Anti-baard-pillen

Het is ze wéér gelukt!
Eén van de commerciële zenders komt vanavond met een "nieuw" programma op de buis. Jongste heeft promo's gezien afgelopen week en wil er wel een half uurtje naar kijken.
Koffie en taart op tafel en meekijken allemaal.
Echt, de promo heeft niets gelogen: het is tenenkrommend erg.
Omdat hij onlangs ook Sterren Springen heeft gevolgd, kent hij alle panelleden uit de SBS-stal.
Kelly van de Veer wordt ook voorgesteld.
Wim kan het niet laten om te checken of Jongste wel weet dat zij voorheen een hij is geweest. Nou, dat weet hij hoor. Daar heeft hij zich wekenlang over verbaasd, maar inmiddels snapt hij het.
Bijna.
Vanachter mijn koffie hoor ik hem vragen: "Maar Pap, waarom heeft ze dan geen baardharen?"
Kijk. Dat is toch helemaal niet zo'n gekke vraag.
Het antwoord ook niet trouwens.
"Daar heeft ze pillen voor geslikt, hormonen, zodat die baardgroei stopt".
Maar dan.
"Hmm, Pap, waarom neem jij die pillen dan ook niet, dat scheelt een hoop gedoe."
Subliem. Toch?

September gezien door Gio

 

Wat is het toch met herfst, dat je er zo gelukkig van wordt? Dat de wind die door je haren blaast helemaal door je lijf trekt en eindigt als vlinders in je buik?

Het was herfstig gisteren, hier rond ons huis. Met zon en regen en wind en wolkenluchten, en rozig oktoberlicht. Het maakte me blij.

Zomer is geweldig, met buitenfeestjes en waterijsjes en zwemkleren aan de waslijn. Lente geeft energie. Winter heeft dat hele kerst-ding in z'n zak.

Maar herfst.... herfst is fijn thuis zijn.

Ik heb altijd moeite met de overgang, maar inmiddels heb ik me er aan overgegeven.
Aan de herfst.

 

Toch is het leuk om nog even terug te blikken op het einde van de zomer. Met een glimlach. Het lijkt alweer zolang geleden.



 
Barcelona. Nog geen spoortje van die hele herfst te bekennen daar.

 
Heel aantrekkelijk dit. En boze gezichten thuis, omdat ik er helemaal niets van had meegenomen.

 
Echte liefde. Om je lippen te stiften, op je tenen gaan staan, je vriendin bij haar kin pakken en in de weerspiegeling van haar zonnebril jezelf weer opleuken. En dat niemand dat dan gek vindt.

 
Een Spaanse verjaarsverrassing.

 
Een Hollands verjaarsbloemetje.

Jongste ging op schoolreis. Ze hadden hoog-zomer-weer. Dat is nu bijna niet meer voor te stellen.

Eindelijk was het zover. De laminaatvloer in Oudste zijn slaapkamer kon er in. Klus & Co klaarden dat klusje samen.
Na een week stonden we daar weer, samen. Iemand, ik noem geen namen, liet midden in de kamer iets vallen en ja hoor: een put in het laminaat. Het stoorde hem mateloos en dus gingen we opnieuw aan de slag. Inmiddels zie je er niets meer van.
 

 
Dat kan inmiddels ook niet meer: na het avondeten een stukje fietsen en aan de andere kant van de stad een lekker ijsje halen. Het is te donker, te nat en te fris. We doen het nu weer met de supermarktijsjes uit de vriezer.

 
Vaste prik in september: De Nederlandse Kampioenschappen Tonnetje Steken in ons eigen dorp. Aan het Tonnetje Steken zelf doen we niet mee. Wél aan het onderhouden van de sociale contacten, het heffen van de glazen en het wegkapen van de mooiste prijzen bij het Rad van Fortuin.

 
Onder schooltijd pakken we samen nog wel eens de fiets. Deze dag konden we nog net het pontje halen, dat op vertrekken stond met een wielrenner aan boord. Zonder de borden te lezen, begon Wim mee te draaien aan de hendel, mooi alles de vernieling in. Zo bleek na enkele minuten. Tot grote ergernis van de wielrenner. Die kon zijn snelste tijd ever wel op zijn buik schrijven. Want het duurde even voor alle kabels ontward waren. Eenmaal aan de overkant, stoof hij weg, ons grinnekend achterlatend. Sorry meneer.

 

 
Er werd een nieuwe Cacheroute gelanceerd bij ons in de buurt. Dat vond ie leuk; kon hij toch weer na het avondeten ergens heen fietsen. Vier avondjes waren we er zoet mee, en konden er toen wél 20 bijschrijven.

 
Inclusief onze honderdste.

 
 

 
Er was een sportdag voor de groepen 7 van alle Schiedamse basisscholen.
Had ik wel eens verteld dat luisteren niet zijn sterkste punt is? Hier wachtte hij niet tot mevrouw had gezegd dat ie mocht slaan. Ze kon nog net haar kin intrekken en zich zo wat tandartsleed besparen.

 
Salsadansen was ook een onderdeel.

 
Net als gymnastische acrobatiek.

 
Hij was sneller dan ik in beeld kon vangen.

 

Met Lot en Clea aan de wandel in Sliedrecht.

Samen met Jongste deed ik mee aan de geslaagde dubbele wereldrecordpoging lipdub. Er was die dag veel mediabelangstelling. Hier staat hij nagelbijtend het intervieuw met het Jeugdjournaal te volgen.

 

"Mam, daar moét je even een foto van maken!" Waarvan acte.

Kinderboekenweek 2012

Het is weer kinderboekenweek.

Traditiegetrouw mocht hij dus een boek op de boekenmarkt op school uitkiezen.

Voor zijn broer namen we geen boek mee dit keer. Kinderboekenweek wordt niet meer gevierd op de middelbare school. Ik denk sowieso dat de 13-jarigen van deze tijd meer geïnteresseerd zijn in Playstaion-week. Of Eredivisie-live-week. Zucht.

Jongste zit nog wel midden in de kinderboekenweekfestiviteiten. Gelukkig maar, want van boeken heb je nooit genoeg.

Ik hoop zo dat zijn liefde voor lezen blijft. Ik hoop het zo!
Ik hoop heel erg dat ik later toch minstens één kind heb die bij de uitdrukking 'een huis inrichten' automatisch gaat nadenken over waar de boekenplanken moeten komen.

Want boeken zijn draagbare magie. Het zijn stemmen, die tot je spreken, allemaal op hun eigen toon. En net zoals je met een druk op de knop muziek in je oor tovert, hoor je de stem in de verte zodra je een boek van de plank trekt en je ogen over de letters laat glijden.
Niet gehinderd door tijd en ruimte vertelt het verhaal zich helemaal vanzelf.

Hij zag boeken over dino's, over Meester Jaap en het Guinsess World Records Book.
En over van alles en nog wat.

Maar hij twijfelde het meest tussen de 2 boeken van Koen Kampioen die in zijn serie nog ontbraken en eentje uit de 'Loser'-serie, want die waren ook vet grappig.

Hij koos uiteindelijk toch maar gewoon allebei.

Mooi. Want er zijn nog veel meer delen van. Van boeken heb je nooit genoeg.

Stil

Situatieschets:

Ik zit aan tafel met Jongste.
Hij schrijft zijn agenda in.
Het is hoog tijd dat hij er eentje heeft, want hij maakt een potje van zijn huiswerkplanning.
Eerst had hij er geen nodig.
Later misschien toch wel en toen weer niet.
Nu vonden juffie en ik het nodig, maar ja, waar vind je in oktober nog een kekke schoolagenda?
Toch gevonden. Lang leve internet. Lekker afgeprijsd ook nu.
"Slim hè mam", durfde hij nog te zeggen.
Afijn, hij schrijven dus.
Volledig onleesbaar, maar dit terzijde.
Ik begreep met terugkerende kracht de onvoldoende die hij vorig jaar op zijn rapport kreeg voor schrijven. Waar hij zo verdrietig over was geweest. Maar dat niet zijn handschrift deed verbeteren.
Dit ook terzijde dan maar.
Hij schreef.
Ook de naam en het telefoonnummer van de huisarts, want dat werd gevraagd.
Ik zag een rimpel op zijn voorhoofd verschijnen en er dwarrelden vraagtekens de lucht in.
"Hmm, mam, waarom heet deze meneer HUISarts? Ik moet altijd naar hém toe, kan hij dan niet beter naar mijn huis komen?"

Uitgepraat ben ik dan. Zo krijgt hij me nog weleens stil.
Waarom werkt dat andersom nou niet? Ik krijg hem bijna nooit stil.

Barcelona

30 augustus t/m 2 september 2012

 

Barcelona

It was the first time that we met

Barcelona

How can I forget

U wilt natuurlijk allemaal weten hoe het was, zo daar in die zonovergoten Spaanse stad met mijn vriendinnen.

Nou, op zich kan ik daar kort over zijn, het was echt heel erg fijn.
Ha, dat rijmt!

Al dat wereldgereis is eigenlijk maar raar. Die morgen nog achter een stofzuiger in Schiedam, die middag op een balkonnetje in Barcelona. Het was een heus unicum.

Het leven hoeft gelukkig niet alleen uit nieuwe ervaringen te bestaan. Zelf gedij ik juist heel goed bij oud-vertrouwd. Ik vind het leven zo al spannend genoeg.

Maar het is wél heel speciaal om af en toe juist nieuwe ervaringen aan te gaan, al was het maar omdat je leven op die manier langer lijkt.

~ Catedral de Barcelona ~

 

Nieuwe ervaringen zorgen voor nieuwe herinneringen, die je kunnen troosten in moeilijker tijden.



En ze zorgen voor meer levenslust en frisse wind in je hoofd, waardoor je de dingen net wat scherper ziet.

Ik genoot er dan ook van dat deze stad juist de meeste indruk maakte, omdat ik er voor het eerst was - ook al voelden we ons die eerste avond hopeloos verdwaald.

Ik genoot ook van het samen zijn. Het waren dagen vol vriendschap. 

Weet je wat het is met vriendschap? Het is niet één definieerbaar groot ding. Het bestaat uit een miljoen kleine dingetjes.

Zoals, hoe je vriendinnen de weg weten naar je huis en je hart. De kleine kadootjes en kaartjes waaruit blijkt dat er aan je is gedacht.

Het zijn de gemaakte en gedeelde taartjes, de lange ontbijtjes, de dikke tranen, de goede adviezen, de openhartige gesprekken, de lachbuien.

 

 Het zit hem in de onvaarwaardelijke steun en in de manier waarop met elkaars kinderen wordt omgegaan. Dat soort dingen.

 





  

Ik word daar helemaal blij van.

Vriendschap 'ontstaat', en kun je niet afdwingen.

~ Daar boven sta ik op ons balkonnetje en ik knipte hen daar beneden op de foto. ~

Ik heb sociale en intieme vriendschappen. Met de eerste categorie onderneem ik iets, zoals, sporten of een bioscoopje. Bij de 2e categorie heeft vriendschap meer diepgang. Door openheid, en het delen van persoonlijke ervaringen, plus het bieden van emotionele steun, over en weer.

Ik ken ook de combinatie van beiden. Voor mij is het zo, dat de vriendschap een bevestiging krijgt, doordat je elkaar soms een tijdje niet spreekt, maar daarna gelijk de draad weer oppakt, alsof er geen ruimte tussen zit.

 

Dit is het bewijs van een goede match. Het is een contact van hart tot hart.

Persoonlijk vind ik vriendschap een groot goed.

Zonder verwachtingen, richting de ander.

~ Hier staan 167 vlaggenmasten.
Tijdens de Olympische Spelen van 1992 hingen hier de vlaggen van alle deelnemende landen. ~

Verwachtingen kunnen dodelijk zijn voor relaties

Maar ik dwaal wat af.
Terug naar Barcelona.

~'s Avonds om 7 uur lagen we in de zee; héérlijk en bijzonder. ~

Ik gloei nog steeds na, terugdenkend aan deze fijne dagen.

~ Omdat ik bijna jarig was, werd ik verwend. ~