Focus

Er zijn hoofdzaken en er zijn bijzaken.
Bijzaken hebben de eigenaardigheid aandacht op te eisen, af te leiden. Van de hoofdzaken bijvoorbeeld.
Dat gebeurt. Dat is niet altijd erg. Als de hoofdzaken maar op het netvlies blijven.
Wat ik steeds meer leer: focussen.
Op de hoofdzaken.
Op hen die me lief zijn.
Te leven in het hier en nu.
De kleine momenten pakken en mijn zegeningen tellen, elke dag opnieuw.

Ik kan het iedereen aanraden.

Ik leer rennen

Ik had het er al eerder even over: ik leer hardlopen. 

Er zijn zoveel mensen die hardlopen, en die vinden het allemaal geweldig. Ze zeggen zelfs dat het verslavend is.
Ik vond er nooit een donder aan, maar ik wilde het proberen. Ik heb een sport nodig die niet aan een bepaalde tijd of plaats gebonden is, want daarvoor zijn mijn dagen te onvoorspelbaar, en lord knows dat ik de beweging wel kan gebruiken.

Tuurlijk, ik tennis iedere maandag. Maar dan weer niet als Wim werkt of de baan onder de sneeuw ligt of......nou ja, lang niet iedere maandag dus. Daarbij staan we ook wel eens zomaar een kwartier aan het net te kleppen.
Dus ik mag dit geen 'regelmatig sporten' te noemen.

Met Wessel deed ik een prestatieloop in het dorp afgelopen november. Hij had het nooit eerder gedaan, dus we gingen voor eenvoud. We liepen de 1,5 km. Hij wilde onderweg zéker 3x stoppen om te gaan wandelen. En dat had ik ook zo nodig! Het was een confrontatie met mijn eigen onvermogen. Geen splinter bleek er meer over van dat getrainde sportlijf van pakweg 15 jaar geleden. De conditie van een wijkagent.

~ We werden gefilmd door Look TV en dus plaatselijke beroemdheden ~

Beweging heb ik genoeg, maar nu ik al een paar weekjes hardloop, merk ik dat de meeste spieren, zo vanaf mijn navel naar beneden, veel te lang in winterslaap zijn geweest. Zij zetten zich enorm af en beleggen bijna alle dagen van de week protestmarsen.

Hardlopen. Hoe verzin ik het. Ik, die uit een marathongezin kom, maar nooit besmet was geraakt door dit virus. Sterker nog, ik leek er allergisch voor.
Als mijn korfbaltraining in de zomervakantieweken stil lag, ging ik hardlopen, om in conditie te blijven. Maar man man, wat een saaie bedoening vond ik dat. De verveling sloeg al snel toe en na een kwartier hield ik het altijd wel weer voor gezien.

~ Hier dook ik "vroeger" het park in voor mijn loopkilometertjes ~

Weet je waarmee ik dat ook heb? Strijken. Ja, ik weet dat een oplossing is: niet strijken, maar daar gaat het hier nu even niet over. Strijken doe ik, maar dan wél op mijn manier, zodat ik me niet zo verveel onderweg.
Dus ik ga er bij zitten, schenk mezelf een lekkere mok koffie in en zet een strijk-proof tv programma op, dat ik met voorbedachte rade heb opgenomen. Dus niets met ondertitels, want dat is me dan weer te ingewikkeld, maar Bloedverwanten bijvoorbeeld.

Zoiets zocht ik voor het hardlopen ook. Want nadat ik diverse succesverhalen had gelezen, zag ik toch wél de uitdaging.

Ik heb MP3's van de Belgische Evy gedownload op mijn Gio, waarmee je in 10 weken (het zal bij mij wel wat langer duren) kunt leren 5 kilometer te rennen - onafgebroken.
Drie keer per week volg je een les van ongeveer een half uur. De muziek draait, en daaroverheen komt de stem van Evy die je vertelt wat er moet gebeuren - dat je nu mag wandelen, dat je dan weer mag rennen. Ze moedigt je aan, vertelt hoe trots ze op je is en geeft adviezen.

Iedereen die gewoon een half uur kan wandelen kan uiteindelijk 5 kilometer rennen, zegt ze. Ik wil dat proberen. Ik moet dat toch kunnen?!

Dus begonnen we, op 15 maart. Ja, we, want Wim wilde wel meedoen. Ik dacht eigenlijk dat hij me keihard uit zou lachen - maar dat deed ie niet. Met zijn conditie en spieren zit het wel snor, maar zijn gewicht vormt zijn achilleshiel. En dat is leuk joh, zo samen, en motiverend. Inmiddels vertrekken we samen en komen we ook samen terug, maar alles wat daar tussen zit, zie ik alleen zijn hielen.

Maar, zegt Evy dan, probeer niet een ander bij te houden of ga niet ineens harder lopen als er mensen in de buurt zijn, want het is geen wedstrijd en je doet dit voor je zelf.
Ja, het is me er eentje.
Ze heeft me al meer dingen geleerd. Bijvoorbeeld dat tijdens het hardlopen bij elke stap je knieën 3x je lichaamsgewicht moeten opvangen. En dat je daarvoor dus demping in je schoenen nodig hebt om dat enigzins op te vangen.
Ze zei er nog nét niet bij dat ze het zéér onverstandig vond om op mijn 12 jaar oude sportschoenen te lopen en dat ik toch heus echte renschoenen moest aanschaffen.
Ik hoorde het haar denken en ik kocht ze. Tussen les 5 en les 6 in, en juist daar begonnen mijn knieën op te spelen.

Ik ga het niet mooier maken dan het is: het viel niks mee het gevoel te hebben of ik dagenlang mijn harnas vergeten was uit te trekken. Niet meer op mijn hurken en knieën te kunnen zitten. ECHT niet.
Ik voelde dat het waar was: je hart en longen passen zich vrij snel aan, maar je spieren, pezen, bandjes en gewrichten hebben veel meer tijd nodig om te wennen.

Dus ik vermande me, nam meer rustdagen, deed een lesje over en ging stug door.

Ook downloadde ik nog een app en na veel gesteggel om GPS-signaal te ontvangen, liep Endomondo uiteindelijk vanaf les 9 met me mee. Dat zijn de 'dingetjes' die rennen voor mij leuk maken. Het concept is simpel: ik ren en hij houdt voor me bij hoelang ik dat doe, hoe snel, waar precies, welke afstand dit was én hoeveel kilocaloriën ik daarbij verbruik. Als kers op de taart wordt dit gekoppeld aan de site en kan ik alle resultaten en statistieken inzien.

Dus toen ik gisteravond mijn muziek aanzette en de regen ophield, was ik weer blij dat ik was gegaan. En ik telde de seconden niet eens af, aan het eind. Ik kan meer dan ik dacht. Hoe cool is dat?

'Every long journey starts with a small step taken by a brave person like you. Now run!'

Foto's maken

Het is soms wat druk, de laatste tijd. Of ik ben te weinig alleen met de PC thuis. Dan schiet bloggen er nog wel eens bij in. Maar dan mis ik het..... bloggen is al een beetje een gewoonte geworden.
Het gaat niet eens om het 'publiceer'-knopje als een stukje klaar is. Het gaat om het hele proces van het aan elkaar rijgen van kleine stukjes gedachten die in mijn hoofd dwarrelen.

~ Logeren in het game-tijdperk ~

Het is een soort opruimen van je hoofd, bloggen. Je neemt al je gedachten en alle dingen waar je oog op viel en alle woorden die in je opkomen en je weeft er zinnen van.
Vaak is het juist het belangrijkst op de dagen waarop ik niks te vertellen heb. Juist dan type ik en backspace ik weer, mompel woorden en herlees ze en zet dingen in de volgorde die ik bedoel, die mijn hersens vanzelf vinden. Dat is inspiratie. Dat gevoel, dat heb ik nodig.

~ De voortuin wordt wakker ~

Leven is alledaags... je staat op en drinkt koffie en leest de reclameblaadjes en doet boodschappen en overhoort Engelse woordjes en plakt pleisters en maakt schoon en doet alle dingen die horen in je dag. Maar je voelt dat je leeft als je je inspiratie vindt.
Door blogs te lezen van anderen, of als een slak rondjes te rennen door de polder, of fijne tijdschriften te lezen of heel hard mee te zingen met je favoriete muziek. Op repeat.

Of door je gedachten bij elkaar te rapen over de dingen waar je hart sneller van gaat kloppen.

Weet je waar mijn hart sneller van gaat kloppen?

~ De generatiekloof: ik vond het een draak van een film en Benjamin smulde ervan ~

Foto's maken.Ik word er blij van. Gewoon klikken.
Schrijven. En foto's maken.

Dit zijn de maart foto's via Gio.

~ De Magnetix kwamen weer eens te voorschijn. Dit is eenboot; dat zie je wel, toch? ~

Mooi is ie hè? Hij staat in de keuken op de plek waar eerst een hoge kast stond. En nu is er licht en ruimte. En dat is fijn. 

Ons vochtverhaal kreeg een nieuw hoofdstuk. Ik zal de samenvatting geven: ruim 3 maanden gedroogd - ogenschijnlijk droog - de verzekering stuurde mannen voor deel 1 van de hersteloperatie - wij pakten de hele woonkamer in zodat het plafond gesausd kon worden - ogenschijnlijk bleek een fata morgana - de gemeten vochtpercentages variëerden van 10% tot 70%, waar tot 6% acceptabel is - het plafond werd niet gesausd - de mannen gingen naar huis - de kamer kon uitgepakt *zucht*.

Bezigheidstherapie heet dat geloof ik.

We gingen met zijn 4-en een avondje naar het Kasteel, op de business tribune. Waardeloze sfeer daar en ook nog eens een verdiende 0-3. Volgende keer weer vertrouwd op de Dennis Neville dan maar.

Na afloop van de D1 komen altijd de broodjes frikadel en mexicano op tafel.
Stoere gasten worden het, die D-spelers.

  

Toen kwam de kermis in het dorp. Het heeft een onweerstaanbare invloed op jongetjes. Maar ook op ander gespuis en addergebroed. Dus moest ik wel mee. Steeds. Ik heb er echt een gruwelijke hekel aan, maar ja, ik doe alles voor die glunderende gezichten. 

Wessel ging met school op excursie naar De Watervlo. Daar valt veel te leren over water. Hij kwam laaiend enthousiast thuis. En weet je mam, zei hij, morgen is daar Open Boot. Zullen we samen nog eens gaan? Dus dat deden we.
Nu wast hij graag zijn haar met zijn zelfgemaakte shampo en draagt hij er glittergel in.

Een 3e prijs op het judo thuistoernooi van Nobel. Dat levert een fraaie bronzen medaille aan de muur op.

Ik had veel liever een taartje bij jullie gegeten, maar tegenwoordig moet ik het met een kaarsje doen. Zo jammer en verdrietig.

Hij waagt vaak een gokje, als er een prijsvraag bij VI is. Altijd met de hoop dat hij de voetbalkaarten wint. Soms lukt het. Dit keer had hij weer prijs. Maar hij won niet de kaarten. Wel iets wat hij never nooit zelf zou kopen. En dus heb ik ook prijs, want hij ruikt nu goddelijk.

Ik leer hardlopen. Ja, echt, *IK*. Je weet wel, ik, die nooit heeft begrepen waarom mensen een marathon lopen als er ook gewoon bussen gaan.

Ik heb zelfs heuse hardloopschoenen aangeschaft. Na een loopanalyse en renrondjes door de winkel - en ja, ik voelde me inderdaad voor joker lopen, maar deed het wel gewoon - kwam ik uit op schoenen van hetzelfde merk als waar Ma zo graag op liep. Gek, toch?
Het is een kruising tussen Barbieschoenen en netkousen. Dat zie je zo niet hoor, want de knalroze onderdelen staan net niet op deze foto. Maar niet onbelangrijk: ze lopen lekker.

Op een warme woensdagmiddag speelde Wessel met zijn klas een schoolvoetbaltoernooi. Het werd een heerlijke middag en de jongens eindigden als 1e en mochten de volgende woensdag het finaletoernooi spelen.

Gek genoeg hadden we toen sjaals en handschoenen nodig, maar aan het eind van de rit konden ze met een 3e prijsbeker naar huis.

Mission completed!

De bel en de klepel

Gisteravond voerden man en jongste zoon een discussie samen. Niets bijzonders hoor, dat is hier dagelijkse kost.
Ze waren het duidelijk niet met elkaar eens en konden ook niet nader tot elkaar komen.
Jongste geeft niet graag iets toe en al mokkend riep hij: "Jemig, je praat nu net als die belangrijke man, die George Washington!"
Waaraan hij vertwijfeld toevoegde: "Of was dat nou George Clooney?"

Ik schoot onder de bank van het lachen. Helemaal fout natuurlijk.
Want toen trateerde hij me op de volgende oneliner: "Moeders, ik snap ze niet en wil ze ook niet snappen!"

I'd like to introduce you to someone :-)

Zijn naam is Pita. Althans, zo heet zijn voorbeeld-grote broer.
Ik heb hem zelf gemaakt.  

Een tijdje terug was ik op school zijdelings betrokken bij het Project Muizenhuis
van 2 groepen. Als in: ik ruimde daar de zolder op, kwam met allerlei overbodige troep bestemd voor de container beneden en kon het zo bij een juf inleveren. Want zij kon het zo goed gebruiken voor haar knutselproject. 

Toen het af was heb ik met verbazing gekeken naar alle creaties, met zoveel fantasie en zorg in elkaar gezet........

Omdat Het Muizenhuis bewoners nodig had hielp ik mee zoeken naar allerlei patroontje van handgemaakte muisjes. Vilt, stof, van fimoklei, gehaakt, gebreid.
Er waren wel mogelijkheden.

Inmiddels was de sjaal af en toen dacht ik, ik maak een muisje. Waarom een muisje?

Nou, ik had er een haakpatroontje van. Logisch. Tot zover mijn gecompliceerde creatieve denkprocessen.
Haken. Zou ik dat nog kunnen?

Ik had nog nooit een knuffel gemaakt. Ik heb sowieso volgens mij nog nooit iets in elkaar gehaakt. Eén van de belangrijkste leermomenten die deze handwerkervaring me in ieder geval opleverde, is dat ik heel slecht ben in het volgen van patronen. Het begon al bij de eerste zin: "Maak een verstelbare ring en haak 6 vasten in de ring." Even dreigde ik direct af te haken. Maar er blijken nog meer kneuzen zoals ik te zijn. Wij worden echter op onze wenken bediend, want op het www staan zelfs voor mij begrijpelijke aanwijzingen.
Het grootste gedeelte van Pita ontstond dus door proberen, uithalen en nog eens proberen. Vallen en opstaan.

Maar ik moet zeggen, het is wel heel bijzonder, om zo'n wezentje uit je eigen handen te zien groeien. Je steekt je hart en ziel erin, en je creativiteit en je frustratie en je verwondering als het plotseling toch lukt... en naarmate je ziet groeien wat je doet, kun je niet voorkomen dat je gaat nadenken over de persoonlijkheid van het beest...... en voor je het weet ontstaat er een heel karaktertje.

Wessel is er helemaal weg van. Hij voelt het aan, als iets echt met liefde in elkaar is gezet. Pita was eigenlijk bedoeld voor zijn kamer, maar kijk nou naar dat lachende snuitje.
Van nu af aan woont er dus een 15 centimeter hoog katoenen muisje op onze keukenkast, dat vriendelijk naar je glimlacht als je langs loopt.

Zodat je terug kunt glimlachen. Van binnen en van buiten.

His name is Pita.

Ik ben het niet

Ik bén het niet, maar het zou wél gekund hebben.

Deze pagina kwam ik tegen in een tijdschrift. En ik ging gewoon twijfelen. Huh? Ben ik dan helemaal vergeten dat ik dit eens heb opgestuurd?
Maar nee, dat heb ik écht niet.

Toeval dus.

Als je ouder wordt, wordt alles slechter, behalve het vergeten, dat wordt beter.

Schoolgedoe

Ik had van de week een 10 minuten gesprek met het juffie van Wessel.
Zoals altijd ging het daarin weinig over zijn "prestaties", maar meer over zijn gedrag.
Ondanks dat ze hem van de week snotventje noemde, vindt ze hem nog leuk. Het valt haar op dat hij smakelijk kan lachen om grapjes die verder niemand begrijpt.
Praten. Dat is zijn zwakke punt. Hij praat graag, veel en liefst door anderen heen.
Ook door de juf. Want hij doet alles, zonder aanzien des persoons.
Er was een positieve ontwikkeling zei ze. Hij krijgt steeds meer inzicht in zijn gedrag en wat wel en niet wenselijk is. Voorbeeldje? vroeg ik.
Als hij tegenwoordig weet dat iets niet goed gaat, pakt hij zelf al zijn tafeltje op om apart of op de gang te gaan zitten, mompelend : "ja ja, ik ga alweer".

~ Ik ben dol op de techniek van tegenwoordig.
Deze foto kreeg ik gewapt. ~

Vanavond speelt Sparta uit tegen Volendam. Dus De Mannen zijn vanmiddag vertrokken naar De Dijk. Fijn weer voor een terrasje dacht ik zo, maar ik kon niet mee. Paste niet in het rijtje vader, zoon, broer, schoonvader.
Wél mocht ik Jelmer vanochtend naar school rijden, zodat hij tenminste geen fiets daar achter zou moeten laten.
Hij stapte uit en ik zei: zo, je bent er, bij je 2e huis.
Waarop hij zei: je bedoelt de gevangenis!

~ Was ik er toch een klein beetje bij. ~

Grappenmakers hè, die zoons van ons.