Had ik al eens gezegd dat ik geen keukenprinses ben?
zaterdag 9 januari 2016
vrijdag 8 januari 2016
Een héél moeilijk koekje.
Wij lopen hier thuis al stevig tegen de vijftig. Het zal je dan ook vast niet verbazen dat ik steeds vaker naar een programma van Omroep Max kijk. Bed & Breakfast, Dokter Deen, Erica op reis, Met het mes op tafel, Sterren op het doek. Allemaal mooie en vermakelijke uitzendingen.
Tot voor kort hadden we op zondagavond een favoriet. Met de twee oudste mannen keken we naar elke aflevering van Heel Holland Bakt. Terwijl er toch ook gewoon sportprogramma's op andere zenders zijn hè? Dat wil wat zeggen.
Oudste keek vanwege de hilarische momenten als er dingen mis gingen. Bakpapier in de fik, koekjes zwart geblakerd, een bril die vanwege de warmte steeds van een neus afgleed. Wim keek vanwege Robèrt van Beckhoven.
Een prettige verschijning, met een enorme staat van dienst. Hij is de enige persoon in Nederland die zowel de titel Meester Patissier als Meester Boulanger draagt.
Terug naar wat ik vertellen wil.
Het programma is inmiddels afgelopen, maar nog steeds beleven wij veel plezier aan de keer dat er Paleisbanket werd gemaakt. "Een héél moeilijk koekje!", was Robèrt's commentaar. Hij sprak het zó uit met zijn Brabants accent, dat de serieuze ondertoon concurreerde met het komische aspect.
Te pas en te onpas gebruikt Wim nog steeds deze opmerking. Mèt accent. Als ik mijn ogen dicht doe, hoor ik Robèrt.
Met Kerst waren wij dan ook vast van plan om alle drie een pak Paleisbanket voor hem onder de boom te leggen. Alleen kon ik het nèrgens vinden. Uiteraard vertelden we wel over de mislukte verrassing. Wim zou Wim niet zijn als hij niet direct het internet opdook, op zoek naar verkoopadressen. Zo geschiedde.
Maandag was zijn eerste werkdag, na ruim twee weken vrij te zijn geweest. 's Avonds na de voetbaltrainingen zette hij de koffie op tafel. Koffie mèt.
Die hadden we niet aan zien komen. Maar wat hebben we gelachen! Hij was in zijn pauze rond gaan rijden en had het gevonden.
Vier koekjes voor een godsvermogen. Altans, ik vind 2,79 euro best een pittige prijs. Maar lekker wáren ze. Machtig, mierzoet en voor 10,79 lol van gehad.
Ik daag de liefhebberij-bakkers onder jullie uit. Kun je dit bakken? Het recept geef ik je cadeau.
Paleisbanket is een minder bekend koekje, maar daarom niet minder lekker! Het is een koekje van in twee evenwijdig lopende banen van gespoten amandelspijs, gevuld met frambozenmoes en afgewerkt met abrikozenjam en fondant. Klinkt lekker he? Dát is het ook! Vergeet niet de stukjes klein te houden, het vult namelijk behoorlijk. De naam heeft waarschijnlijk niets met een paleis te maken. Het is een koek die populair was in de 19de en 20ste eeuw. In het verleden was er vermoedelijk een bakker, die middels de benaming “paleisgebak” de koek een luxueuze uitstraling wilde geven.
Dit recept is goed voor ca. 4 rijen van 30 cm. waarvan ongeveer 30-35 stukjes te snijden zijn.
Ingrediënten:
Tot voor kort hadden we op zondagavond een favoriet. Met de twee oudste mannen keken we naar elke aflevering van Heel Holland Bakt. Terwijl er toch ook gewoon sportprogramma's op andere zenders zijn hè? Dat wil wat zeggen.
Oudste keek vanwege de hilarische momenten als er dingen mis gingen. Bakpapier in de fik, koekjes zwart geblakerd, een bril die vanwege de warmte steeds van een neus afgleed. Wim keek vanwege Robèrt van Beckhoven.
Een prettige verschijning, met een enorme staat van dienst. Hij is de enige persoon in Nederland die zowel de titel Meester Patissier als Meester Boulanger draagt.
Terug naar wat ik vertellen wil.
Het programma is inmiddels afgelopen, maar nog steeds beleven wij veel plezier aan de keer dat er Paleisbanket werd gemaakt. "Een héél moeilijk koekje!", was Robèrt's commentaar. Hij sprak het zó uit met zijn Brabants accent, dat de serieuze ondertoon concurreerde met het komische aspect.
Te pas en te onpas gebruikt Wim nog steeds deze opmerking. Mèt accent. Als ik mijn ogen dicht doe, hoor ik Robèrt.
Met Kerst waren wij dan ook vast van plan om alle drie een pak Paleisbanket voor hem onder de boom te leggen. Alleen kon ik het nèrgens vinden. Uiteraard vertelden we wel over de mislukte verrassing. Wim zou Wim niet zijn als hij niet direct het internet opdook, op zoek naar verkoopadressen. Zo geschiedde.
Maandag was zijn eerste werkdag, na ruim twee weken vrij te zijn geweest. 's Avonds na de voetbaltrainingen zette hij de koffie op tafel. Koffie mèt.
Die hadden we niet aan zien komen. Maar wat hebben we gelachen! Hij was in zijn pauze rond gaan rijden en had het gevonden.
Vier koekjes voor een godsvermogen. Altans, ik vind 2,79 euro best een pittige prijs. Maar lekker wáren ze. Machtig, mierzoet en voor 10,79 lol van gehad.
Ik daag de liefhebberij-bakkers onder jullie uit. Kun je dit bakken? Het recept geef ik je cadeau.
Paleisbanket is een minder bekend koekje, maar daarom niet minder lekker! Het is een koekje van in twee evenwijdig lopende banen van gespoten amandelspijs, gevuld met frambozenmoes en afgewerkt met abrikozenjam en fondant. Klinkt lekker he? Dát is het ook! Vergeet niet de stukjes klein te houden, het vult namelijk behoorlijk. De naam heeft waarschijnlijk niets met een paleis te maken. Het is een koek die populair was in de 19de en 20ste eeuw. In het verleden was er vermoedelijk een bakker, die middels de benaming “paleisgebak” de koek een luxueuze uitstraling wilde geven.
Dit recept is goed voor ca. 4 rijen van 30 cm. waarvan ongeveer 30-35 stukjes te snijden zijn.
Ingrediënten:
- 250 gram ontvliesde amandelen
- 300 gram kristalsuiker
- 10 gram citroenrasp
- 50 gram ei
- nog eens ca. 60 gram ei
- velletjes ouwel (eventueel)
- flinke schep abrikozenjam
- beetje water
- flinke schep frambozenjam
- 150 gram fondant (of poedersuiker en water)
- poedersuiker
- rode voedingskleurstof of bessensap
- marasquinlikeur naar smaak
- Verwarm de oven voor op 240 graden Celsius (conventioneel).
- Maal de amandelen fijn in een keukenmachine
- Voeg kristalsuiker toe en roer goed.
- Meng er 50 gram ei door en kneed tot het geheel goed samenhangt.
- Meng nog eens ca. 60 gram ei bij tot het een spuitbare massa is geworden.
- Vul een spuitzak met een gekarteld spuitmondje van 13 mm met de amandelspijs.
- Bekleed een bakplaat met een siliconenbakmat met daarop rechthoekige velletjes ouwel, plak ze aan elkaar met een klein beetje water. (Je kan deze koekjes ook zonder ouwel bakken)
- Spuit steeds twee lange banen spijs tegen elkaar aan.
- Bak ze in ca. 11 minuten goudbruin en gaar.
- Verwarm wat abrikozenjam met een beetje water in een steelpannetje.
- Als de jam vloeibaar geworden is, strijk je deze op de koek tot ze mooi glimmen.
- Spuit of lepel in de gleuf tussen de twee banen wat frambozenjam.
- Verwarm fondant met wat poedersuiker tot 60 graden Celsius.
- Meng hierdoor naar smaak wat marasquinlikeur en wat rode kleurstof tot de juiste roze kleur ontstaat.
- Laat terugkoelen tot ca. 35 graden Celsius zodat het weer wat dikker wordt.
- Doe in een spuitzak en spuit met een glad spuitmondje een streep over de frambozenjam heen.
- Wie niet aan fondant kan komen, maakt gewoon een glazuur met poedersuiker, wat bessensap en eventueel een beetje eiwitpoeder.
- Laat goed drogen.
- Snijd in kleine stukjes.
donderdag 7 januari 2016
Mijn beurt
Afgelopen weekend mikten we samen de laminaatvloer er in. Dat is al gelijk een heel ander gezicht in onze "nieuwe" slaapkamer.
Komend weekend moet opzichter Schuurmanski voor zijn eigen baas werken, daarom is hij morgen een dagje vrij. Zijn plan is zover mogelijk te komen met de afwerk-latjes van de vloer èn de rolgordijntjes.
Vandaag was het dus mijn beurt, in mijn rol als werkvoorbereider. Schuren en schoonmaken had ik al gedaan.
De raamkozijnen, drempel en muurplinten staan nu strak in de verf. Net op tijd klaar.
Komend weekend moet opzichter Schuurmanski voor zijn eigen baas werken, daarom is hij morgen een dagje vrij. Zijn plan is zover mogelijk te komen met de afwerk-latjes van de vloer èn de rolgordijntjes.
Vandaag was het dus mijn beurt, in mijn rol als werkvoorbereider. Schuren en schoonmaken had ik al gedaan.
De raamkozijnen, drempel en muurplinten staan nu strak in de verf. Net op tijd klaar.
woensdag 6 januari 2016
Clublied
Wie kent ze niet.
De Spartamars
Het Wilhelmus
You'll never walk alone
Hand in hand
Allemaal een soort van clubliederen die we allemaal wel voor een deel mee kunnen zingen.
Zaterdag was ik met de jongens bij PPSC, hun voetbalvereniging.
Na afloop van de sponsorloop zat ik met Jongste achterin de kantine nog iets te drinken.
Het Oliebollentoernooi was inmiddels ook afgelopen. Ongemerkt waren er best veel mensen de kantine in gedruppeld.
En ineens zaten we midden in de nieuwjaarsreceptie. Of erger nog. Midden in de nieuwjaarsspeech van de voorzitter. Jongste zag de stapel blaadjes die hij in zijn hand had en keek me verschrikt aan. Dit kon nog wel eens even gaan duren. "Mam, kunnen we hier nog weg?" Dat kon met goed fatsoen dus niet, want alleen wij zaten achterin de kantine, direct achter de voorzitter. Hij stond met zijn rug naar ons toe de mensen aan de andere kant van de kantine toe te spreken., Als we nu weg zouden lopen, zou iedereen het zien en hoe onbeleefd zou dat staan? Zitten blijven dus.
De toegift was onverwacht en mooi. Er ging een gitarist op tafel staan en het PPSC Clublied werd ingezet.
In al die jaren dat we hier rondlopen hebben we nooit geweten dat er een cublied is.
De oudere heren aan de tafel en de jongere heren aan de bar, zongen hartstochtelijk mee.
Gek. Werd het toch nog een klein kippenvel-momentje.
De Spartamars
Het Wilhelmus
You'll never walk alone
Hand in hand
Allemaal een soort van clubliederen die we allemaal wel voor een deel mee kunnen zingen.
Zaterdag was ik met de jongens bij PPSC, hun voetbalvereniging.
Na afloop van de sponsorloop zat ik met Jongste achterin de kantine nog iets te drinken.
Het Oliebollentoernooi was inmiddels ook afgelopen. Ongemerkt waren er best veel mensen de kantine in gedruppeld.
En ineens zaten we midden in de nieuwjaarsreceptie. Of erger nog. Midden in de nieuwjaarsspeech van de voorzitter. Jongste zag de stapel blaadjes die hij in zijn hand had en keek me verschrikt aan. Dit kon nog wel eens even gaan duren. "Mam, kunnen we hier nog weg?" Dat kon met goed fatsoen dus niet, want alleen wij zaten achterin de kantine, direct achter de voorzitter. Hij stond met zijn rug naar ons toe de mensen aan de andere kant van de kantine toe te spreken., Als we nu weg zouden lopen, zou iedereen het zien en hoe onbeleefd zou dat staan? Zitten blijven dus.
De toegift was onverwacht en mooi. Er ging een gitarist op tafel staan en het PPSC Clublied werd ingezet.
In al die jaren dat we hier rondlopen hebben we nooit geweten dat er een cublied is.
De oudere heren aan de tafel en de jongere heren aan de bar, zongen hartstochtelijk mee.
Gek. Werd het toch nog een klein kippenvel-momentje.
zaterdag 2 januari 2016
Wat maakt gelukkig?
Hij had er drie voor deze Oudejaarstrekking. Eén heel lot samen met zijn broer en twee halve, gekregen, loten.
Hij droomde over wat hij allemaal ging doen met de miljoenen. Trouwens, vooral ook over wat hij allemaal níet meer ging doen, zoals werken.
Maakt geld echt gelukkig?
Hij won het astronomische bedrag van vijf euro. Gewoon weer werken dus maandag.
Bij het opruimen van de Kerstspullen kwam ik deze tegen. Mooi hè? Gemaakt van papier. Om in de Kerstboom te hangen. Alweer een aantal jaren krijg ik steeds iets nieuws voor in onze boom. Het lukt hem elk jaar weer iets bijzonders voor me te vinden.
Ik ben er zuinig op. Op allemaal.
Het hoeft niet veel te kosten. Dit soort dingen maakt mij gelukkig.
vrijdag 1 januari 2016
Een leerzaam 2015*
Wat ik geleerd heb in 2015
1. Alles wat je wilt leren,
kun je leren.
2. Doen wat je leuk vindt, is vrijheid. Leuk vinden wat je doet, is geluk.
3. In de Xenos en Action is
altijd wel iets, waarvan je niet wist dat je het nodig had.
Maar waarvan je je
afvraagt hoe je ooit zonder hebt gekund.
4. Wat er ook gebeurt en hoe
het ook gebeurt, uiteindelijk wordt alles precies zoals het moet zijn.
5. Niemand onthoudt hoe je
danst. Kom gewoon van je stoel en dans.
6. Moeder zijn wordt alleen
maar leuker.
7. Er is altijd wel een
plekje voor de auto, waar je wél zelf in kunt parkeren.
8. "Dank je wel"
zeggen is echt niet zo moeilijk.
9. Je hoeft niet te
veranderen wie je bent. Je kunt wel veranderen wat je weet,
en die nieuwe
kennis dan toepassen. Dan ben je nog steeds jezelf, maar een betere versie.
10. Aangebrande spinazie
krijg je bijna niet meer uit je pan.
11. Mensen onthouden niet
wat je zegt of wat je deed, maar wél hoe ze zich voelden toen je zei wat je zei
of deed wat je deed.
12. Je krijgt van het leven
wat je erin stopt.
13. To-do-lijstjes van één
dag zijn altijd te lang. Haal de laatste vijf items er van af en het zal je
voldoening aan het eind van de dag vergroten. Note to myself: goed onthouden en
uitvoeren!
14. Er zijn genoeg mensen
die veel voor me betekenen en ik voor hen. Dat geeft een gevoel van
dankbaarheid, wat niet in woorden uit te drukken is.
15. Spijt is nutteloos. Je
deed altijd het beste dat je kon, met de kennis die je had en de omstandigheden
waar je je in bevond. Nu je beter weet, kun je beter doen.
16. 'Rommel' is de zooi die
je jaren hebt bewaard en dan weggooit, een week of drie voor je het dringend
nodig hebt.
17. Soms moet je de waarheid
een beetje buigen om vriendelijk te zijn. Want je weet vaak toch niet zeker wat
waar is........maar wél wat vriendelijk is.
18. Het is de moeite waard je lichaam te leren waarderen om wat het kan, in plaats van hoe het eruit ziet.
19. Het gaat er niet om waar
je naar kijkt. Het gaat er om wat je ziet.
20. De hele Kerstzooi in één
dag opruimen, geeft meer voldoening dan het hele versierproces van wéken.
Stille getuigen van wat eens was.
* Wat een verademing om nu
eens geen titel te hoeven verzinnen met het woord 'Punt' er in.........
donderdag 31 december 2015
Afsluitpunt #365
De laatste dag van tweeduizendvijftien brengen we in stijl door.
Ik bak de oliebollen. Of als ik het goed wil zeggen, de rozijnenbollen.
De jongens steken in de tuin wat vuurwerk de lucht in.
We proeven de bolletjes.
En de oudste twee mannen klussen op zolder samen verder. Je zoon leren decoupeerzagen. Dat hoort ook bij opvoeden.
Inmiddels zijn de appelflappen ook klaar.
En komt Jongste met zijn vriend, even moe van het op straat slenteren en vuurwerk knallen, ook een bol keuren. Ik krijg van Vriend een negen. Niet gek, toch?
Als de duisternis invalt leggen we alles neer. We maken ons op voor de laatste avond van dit jaar.
Hiermee komt ook mijn 365-dagen project tot een eind. 365 Dagen lang maakte ik overal Een Punt van. Er is zo een jaaroverzicht ontstaan, vol kleine en grootse gebeurtenissen in ons (gezins)leven. Erg leuk om in terug te bladeren en stil te staan bij dat wat het leven leven maakt.
Wat nu?
Het is me regelmatig gevraagd de laatste tijd.
Ik blijf gewoon stukjes maken voor op dit blog, want dat vind ik veel te leuk. Maar niet meer persé van elke dag één. De teugels mogen vanaf nu weer vieren.
Bedankt voor het meelezen!
Ik bak de oliebollen. Of als ik het goed wil zeggen, de rozijnenbollen.
De jongens steken in de tuin wat vuurwerk de lucht in.
We proeven de bolletjes.
En de oudste twee mannen klussen op zolder samen verder. Je zoon leren decoupeerzagen. Dat hoort ook bij opvoeden.
Inmiddels zijn de appelflappen ook klaar.
En komt Jongste met zijn vriend, even moe van het op straat slenteren en vuurwerk knallen, ook een bol keuren. Ik krijg van Vriend een negen. Niet gek, toch?
Als de duisternis invalt leggen we alles neer. We maken ons op voor de laatste avond van dit jaar.
Hiermee komt ook mijn 365-dagen project tot een eind. 365 Dagen lang maakte ik overal Een Punt van. Er is zo een jaaroverzicht ontstaan, vol kleine en grootse gebeurtenissen in ons (gezins)leven. Erg leuk om in terug te bladeren en stil te staan bij dat wat het leven leven maakt.
Wat nu?
Het is me regelmatig gevraagd de laatste tijd.
Ik blijf gewoon stukjes maken voor op dit blog, want dat vind ik veel te leuk. Maar niet meer persé van elke dag één. De teugels mogen vanaf nu weer vieren.
Bedankt voor het meelezen!
Abonneren op:
Posts (Atom)