Twijfelpunt #6

Zes januari vandaag. Ik loop met de post aan de overkant van mijn eigen wijk, omdat ik hier een zieke collega vervang.
Bij één van de adressen hangt iets op de voordeur. Dichterbij gekomen zie ik dat het een briefje mét boodschap en goede wensen is.
Héél vriendelijk, dat 'prettige kerstdagen'. Maar het is inmiddels al wél zes januari.

Dat brengt mij dan aan het twijfelen. Een twijfelpunt dus.
Is deze meneer Leen sinds een aantal weken niet meer buiten geweest? Heeft hij niet gezien dat dit er nog hangt?
Of loopt hij graag op de zaken vooruit en wenst hij alvast fijne dagen voor december 2015?

Vrijdag loop ik er weer. Ik ga het in de gaten houden..........

Minpunt #5

Dit is hem. Onze Sjors. Inmiddels acht maanden oud en bijna vijf maanden onze huisgenoot.

Een kat hebben is goed voor je. 
Als er een kat tegen je aan ligt te spinnen, is het leven in orde. 
Een kat ziet je thuiskomen en gaat dan zo voor je voeten op z'n rug rollen. Dat betekent 'ik ben heel blij dat je er bent want ik vind je heel lief'. 
Deze kat gaat als een kleedje in de keuken liggen als hij bedoelt dat het zijn etenstijd is. Reuze handig, hoef je nooit zelf op de tijd te letten. 
Een kat is het toonbeeld van gratie en souplesse. 

Behalve als ie op je tapijt kotst.
Dan niet.
Katten zijn zacht, en warm, en gezellig, en slim, en speels, en mooi. Een kat geeft je huis sfeer. Een kat is goed voor je humeur.

Behalve als het steenkoud in huis is, je net opgewarmd bent in je bed en je de kat hoort spelen met die ene kerstbal die nog op je trap ligt. Dan moet je er uit en voor je beneden bent hoor je het al. Kapot.

Een kat hebben heeft ook minpunten.

Ontmoetingspunt #4

Vandaag was er op De Vonk het Winterfeest.

De Vonk. Een begrip binnen ons gezin.
Voor Wim al sinds zijn jeugd de plek waar hij met vriendjes samen kwam.
Voor ons de plek waar ons samen-avontuur begon. Waar we in de loop van ruim vierentwintig jaar heel wat voetstappen gezet hebben.Ontzettend veel feesten hebben gevierd, Oranje wedstrijden hebben gekeken, pijltjes hebben gegooid en biertjes hebben gedronken. Klaverjassen, gourmetten, verkleedpartijen, verbouwingen, vergaderingen, muziek- en dansavonden. Alles hebben we er gedaan. Oude vrienden ontmoet en nieuwe vrienden gemaakt. 

Met het verglijden van de jaren worden de keren dat we De Vonk binnen lopen wel minder. Inherent aan het krijgen van een gezin. Maar het blijft een fijne en vertrouwde ontmoetingsplaats. Er is inmiddels een hele generatie bijgekomen en de nieuwste dienst zich binnenkort aan.

Het Winterfeest luidt het nieuwe jaar in. Biedt de kans om elkaar een mooi 2015 toe te zoenen. Dus dat deden we.
Er werd een fikkie gestookt, geknutseld, geproost, getafeltennist en gespeeld. Er was erwtensoep, en salades, broodjes knakworst. Ik geloof dat er ook bier en wijn werden geschonken *hik*. Je kon prijzen winnen met de loterij. En er waren allemaal leuke mensen.

De Vonk. Een ontmoetingspunt van en voor vrienden.

Dieptepunt #3

De koffie die ze hier schenken is niet het dieptepunt waar ik het over wil hebben. Het gezelschap ook niet.
Evenmin de Bootcamp die we vóór de koffie volgden, in het Staelduinse Bos. Want wat was het leuk om te doen. In een prachtige omgeving.

Maar wat doen twee oude korfbalvriendinnen op zaterdagmorgen half negen in de auto? 
In sportkleding en de regen klettert tegen de ramen. Op weg naar een eerste Bootcamp-ervaring, helemaal in 's Gravenzande notabene. Waarom?

Ik weet nog exact wat ik aan het doen was, toen mijn moeder me belde om te vertellen dat ze een leverpunctie moest laten uitvoeren. Ik herinner me precies waar ik was toen ik hoorde dat Pim Fortuyn was neergeschoten. Ik zie me nog verstard op de bank zitten bij de eerste beelden van de aanslag op de Twin Towers. 

Nooit zal ik vergeten waar ik was toen ik van zijn vrouw hoorde dat hij ALS heeft. Ik wist er al genoeg van om te weten dat het een walgelijke ziekte is, met een gruwelijk verloop. Was altijd al onder de indruk van de billboards langs de weg, en filmpjes die op social media circuleerden ten tijde van de Ice Bucket Challenge.

Nu kreeg het ineens een gezicht.
Ons jeugd korfbalmaatje. Zoveel tijd samen doorgebracht en dingen meegemaakt. Later àl die jaren samen gespeeld in het eerste team van onze vereniging. Hoogte- en dieptepunten gedeeld. De jongen die een échte man was geworden, gezegend met een sterk gespierd lichaam dat hem zoveel bracht, vierenveertig jaar lang. Zijn sportleven en zijn werk.

Ziektes kiezen - gelukkig - willekeurig hun slachtoffers en ik gun niemand ook maar iets van dat alles. Maar ik vind het erg wreed van het leven dat ze hem juist hiervoor "gekozen" hebben en met deze spierziekte opschepen. Hij, die altijd zo zuinig op zijn lichaam was en waarbij juist zijn lichaam en het vermogen om te sporten hem zoveel gebracht heeft. 

Het is verschrikkelijk progressief en onverbiddelijk. Elke keer weer schrik ik van de verwoestende uitwerking. Hobbelt hij eerst rond, even later kan hij niet meer zonder zijn rollator. Vandaag heeft hij twee handen nodig om een glas wijn naar zijn mond te brengen, een week later vraagt hij of je het toastje in zijn mond wil doen. Ik word daar erg verdrietig van.

Niets tegen te doen. Maar iedereen wil zo graag. Iets doen. Daarom is er Project C. 
We hebben gedoneerd. 
Allerlei initiatieven schieten als paddenstoelen uit de lucht. Eén daarvan was deze bootcamp, maandelijks georganiseerd door één van zijn collega's. Dit keer zou de volledige opbrengst naar Project C. gaan. 

Daarom trainden we vanochtend onze spieren. Omdat wij dat nog kunnen.

(Verlate) Plaatjes van augustus 2014

Creatief in de keuken.

Het is IKEA tijd. Oudste verdient wat bij door voor mij elke gids van een juiste adressticker te voorzien.

Dan gaat de hele bende de kofferbak in. Want dit is teveel gewicht om met de fietstassen te vervoeren. Het kan natuurlijk wel, maar dat betekent vaak terug naar huis fietsen om bij te laden. Dan kies ik voor een andere oplossing en rijd ik de wijk rond en bezorg vanuit de kofferbak. 

Het groeit en groeit maar. Tijd voor grotere voetbalschoenen. Maar 45 inmiddels.

Een zelfmaak cadeautje voor een jarige. Taart-uit-een-potje.

Hij was ook uit zijn Manchester trainingssetje gegroeid. Dit keer wilde hij er wel eentje van Sparta. Dàt is de ware fan. Géén succes-supporter maar ook steunen in barre tijden. Maat XL inmiddels.

Opa Olifant onderneemt vaak in de vakanties iets leuks met de jongens. Jongste wilde graag weer eens naar het Dolfinarium, dus dat gingen ze doen. 

Hier in de buurt heeft elke gemeente zijn Zomerfeest. Zo ook Schipluiden. Op de zaterdag dat W. en Jongste in Turkije zijn, organiseren ze een wandeltocht van ruim 21 kilometer. Ik heb daar eigenlijk wel zin in. Eens kijken of ik dat aankan, die afstand. Op het laatste moment contact ik mijn hardloop-maatje en zij kan en heeft zin om mee te gaan.

De communicatie over de start van het evenement was niet geweldig, zodat we lang voor de starttijd al aanwezig waren. Nergens een koffietentje open. Tot we er eentje vonden waar we alvast naar binnen mochten en waar ze voor ons gewoon koffie schonken. Als tegenprestatie haalden wij de stoelen van de tafels. 

Deze culinaire reis was hartstikke leuk. Er waren veel fietsers en heel weinig wandelaars. Mooie omgeving. Leuke stops.

Heel veel tijd om bij te praten en nieuwtjes uit te wisselen.

De cappuccino op het terras na de finish was dik verdiend. Een fijne afsluiting in de namiddagzon.

Op de seizoenskaart van W. ging ik met Oudste mee naar Sparta. Het was zowaar een beetje om aan te zien. Maar eerlijk gezegd weet ik nu al niet meer of ze gewonnen hebben.......

Verbindingspunt #2

Sinds oktober 2013 ben ik (deeltijd) postbezorger.
Een bijverdienste, die me structuur geeft, buitenlucht, zingeving en steviger wandelbenen.
Ik begon in een industriewijk. Fietsend van bus naar bus, speurend naar logica in de adressen. Maar vooral gefrustreerd, omdat er veel reclamemateriaal tussen zat, dat ik bij panden naar binnen gooide die overduidelijk allang niet meer bemand waren. De crises hè.

Na een week of twee kreeg ik een andere wijk aangeboden, hier vlakbij. Een woonwijk, dus lekker doorstappen van de ene voor- of portiekdeur naar de andere.
Sinds september speel ik een thuiswedstrijd in mijn eigen wijk. De eerste straten "loop" ik vanuit de voordeur. Ook makkelijk als ik tussendoor zin in koffie heb, iemand me thuis nodig heeft ,of ik ineens héél nodig moet.

Regelmatig doe ik twee wijken per dag, om de vrije dag van een collega over te nemen.
Zo kwam het dat ik vandaag weer de industriewijk Rotterdam Noord West in waaide. Waar ik in mijn eigen wijk vanuit mijn voordeur direct begin, moet ik hier eerst een minuut of twaalf heen fietsen. Hemelsbreed is het een paar honderd meter, maar er ligt water waar ik omheen moet fietsen. Voor het water loopt de Schiedamse Polderdwarsweg, over het water de Rotterdamse Sydneystraat.

Maar nu is er bijna een verbindingspunt. Men is begonnen met de aanleg van een fietspad mét een brug over het water. Wie weet kan ik bij een eventueel volgende invalbeurt hier winst halen.

Ik maak overal een PUNT van. Lichtpunt #1

Er zijn een heleboel dingen die we iedere dag doen. Van slapen tot aan het poetsen van je tanden. Of wat dacht je van douchen, je aankleden, nadenken en naar het toilet gaan?
Al deze dingen doen we - in principe - zonder erbij na te denken. Het gebeurt gewoon, we zijn het gewend, we doen het omdat het hoort, misschien wel moet?

Maar stel je nu eens voor dat je iedere dag iets doet waarbij je wél moet nadenken. Sterker nog: iets waarbij je graag na wílt denken. En dat dan 365 dagen lang. Elke dag. Dat zorgt ervoor dat je na 365 dagen - een jaar dus - en verzameling eigen, authentiek materiaal hebt. Dat is dus een 365 dagen project.

Ik ga eens kijken hoever ik daarmee kan komen. Ga overal een PUNT van maken.

Te beginnen met een Lichtpunt.

We hadden het gezellig met ons vieren. 
De bollen die Oudste gebakken had waren heerlijk. Mijn appel- en bananenflappen mochten er ook zijn. Boterkoek voor Jongste, koffie, sinas, wijntje, watertje, saucijzenhapjes. De Toppers op TV en het nog leuk vinden ook.

Eenvoudig. Of noem het saai. Maar het was een fijne avond op een paar vierkante meters.

Om middernacht bleven de zakken vuurwerk - alles over van vorig jaar, niets erbij gekocht - bij de tuindeur staan. Dicht. 

In mijn eentje liep ik naar zolder om de verkleuringen in de lucht te zien.
Lichtpuntjes. Overal.

Ik gun iedereen veel mooie dingen in 2015. Probeer ze te zien. Dat ga ik ook doen.