van daar uit voerden ze een broekzak gesprek en verplaatsten zich toen hotel de botel naar de haven, waar ze Peggy en Ron weer tegen het lijf liepen.

In het theater verzamelden ze geld en daarna begaven ze zich naar de locatie waar de twee verloren schaapjes zouden zijn. Fort Falcone, op het hoogste punt van Elba gelegen. Om na de 6105e traptrede van die dag met hun zeiknatte gympies voor een gesloten deur te staan. Wel gloeiende, gloeiende, gloeiende. 

~ gemaakt door @johanamssoms ~

Maar niet getreurd. Na en serie nieuwe zoektochten werden alle aanwijzingen en sleutel gevonden en konden ze het fort betreden. Net te laat. Althans, dat wil de montage ons laten geloven. Anyway. Al die moeite. Voor niks. Een beetje geld en natte sokken. 

Op naar de executie. Voor mij het absolute hoogtepunt van de laatste weken.

Gaandeweg zag ik het aankomen. Ron was veel in beeld, met positieve acties en in de biechten. Dat betekent meestal maar één ding: die vliegt er uit. Et voilà. Zo geschiedde. Ik heb hem heel vrolijk uitgezwaaid. Dan maar de helft van mijn punten kwijt en geen wisseltrofee winnen. Doei, en nou wegwezen!

Dat Patrick ook weg moest is dan wel weer jammer. Dat hij de Mol niet is, is geen verrassing. Maar ik vind het zo'n geweldig leuke, humoristische kerel. Maar vooruit. Er moeten nou eenmaal mensen weg.

Aan het einde van dit uurtje TV waren de Molleballen ook op. Niet helemaal de kleur groen die ik zocht, maar het thema was duidelijk. En de smaak goed gekeurd.

Vorige week dan de halve finale. Waarin veel gebeurde. Nog één keer genieten geblazen voor de buis, want wat was dit een leuk seizoen om naar te kijken. Ik ben de misère van China al bijna weer vergeten.

Ook nu stonden er Mol-koekjes op tafel. Nog steeds niet met de juiste kleur groen, maar ik blijf het proberen.

Het begon met prachtig mooie drone beelden van de Italiaanse abdij, waar Rik voor de deur stond. Binnen volgde en korte rendez-vous met Merel en Jon. Waarna we opnieuw de spiegels uit de eerste aflevering te zien kregen. Met daarop de teksten die er blijkbaar eerder door de Mol op waren geschreven.

Een groot deel van Mollotend Nederland weet nu dan ook zeker dat Jeroen de grote man is dit jaar.
Het kaartje dat hij in de zomer naar Televizierringwinnaar (mooi scrabbel woord) Boswachter Tim schreef, is uitgelekt. En ook al is het inmiddels weer van zijn Twitter account verwijderd, de gelijkenis is inderdaad treffend.

Opvallend hier is ook het feit dat hij zijn naam ineens met hoofdletters schrijft. Net zoals de laatste spiegel in beeld met hoofdletters de tekst IK BEN DE MOL droeg.

In de executie die toen al volgde, moest Peggy het toneel verlaten. Wat een Peg-gie voor haar.
Daarna kwamen er nog twee leuke opdrachten met twee spelers en de Mol. Eerst werd er met tonnen gerold en gedraaid, waarbij lange woorden veel geld konden opleveren. Daarom begonnen ze natuurlijk met het woord Pisa. Heel logisch.

Daarna reden ze per treintje de mijn in. Best lekker, zo'n overdekt tochtje, want erg droog was het inmiddels nog steeds niet. 

Wat rest is de ontknoping. We weten al dat Tygo niet de Mol is, Jeroen niet de winnaar en Nicky niet de Mol.

Was het toeval dat we juiste deze naam-koekjes overhielden toen de TV uit ging?

Het meest logische is toch dat de Jeroen de saboteur is. De man die behoorlijk onder de radar is gebleven, die niet met verdachtmakingen in beeld is gebracht en van wie we nu allemaal zijn handschrift kennen.

Nog even en we weten het. Ook of mijn 3e poging om Mol-groen in koekvorm te maken gelukt is. En wie onze poule gaat winnen. Er zijn nog steeds verschillende kanshebbers. To be continued.

Het uitje dat toen nog mocht

 26 en 27 september

Vriendinnen. 

We hebben het al lang leuk met elkaar. Om dat te vieren maken we eens in de twee jaar een kort buitenlands tripje. Ik kom dan op plekken waar ik met mijn gezin niet zou komen. Barcelona, Nice, Monaco, St. Tropez, Ibiza, Valencia...ik was er. Met hen.

Dit najaar stond al tijden een vijftal dagen geblokt in onze agenda's. Daar begint het altijd mee.
Een uitdaging op zich, om dezelfde dagen niet te hoeven werken en allemaal een thuisfront te hebben dat die dagen goed zonder ons kan. Dat laatste is tegenwoordig veel eenvoudiger dan in onze beginjaren. Want ja, onze kinderen groeien mee hè.

Het werd dit keer een planning waarbij we vaak van koers wisselden en bleven schrappen.
Het buitenland lieten we al vroeg vallen. Vijf dagen werden daarna een weekend. Een weekend werd uiteindelijk één nachtje. In Nederland.

Achteraf bleek dat we nog nèt op tijd waren gegaan. Twee dagen na thuiskomst werd winkelen voor de fun geschrapt en dat was precies wat we gedaan hadden. De weersverwachtingen waren vooraf namelijk zo nat en slecht, dat ook onze fiets- en wandelplannen van ons lijstje waren afgevallen.

Pas op de zaterdagmorgen van ons geplande vertrek besloten we definitief om te gaan. We hadden zolang mogelijk afgewacht of geen van ons lichamelijke klachten zou ontwikkelen. Voor de zekerheid reisden we niet allemaal met dezelfde auto én boekten we drie aparte hotelkamers.

Maar. We gingen. Mondkapjes mee en de navigatie op Zeist. Waarom Zeist? Omdat daar een kledingwinkel zit waar we heen wilden. Zo gaat dat dus, als je continu je plannen bijstelt. Dan doet het er uiteindelijk niet meer zo toe waarheen je gaat om wat te doen, maar dàt je gaat. 

Na flinke regenbuien onderweg, brak naarmate we dichterbij 't Gooi waren, de zon door. Die mazzel hadden we alvast. 

We troffen elkaar bij de parkeergarage, dwaalden precies de verkeerde kant uit door het centrum, tot we neer konden strijken voor koffie en thee. Met lekkers. De toon was gezet. Ik denk niet dat ik de voorgaande weken zoveel gegeten en gesnoept had als gedurende deze twee dagen.

Zie je wie daar ook zat? Voor herkenning is het wel handig als je kinderen in de leeftijd van die van mij hebt. Anders heb je waarschijnlijk géén idee. 

Het is één van de grondlegers van het vloggen in Nederland. Mister Enzo Knol himself. Respect voor die jongeman. Terwijl wij daar waren zijn er toch zeker vijf personen naar hem toe gekomen met de vraag of ze op de foto mochten. En dat mocht. Hij zette dan zijn petje af en zijn glimlach op. Met het grootste geduld.

Eén dame vertelde dat haar dochter jarig was. Hij pakte haar telefoon over en sprak een felicitatiefilmpje in. Hoe leuk is dat? Moet je wel weten wie Enzo is natuurlijk.

Ons volgende doel was winkelen. Zeist is niet heel spectaculair, maar we hebben ons goed vermaakt en geld uitgeven was niet heel moeilijk.

Na een lekkere lunch op een buiten terras, lieten we Zeist achter ons en trokken met de auto's door naar Blaricum.

Bellevue was een prettig hotel, met fijne kamers. 

We deden nog een klein rondje dorp. Maar behalve mooie huizen kijken, viel er verder niets te beleven.

Hoewel we bij de pluktuin wél gecharmeerd raakten van de dahlia's. Wij zijn alle drie stellig van plan deze volgend jaar in onze tuinen te introduceren.

Omdat de menukaart van het hotel er heel goed uit zag, bleven we hier hangen voor het diner. Erg lekker, maar niet helemaal corona proof vonden wij achteraf. 

Omdat we twee tafelgenoten kregen, waarvan we dachten dat ze aan de andere kant van onze grote tafel aanschoven om alléén een drankje te doen. Maar later kwamen er nog twee mensen bij en bleken het eet-gasten te zijn. Waarvan er eentje nogal dominant aanwezig was.

Buiten dat, dit kon eigenlijk echt niet. Achteraf vind ik het gek dat we daar toen niets over gezegd hebben. En dan heb ik het alleen over de afstand hè?

Afijn. We sliepen allemaal lekker en zaten de volgende ochtend weer fris, onder de open ramen, aan een prima ontbijt.

Vanwege het aangekondigde natte weer, wat achteraf reuze meeviel, hadden we voor de zondag een binnen programma bedacht.

We bezochten het museum voor beeld en geluid in Hilversum. 

Die stond al een poosje op mijn wensenlijstje. 

Bij de kassa kregen we onze Televizier ring, waarmee we binnen interactief konden zijn.

Er viel zeker veel te zien en te luisteren.

Voor mij eigenlijk een beetje té veel.

Ik geloof dat ik meer van de korte, vluchtige dingen ben. Zoals het kijken naar de kleding van Teun, Toon en August.

Voor langere films en geluidsfragmenten heb ik te weinig geduld.

Maar de ware liefhebber kan hier zeker zijn hart ophalen.

Rond twee uur zat het er voor ons op, op het Mediapark. We lunchten nog op een terras in Hilversum centrum, struinden daarna langs wat winkels en vertrokken toen huiswaarts.

Kort maar krachtig was het. Maar fijn dat we er toch samen tussen uit zijn geweest. Net op tijd.