Kerst ijsjes

In mijn vorige blog, over Kerst, vertelde ik over de ijsjes die onze jongens al zoveel jaren aten. Ik beloofde de oude foto's op te gaan zoeken en dat heb ik inmiddels gedaan.

De eersten die ik vond dateren van 2007. Van twaalf jaar geleden dus. Ik kon toch niet van elk jaar een foto terugvinden. Of ik ruimde ze niet goed op, of ik heb de foto niet elk jaar gemaakt. Kan allebei.

Evengoed vind ik het grappig om ze nu onder elkaar te zien. Waar blijft de tijd?

~ 2007 ~

~ 2008 ~

~ 2009 ~

~ 2010 ~

~ 2016 ~

~ 2019 ~

En ik maar denken dat het elk jaar hetzelfde ijsje is...nu zie ik aan de foto's dat het tóch steeds een ander figuurtje is.

Op naar 2020!

Komt allen tesamen

Wij hadden een fijne Kerst.

Niet de Kerst uit de boekjes en reclames. 

Geen opgepoetst huis. Niet binnen en buiten helemaal in kerstsfeer gebracht. Geen nieuwe kleren en jurkjes met blote armen en benen. Geen net-naar-de-kapper-geweest-haar. Niet vermoeid, omdat we al drie dagen in de keuken hadden gestaan om het kerstdiner voor te bereiden. Geen stress. 

Maar wél twee extra vrije dagen met onze eigen tradities en gezelligheid.

Wij beginnen met een beetje uitslapen, ontbijtje doen, bakkie koffie en Sky Radio The Christmas Station op de achtergrond. Dat is die zender die ik half december al vervloek, omdat elke twee uur 'Driving home for Christmas' en 'All I want for Christmas' voorbij komen.

Iedereen rommelt met zijn cadeaus en de schaar en het plakband zijn gewild. Langzaam aan vult de ruimte onder de kerstboom zich. 

Halverwege de middag komen de (O)Pa's. In joggingbroek en met de sokken die hij vorig jaar uitpakte. 

We drinken iets warms, mét een lekker stuk kersttaart. Net zo één als vorig jaar, die opa kocht bij dezelfde bakker.

Dan geeft andere opa ons een eerste cadeau. 

Een USB stick met heel veel filmmateriaal van 2004 tot en met 20016. Nou, dan weet je het wel. Jongste zorgt ervoor dat we hem af kunnen spelen op de TV en daarna vliegt de tijd voorbij. Kijk maar. Op de eerste foto is het licht buiten en daarna aarde donker. Maar zó leuk. De jongens hebben zich bescheurd om elkaar en vooral bij de eerste filmpjes moeten wij ook even goed kijken naar welke van onze zonen we nu zitten te kijken. 

Een geniaal cadeau dus.

Ik hoef nooit na te denken over wat we gaan eten. Geen nieuwe recepten uit te proberen. Want ze wíllen niets anders. Dus een gourmetstel voor vegetarisch eten en een plaat voor vlees. Met na afloop genoeg restjes voor de volgende twee dagen. Lekker en makkelijk.

Ik hoef het ook niet in mijn hoofd te halen om deze kinderijsjes over te slaan. Vanaf hun kleuterleeftijd staan ze op tafel. Soms een ijsbeer, dan weer een rendier. Maar het hoort er bij. Ik zal eens zoeken naar foto's van de voorgaande jaren. Dan zet ik ze eens op een rijtje.

Van dit soort trio foto's heb ik ook een bescheiden verzameling. De allereerste is achterin de auto gemaakt op weg naar een nieuwjaarsreceptie in Assen, een jaar of 15 geleden. 
De jongens geven opa daarom de eretitel 'Uitvinder van de Selfie'.

Na het toetje vermaken we ons een aantal uur met het verdelen en uitpakken van cadeautjes. 

Allemaal verrassingen.

En verwennerijen. Waar ik al het hele jaar mee bezig ben om het bij elkaar te verzamelen.

De koning van de bling bling krijgt weer een serie nieuwe lichtjes en lampjes.

En de wandelaar en kampioen vakantie houden krijgt diverse aanmoedigingen om zijn Camino plannen uit te gaan voeren.

Toen alles was uitgepakt leek er een bom ontploft. En was het ver na middernacht. 

Omdat rommel niet wegloopt doken we ons bed in.

Tweede Kerstdag sliepen we uit, ruimden op, rende ik een rondje, ging Jongste werken en bakten we toen hij thuis kwam pannenkoekjes aan tafel. Net als vorig jaar. En het jaar daarvoor.

Samengevat: het was een fijne Kerst.

Kerst 2019

Hebben jullie dat ook? De tijd glipt me door de vingers. 

Het is wéér Kerstavond. De kaarsjes branden. Cadeaus staan klaar om morgen onder de Kerstboom gelegd te worden. De Kerstboom waar je niet aan moet komen, want dit keer viel hij al uit terwijl het nog lang geen Kerst was. Ik denk dat dit jaar de boom zichzelf gaat aftuigen en dat we alles wat er eens in hing, zo van de vloer op kunnen rapen.

Het gaat ons weer gegeven zijn om met Kerst samen te zijn met de (O)Pa's. Er een gezellige dag van te maken.

Ik denk nu dan ook extra aan degenen die zich eenzaam en alleen voelen. Die helemaal geen zin in deze dagen met gedoe hebben. Voor wie het echt vervelende tijden zijn.

Ik kan dit gevoel niet wegnemen, maar zal aan ze denken.

Hier dan onze Kerstgroet voor jullie allen. Niet de 15e op rij, maar zelfs al de 16e sinds december 2004, zag ik toen ik onze vorige Kerstkaarten er bij zocht. 

Heb het goed deze dagen!

Alle voorgaande zet ik nog even onder elkaar. Een bonte verzameling creatieve uitspattingen.

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Wàt een feest bij het Grote Songfestival Feest

zondag 15 december

Het Eurovisie Songfestival. Wie kent het niet? In mijn jeugd was deze avond één van de hoogtepunten van het televisiejaar. Ik was acht toen Teach-In won. Acht jaar was nog te jong om de hele avond plus de uitslag te mogen kijken. Dus ik lag, bij gebrek aan een logeerkamer, op een stretcher onder de kapstok in de gang bij mijn vader thuis. Een halve meter naast mijn hoofd was de deur naar de woonkamer en daardoor kon ik alles horen. Wèl horen, maar niet zien. Ik vergeet het nooit meer.

De jaren daarna mocht ik langer kijken en in mijn tienerjaren sloeg ik geen editie over.
Vanaf de jaren dat het steeds minder om de liedjes, maar veel meer om de acts ging, haakte ik af. De winnende liedjes van toen ken ik dan ook amper.

Toen werd ik moeder en leerde onze Oudste me om opnieuw te gaan kijken, met een andere blik. We gingen er ècht voor zitten en genoten van het rariteiten kabinet.
Hilarisch, al die uitdossingen en rare, bijzondere liedjes.

Oudste ging de polls van de bookmakers volgen, zodat we wisten op wie we konden gaan letten. En zo werd het met de jaren leuker en leuker. Uiteraard was afgelopen jaar het absolute hoogtepunt, door de winst van Duncan.

Let op, zeiden we toen al tegen elkaar. Volgend jaar zijn ze waarschijnlijk in Ahoy. Wat zou het lachen zijn als we daar bij konden zijn. Maar hé, dat willen er natuurlijk een heleboel, dus...geen schijn van kans.

Toen kwam de aankondiging van een tot dan toe uniek evenement. Het Grote Songfestival Feest, met optredens van diverse artiesten die de afgelopen 50 jaar mee hebben gedaan.
Oudste wilde niet mee, maar wij bestelden impulsief en snel twee kaarten voor op de vloer van Ziggo Dôme. 

De run die wij op de kaarten verwachtten, bleef uit. Onbegrijpelijk eigenlijk, want de line-up was niet kinderachtig. In de maanden die volgden bleven er kaarten beschikbaar en werden deze uiteindelijk voor €15 euro verkocht, terwijl wij €70 hadden gelapt. Maar hé, denk nou niet dat we daar chagrijnig over gingen doen. Welnee. Wij keken uit naar een middag en avond samen.

Zondagmiddag was het zover. We hadden vooraf een parkeerplaats zo'n beetje naast Ziggo gereserveerd. Totaal overbodig, want er stonden maar zo'n 20 auto's. Als dat een voorbode was? 

Het was voor mij de eerste keer Ziggo en buiten was ik al onder de indruk van deze concertlocatie. Na een hapje en een drankje in de buurt, sloten we aan in de rij voor the Golden Circle. Ik verwachtte extravagant geklede concertgangers, maar niets van dat alles. Het eerste dat me wél aan het Songfestival deed denken was de bak met internationale vlaggetjes bij het podium. Allemaal voor het grijpen.

We werden opgewarmd door twee DJ's die Songfestival liedjes draaiden. Eén van hen zong alles woordelijk mee en dat was kostelijk om naar te kijken. Het podium werd daarna voor de helft gevuld met die-hard fans op de sofa's. En op het moment dat Edsilia - die nog wél haar presentatie skills moet bijschaven - op kwam lopen, bleek Ziggo toch aardig volgeladen. Toen ging het los!

~ met Cornald ~

Een feest der herkenning. Een aaneenschakeling van meezingers en jongens jongens, wat hebben we dat gedaan. Er kwamen meer dan 30 acts voorbij uit 17 verschillende landen, waaronder 21 voormalige winnaars. Drie uur lang.

~ De Rus Sergey deed in 2016 en 2019 mee ~

Internationale deelnemers als Katrina & the Waves, Linda Martin, Charlotte Nilson, the Olson Brothers, Ruslana, Elana Paparizou, Emmelie de Forest en Jamala. 

~ Sandra Kim ~

We zongen de klassiekers Hallelujah en Ein bischen frieden. Prachtige vrouw geworden trouwens, die Nicole. Daarnaast verbleekte Mister Songfestival Johnny Logan, want wat zàg die er uit. Verlopen en door gesnoven.

~ Dana International ~

Het enige dieptepunt was het optreden van Dana International, die zwalkend de showtrap af kwam en enorm slecht playbackte. Terwijl verder iedereen live zong en het moet gezegd: prima geluid in de Ziggo én een prachtig podium met verlichting. Ook vanavond zong de kale entertainer die in 2019 voor San Marino mee deed, kneiter vals. Dat was prima te horen door de goede akoestiek. 

~ met Emma Wortelboer ~

De Nederlandse optredens waren zeker niet de minsten. Edsilia zelf, Esther Hart, Ruth Jacott en de helft van Frizzle Sizzle. Zij hadden ook aangekondigd dat ze Ding-a-dong zouden komen zingen, maar daar stak Getty Kaspers herself een stokje voor. Want ook al had ze al jarenlang niet meer gezongen, dàt kwam ze gewoon wel even zelf doen. En dan de Troubadour, zelden zo'n mooie versie van Lenny Kuhr gehoord.

~ KEiiNO was de Noorse inzending in 2019 ~

Loreen was hekkensluiter. 

~ Loreen ~

Het was echt genieten. Het was een zeldzaam leuke avond. Op 1 januari is een registratie van deze avond te zien op NPO 3. Wij gaan zéker kijken.

~ Nicole ~

Vier dagen later gingen de eerste publieks kaarten - twee derde van het totaal - voor de 9 repetities en shows van het Songfestival 2020 in 'onze Rotterdamse Ahoy' de verkoop in. 

~ Johnny Logan ~

Oudste vond het tòch de moeite waard om te proberen aan kaarten te komen, ook al schatte hij de kans zeer klein in dat het zou lukken. Dus voor 12 uur zaten hij en ik elk achter een scherm aan de eettafel en had hij zijn vader op zolder achter de PC bij een 3e scherm neergezet. Allemaal in de wachtrij, net als 80.000 anderen, zo lazen we later.

~ Netta, die in 2018 voor Israël won ~

Oudste had een tactiek bedacht. We stonden namelijk in de wachtrij voor shows waarvoor hij minder belangstelling verwachtte. Dus niet voor de TV shows. Want als die snel uitverkocht zouden raken, was het te laat om alsnog achteraan in een andere wachtrij aan te sluiten. 

~ De Italiaan Mahmood, die in 2019 als tweede eindigde achter onze Duncan ~

Hij had uitgezocht dat de juryshows van beide halve finales, een identieke show zouden zijn, alleen werden die niet uitgezonden. Dat was ook nog eens beter voor onze portemonnee. 

Om stipt 12 uur begon de verkoop. Op ons scherm verscheen geen melding over onze plek in de wachtrij, dus alleen Twitter gaf ons informatie. Oudste las hardop alle ontwikkelingen voor. Enkele leden van de fanclub waren door het dolle, want zij hadden kaarten, soms wel voor 6 shows. Binnen 20 minuten waren alle TV shows uitverkocht. Onze kansen zagen we per minuut slinken.

Tot Oudste ineens aan de beurt was voor de 2e halve finale. Op het moment dat hij de teller van 2 naar 3 kaarten liet verschieten, gaf zijn scherm de melding 'uitverkocht'. 
Oef, dat was toch nog dichtbij zeg, maar nèt te laat dus. Tot zijn scherm weer aan sprong en hij op de pagina voor de 1e halve finale kwam. Twee kaarten kon hij aanklikken en razendsnel bevestigen. "Doen, doen",  joelde ik naar hem. We zoeken later wel uit wie van ons dan gaan.

Toen klonk er een oerkreet van boven. Nog eens 3 kaarten! Precies genoeg voor ons en broer met zijn vrouw.  Direct daarna was alles uitverkocht. Beduusd zaten we bij elkaar. Zoveel mensen die graag hadden gewild en ons was het gelukt 5 kaarten te bemachtigen. Wàt een geluk!

Dit Songfestival verhaal krijgt voor ons dus nog een staartje. Een leuk staartje. 
Iemand nog een geinig glitterpak in de aanbieding?

P.S. Mijn smartphone maakt prutfoto's in het donker, maar dat had je al gezien hè?