Uitgangspunt #110

Ik ben dol op de uitspraken van Loesje. Regelmatig komt er hier dan ook eentje terug in een blogbericht.
Ze zijn niet allemaal even sterk. Ik durf ook toe te geven dat ik ze lang niet altijd snàp.

Maar deze begrijp ik. Heel goed. Ik leef er ook naar, zeker waar het gezondheid betreft. Steek liever mijn kop boven het maaiveld uit. Meten = weten en ik wil àlles weten. Dat is de controlefreak in mij.

Tegelijkertijd begrijp ik prima dat er mensen zijn, die op een andere manier hun leven leven. En de hobbels en bobbels daarin op hun eigen manier het hoofd bieden. Iedereen moet vooral doen wat het beste bij hem of haar past. 

Leven en laten leven. 

ALS Steunpunt #109

ALS je 's ochtends stijf en stram je bed uit stapt, maar ervaart dat dat gevoel na tien minuten weg is.....
ALS je langs billboards rijdt waar je van onder de indruk bent.....
ALS je een documentaire ziet, waarvan je denkt "gut, je zal het maar hebben".....

.....tel dan je zegeningen.

ALS sporten je in je hobby en vak groot heeft gemaakt.....
ALS je spieren langzaam maar zeker van je afgeknabbeld worden.....
ALS tijd je grootste vijand is.....

.....dan ben je de Sjaak.

Elk jaar organiseert zij, een oud-collega, bij haar Maassluisse atletiekvereniging een LadiesRun. Kleinschalig, ongedwongen en altijd gekoppeld aan een goed doel. Als ik in de gelegenheid ben, loop ik mee. Dit jaar had ze de Stichting ALS gekozen.

Hij stond al in mijn agenda, toen ALS plotsklaps een gezicht voor me kreeg.
Geheel toevallig werd er voor hem op dezelfde dag een Vlaardingse actie op touw gezet.
Mijn dag was dus gevuld, want daar wilde ik ook bij zijn.

Al vroeg was ik op de Korhoenlaan, waar bleek dat de eerste clinics naar later op de ochtend doorgeschoven waren. Dus weer in de auto en op doorreis naar Maassluis.

Het werd een relaxed loopje. Van de aanwezige lopers bleken er precies tien ladies de tien kilometer te gaan rennen. Vooraf hadden we bedacht er een trainingsrondje van te maken en daar hebben we aan vast gehouden. Als de nummers acht, negen en tien renden we als trio over de finish.

Terug in Vlaardingen wachtte me een feestje gecombineerd met een reünie. 

De aanleiding was dan wel intens treurig, de sfeer en energie waren geweldig. 

Het was om vele redenen bijzonder.

ALS ik weer eens iets te mopperen heb, denk ik terug aan vandaag.
En tel mijn zegeningen.

Aanmoedigingspunt #108

All Stars - Groen Als Gras

Zaterdag was de mooiste dag van de week
En je wist als je naar je vriendjes keek
Hier gaan ze heel wat beleven

En de trainer riep : samen is niet alleen
Maar eenmaal op het veld vergat je dat meteen
We waren zeven... 

All Stars. Geniale film, waar we samen nog steeds met een grote glimlach naar kunnen kijken.
Vandaag is het zaterdag. Voetbaldag in Huize Schuurmans.
Met een zonnetje en twee wedstrijden van twee zoons zaten we weer gebeiteld.

Geen wedstrijdpunten vandaag, maar wat kan het schelen. Het bier en rosé-bier smaakten er tijdens de derde helft niet minder om.

Geldinzamelpunt #107

Als je hier af en toe meeleest, is het je vast niet ontgaan. In juni ga ik meedoen aan de Maaslandloop. Een ruim 360 kilometer lange estafetteloop door Nederland.

Om je daar zo'n 30 uur, een dag-nacht-dag te barsten te rennen en fietsen, moeten we als team een flink geldbedrag inleggen. Geld dat ten goede komt aan de Stichting Het Vergeten kind. 

Vanaf december organiseerden we al diverse acties om zoveel mogelijk geld bij elkaar te schrapen. Mensen in en om Maasland blijken vrijgevig. Omdat delen fijner voelt dan zelf houden.

Vandaag daagden we de Maaslandse jeugd uit om zich in het zweet te rennen, voor kinderen die in sobere opvangcentra wonen, met minimale speelmogelijkheden. 

~ Foto gemaakt door teamlid Bart Makkinga ~

We organiseerden de Mini Maaslandloop. Zo'n 105 basisschoolleerlingen meldden zich na schooltijd op het terrein van de voetbalvereniging. 

Om het hoofdveld was een loopronde van 400 meter uitgezet, te beginnen onder de startvlag. De tijdklok ernaast.

~ Foto gemaakt door teamlid Bart ~

In drie startgroepen liepen deze leerlingen van de groepen 6, 7 en 8 vrijwillig zo'n tien tot twaalf minuten zoveel mogelijk rondes om het veld. Vooraf hadden zij hun eigen sponsors geronseld. Hoe meer rondes, hoe meer geld.

Ieder teamlid had zo zijn taak. Ik denk niet dat ik de belangrijkste had, wel de gevaarlijkste.

~ Foto gemaakt door teamlid Bart ~

Ik stond héél dicht bij de snoepjes.

De sfeer was goed, de inzet enorm en de uiteindelijke opbrengst verbluffend. 
Drie-en-twintig-honderd euro hebben ze met zijn 105-en bij elkaar gelopen. 

Chapeau! en heel veel dank, namens Run4HappyKids en Het Vergeten kind.

Wèl een Pun(c)t(ie), géén Pun(c)t(ie)........#106

Het was me het weekje wel. Vrijdag naar het ziekenhuis om bloed te prikken, dinsdag naar de huisarts, woensdag telefonisch overleg met de hematoloog en donderdag weer naar het ziekenhuis voor een echo en eventuele punctie.
Toevallig samenvallend met mijn maandelijkse migraine midweekje, waggelde ik op mijn pillen de week door. Ik heb me niet bepaald verveeld.

Wat er aan vooraf ging is deels hier en hier te lezen. De voorlopige uitkomst was toen dat ik half mei zoals afgesproken met de hematoloog, de bloedplaatjes zou laten controleren en de optie van een punctie met haar zou bespreken.

Echter. Tijdens de samenkomst na een begrafenis kreeg ik telefoon van mijn huisarts. Wat een bizarre "planning". 
Hij had een verslag gekregen en vond het niet verstandig zolang te wachten. Waarom zolang in onzekerheid zitten?, was zijn idee. Ook mijn idee.

Zo kwam het dat ik woensdag aan zijn bureau zat om a. over de plaatjes te praten en b. over de nieuwe rare knobbels, bobbels en uitslag op mijn vingers. Over b. was hij uitgesproken. "Dat ziet er gek uit, dat moét haast wel van de auto-immuunziekte zijn, daar moét de dermatoloog iets mee, is er nog geen diagnose SLE dan?, maar wie is nu de hoofdbehandelaar?" 
Dàt ga ik in mei met hematoloog Rayman wel verder uitvragen, want het begint er op te lijken dat ik straks bij geen enkele specialist meer terug hoef te komen, terwijl er toch nog best vraagtekens zijn. Gelukkig heb ik die dus niet alleen, maar deel ik dat met de huisarts.

Afijn. Er was ook nog een punt a. De bloedplaatjes bleken van 145 in maart, naar nu 161 gestegen te zijn. "Zonder medicatie??" "Ja dokter, zonder medicatie." Het blijft een raar fenomeen.
Na nogmaals onderzoek gedaan te hebben, wederom uit te spreken dat hij nog steeds aan een cyste denkt, ging hij overleggen met de radioloog in het ziekenhuis.
Ik mocht komen; de punctie konden ze uitvoeren met deze waarden.
"Doen!", zei de huisarts. "Ik denk dat het niets is, maar ik wil ook niet dat je over drie maanden ineens gedonder hebt". 

Intussen kreeg ik van de hematoloog nog de uitslag van de extra onderzoeken die ze een maand geleden had uitgezet. Zowel de Koude Agglutinatie als de Cryoglobulines scoorden negatief. Inmiddels bevind ik me in de fase dat positieve uitslagen me niet zo slecht uit zouden komen. Want dan hebben we tenminste iets gerichts gevonden. Nou, niet dus.

Vanmiddag zat ik er weer. In dat troosteloze hokje van 1 meter bij 1 meter, met alleen een krukje en een kapstokje met 3 haakjes.

Ik was de hele dag al onrustig. Kneep hem toch een beetje. Hoeveel dagen moet je nog wachten op zo'n punctie-uitslag? Ik had er zo géén zin in.

Maar de inschatting van de huisarts en mij bleek te kloppen. Ik kon opgelucht naar huis.

Dokter Bradshaw deed de echo. Naast me was de assistente al een halve operatietafel aan het dekken voor de op handen zijnde punctie. Maar op de echo waren bewegende dingetjes te zien. "Dat lijkt me vocht". Haar voorstel was om het erwtje aan te prikken en te kijken of ze er vocht uit op kon zuigen. Zo ja, is een punctie niet nodig, want daarmee vis je weefsel op, geen vocht. Weefsel dat elders onderzocht wordt op de aanwezigheid van bacteriën en ontstekingen.

Zo gezegd zo gedaan. Eerst jaste ze er een flinke verdoving in en daarna, ja hoor, daar kwam wat bruinig vocht het draadje in lopen. Op de echo zag je de afwijkende plek zo verdwijnen. Inderdaad een cyste dus, een met vocht gevulde holte. In dit geval, met de resten van een oud bloedinkje. 
Ze liet me daarna nog onder mijn borst voelen en inderdaad, het erwtje was weg.
Pfffff.......

Over drie maanden moet ik nog een keer terugkomen om opnieuw een echo te maken en het gebied nog één keer te onderzoeken.

Van punt naar punt #105

Het was een prachtige zonnige dag vandaag.
Onder schooltijd maakten we wat kilometers in onze achtertuin.

Hij traint voor de Nijmeegse Vierdaagse van juli. Ik voor de Drentse Vierdaagse van mei.

We liepen 12,9 kilometers. Hij begon net een beetje warm te draaien. Ik had moeie en stijve p*ten.

Ik ren makkelijker dan dat ik wandel. Gaat een stuk sneller ook trouwens. Wandelend duurt die hele Harreweg een eeuwigheid.
Je zou het misschien niet zeggen, maar het is echt een andere vaardigheid en vraagt iets anders van je spieren.

Onderweg kwamen we de schaapkudde tegen.
We waren hier bijna bij het voor ons bekende bankje en verheugde ons op een tel zitten met iets te snoepen.

Maar daar staken zij een stokje voor. Het bankje was bezet.

Het was een fijne ochtend, zo samen in de polder.

Hij heeft een Punt #104

~ Eén van de Kethelse koeien vanavond aan de Kerkweg. ~

In 2011 werden wij voor het eerst met een CITO toets geconfronteerd.
Een serieuze aangelegenheid, naar mijn idee iets te belangrijk gemaakt.
Dat uitte zich bijvoorbeeld in het feit dat Oudste iets te drinken mee mocht nemen elke toetsdag. En kauwgom. Pardon? Ja, kauwgom. Want als je kauwt kun je beter nadenken, had juffie gezegd.

Dan Peter Heerschop. Een Nederlands cabaretier, acteur, televisieprogrammamaker en schrijver. Maar bovenal: humorist. Hij is qua uiterlijk niet moeders mooiste. Dat schept een band. 
Ik vind hem een reuze leuk mens. Luister zoveel mogelijk elke vrijdag tegen tien uur naar zijn radiocolumn "Lieve Marianne". Ik volg hem op Twitter.

Dan kom ik nu bij de clou van dit blogbericht, waarin bovenstaande twee alinea's samenkomen.

Vanmorgen om 11.04 uur slingerde hij een tweet de wereld in. Peter, bedankt voor het lachen!

'Van kauwgum kauwen word je “tijdelijk” scherper en slimmer. Komt door de kaakbewegingen. #jaja-alsofeenkoezoslimuithaarogenkijkt'