maandag 4 mei 2015
zondag 3 mei 2015
UitPU(N)Ttingsslag ? #123
Toen we van de week een gezamenlijk rondje rennen afspraken, zag ik het helemaal voor me.
'Laten we naar de Kralingse Plas gaan. Doen we daarna op het terras een lekker bakkie. Zijn we er even helemaal uit'.
Tot de buienradar zaterdag aangaf dat het de volgende dag bijna continu zou gaan regenen. Dan hebben we op een terras dus niets te zoeken.
We spraken af dicht bij haar huis te blijven.
We zouden het van ons beider vorm van de dag laten afhangen hoelang we zouden lopen.
Zo gezegd zo gedaan.
Qua temperatuur was het heerlijk loopweer. Qua luchtvochtigheid was het drama.
Na een kilometer of acht waren we doorweekt. Regenjas en broek lekten volledig door.
Maar ja. We liepen wel lekker. En waren ook nog niet helemaal bijgepraat.
Bij elke splitsing hielden we kort overleg.
"Wat doen we? Terug naar huis of pakken we nog een lusje?"
Steeds kozen we voor het ommetje.
Uiteindelijk stonden er zomaar zeventien kilometers op de teller. Het was (bijna) vanzelf gegaan. Zéker geen uitputtingsslag.
Spinnend van tevredenheid en heel voldaan maakten we een kiekje.
Ook de smartphone had de regen getrotseerd en deed het nog gewoon.
De ultieme beloning was de fijne warme douche.
En de verwennerijen.
'Laten we naar de Kralingse Plas gaan. Doen we daarna op het terras een lekker bakkie. Zijn we er even helemaal uit'.
Tot de buienradar zaterdag aangaf dat het de volgende dag bijna continu zou gaan regenen. Dan hebben we op een terras dus niets te zoeken.
We spraken af dicht bij haar huis te blijven.
We zouden het van ons beider vorm van de dag laten afhangen hoelang we zouden lopen.
Zo gezegd zo gedaan.
Qua temperatuur was het heerlijk loopweer. Qua luchtvochtigheid was het drama.
Na een kilometer of acht waren we doorweekt. Regenjas en broek lekten volledig door.
Maar ja. We liepen wel lekker. En waren ook nog niet helemaal bijgepraat.
Bij elke splitsing hielden we kort overleg.
"Wat doen we? Terug naar huis of pakken we nog een lusje?"
Steeds kozen we voor het ommetje.
Uiteindelijk stonden er zomaar zeventien kilometers op de teller. Het was (bijna) vanzelf gegaan. Zéker geen uitputtingsslag.
Spinnend van tevredenheid en heel voldaan maakten we een kiekje.
Ook de smartphone had de regen getrotseerd en deed het nog gewoon.
De ultieme beloning was de fijne warme douche.
En de verwennerijen.
zaterdag 2 mei 2015
Vermaakpunt #122
Het is weer mei.
Man en Jongste zijn aan het genieten in Turkije. Welverdiend. Hard voor gewerkt.
Het begint al bijna een traditie te worden, dat wij dan met onze drie generaties er een dag op uit trekken.
We crossen dan de hele Hoekse Waard door, op zoek naar leuke geocaches.
Zoals deze, die hoog in de boom hing.
Al eens geweest, in de Hoekse Waard? Het is er weids, groen en in deze tijd van het jaar heel erg prachtig.
Al dat koolzaad..........ik kan er uren naar kijken.
Zoals een nest met twaalf eendeneieren.
En? Waar kijken ze naar?
Juist ja. GEVONDEN! Kijk die grijnzen.
Mooi dat we van deze frustratie af zijn.
Over frustratie gesproken. Dit was een ingewikkeld ding. Door draaien en schuiven kon hij open en liet het logboekje zich zien. Bij toeval lukte ons dat heel snel. Schrijven maar en boekje terug doen. Uhhh.....ware het niet dat hij intussen dicht geschoven was. Hebben we toch heel lang staat frutsen om hem nog een keer open te krijgen, want dat logboekje moest er wel weer terug in.
Uiteindelijk lukte het. Gelukkig. Nu kon ie weer dicht en terug in zijn schuilplaats in de grond.
Maar. Toen kregen we hem niet meer dicht.
Ja ja. Je maakt wat mee........
Dit soort onverwachte dingen, De puzzels, de mooie onbekende plekjes waar je komt, de grappige cachebehuizingen, de creativiteit, de speelse manier waarop je je door de wereld om je heen kunt bewegen. De wereld kunt ontdekken.
Dat maakt geocachen tot een geweldig leuke hobby.
Man en Jongste zijn aan het genieten in Turkije. Welverdiend. Hard voor gewerkt.
Het begint al bijna een traditie te worden, dat wij dan met onze drie generaties er een dag op uit trekken.
We crossen dan de hele Hoekse Waard door, op zoek naar leuke geocaches.
Zoals deze, die hoog in de boom hing.
Al eens geweest, in de Hoekse Waard? Het is er weids, groen en in deze tijd van het jaar heel erg prachtig.
Al dat koolzaad..........ik kan er uren naar kijken.
Maar daar had ik helemaal geen tijd voor. er moest gezocht worden. En flink ook.
Bij dit hek hebben we al twee keer eerder, dus in 2013 en 2014, gespeurd. Zonder resultaat.
Toen we van huis gingen vroeg ik nog aan Oudste: "Wat doen we"?
"We gaan er wéér heen, want eens komt de dag dat we hem vinden".
Dus daar stonden we weer, bij dat rot-hek. We vonden van alles.
Zoals een nest met twaalf eendeneieren.
En? Waar kijken ze naar?
Juist ja. GEVONDEN! Kijk die grijnzen.
Mooi dat we van deze frustratie af zijn.
Over frustratie gesproken. Dit was een ingewikkeld ding. Door draaien en schuiven kon hij open en liet het logboekje zich zien. Bij toeval lukte ons dat heel snel. Schrijven maar en boekje terug doen. Uhhh.....ware het niet dat hij intussen dicht geschoven was. Hebben we toch heel lang staat frutsen om hem nog een keer open te krijgen, want dat logboekje moest er wel weer terug in.
Uiteindelijk lukte het. Gelukkig. Nu kon ie weer dicht en terug in zijn schuilplaats in de grond.
Maar. Toen kregen we hem niet meer dicht.
Ja ja. Je maakt wat mee........
Dit soort onverwachte dingen, De puzzels, de mooie onbekende plekjes waar je komt, de grappige cachebehuizingen, de creativiteit, de speelse manier waarop je je door de wereld om je heen kunt bewegen. De wereld kunt ontdekken.
Dat maakt geocachen tot een geweldig leuke hobby.
vrijdag 1 mei 2015
Potroosjes Verkoop Punt #121
Verschil
Een tijdje terug zaten we aan tafel. We aten Chinees. We deden ons rondje hoe-was-het-op-school vandaag en babbelden over spieken via de telefoon, voor straf over moeten schrijven en gehaalde voldoendes.
Er werden grappen gemaakt, bekers melk ingeschonken, plannen gemaakt voor de volgende dag. Er was interesse in elkaar. We waren samen, het enige moment van de dag, soms in de week, dat we alle vier aan tafel zitten. En het was gezellig.
Later zei Jongste tegen me: "Weet je mama. Als iedereen een huis had zoals wij, dan denk ik dat er veel minder ruzie was in de wereld."
Ja. ik denk van ook.
Het punt is, niet iedereen heeft een 'huis zoals wij' in de wereld. Denk aan de huidige situatie in Nepal.
Maar ook niet eens in Nederland.
33.000 kinderen in Nederland leven in sombere opvangcentra. Soms zonder dat wij het weten, op een geheime locatie bij ons om de hoek, om hun veiligheid te garanderen. Vergeten kinderen van 0 tot 18 jaar, die mishandeld, misbruikt, verwaarloosd, verstoten en gevlucht zijn. Die opgroeien met minimale speelmogelijkheden. Ik vind dat dat niet kan.
Dit is niet hoe een (kinder)leven moet beginnen.
Verschil moet er zijn, zeggen ze wel eens. Maar dat is niet zo.
Verschil moet je maken.
De Stichting het Vergeten Kind geeft deze kinderen een kindvriendelijke leefomgeving waar ze kunnen spelen, bewegen en ontspannen. Zij bieden vrolijke activiteiten en evenementen, waardoor ze even weer gewoon kind kunnen zijn.
Voor deze stichting gaat mijn Maasland Loop Team Run4HappyKids proberen 300 potroosjes te verkopen.
De Maaslandloop is een initiatief vanuit Hardloopvereniging Thof Running uit naburig dorp Maasland. In de loop der jaren was er regelmatig deelgenomen aan estafettelopen zoals de Roparun, de IJsselmeerloop en Den Helder - Maastricht, maar in 2009 ontstond de wens naar 'iets anders'. Zo is deze recreatieve, laagdrempelige en kleinschalige non-stop estafetteloop ontstaan.
Dit jaar wordt hij op 12 en 13 juni voor de zevende keer georganiseerd. Volgens een beschrijving met routekaarten en / of GPS bestanden lopen we vanuit Maasland een hele mooie ongeveer 360 kilometer tellende Nederlandse route, die ons langs de Lek, Rijn, Merwede, Waal en natuurlijk de Maas voert. We starten op vrijdag rond 9.00 uur, lopen non-stop en dus dag en nacht door, en zullen de dag erna rond 16.00 uur op het feestterrein van Sport en Spel onthaald worden.
Er wordt een echte wedstrijd van gemaakt; mensen hebben het blijkbaar nodig om de beste en snelste te kunnen worden. Ons team heeft daar niet zoveel last van. Het gaat ons om het meedoen.
We zijn al enkele malen met de hele kluit bij elkaar geweest voor besprekingen. Want het is een hele organisatie. Ons team telt fietsers, kaartlezers, chauffeurs, een masseur en 10 lopers. Wij gaan om beurten, begeleid door een fietser / wegwijzer, één kilometer rennen. Dus gemiddeld rent iedereen 36 kilometer binnen zo'n 31 uur, terwijl we ons per busje steeds met de loper mee verplaatsen. Dag en nacht. Achter elkaar door.
Nou. Best een uitdaging, toch?
De Maaslandloop is ook een sponsorloop en heeft een thema: De Maaslandloop geeft kinderen hoop. Dat geeft aan dat de opbrengsten ten goede komen aan projecten en stichtingen voor kinderen, waarvoor onze bijdrage een wezenlijk verschil maakt.
Dit jaar is dus gekozen voor De Stichting het Vergeten Kind (klik voor meer info).
Ons inschrijfgeld hebben we allang verdiend met allerlei teamacties, maar we proberen nog iets meer af te dragen.
Als je ons wilt helpen kan dat. Door één of meer potroosjes van ons te kopen.
Voor 2,50 Euro heb je er eentje.
Een tijdje terug zaten we aan tafel. We aten Chinees. We deden ons rondje hoe-was-het-op-school vandaag en babbelden over spieken via de telefoon, voor straf over moeten schrijven en gehaalde voldoendes.
Er werden grappen gemaakt, bekers melk ingeschonken, plannen gemaakt voor de volgende dag. Er was interesse in elkaar. We waren samen, het enige moment van de dag, soms in de week, dat we alle vier aan tafel zitten. En het was gezellig.
Later zei Jongste tegen me: "Weet je mama. Als iedereen een huis had zoals wij, dan denk ik dat er veel minder ruzie was in de wereld."
Ja. ik denk van ook.
Het punt is, niet iedereen heeft een 'huis zoals wij' in de wereld. Denk aan de huidige situatie in Nepal.
Maar ook niet eens in Nederland.
33.000 kinderen in Nederland leven in sombere opvangcentra. Soms zonder dat wij het weten, op een geheime locatie bij ons om de hoek, om hun veiligheid te garanderen. Vergeten kinderen van 0 tot 18 jaar, die mishandeld, misbruikt, verwaarloosd, verstoten en gevlucht zijn. Die opgroeien met minimale speelmogelijkheden. Ik vind dat dat niet kan.
Dit is niet hoe een (kinder)leven moet beginnen.
Verschil moet er zijn, zeggen ze wel eens. Maar dat is niet zo.
Verschil moet je maken.
De Stichting het Vergeten Kind geeft deze kinderen een kindvriendelijke leefomgeving waar ze kunnen spelen, bewegen en ontspannen. Zij bieden vrolijke activiteiten en evenementen, waardoor ze even weer gewoon kind kunnen zijn.
Voor deze stichting gaat mijn Maasland Loop Team Run4HappyKids proberen 300 potroosjes te verkopen.
De Maaslandloop is een initiatief vanuit Hardloopvereniging Thof Running uit naburig dorp Maasland. In de loop der jaren was er regelmatig deelgenomen aan estafettelopen zoals de Roparun, de IJsselmeerloop en Den Helder - Maastricht, maar in 2009 ontstond de wens naar 'iets anders'. Zo is deze recreatieve, laagdrempelige en kleinschalige non-stop estafetteloop ontstaan.
Dit jaar wordt hij op 12 en 13 juni voor de zevende keer georganiseerd. Volgens een beschrijving met routekaarten en / of GPS bestanden lopen we vanuit Maasland een hele mooie ongeveer 360 kilometer tellende Nederlandse route, die ons langs de Lek, Rijn, Merwede, Waal en natuurlijk de Maas voert. We starten op vrijdag rond 9.00 uur, lopen non-stop en dus dag en nacht door, en zullen de dag erna rond 16.00 uur op het feestterrein van Sport en Spel onthaald worden.
Er wordt een echte wedstrijd van gemaakt; mensen hebben het blijkbaar nodig om de beste en snelste te kunnen worden. Ons team heeft daar niet zoveel last van. Het gaat ons om het meedoen.
We zijn al enkele malen met de hele kluit bij elkaar geweest voor besprekingen. Want het is een hele organisatie. Ons team telt fietsers, kaartlezers, chauffeurs, een masseur en 10 lopers. Wij gaan om beurten, begeleid door een fietser / wegwijzer, één kilometer rennen. Dus gemiddeld rent iedereen 36 kilometer binnen zo'n 31 uur, terwijl we ons per busje steeds met de loper mee verplaatsen. Dag en nacht. Achter elkaar door.
Nou. Best een uitdaging, toch?
De Maaslandloop is ook een sponsorloop en heeft een thema: De Maaslandloop geeft kinderen hoop. Dat geeft aan dat de opbrengsten ten goede komen aan projecten en stichtingen voor kinderen, waarvoor onze bijdrage een wezenlijk verschil maakt.
Dit jaar is dus gekozen voor De Stichting het Vergeten Kind (klik voor meer info).
Ons inschrijfgeld hebben we allang verdiend met allerlei teamacties, maar we proberen nog iets meer af te dragen.
Als je ons wilt helpen kan dat. Door één of meer potroosjes van ons te kopen.
Voor 2,50 Euro heb je er eentje.
Ze kunnen binnen of buiten staan, maar kunnen niet tegen vorst. De roosjes hebben vorig jaar bewezen van heel goede kwaliteit te zijn. Ze komen in allerlei kleuren. Wit, licht en donker roze, rood en geel.
Wij mogen ze tegen inkoopsprijs kopen en de rest - 1,70 Euro per potroosje, gaat naar het goede doel. Op woensdag 6 mei worden ze afgeleverd, dus met moederdag kun je ze in huis hebben.
Wil je erover nadenken?
Heel erg dank je wel :-)
donderdag 30 april 2015
Uitzichtpunt #120
Pril. Puberaal. Passioneel.
Kabbelend. Ingewikkeld. Stormachtig. Liefdevol. Jaloersmakend. Hartverwarmend. Langdurig.
Aantrekken en afstoten.
Stoppen of doorgaan.
Ze had ermee te maken. Bij elkaar blijven ging niet vanzelf, maar uit elkaar gaan al helemaal niet.
You win some and you lose some.
Dit uitzicht vanuit haar nieuwe woonkamer zie ik als pure winst.
Je zal er maar wonen..............
woensdag 29 april 2015
Vreemde Vogel Punt #119
Onze tuin wordt regelmatig bezocht door vogels. Niet omdat ze ons zo leuk vinden, of van het groen komen genieten.
Welnee. Het draait altijd om eten. Als dat in onze tuin te vinden is, dan komen ze.
Toen hadden we ineens een vreemde vogel op bezoek. Zo eentje die normaal gesproken nooit onze tuin aandoet. Nootjes en zaden vindt hij niet interessant. Hij aast op vis.
Laten onze buren op links nou een vijver hebben!
Kijk! Hij staat daar op het schuurdak van de buren op rechts.
Ons schuurdak wordt als tussenlandingsplaats gebruikt. Je ziet hem loeren.
Dan stijgt hij op om weer iets dichter zijn doel te naderen.
Als hij geland is op de coniferenhaag die onze tuinen scheidt, weet hij dat hij bijna beet heeft.
Hij is zo geconcentreerd dat hij niet in de gaten lijkt te hebben dat ik er ook ben. Ik mag best dichtbij komen.
En wèg is ie. Op jacht naar zijn schat.
Welnee. Het draait altijd om eten. Als dat in onze tuin te vinden is, dan komen ze.
Toen hadden we ineens een vreemde vogel op bezoek. Zo eentje die normaal gesproken nooit onze tuin aandoet. Nootjes en zaden vindt hij niet interessant. Hij aast op vis.
Laten onze buren op links nou een vijver hebben!
Kijk! Hij staat daar op het schuurdak van de buren op rechts.
Ons schuurdak wordt als tussenlandingsplaats gebruikt. Je ziet hem loeren.
Dan stijgt hij op om weer iets dichter zijn doel te naderen.
Als hij geland is op de coniferenhaag die onze tuinen scheidt, weet hij dat hij bijna beet heeft.
Hij is zo geconcentreerd dat hij niet in de gaten lijkt te hebben dat ik er ook ben. Ik mag best dichtbij komen.
En wèg is ie. Op jacht naar zijn schat.
dinsdag 28 april 2015
Wandelpunt #118
Alle mannen waren uithuizig vanmiddag.
Nou. Uitgelezen kans voor mij om er ook op uit te trekken.
Ik zette de auto in Barendrecht neer.
En begon daar aan mijn wandeltocht.
Trainen voor de Drenthse Wandel Vierdaagse, die over twee en een halve week plaatsvindt.
Om het wandelen aantrekkelijker te maken, had ik een route langs geocaches gezocht.
Er zaten lastige jongens bij. Deze lag aan de andere kant van het slootje.
Deze hing hoog bovenin.
Ik heb me goed vermaakt.
Vijf en een half uur wandelen en zoeken, in zon en wind.
Moeie pootjes en een gloeiend gezicht als beloning.
Maar ook zeventien komma vier kilometers en veertien caches op de teller.
Als dat geen lekker slapen wordt..............
Nou. Uitgelezen kans voor mij om er ook op uit te trekken.
Ik zette de auto in Barendrecht neer.
En begon daar aan mijn wandeltocht.
Trainen voor de Drenthse Wandel Vierdaagse, die over twee en een halve week plaatsvindt.
Om het wandelen aantrekkelijker te maken, had ik een route langs geocaches gezocht.
Er zaten lastige jongens bij. Deze lag aan de andere kant van het slootje.
Deze hing hoog bovenin.
Ik heb me goed vermaakt.
Vijf en een half uur wandelen en zoeken, in zon en wind.
Moeie pootjes en een gloeiend gezicht als beloning.
Maar ook zeventien komma vier kilometers en veertien caches op de teller.
Als dat geen lekker slapen wordt..............
Abonneren op:
Posts (Atom)