De Praatjes en Plaatjes van mei en juni

Het normale leven keert hier steeds iets meer terug. Dat is prettig. Daar tegenover staat dat de laatste weken van dit schooljaar weer zijn aangebroken. Dit jaar nóg hectischer dan voorgaande jaren. Want. We hebben er eentje in groep acht. Dus er zijn allerlei afscheidjes en feesten en partijen. Wil ook nog trakteren voor zijn verjaardag in de vakantie. De tweedehands deuren, al in de goede kleur, voor de auto zijn gearriveerd, dus de vierwieler is ingeleverd voor de hele week. Mijn hele contactenlijst wil me absoluut nu weer eens even zien. En dan hoef ik nog niet eens te werken. Hopelijk krijg ik van de week groen licht, want laat mij maar weer lekker normaal doen.

Daar hoort ook bij dat ik hier nu mijn maandfoto's plaats. Ga ik gewoon alsnog doen; dan maar van twee maanden tegelijk. Heb ik weer een achterstand weg gewerkt.

Het is mei en het hagelt. Grote stenen. Logisch toch, in mei........

Sparta speelt de nacompetitie en Oudste volgt het nauwgezet vanuit het hoekvak met Spangenaren.
Zo zie ik hem terug op TV (linksonder, in de felblauwe jas).

Voor Jongste is zijn sportiefste periode van het jaar aangebroken.
Via school loopt hij voor de achtste keer mee met de Avond4Daagse.

 We kregen een cadeau van Pa. Een JetFryer. Om te kunnen frituren zonder vet.
Niet bedoeld om met het hele gezin friet uit te eten, want het bakken gaat in kleine porties en duurt per keer wel 20 minuten. Maar wél als extra kook unit, om bijvoorbeeld loempiaatjes te maken terwijl het gas al vol staat met mie, groente, vlees en aardappelen voor de jongens die liever niet met de mie mee-eten. 
Of om gezonder vlees in te maken, of vis waar ik eigenlijk van gruwel omdat ik er zelf niet van houd.

Afijn. Een puik ding dus. De eerste keer dat ik zo een stukje zalm maakte was een succes. Tot ik mijn bord terug zette in de keuken. En zag dat ik de deksel op het gasfornuis had neergelegd waar, naar nu bleek, één gaspit aan was blijven staan.
Ik voelde me minstens zo dom als toen ik ontdekte dat mijn fiets gestolen was, met de fietssleutel er nog in. Omdat ik die zelf vergeten was er uit te halen. 
Gelukkig kon ik voor een relatief klein bedrag een nieuwe deksel kopen. Nu beter uitkijken dus.

Het was zwoegen en de tijdsdruk was hoog - want: te laat begonnen, maar het was binnen de termijn klaar.

Met Jongste maakte ik een fietstochtje van 16,5 kilometer. Op zijn inmiddels toch wel te kleine fiets.
We gingen naar De Vreemde Vogel, een mooie kleinschalige locatie in Vlaardingen waar toen ik er nog in de buurt woonde, een camping was. Nu kun je er ook overnachten, maar dan in allerlei vreemdsoortige voorzieningen. Zo zijn er een pipowagen, vliegtuig, reuze vogelhuisjes en caravans op hoge poten.

Deze dag werd de nieuwste slaapplek geopend: de raket.

De twee schaapjes van hun boerderijtje werden geschoren, je kon er broodjes bakken en lekker chillen in de hangmat. We sloten af met wat lekkers op het buiten terras.

  
De dag erna sprongen we opnieuw, vriend mee, op onze tweewielers om in De Broekpolder naar een groots opgezette Survival Run te gaan kijken. Het was indrukwekkend, al die spierkracht en powermensen. We trapten nu dik 22 kilometer weg.

Fietsen maakt hongerig.

De dag dáárna liepen we de Vlaardingse Avond4Daagse.

Zo verzamelde hij in enkele weken tijd, voor een heel jaar snoepgoed.

Deze kwam ik tijdens mijn bezorgronde tegen. Gelukkig niet onze auto.

De jongens van de C1 speelden aan het eind van het voetbalseizoen 3 toernooien. Ze werden bij alle drie eerste. Uitslovers.
Het is echt een leuke foto. Minder leuk is dat enkele uurtjes daarvoor, links op de parkeerplaats, een gemotoriseerd invalidenvoertuig de auto in was komen rijden.
Wat een gedoe heb je daar toch weer van.

               

Het was warm en zonnig die dag. Ik heb mijn zonnebril getest voor De Maaslandloop. Goed gekeurd.

Ik hielp twee avondjes mee aan het decor voor de eindmusical. Titel: De TV Kantine.

  
En daar lag ik plots met mijn gat in het ziekenhuis. Jongste maakte deze foto toen ik op dag 1 de badkamer verliet, met een infuuspaal achter me aan slingerend. Ondanks de ernst van de situatie, zie ik hier een fris en fruitig mens. Wat kunnen dingen soms toch raar lopen.

Nu ik mijn mobiel geleegd heb, stuit ik ook op Frits-plaatjes. Hier zit hij op zijn favoriete plek. In de tuin, onder de coniferen. Vandaag met uitzicht op een buurtkater.

Ik droomde er al een tijdje van. Maar. Niet nodig. Luxe. Toch besloot ik impulsief, wat ik niet zo heel vaak ben, hem te kopen. Van mijn Sandd-potje, zoals we dat hier thuis noemen. 
Ik ben er echt heul blij mee.

Eindelijk heeft muis een vriendje.

Over een week is het zover. Sterker nog, dan heeft hij er alweer twee Nijmeegse4Daagse wandeldagen op zitten. Die kanjer van ons.
Hij heeft volgens traditie, flink getraind. Not. Met Pinksteren liep hij éénmalig van Schiedam naar Brielle.
Wij volgden per auto en hadden er een heerlijke dag.

Als toetje mocht hij een stukje mee toeren bij Thea achterop. Hij vond het gaaf!

Tijdens mijn opname stond het al lang voorbereidde Slaap- en Survivalfeest op het programma. Dilemma. Cancelen of niet? Pappa kreeg voor de Survival hulp en koos voor het laatste, terwijl hij het er eigenlijk ècht niet bij kon hebben. Stoer en geweldig fijn voor Jongste.
Het werd een succes. 

~ Zij bleven eten, film kijken en slapen. ~

~ De volgende dag. Zijn meisjes-vriend sloot even later ook nog aan. ~

Die twee vonden elkaar heel erg leuk.

Oudste ging op voetbalkamp. Voor de aller aller eerste keer. Ik geloof dat hij het leuk heeft gehad. Of. Ik weet dat wel zeker. Maar het is nu dinsdag en hij is al twee dagen thuis. 
Ik heb nog geen verhaal gehoord. Durf ik er vanavond nog eens naar te vragen?

Ze hadden er prachtig weer. Zij wel.

In de zeikregen kwam hij thuis, want wij hadden het nat gehad hier. Maar hij heeft een bruine kop en die staat hem goed.

Dus. Niet alleen kommer en kwel hier. Genoeg mooie momentjes. Een verzameling herinneringen.

Komkommertijd

Iedereen kent hem, de welbekende vraag: "Hoe is het?"
Ik hoor hem wat vaker de laatste tijd en mijn korte-versie-antwoord luidt momenteel: "Niet gezond, wél gelukkig." Eén woordje langer dan tot zo'n twee-en-een-halve week geleden, toen ik nog "Gezond en Gelukkig" verkondigde.

Nu ik vanuit huis de behandelingen en onderzoeken volg, zijn er ook minder ontwikkelingen. Uitslagen hoor ik minder snel, contact met specialisten is er minder frequent. Dat is ook helemaal OK.
Ik functioneer namelijk prima en heb overal energie voor.
Dat is wél een gevolg van de prednison, want dat spul maakt me hyperactief en zorgt dat ik met veel minder slaap toe kan en gewoon actief en energiek de dag doorkom. Dat is best prettig, want ik heb genoeg te doen en wil dat ook graag allemaal zelf (kunnen) doen. 
Mijn spiegelbeeld vertelt me dat ik slaap tekort kom, maar als ik tussen vijf en zes uur in de ochtend te lang naar het plafond heb gestaard, word ik onrustig en ga ik me vervelen. Wanneer Wim dan mompelend vraagt of ik ook zo verrot ben, zeg ik hem: "Goed spul man, jij ook eentje?" Van het gegiechel word ik nog wakkerder en stap dan maar uit bed.

Zit ik zomaar rond zes uur met een bak thee met honing, onder Fritsie zijn dekentje, in de tuin te lezen. Achterlijk, maar gegeven de omstandigheden is dat een geniet momentje. Alleen ik, met mijn gedachten en de vogeltjes. Niks mis mee.

~ Bloemen van een collega van Wim; hij en ik hebben elkaar nog nooit gezien en dan zo'n gebaar. ~

~ Hoe lekker is dat: verse aardbeitjes. ~

Wat ook een genot is, is de aandacht die we krijgen van al die lieve en betrokken mensen om ons heen. Het houdt niet op. Telefoontjes, mails, aanloop, praktische hulp, post, cadeautjes en zelfs financiële bijval. Fantastisch!

~ Scheelt weer een halve deur soppen. ~

Afgelopen week ging ik bloed en urine inleveren voor de reumatoloog, die ik komende dinsdag weer zal ontmoeten.

Ook voor de hematoloog ging ik naar het lab. Ik ben niet gebeld dus de waarde van de bloedplaatjes zal zéker niet te veel gezakt zijn. Komende week nogmaals prikken en dan woensdag met haar bespreken hoe de ontwikkelingen zijn qua waardes en wat de volgende stap zal zijn.

Inmiddels werd ik ongesteld - normaal niet het vermelden waard maar dit keer met functie, want bloedverlies is niet wenselijk. Dus onmiddellijk is mijn dagelijkse dosis pillen flink verhoogd. Hoppa. Voor zeven dagen vier maal daags twee pillen erbij.

~ Mijn dagdosis. ~ 

Volgens Wim geef ik nu 's nachts licht van al die chemicaliën. 

Contact met de ARBO is er elke week. Zij zijn ook benieuwd wanneer ik weer zover ben dat ik mag en kan tillen, maar leggen geen enkele druk op me.

Qua gezondheidsnieuwtjes is het dus komkommertijd. 

En kan ik stukje bij beetje op deze plek weer terug naar waar het voor mij allemaal om begon: Praatjes en Plaatjes. Van de gewone dagelijkse dingen, die ineens een stuk minder gewoon lijken als ik er hier aandacht aan geef. Elke dag kan een bijzondere zijn.

Gister bijvoorbeeld.
Om veertien uur alleen in de auto stappen, weg uit mijn grot, en er om twee uur de volgende dag weer binnenlopen. Tussentijds allemaal kleine avontuurtjes waar ik enorm van genoten heb.

Zo waaide ik bij de Kadeloop in Schipluiden uit mijn shirt. Natuurlijk rende ik zelf niet mee. Ik kán best geduldig zijn.

Daarna zocht ik een plek waar ik wat tijd kon overbruggen. Ik liep tegen een bord aan dat de richting aangaf naar een koffie- & theetuin.

Zou ik hier naar binnen gaan? Ik deed het en vond een pareltje waar ik het niet verwachtte.

Eén ding is zeker, alles is er ongewoon. Maar ik hou er zo van en voelde me er erg thuis. Het is een fijne plek om te vertoeven, door zijn gemoedelijke sfeer, de omgeving en de opzet.

Het liefst zou ik iedereen die ik ken er een keert mee naar toe willen nemen. Er is een wilde tuin met her en der kleine zitjes. Alles waar je op en aan zit is te koop.

Ik streek neer en genoot.

~ Een broodje boeren roomkaas, met warme appeltjes en gehakte noten. ~

Daarna struinde ik door de loods en winkel die op het oog rommelig, maar als je goed keek subtiel geschikt, vol lagen met antiek. 

Je wordt er  aangemoedigd om vooral zelf op zoek te gaan naar schatten en je te laten verrassen, door kasten open te trekken en volle dozen uit te pakken. 

Toen ik na een uurtje vertrok wist ik dat ik hier zéker niet voor het laatst was geweest.

Een kwartier later zat ik op een vrolijk feest.

En weer drie uur daarna op good old De Vonk. Oude tijden herleefden. Geen zoon die thuis kwam slapen, dus moeders ging uit. 

Mee met haar man die met onze leeftijdsgenoten, net als vroeguh, een voetbalwedstrijd van het Nederlands Elftal ging bekijken.

~ Spanning tijdens de strafschoppen. ~

~ En de ontlading. ~

Het was een dag met een dikke gouden rand.

Kommer en kwel

Wim vatte het zo samen: juni was niet onze maand. 

Er is alleen maar narigheid gebeurd. Eerst ging vis, toen de auto in de prak, jouw ziekenhuisopname, Jongstes Slaap- en Suvivival Feestje waar jij niet bij kon zijn, en de druppel: Frits. Het is nu juli. Vanaf nu kan het alleen maar beter gaan.

De feiten kloppen. Natuurlijk voelt het of we in een maand een jaar ouder geworden zijn. Maar. Zijn glas is meestal halfleeg. De mijne halfvol.

Er was namelijk niet alleen kommer en kwel. 

Onze Oudste heeft namelijk iets bijzonders gepresteerd. Onverwacht en verrassend.

In december 2012 schreef ik al eens over de manier waarop hij school (klik op dit woord 'school' en je wordt door gelinkt naar de bewuste blog) aanpakt. 
De eerste twee jaar op de MAVO hebben wij hem behoorlijk aan de hand genomen, veel aan hem getrokken en geduwd, gecontroleerd en gepusht.
En ons enorm geërgerd, geïrriteerd en ruzie gemaakt.

Er gebeurde niet wat wij verwachtten en hoopten. Er veranderde namelijk helemaal niets, hij pikte niets op en bleef zijn eigen passieve zelf. Daarbij werd het wel erg ongezellig thuis.

Aan het begin van zijn 3e jaar - augustus 2013, hebben we hem verteld dat we het dat komende jaar anders gingen doen. Of eigenlijk: we gingen niets meer doen. Beter voor de rust thuis en beter voor zijn ontwikkeling. Het was de hoogste tijd dat hij zelf zijn verantwoording ging nemen.
"Als we je zo op je bek moeten laten gaan, dan moet dat maar". 

Ik beloofde hem niet meer naar huiswerk te vragen, geen overhoringen meer aan te bieden en nooit meer op Magister in te loggen om zijn gangen qua cijfers na te gaan. Eerlijk gezegd twijfelde ik hard wie van ons twee hier nu het meest moeite mee zou hebben. Ik vreesde oprecht dat ík dit zou zijn.

Zijn reactie: oh, dus jij wil mij voor schut zetten?
Nou, nee, dat niet dus. Maar wat hij eigenlijk toen bedoelde was dat hij dat niet zou laten gebeuren.

Het begin van het jaar verliep redelijk, maar al snel kwam de klad er in. Veel diep rode onvoldoendes en een heel relaxte Oudste. De sfeer in ons gezin werd met de week beter. Geen strijd meer en ik hield 's avonds tijd over.  

Op zijn tweede rapport, - maart 2014, had hij zeven tekorten verzameld. Met drie en allerlei mitsen en maren kun je misschien over naar de vierde, het examenjaar voor zijn MAVO.
Hij maakte zich nog steeds geen zorgen en ging er van uit dat hij tijdens de Toetsweek, - de eerste die hij in drie jaar tijd zou krijgen, dit allemaal goed zou maken. Hij berekende zijn kansen en mogelijkheden.

Ja dàhàg. 

Niets is onmogelijk, maar dit kwam toch dicht in de buurt.
Inmiddels wilden wij ook niet dat het nog goed kwam. Als je een heel jaar lang niets hebt uitgevoerd qua schoolwerkzaamheden, niets hebt opgenomen, dan heb jij niets te zoeken in een examenjaar. Beter een jaartje over doen om te proberen nog iets op te pikken.

Maar rekenen - hoofdrekenen, kan ie, dat klopt. Alle rekentoetsen die hij de laatste drie jaar moest maken scoorde hij bovengemiddeld goed. Begin dit jaar zat hij op het niveau waarop hij zomer 2015 examen moet gaan doen.
Hem werd aangeboden nu al, mei 2014, mee te doen met de landelijke examens. Hij koos ervoor.

In juni kreeg hij de uitslag.

Geslaagd met een 8 ! Volgend jaar dus sowieso geen rekenlessen meer = tijd over = fijn.

Een paar weken voor de start van de toetsweek, kwam het besef dat hij tot actie moest overgaan. Hij ging op school en thuis aan de slag. Terwijl ik in het ziekenhuis was, kreeg ik van Wim berichten door dat hij alle avonden achter de PC aan opdrachten had gewerkt. 

Toen hij me tijdens een bezoekuur opzocht, vertelde hij dat hij alvast een planning voor de toetsweek had gemaakt. Ik wist niet dat hij het woord kende.......

Toen ik voor aanvang thuis kwam was hij oprecht blij. Ook omdat hij me ingepland had en dus nodig.

Hij heeft zich drie slagen in de rondte gewerkt en geleerd. Wist van geen ophouden. Als ik 's avonds tegen twaalf uur wilde stoppen met Natuurkunde, wilde hij dóór.

En al die tijd gaf hij geen krimp, geen zucht. Onvermoeibaar en onverstoorbaar.

Nu is het voorbij. Vandaag en morgen nog twee herkansingstoetsdagen. Slechts zeven van de vierentwintig leerlingen uit zijn kas zijn veilig. Er doen er 17 herkansingen.

Die van ons niet. Hij heeft zich van zeven naar twee herkansingen gewerkt. Binnen een paar weken.

Officieel weten we nog niets, maar de grijns op zijn gezicht zit vastgeklonken. Hij gaat gewoon over.

Niet alleen kommer en kwel dus in juni.

Dag Fritsie

20 juni 2013 - 30 juni 2014

Vandaag was niet een leuke dag.

Hij kwakkelde al een tijdje, we waren al een paar keer met hem naar de dierenarts geweest, maar hij werd nooit meer helemaal zichzelf. Ik was niet meteen heel ongerust.......maar na een paar dagen wel.

Ik hield de knoop in mijn maag in bedwang met de gedachte dat zolang hij er nog was en knorde als we vlakbij hem waren, hij gewoon nog best eens op een moment dartelend voor me kon opduiken.

Maar dat deed hij niet. Mijn kleine schaduw.

Oh, ik ben er stuk van, echt waar.
Maar mijn hart brak bij het verdriet van mijn mannen. Ademloos heb ik geluisterd en gekeken naar hoe zij zich beiden ongeremd lieten gaan. Wat een gedachten, emoties. Wat een woordenstroom. Wat een tranen.

We zijn hier echt heel verdrietig van.

Ik weet het wel, het is natuurlijk maar een kat. Maar hij hoorde bij ons gezin. Hij deed niemand kwaad.
Hij was een vriendelijk zieltje, dat een glimlach op het gezicht toverde van iedereen die hem zag.

Dag, lieve Fritse-kind. Je was ons vriendje.