Eindelijk. Eindelijk rende ik weer eens een stukje.
Was het eerst mijn knie die me tegen hield, de laatste weken is het vooral mijn zin. Of eigenlijk dus, mijn tegenzin.
Wanneer ik vier à vijf dagen per week een uur of wat op straat met post heb lopen sjouwen, ben ik blij dat ik thuis ben. Vermoeid en stijf.
Ik kan het dan niet opbrengen om wéér naar buiten te gaan en ook nog eens te gaan hardlopen. Ik hoef dat ook niet van mezelf. Ik beweeg tenslotte wel genoeg zo.
Maar ergens in me zit altijd een stemmetje. Dat fluistert dat ik wél aan de gang moet blijven. Maar weet je, schijt aan dat stemmetje. Ik heb geen wedstrijdjes op de planning staan, heb mezelf geen halve marathon beloofd.
Maar deze avond had ik een reden om van de bank af te komen. De Rotterdam Running Crew had weer iets georganiseerd. Dit keer in Schiedam, de tweede keer in hun geschiedenis. We gingen rennen door een rauw en industrieel gebied. Vanuit de Wilhelmina Haven, die haar honderdste verjaardag viert dit jaar.
Omdat de club meiden, al die anderen die op de been zijn, en de originele route een goede motivator zijn, stapte ik even voor half acht in de auto. Met frisse tegenzin, dat wel. Want de bank lonkte.
Vooraf wist ik het wel en het kwam uit. Ik kreeg geen spijt.
Fijn bijgekletst, lekker gelopen, mezelf verbaasd en kunnen constateren dat ik het nog steeds kan. Hoppa. Negeneneenhalve kilometer op de teller. Zonder trainen. Niet gek voor een dame van middelbare leeftijd, toch?
Vorige week was de dag van de Workshop Handlettering.
Op deze gure vrijdagmiddag reed ik mezelf naar Koffiebar Croos.
Zoals ze zelf zeggen: de gezelligste plek in Crooswijk. Ik geloof het zomaar.
Er heerst een ongedwongen sfeer, de mensen die er werken zijn vriendelijk en behulpzaam, de zelfgemaakte taart is heerlijk en het pand kent allerlei leuke zit- speel- en leeshoekjes.
Maar ik kwam hier om iets te leren over handlettering. Of eigenlijk iets bij te leren.
Dàt is jammerlijk mislukt.
Misschien komt het omdat ik al zelf een beetje aan het oefenen ben, misschien doordat ik het boek dat ik voor mijn verjaardag kreeg ook gelézen heb, misschien omdat ik veel te veel tijd verpruts op social media om ideetjes op te doen?
Waarschijnlijk een combinatie van deze dingen.
Ik heb een leuke middag gehad, maar hier echt wel té veel geld voor neergelegd.
Ik hoopte op tips over te gebruiken materialen en rekende op de dingen die beloofd waren in de goodie bag. Zou het mijn naïviteit zijn dat ik rekende op méér dan een gummetje, geodriehoek, potlood en fineliner?
Winst is het leuke contact dat ik met mijn overbuurvrouw had en de tip over een plek op het wereld wijde web waar ik nu met veel plezier af en toe rondneus. Gewoon, vanuit mijn eigen stoel. Dáár heb ik Croos niet voor nodig.
"Mam, wanneer heb je weer eens een vergadering?"
"Mam, wat gaan we doen volgend jaar?"
"Hé mam, we gáán toch wel weer?"
Ze worden ongerust, mijn mannen. Want een aantal maanden per jaar zien en horen ze me bezig met ons Familie Weekend. Maar nu is het al een tijdje stil. Dat is elk jaar zo, als het weekend voorbij is. Dan zijn we - de organisatie - er even hélémaal klaar mee. Als het aan de mannen ligt, heeft de stilte nu lang genoeg geduurd.
Ze worden op hun wenken bediend, want vrijdag kruipen we voor het eerst weer bij elkaar. Om na te praten en voorzichtig nieuwe plannen te maken.
Een mooi moment om via de foto's nog eens terug te blikken op eind mei tweeduizendenzestien.
Onze jongens hadden een wens. Of we er niet voor konden zorgen dat er een net tussen die doelpalen kwam te hangen. Dat zou hen heel veel lopen en ballen rapen schelen.
Uh ja. Een terechte vraag. Maar hóe regelen we dat?
Nou, zó dus. Met een net via ome Thijs en knutselwerk van neef Pat was dat het eerste klusje op de vrijdagmiddag.
Herstel. Het tweede klusje, na bier koud leggen.
Ook voor de jongsten vlechten we een doel in elkaar.
Langzaam druppelt iedereen binnen. Drankje, krantje, spelletje. Heerlijk. We zijn er weer.
Zaterdagmorgen met zijn allen ontbijten. Het ouderwetse kampgevoel.
Als om tien uur iedereen aanwezig is, openen we het weekend officieel, met de traditionele hausgemachte Torten.
In de middag vertrekken we naar Amersfoort. Daar splitsen we ons op. Er wordt een rondvaart gemaakt, gekanood of gesupt door de grachten van de binnenstad.
Na een korte instructie klimmen we er op. Proberen we balans te houden. Even wennen, maar uiteindelijk valt het best mee met de wiebeligheid.
Het blijkt ontzettend leuk om te doen.
Onderweg kruisen we de familieboot.
Natte voeten, natte knieën, het hoort er bij.
Er ging er eentje koppie onder. Toen mijn grapjas-oom onverwacht aan de punt van mijn plank trok, was het ineens gedaan met mijn balans. Heb ik weer.
Aan het eind van de route haalde uiteindelijk iedereen een nat pak, want de hemelsluizen gingen open. Schuilen was geen optie.
Inmiddels waren op de boerderij ook de twee kersverse familieleden gearriveerd.
Zo leuk, weer van die kleintjes erbij. 'We' hebben er drie!
Na de patat-ronde
kwam de Chinees op tafel.
Lekker makkelijk dit jaar.
's Avonds doet iedereen waar ie zin in heeft. Er was een buiten hanggroep, een finale-Champignons-Leage-groep en een spelletjesgroep.
Fanatiek zoals we van iedereen gewend zijn.
En met een hoog valsspeelgehalte.
Als de schemer invalt, houden we het voor gezien.
Gaan we fikkie stoken. Lang leve de hovenier in ons midden, aan hout geen gebrek.
Het is zoals elk jaar weer een hele uitdaging om alle minderjarigen op een acceptabele tijd onder de douche en in het stapelbed te krijgen.
De meerjarigen zoeken het zelf maar uit. Ik slaap als een roosje en ben de volgende ochtend al snel in functie.
Iedereen in rep en roer. Er is een moord gepleegd!
Maar natuurlijk ook weer opgelost.
Eenmaal thuis ontdek ik, dat we helaas geen theater-groepsfoto hebben gemaakt. Een gemiste kans.
Met vereende krachten laten we het gebouw en terrein schoner achter, dan dat we het betrokken hebben. Het zit er weer op.
Nu dan bijna de start van een nieuwe ronde. Nog een half jaar. Dan mogen we weer.
Zo begon het, een maand of vier geleden.
Ik verbaasde mezelf. Had er schik in en voelde dat het me een zeker relaxed gevoel gaf.
Rustig zitten aan tafel. Potloodjes om me heen. Een wit stuk papier. Wat stap-voor-stap voorbeeldjes.
Op de camping wist ik zelfs Jongste te verleiden even zijn elektrisch vermaak opzij te leggen en met me mee te doen.
Toen hij jarig was rommelde ik wat met tegoedbonnen.
Ik vrolijkte wat poststukken op.
En bekladde inpakpapier.
Ik geloof niet dat iedereen het kon waarderen, maar dàt boeide me niet.
Voor mijn verjaardag kreeg ik een superleuk boek en oefenschriftjes. Over handlettering. Het is het nieuwe fimokleien, scrappen of haken. Ofwel, het lijkt ineens erg in.
Steeds meer pubborden en menukaarten worden op deze manier beschreven en de ansichtkaarten met quotes worden veel verkocht.
Ik heb altijd iets gehad met papier, schrijven, tekst en versieren. Ik heb nooit iets gehad met tekenen, want ik kan niets fatsoenlijk lijkend op papier krijgen. Helaas heb ik dit genetisch doorgegeven aan onze jongens. De projecten die Jongste aflevert bij Beeldende Vorming op school, zijn om te huilen. Toen Oudste op zijn elfde een koppoter inleverde bij Dokter Rossi, liet ze er een verwoestende theorie op los. Inmiddels is hij een zeventien jarige, die nog steeds koppoters op papier zet. Ze kùnnen gewoon niet beter. Wist Rossi veel.....
Dit handletteren vind ik hartstikke leuk. Het combineert tekst met tekenen. Wie weet kan ik dit wel? Waarom dus niet proberen om het te leren?
Ik oefende wat. Zocht naar voorbeeldjes. Maakte er kaartjes van om op te sturen.
Oefenen, oefenen, oefenen.
Komende week ga ik een middagje op les. Ik ga een workshop volgen, en hoop daar leuke tips & trics te krijgen.
Dus, mocht je me wat euro's voor mijn verjaardag hebben gegeven, weet je nu waar ik het aan ga besteden. Een middagje fröbelen. Heerlijk.
