Zomer, zomer, zomer

We zomeren gewoon door. Dit zijn de gouden dagen van Augustus - warm en traag en zonder ritme.

We staan te laat op. We brengen de dagen door bij het water. Er wordt geplonsd en gesprongen en gerend alsof het helemaal niet dertig graden is.

Dan fietsen we naar huis, rozig verbrand en met zanderige grasvoeten en eten wat makkelijks. Niet eens samen. Gewoon, iedereen als hij of zij binnenkomt.

En dan is het avond, en blijven ze veel te lang op want hé, het is vakantie, en het is toch te warm om te slapen. Dan kletsen we nog wat terwijl het eindelijk wat afkoelt buiten. Het zijn de beste gesprekken, die late avondgesprekken.

En morgen hè.......morgen komt er gewoon wéér zo'n dag.
Het blijft vast eeuwig zomer.

Morgen ben je dertien

Dag jongen,


Je bent bijna dertien, en dus is het tijd voor mijn jaarlijkse brief aan jou.

Het was een nieuw, woelig jaar voor je. Voor ons allemaal. De overgang van de lagere school naar de middelbare school was een keerpunt in ons gezin. We moesten allemaal wennen aan het nieuwe ritme, je nieuwe verantwoordelijkheden, je nieuwe sociale kringetje, en je nieuwe uithuizigheid, vooral ook. Je bent veel weg, je maakt lange dagen.

Met de middelbare school kwam ook de puberteit, maar nog niet met volle kracht. Fysiek sta je in bloei en je bent er zo trots op dat je mij in lengte hebt ingehaald. Je bent dit jaar ook zo veranderd. Je armen zijn langer, je handen zijn groter en er zit geen spoortje babyspek meer aan je. Je gezicht is hoekig, je schouders ook. Je bent geen kind meer.
Mensen die je een tijdje niet hebben gezien, of moet ik zeggen gehoord, schrikken van je lage stem.

M'n jongen - je bent zo veranderd sinds die nacht, toen ik je voor het eerst in mijn armen hield. Een nacht waarna niets meer hetzelfde was, omdat ik het gevoel had dat mijn eigen hart armpjes en beentjes had gekregen en gewikkeld in een dekentje in en op mijn buik werd gelegd.


En ik denk dat dat nooit meer stopt, dat ik nooit meer een stap zal zetten zonder de hoop in mijn hart dat jij gelukkig bent, en veilig, en gezond. Mijn hele wezen is veranderd door mijn verantwoordelijkheid voor jou, mijn eerste kind, en ik kan je nooit genoeg bedanken voor de extra dimensie die dat heeft gegeven aan leven.

We botsen wel eens, maar het ergste moet nog komen. Voorlopig gaat het alleen over huiswerk maken; vaker nog over het niet maken van huiswerk. Je mentor heeft herhaaldelijk gevraagd wanneer je je eens in gaat spannen, maar je ziet er de noodzaak niet van. Op jouw manier haalde je met gemak het 2e schooljaar.

Het hoort bij deze periode van je leven dat je meer bezig gaat zijn met je imago. Met cool zijn. Ik merk er nog niet veel van. Je bent en blijft dezelfde, die zich niets aantrekt van anderen. Die er nooit voor kiest om zich bij de groep aan te sluiten vanwege de groep. Die duidelijk zijn eigen keuzes maakt en misschien juist daarom wel zo gewaardeerd wordt door de groep. En die ook zo goed is in het accepteren van de ander zoals die is. Tolerant, heet dat.
Dat je uiterlijk je wel degelijk interesseert maak ik op uit het feit dat de Clearasil gebruikt wordt en er een wolk Axe om je heen hangt als je uit de badkamer komt. Daarentegen vraag je nog steeds of ik de gel in je kuif wil doen en trek je alles aan wat ik voor je koop en klaarleg.

Binnenkort zal je meer op zoek gaan naar wie je bent en naar hoe je in het leven staat. Je vader en ik weten uit ervaring dat die zoektocht een kronkelige weg is.
Dat is niet erg. Niet iedereen die ronddwaalt is de weg kwijt. Maar vlieg alsjeblieft niet uit de bocht kind. En twijfel dan niet aan de mensen langs de kant, die je proberen te vertellen waar de weg eindigt en het ravijn begint.

Het komende jaar wordt er vast weer één vol uitdagingen, vriendje.
Maar onthoud dat er niemand op de hele wereld zo begaan met je is als je vader en ik, ook op de momenten dat we misschien lijnrecht tegenover je komen te staan. En als ik zeg dat ik van je hou, dan is dat nooit uit gewoonte.

Dan is dat omdat moeder worden, toen jij dertien jaar geleden in mijn armen werd gelegd, het beste is dat me ooit is overkomen.

Liefs,
Mama

Juli, door de ogen van Gio

Juli 2012 ligt voor altijd achter ons.

Weer een maand gelachen

                          gedroomd

                          geleerd

                          geluisterd

                          gerend

                          geslapen

                          geruzied

                          gewerkt

                          geklust

                          gespeeld

                          geleerd

                          gepraat

                          geleefd.

Het schooljaar loopt ten einde. Tijd om te trakteren, want in de vakantie word je 10.
Of ik het niet te ingewikkeld wilde maken, vroeg ie. Hoe hij dat bedoelde, vroeg ik.
"Nou gewoon, een zakkie chips met een speeldingetje en verder niet te veel gedoe."
OK. Dat was voor mij dus een vluggertje dit keer.

Vluggertjes hebben zéker voordelen. Meneer bedacht namelijk dat hij diezelfde middag zijn laatste judoles van dit seizoen had en dat het dan wel leuk zou zijn ook daar te trakteren.

Of ik dat tussen de middag even snel in orde kon maken?

Gelukt!

Op de avond van 4 juli reed ik naar Bleiswijk. Het was ontzettend warm en benauwd. En toch liep ik in 1x de 5 kilometer uit. Zwoegend, maar toch. De beloning was groot: siroopje, partje sinasappel en 3 paprika's.

Hij heeft zojuist zijn rapport opgehaald. Aan zijn gezicht is af te lezen dat hij er zelf dik tevreden mee is. Terecht. Zonder onvoldoendes is hij glansrijk over naar de 2e. Goed gedaan man!

Dit was onze nieuwe vocht-vreter-vriend. Zijn voorganger stond al 2 maanden te loeien, zonder al te veel resultaat. Deze zou het binnen 1 week helemaal in orde gaan maken, zéker nu de luchtslang direct onder de douchebak geplaatst was.
Het viel de deskundigen erg tegen. Want die week, werden er twee, en drie en meer........

Jelmer bakte al onze pannenkoeken voor die zaterdag. Dat deed ie prima en ze smaakten uitstekend.

Deze maand vertrokken we voor 6 nachten / 5 dagen naar Londen. Het was gewéldig. Wat is het toch een prachtige stad.
Het zit prima, in de dug-out van Arsenal.

In de enorm grote sportzaken keken we onze ogen uit en scoorden de heren souvenirs.

Hier zit een moe maar voldaan mens. Zojuist gerend en dus een bakkie koffie verdiend.

Op een vrijdgavond namen we een kijkje bij de opnameplek van Toud Du Jour. Dit programma is al dagenlang de vaste dagafsluiting van Wim en Jelmer. Leuk om het eens van dichtbij te bekijken. Doordat het één van de eerste mooie avonden was, waren we niet de enigen en was het erg druk. We hadden toch een prima overzicht en konden alles goed volgen en herkennen van tv. Wilfred, Dries, Johan, Gert en Danny, ze waren er allemaal.
Op het terras waren ze goed voorbereid: er waren dekentjes omdat het snel afkoelde.
  

Bij thuiskomst zagen we dat Wessel tijdens de intro van het programma op tv, duidelijk in beeld was gebracht. Heeft hij het toch wéér eens voor elkaar.

Dit is niet zomaar een willekeurig aantal getallen. Nee, dit is de aanzet tot licht in de duisternis, tot droogte na langdurige vochtigheid. Na maanden drogen, op vele manieren en met allerlei hulpmiddelen, waren de vochtmeetwaarden nog steeds veel te hoog. Deze maand, na het verwijderen van het glasvezelbehang en het opschuren van de muur, werd er voor het eerst een verlaging gemeten. Hoezee!

Op 23 juli werd onze Benjamin Tiener. Met de opa's dronken we koffie en aten we een taartje.
Daarna vertrokken we naar Brabant voor onze tweede vakantieweek.

We hebben het grandioos getroffen met het weer en hadden het er heerlijk.

Op zoek naar de cache! Dankzij deze nieuwe hobby hebben we lokaties gezien, waarvan we de voorgaande 5 jaren geen weet hadden.

De vondst van het Belgisch Varken vierden we op het terras.

Weer of geen weer, de bbq gaat hier altijd door. Op de foto is het niet te zien, maar het goot van de regen. Zo doet de parasol toch nog dienst.

Vlak bij Jelmer's school vonden we deze cache in de bosjes. We stopten er de Travel Bug in, die we in Brabant in De Flierefluiter Cache vonden en meenamen naar onze eigen provincie.

Deze blijkt al 12 jaar onderweg te zijn; het startpunt toen was New York.

 

Weer thuis

Bijna tien

Dag man,

Morgen word je tien. Iedere keer als ik dit schrijf, bij iedere verjaardagsbrief van jullie allebei, bekruipt me dat paniekerige gevoel: drie? vijf? negen?

TIEN??

Hoe kan dat? Waar is de tijd naartoe?
De dag dat je geboren werd lijkt nog zo dichtbij. Je kwam laat, maar snel ter wereld. Je huilde en je ogen knipperden tegen het felle licht, vonden de mijne en staarden me eindeloos onderzoekend aan. En ik had het gevoel dat ik je al jaren kende. Alsof je daar hoorde, in mijn armen.

Alsof je eindelijk op je plek was gevallen.

Het gaat goed met jou. Echt goed. Je bent gezond. Je leeft intens. Je bent slimmer dan je weet, sterker dan je lijkt en zoveel dapperder dan je zelf gelooft.

Je bent meer je plek gaan zoeken dit jaar. Daarmee hebben jij en ik ook regelmatig lijnrecht tegenover elkaar gestaan. En JEE, wat ben jij koppig. Je staat voor waar je in gelooft en je bent bereid te doen wat daar voor nodig is. Ook als je er straf voor krijgt. Met opgeheven hoofd stamp je dan de trap op naar je kamer, natuurlijk nog steeds met de nodige discussie, maar ook zonder een millimeter toe te geven. Je standpunt is je standpunt.

Je bent nog steeds mijn kleine filosoof.  Je denkt na over de wereld, het milieu, het dierenrijk, over het waarom van dingen, over de manier waarop mensen met elkaar omgaan, en hoe dat beter zou kunnen. Je observeert, met grote ogen. Je oordeelt vrijwel meteen. Daarna weeg je toch af en komt dan vaak met een verbazingwekkend genuanceerd beeld.
Soms begrijp je dingen van De Wereld niet.

Maar jongens van bijna tien hoeven De Wereld ook nog niet te begrijpen. Als jij er nou gewoon van geniet, dan hou ik je veilig en warm en gezond, dat hebben we tot nu toe tenslotte behoorlijk goed gedaan samen, en dan praten we later wel over het hoe en waarom.

We leren nieuwe kanten van elkaar kennen, Wessie. Je wordt ouder, je wordt uitgesprokener, en je leert dat je je niet altijd hoeft te voegen naar iedere situatie. Inmiddels ben je daar al héél goed in. Je leert dat jouw mening er net zoveel toe doet als die van ieder ander. Minstens.

Het klinkt misschien een beetje zweverig, maar soms heb ik het gevoel dat ik jou gekregen heb met een heel bijzondere reden. Dat er iets in mij begonnen is toen jij in mijn leven kwam.

Je bent anders dan alle andere kinderen die ik ken. Soms serieuzer, dan weer maller, emotioneler, aandachtiger, dromeriger. En joh, misschien klets ik wel uit mijn nek (kan goed hè, zou de eerste keer niet zijn), maar het is een blije gedacht dat jij misschien wel eerder dan ik wist dat wij - jij en ik en papa en je broer - bij elkaar hoorden in het leven. Aan één gesmeed door een ventje met bruine kijkers en blond stekelig haar.

En voor het geval dat waar is - dank je wel, jongen.

Dank je wel voor jou.

Morgen ben je tien. Vanavond ging je met dikke tranen slapen. Je dacht dat tien nooit zo leuk zou kunnen worden als dat negen was. Je wilde wakker blijven, om de laatste uren negen "ten volle te benutten". Zo zei je het.

Ik ga je laten zien dat tien wél leuk is. Beloofd!

Liefs

Mama