Midden-in-de-week punt #358

Eén dag voor Kerst.

Het is komkommertijd bij de postbezorging. Waar de concurrent nog heel druk alle Kerstgroeten rondbrengt, staat alle zakelijke post 'bij ons' op een laag pitje. Net iets boven de zes kilo post voor mij om te sorteren en weg te brengen. Zo weinig heb ik het nog niet meegemaakt.

Helemaal lachwekkend is het, dat het met name dit soort post is. Afkomstig van het warenhuis waarvan gisteren bekend gemaakt is dat het nu definitief op omvallen staat. Dat de cadeaubonnen er niet meer in te wisselen zijn. Mensen raken er niet over uitgepraat en geschreven. Ik doe zonder blikken of blozen de flyers door de bussen. Wat moet ik anders?

Bij Bakkertje Tevreden haal ik Kerst-Ijzerkoekjes op.

Dan is het Kerstavond. 

Het is alweer drie jaar geleden dat Jongste voor het laatste meedeed aan de Kerstmusical. Toch hebben we sindsdien geen avond en musical gemist.

Het is een mooie aanloop naar de Kerstdagen. Het samenzijn, het zingen - ook al doet Jongste vooraf een dringend beroep op ons om dat toch vooral maar niet te doen - het weerzien met bekenden vanuit de basisschooltijd en het enthousiasme van alle sterspelers en hun begeleiders.

Weer thuis schuiven we aan bij de koffietafel en All You Need Is Love. 

Kerst kan beginnen.

Vervolg Uitgaanspunt #357

Ze hadden nog iets van ons tegoed.

Een dagje Winter Efteling in de Kerstvakantie. Deze dag stond al wéken in de agenda's, met zelfs de dertigste als reservedatum. Voor het geval de wegen op de drieëntwigste niet begaanbaar zouden zijn door sneeuw of gladheid. Tja.

Uitstellen hoefde niet, want het was een soort van voorjaar vandaag.

Zonder files en ruim op tijd loodsten we ze door de toegangspoorten. De dag lag voor ons.
Den Bosch, hadden we bedacht.

Dat bleek geen verkeerde keus. Wat een fijne, authentieke, sfeervolle, warme stad. Mooie panden, prachtige en aparte winkels, tjokvol terrassen en steegjes. We voelden ons er prima thuis.

Het was druk. Ècht druk. Iedereen leek vrij deze dag. Maar dat is ook een stuk gezelliger. Hadden we ons beter voorbereid, dan hadden we ook bij de St. Jan naar binnen gegaan. Daar blijkt de grootste Kerststal van Nederland te zien te zijn. Maar ja, dat las ik pas toen ik weer thuis was.

Onze eerste missie was de Bossche Bol. Maar voor we daar waren liepen we hen tegen het lijf. 

Moeder van de bruid en haar andere dochter waren ook hier. Wàt een grappig toeval. Deze foto werd gemaakt en direct doorgestuurd naar hun taxichauffeur, die hier vlakbij werkzaam is. "Kijk eens wie er ook zijn?"

Goed. Verder naar de Bossche Bol dus. Het duurde even hoor. Want ons eerste terras bleek een verkeerde keus. "Nee mevrouw, ik heb geen cappuccino, alleen gewone koffie."
Door de afscheiding heen zagen we op de tafeltjes bij de buren de grootste bollen op tafel staan. Wij zaten aan een mini koffie koekje. Maar ach, we waren uit, kon ons het schelen.

Een uurtje later hadden we hem dan toch te pakken. Mmmm. Broer besloot zijn lunch-, koffie-, thee- en rookpauze aan elkaar te plakken en streek aan ons tafeltje neer. Onverwacht en juist daarom misschien wel erg gezellig.

Toen hij terug moest maakten wij weer een rondje door de stad. 

Een klein rondje maar hoor, want we passen ons snel aan hè. Waar is het volgende terras?

Hier hadden we contact met het thuisfront. 

Handig man, WIFI in heel de stad.

Om een uurtje of vijf reden we naar Waalwijk waar we in het zelfde restaurant als toen neerstreken.
Uiteindelijk waren we rond half acht op de Haal & Breng Parkeerplaats van de Efteling. Nog een half uur tot sluitingstijd. Wat te doen?

Een powernappie. 

Het was me het dagje wel. Wij opgeladen. Zij uitgelaten.

Meer dan zesentwintigduizend stappen hadden ze die dag gezet. Vriend had zulke zere kuiten dat hij zwalkend op straat liep en de trap maar met moeite nemen kon.

Intens tevreden reden we in het donker naar huis. Home sweet home.

BloemenPunt #356

Hij is er weer. Mijn maandelijkse bos van mijn bloemenabonnement.

De derde op rij.

Van de vorige maand staan de restjes nog op de tuintafel. Het is heus waar sterk spul hoor.

De Rosa Peach Avalanche heeft een zachte perzikkleur.

De Clematis Star River zat nog in zijn knop.

Een Anjer, de Germini Moët en de Hypericum True Romance. Minder duur gezegd is dat de tak met rode besjes.

 De Craspedia Globosa ofwel de gele Trommelstok..

Het vormt weer een mooi geheel.

GeldinzamelPunt 2 #355

Begin van de maand was hij gastblogger hier.

Het resulteerde in een hartverwarmende stroom berichten en bestellingen. Uiteindelijk werden er driehonderdenzeventien - ja echt 317 - kaarten bij hem besteld.

Ik had vooraf nog gepolst hoe ze de kaarten gingen uitvoeren. Hij wist het niet precies. 
Ik dacht nog: "Het zál toch niet?"

Maar het zou toch wel. Als ik het had geweten had ik misschien iets gas terug genomen in mijn aanmoedigingen. De kaarten kwamen namelijk per twee, op een geprint kartonpapier. De schoolprinter was er zelfs op vastgelopen. We grapten er nog over: "Ze halen voor tweehonderd euro geld op en hebben voor driehonderd euro reparatiekosten."

Dus. Ik hoefde me een aantal avonden lang niet te vervelen.

Inmiddels is alles rondgebracht en bezorgd.

De klassenopbrengst was gewéldig. Het leverde een mooi punt op, een traktatie en veel voldoening.

Met de hele school, waar dit slechts één project van was, werd ruim tweeduizend euro op gehaald.

Wim, Thea, Saskia, Lucia, Fred, Anneke, Rita, Ap & Mo, Silvia, Cees, René, Rianne, Mariëlle, Ilja, Erik & Diana, John, Deborah, Monique, Amanda, Maus, Joey, Jolanda, Patricia, Martha, Gera, Eleonora, Edwine, Bep en Rita:

JULLIE ZIJN GEWELDIG!

Vriendinnen Punt #354

Haar zag ik al eens op onze middelbare school. Maar pas in negentienvierentachtig leerde ik haar ècht kennen. Net als haar. 

In augustus van dat jaar startten we alle drie onze HBOV opleiding. In dat jaar werd het HBO voor het eerst losgemaakt uit het Voortgezet Onderwijs. In Nijmegen en Utrecht was deze verpleegkundige dagopleiding er al, maar wij vormden de allereerste jaargang in Rotterdam aan de Catullusweg. Vier groepen samen in één gebouw. Alles was nieuw. Niets was voorbereid. Alles moest nog uitgevonden, bedacht en ontwikkeld worden.

Colleges waren er niet, praktijklokalen al helemaal niet. Het injecteren en bloeddruk meten oefenden we op elkaar, zittend op de grond ergens in een magazijn.

De leraar keek er allang niet meer vreemd van op als een hele groep zat te breien, terwijl hij ons wat over Geneeskunde probeerde bij te brengen.

Als ik er nog aan terugdenk........wat een tijd.

We werden vriendinnen. Gingen een weekje met elkaar naar het huisje van haar ouders in Drenthe. Het zal '86 of '87 geweest zijn. Precies weet ik het niet meer.

We propten onszelf in de Fiat van haar vriendje en reden de vrijheid tegemoet.

Zo belandden we ineens in de speeltuin van Dierenpark Emmen.

En kookten we voor onszelf. Macaroni bijvoorbeeld. Hier aan tafel klinkt haar kreet nog regelmatig: "Het is nog niet vies."

Soms gingen we, heel verantwoord ahum, uit eten. 

Nu, bijna éénendertig jaar later deden we het over. We hadden een alweer-veel-te-lang-geleden-vriendinnen-etentje. Op de plek waar we vroeger regelmatig, met familie of vrienden, ook aan tafel schoven.

De zaak is er nog steeds. Ook al meer dan dertig jaar lang. Mansour, er ooit als werknemer begonnen, runt alweer lang zelf de tent. Momenteel bestaat al zijn personeel uit familie. 
In al die jaren zijn de inrichting en menukaart nauwelijks veranderd. Maar waarom zou het ook? Wat goed is, kun je gerust zo laten. Aan klandizie geen gebrek.

De nog altijd gratis zijnde stokbrood kruidenboter en de gefrituurde inktvis smaakten prima. Het drankje van de zaak ook. Daar zit een deel van zijn kracht. Hij weet je het gevoel te geven dat je bijzonder voor hem bent, als klant. Maar dat gratis drankje schenkt hij intussen wel gewoon aan iedere klant.

Ineens was de zaak leeg. Zaten wij daar weer als aller-aller-laatsten. Klaar om het licht uit te doen. Toen we uitgelachen waren en de tranen gedroogd, kwam er met hulp van zijn zoon toch nog een foto.

Het is een vriendschap die ik iedereen gun.

We oordelen niet, nou ja, zelden. Durven elkaar ook de moeilijke vragen te stellen. Een vriendschap waar competitie en onzekerheid vervangen zijn door aanmoediging en vertrouwen.

Borrelpunt #353

Het was een actief en vermoeiend dagje.

Afgesloten door een Kerstborrel. Een sta-feestje. Ook dàt nog. Pffff.......

Vooraf had ik heel wat over gehad om het te kunnen inwisselen voor een avond bank-hangen.

Maar. Het werd een fijne, oer gezellige avond.

Cadeaupunt #352

Morgen viert hij zijn verjaardag. Daar hoort een cadeau bij. Maar een zestienjarige van tegenwoordig heeft niet zo heel veel meer te wensen. Althans. Niet dat dat dan ook bij onze portemonnee past.

Kom ik toch al snel uit op een cadeaukaart van het één of ander. Een bioscoopbon dit keer.

Ik probeerde er nog iets leuks van te maken.

Ik maakte een zak popcorn klaar. Verpakte het in een folie en stak de kaart er middenin. 3D bril erbij. En klaar was Klara.

Het viel nog in de smaak ook.