Vijftig

Ik ben inmiddels twee maanden vijftig en ik moet zeggen, het valt reuze mee. 

Er zijn geen nieuwe deuken en rimpels verschenen in mijn gezicht, al mijn tanden zitten nog vast aan mijn kaken en ik heb nog geen hunkering naar wandelen met skistokken in mij bespeurd. Gisteren werd me nog "Tjee, jij gaat er ook steeds beter uitzien" toegeroepen. 

Oké, ik zal toegeven, er zijn enkele lichamelijke gebieden die me wat zorgen baren, maar deze springen nog niet erg in het oog. De geestelijke mankementen daarentegen iets meer, maar hé, mag het? De menopauze en leesbril dragen beiden hun steentje bij.

~ Natuurlijk was er Rumtaart ~

Vijftig. De jaren zijn in een zucht en een scheet voorbij gegaan. Gisteren liep ik voor mijn gevoel nog met een peuter aan de hand achter een nieuwe kinderwagen, met daarin mijn baby. En terwijl ik even met mijn ogen knipperde, heb ik ineens een zoon van zeventien. Heb ik een stukje gemist?

Het bereiken van de tweede helft van mijn leven baart me geen zorgen.  Maar het maakt me best wat ongerust. Het is me maar al te duidelijk dat ik inmiddels meer tijd achter dan voor me heb liggen. 

Ik ben nu onderdeel van de 'grote mensen'. Vroeger vond ik mensen van mijn leeftijd oud, maar intussen ben ik zelf die oude persoon geworden. Geen meisjes meer, maar iemand waar ze mevrouw tegen zeggen.

~ Een originele grabbelton ~

Drie september brak aan. De dag waar ik me vroeger zo op verheugde. De dag waarop ik toen driehonderdenvierenzestig dagen aan het wachten was. De dag die stond voor plezier en voor eindelijk iets ouder, volwassener en zelfstandiger worden. Iets wat ik mijn jongere jaren maar niet snel genoeg kon gaan, maar soms zonder het te beseffen, veel te snel is gegaan.

~ Met wat vertraging door een verdraaide wegwijzer ~

Ik vierde de dag op mijn manier. Vijfenveertig (* klik) had ik met vriendinnen gevierd en dat was een hele bijzondere en fijne dag geweest. Zo'n verjaardag waarvan ik me de rest van mijn leven zal blijven herinneren hoe die was. Er was een traditie geboren.

Nu, vijf jaar later, ging ik op herhaling. Ik haalde eerst een bestelde Sarah koek op. Iets wat ik iedereen aan kan bevelen, want sjonge, die was me daar lekker. 

Man en Jongste verwenden me met bloemen en cadeautjes. Zij vertrokken toen naar de voetbalvelden en ik vulde de rest van mijn dag op mijn manier. 

Ik had mezelf een vrouwendag cadeau gegeven. Op mijn kosten nam ik ze mee in een programma dat bij mij past, in de hoop dat zij er ook lol aan beleefden.

~ Proost! ~

Een bijzonder gezelschap. Schoolvriendinnen, (aangetrouwde) nichten,  een zwangerschapsyoga-maatje, basisschoolmoeder, collega's en augustus99-moeders. Wonderlijk toch hoe zij zich mengden, gesprekken vanzelf liepen en zij zich moeiteloos met elkaar vermaakten. 

Een gevoel van rijkdom vervulde me. "Wat een leuke vriendinnen heb je", hoorde ik. En ja. Dat vind ik ook. Absoluut.

Via de Pompoenfair bij Kwekerij Roest in Vierpolders, belandden we op het terras van Breezze voor een high tea. De restjes maakte ik 's avonds thuis met de mannen op. Bloemen en post lagen er op me te wachten. Man man man, ik wàs me daar een partijtje jarig!

Nadat de dag erna ook familie was langs geweest om een taartje mee te eten, kon ik dit lustrum met een warm gevoel afsluiten.

Nu 'gewoon' gezond blijven, dan doe ik het over vijf jaar opnieuw zo.

Blijdorp Run

6 juli 2016

Op een mooie en warme zomeravond had de Rotterdam Running Crew weer een hardloopsessie op een bijzondere plek georganiseerd. Hun droom en stille wens werd werkelijkheid. Er zou gerend worden door Diergaarde Blijdorp.

Heel hardlopend Rotterdam en omstreken, wilde daar persé bij zijn. Vanuit veiligheidsoverwegingen en in het belang van de dieren, werd voor het eerst besloten een maximum aan het aantal deelnemers te stellen. Iedereen met een speciaal groen polsbandje zou toegelaten worden. Gevolg: een gekte en ware run op die bandjes.

Tijdens de Kasteel Run hadden wij die van ons veilig gesteld. Want hóe leuk is dàt, rennen door 'je eigen dierentuin'.

Wie op het laatste moment nog zin zou krijgen om zich aan te sluiten, had pech. 
Geen bandje, geen run.

Dat maakte deze editie tot degene met de grootste opkomst tot nu toe: ongeveer zesduizend deelnemers.

Bij aankomst bleek het al gezellig druk bij de ingang aan de Oceanium-zijde.. 

Het blijft een gaaf gezicht, zoveel hardlopers bij elkaar. 

En dat gewoon op de Blijdorp parkeerplaats.

Uiteraard deden we een gezamenlijke warming-up.

Dat was meer voor het aanzwengelen van het 'wij-gevoel' dan dat we de opwarming nodig hadden. Nog voor we begonnen liep de reuzel al mijn bilnaad in. Maar dit terzijde.

Om kwart over acht gingen wij voor onze ongeveer acht kilometers van start. Voor de dierentuin langs doken we het Roel Langerakpark in.

Zo'n menigte over smalle paadjes geeft opstoppingen, dus soms moesten we wandelen. 
In de voetgangersfile gaf dat me mooi de tijd om achterom te kijken.

Na een kilometer of zes kwamen we dan eindelijk waar we wezen wilden. Via de achteringang renden we het Oceanium binnen. 

Dat is toch raar joh, maar wel super leuk. We hadden instructies gekregen om nergens te stoppen voor een fotomomentje, om de boel niet op te houden en geen onnodige onrust te veroorzaken. Braaf als ik ben, deed ik dat dan ook niet. De herinnering er aan staat in mijn geheugen gegrift.

~ Foto van internet ~

In de tunnel moesten we gas terugnemen. Het tegelijk hardlopen van een grote groep mensen, zou trillingen geven, waarvan men niet wist hoe de haaien daarop zouden reageren. En haaien kun je maar beter niet uitdagen hè?

Eenmaal buiten kriskrasten we langs de buiten verblijven van de niet-schrikachtige dieren. Waar overigens heel weinig beesten te zien waren. Die waren allemaal naar hun binnen verblijven gevlucht. Gelijk hadden ze.

Het altijd terugkomende 'Komen wij uit Rotterdam' -zingen was uit den boze. Geruisloos vervolgden we dan ook onze weg.

Na zo'n drie kwartier, finishten we bij de Zoovenirs Winkel. Het was er gezellig druk met na-kletsende runners.

We namen een ijsje en vulden de collectebussen.

De Running Crew had bedacht dat we met zijn allen best iets terug konden doen, voor de gastvrijheid van Blijdorp. Dus haalden we geld op, om geheel in stijl van de RCC een jaar lang een snel dier te adopteren. Een antilope.

Maar. Het aantal giften bleek zó hoog, dat ook een langzamer dier geadopteerd kon worden. Omdat de RCC staat voor elke loper, snel én langzaam.

Het was opnieuw een gedenkwaardige sport-avond.

Achternaam

Afgelopen zomer waren we een dag in Wildlands - Emmen.

Jongste vond het er gewéldig. Dit moést zijn opa ook zien. 

Deze herfstvakantie gingen ze daarom samen een dagje op en neer. Hij hield ons goed op de hoogte via onze gezins-whatsapp-groep.

Eind van de middag stuurde hij een raad-plaatje:

Het leek me duidelijk dat dit een reiger is. Ik snapte de bijzonderheid niet zo erg, want bij ons in de polder zien we er heel veel.

Tot de grap kwam:

Bramen

Er valt niet meer aan te ontkomen. Het is herfst.

In de stille periode hier op mijn blog, is de zomer voorbij gevlogen. Een zomer waar ik veel herinneringen aan heb. Opgeslagen in mijn geheugen. Althans, in het stuk geheugen dat nog actief is. Want de laatste tijd mankeert er nogal wat aan. Maar dat is weer een heel ander onderwerp, als waar ik het nu over wil hebben.

Herinneringen aan de zomer van 2016.
Omdat ik ze alsnog graag wil vastleggen, ga ik hier de komende tijd teruggrijpen naar foto's en verhalen van die maanden. Om het te bewaren en er in terug te kunnen bladeren, als mijn eigen harde schijf het laat afweten.

24 augustus 2016

Het begon hiermee:

Pa was begin van de maand met Geocache-Gio op bramenjacht gegaan, hier vlakbij op de grens van Schie- en Rotterdam. Een plek waar blijkbaar geen sterveling kwam, òf waar geen hond van bramen houdt. Want met kilo's gingen ze naar huis. Er werd jam van gemaakt. 

Genoeg om de hele regio te voorzien. Maar één probleempje: er waren geen potten genoeg. Gelukkig had ik er nog een stel staan en ruimhartig als ik ben, had ik die gedoneerd. En tegelijk mijn keukenkastje flink leeg gemest.

Als dank kwam er een potje bramenjam retour. Ik heb er nog steeds plezier van, want de bodem is nog niet in zicht.

Maar. Dit bracht me op het idee om ook zelf eens te gaan zoeken. En dan natuurlijk niet op hun terrein, want dat zou een soort van broodroof zijn. Nee, ergens in de buurt van 'ons meertje' had ik voorgaande jaren wel eens mensen in de bosjes gespot, tijdens mijn hardlooprondjes.

Op de warme ochtend van vierentwintig augustus trok ik dan ook mijn renschoenen aan om wat oriënterend onderzoek op de plaats delict te gaan doen.

Er hing best nog wel wat.

's Middags verruilde ik mijn schoenen voor wandelexemplaren en begon aan mijn warme trip. De kranten kopten:

De temperatuur liep op tot vijfendertig graden. Het was zweterig, broeierig en eigenlijk had ik gewoon met een glas ijswater onder een parasol moeten zitten. Maar als ik iets in mijn kop heb.........

Terwijl er straaltjes over mijn rug en voorhoofd liepen, vond ik bosjes met uitgelopen paadjes.

Met over het algemeen verdroogde bramenstruiken.

Er was me blijkbaar niemand voor geweest en ik? Ik was gewoon veel te laat.

Met goed speuren ontdekte ik hier en daar toch nog iets van mijn gading.

Uiteindelijk kwam ik met geverfde handen én een schaaltje fruit weer thuis.

Niet he-le-maal voor niets geweest dus.

Ik kieperde het direct de blender in.

Het goedje zou eind van deze maand, ten tijde van Halloween, zéker niet misstaan.

Daarna vulde ik de ijsblokjeshouder ermee.

De volgende dag had ik mooie ingevroren blokjes bramen. Die zó in sluitzakjes de vriezer weer in konden. Hartstikke handig èn lekker om af en toe toe te voegen aan een smoothie.

Dàt kan ik nu alleen niet laten zien, want ik heb geen idee waar de foto gebleven is die ik van zo'n smoothie gemaakt had. Waarschijnlijk in de fotogalerij van mijn vorige smartphone, die in de zomer gesneuveld is.

Nu moet je me dus maar op mijn bruine ogen geloven.

Note to myself: in tweeduizendenzeventien al begin augustus op bramenjacht gaan.

Heel Holland Kookt

Zondag vandaag.

Hij heeft het weekend gewerkt en begint morgen aan vijf avonddiensten. Dat betekent de komende vijf dagen avondeten koken, ten gunste en naar smaak van de jongens. 
Vandaag één gelegenheid om iets speciaals te koken voor ons samen.

Speciaal is het bij mij al snel, want als het op de keuken aankomt, ben ik niet al te creatief. Vandaag betekent dat, dat door de Chinese kool die me vanuit de reclame toelachte, ik moest denken aan een recept dat ik kortgeleden onder ogen kreeg. Zo eentje waarvan ik dacht: dat kan ik vast ook.
Voor het eerst van mijn leven kocht ik een Chinese kool.

Ik paste mijn boodschappenlijstje aan en onder het genot van een Hugo ging ik aan de slag. Dàt heb ik van alle tv-kookprogramma's wél geleerd: met een wijntje erbij is alles wat je in de keuken doet, leuker.

Al doende viel me op dat de hoeveelheid best aan de grote kant werd. Oh ja, dat stond er ook. Voor ongeveer 4 personen. Oeps. 

Het bleek inderdaad niet moeilijk en voor ik het wist kon de schaal de oven in.

Na een minuut of twintig konden we aan tafel.

Waar ik bang voor was, werd bewaarheid. Ondanks de verscheidenheid aan kruiden, bleek het gehaktmengsel aan de flauwe kant. En vond ik de kool naar plastic smaken. 

Onze borden gingen leeg en we hadden er genoeg aan.

"Tja. Het is dat het gezond is en beter dan de patat die de jongens vanavond op hebben. Maar om nou te zeggen, dat moet je nog eens doen.........?"

Ik kon er niet eens boos om worden, want hij had gelijk. Niet meer doen.

Zit ik nog wel hiermee:

The left overs. Ik schat in dat het gehaktmengsel met een klodder pindasaus en wat sla ernaast best te pruimen zal zijn. Maandag hoef ik alvast niet na te denken over wat ik ga eten. De rest van de week trouwens ook niet.