Foto's maken

Het is soms wat druk, de laatste tijd. Of ik ben te weinig alleen met de PC thuis. Dan schiet bloggen er nog wel eens bij in. Maar dan mis ik het..... bloggen is al een beetje een gewoonte geworden.
Het gaat niet eens om het 'publiceer'-knopje als een stukje klaar is. Het gaat om het hele proces van het aan elkaar rijgen van kleine stukjes gedachten die in mijn hoofd dwarrelen.

~ Logeren in het game-tijdperk ~

Het is een soort opruimen van je hoofd, bloggen. Je neemt al je gedachten en alle dingen waar je oog op viel en alle woorden die in je opkomen en je weeft er zinnen van.
Vaak is het juist het belangrijkst op de dagen waarop ik niks te vertellen heb. Juist dan type ik en backspace ik weer, mompel woorden en herlees ze en zet dingen in de volgorde die ik bedoel, die mijn hersens vanzelf vinden. Dat is inspiratie. Dat gevoel, dat heb ik nodig.

~ De voortuin wordt wakker ~

Leven is alledaags... je staat op en drinkt koffie en leest de reclameblaadjes en doet boodschappen en overhoort Engelse woordjes en plakt pleisters en maakt schoon en doet alle dingen die horen in je dag. Maar je voelt dat je leeft als je je inspiratie vindt.
Door blogs te lezen van anderen, of als een slak rondjes te rennen door de polder, of fijne tijdschriften te lezen of heel hard mee te zingen met je favoriete muziek. Op repeat.

Of door je gedachten bij elkaar te rapen over de dingen waar je hart sneller van gaat kloppen.

Weet je waar mijn hart sneller van gaat kloppen?

~ De generatiekloof: ik vond het een draak van een film en Benjamin smulde ervan ~

Foto's maken.Ik word er blij van. Gewoon klikken.
Schrijven. En foto's maken.

Dit zijn de maart foto's via Gio.

~ De Magnetix kwamen weer eens te voorschijn. Dit is eenboot; dat zie je wel, toch? ~

Mooi is ie hè? Hij staat in de keuken op de plek waar eerst een hoge kast stond. En nu is er licht en ruimte. En dat is fijn. 

Ons vochtverhaal kreeg een nieuw hoofdstuk. Ik zal de samenvatting geven: ruim 3 maanden gedroogd - ogenschijnlijk droog - de verzekering stuurde mannen voor deel 1 van de hersteloperatie - wij pakten de hele woonkamer in zodat het plafond gesausd kon worden - ogenschijnlijk bleek een fata morgana - de gemeten vochtpercentages variëerden van 10% tot 70%, waar tot 6% acceptabel is - het plafond werd niet gesausd - de mannen gingen naar huis - de kamer kon uitgepakt *zucht*.

Bezigheidstherapie heet dat geloof ik.

We gingen met zijn 4-en een avondje naar het Kasteel, op de business tribune. Waardeloze sfeer daar en ook nog eens een verdiende 0-3. Volgende keer weer vertrouwd op de Dennis Neville dan maar.

Na afloop van de D1 komen altijd de broodjes frikadel en mexicano op tafel.
Stoere gasten worden het, die D-spelers.

  

Toen kwam de kermis in het dorp. Het heeft een onweerstaanbare invloed op jongetjes. Maar ook op ander gespuis en addergebroed. Dus moest ik wel mee. Steeds. Ik heb er echt een gruwelijke hekel aan, maar ja, ik doe alles voor die glunderende gezichten. 

Wessel ging met school op excursie naar De Watervlo. Daar valt veel te leren over water. Hij kwam laaiend enthousiast thuis. En weet je mam, zei hij, morgen is daar Open Boot. Zullen we samen nog eens gaan? Dus dat deden we.
Nu wast hij graag zijn haar met zijn zelfgemaakte shampo en draagt hij er glittergel in.

Een 3e prijs op het judo thuistoernooi van Nobel. Dat levert een fraaie bronzen medaille aan de muur op.

Ik had veel liever een taartje bij jullie gegeten, maar tegenwoordig moet ik het met een kaarsje doen. Zo jammer en verdrietig.

Hij waagt vaak een gokje, als er een prijsvraag bij VI is. Altijd met de hoop dat hij de voetbalkaarten wint. Soms lukt het. Dit keer had hij weer prijs. Maar hij won niet de kaarten. Wel iets wat hij never nooit zelf zou kopen. En dus heb ik ook prijs, want hij ruikt nu goddelijk.

Ik leer hardlopen. Ja, echt, *IK*. Je weet wel, ik, die nooit heeft begrepen waarom mensen een marathon lopen als er ook gewoon bussen gaan.

Ik heb zelfs heuse hardloopschoenen aangeschaft. Na een loopanalyse en renrondjes door de winkel - en ja, ik voelde me inderdaad voor joker lopen, maar deed het wel gewoon - kwam ik uit op schoenen van hetzelfde merk als waar Ma zo graag op liep. Gek, toch?
Het is een kruising tussen Barbieschoenen en netkousen. Dat zie je zo niet hoor, want de knalroze onderdelen staan net niet op deze foto. Maar niet onbelangrijk: ze lopen lekker.

Op een warme woensdagmiddag speelde Wessel met zijn klas een schoolvoetbaltoernooi. Het werd een heerlijke middag en de jongens eindigden als 1e en mochten de volgende woensdag het finaletoernooi spelen.

Gek genoeg hadden we toen sjaals en handschoenen nodig, maar aan het eind van de rit konden ze met een 3e prijsbeker naar huis.

Mission completed!

De bel en de klepel

Gisteravond voerden man en jongste zoon een discussie samen. Niets bijzonders hoor, dat is hier dagelijkse kost.
Ze waren het duidelijk niet met elkaar eens en konden ook niet nader tot elkaar komen.
Jongste geeft niet graag iets toe en al mokkend riep hij: "Jemig, je praat nu net als die belangrijke man, die George Washington!"
Waaraan hij vertwijfeld toevoegde: "Of was dat nou George Clooney?"

Ik schoot onder de bank van het lachen. Helemaal fout natuurlijk.
Want toen trateerde hij me op de volgende oneliner: "Moeders, ik snap ze niet en wil ze ook niet snappen!"

I'd like to introduce you to someone :-)

Zijn naam is Pita. Althans, zo heet zijn voorbeeld-grote broer.
Ik heb hem zelf gemaakt.  

Een tijdje terug was ik op school zijdelings betrokken bij het Project Muizenhuis
van 2 groepen. Als in: ik ruimde daar de zolder op, kwam met allerlei overbodige troep bestemd voor de container beneden en kon het zo bij een juf inleveren. Want zij kon het zo goed gebruiken voor haar knutselproject. 

Toen het af was heb ik met verbazing gekeken naar alle creaties, met zoveel fantasie en zorg in elkaar gezet........

Omdat Het Muizenhuis bewoners nodig had hielp ik mee zoeken naar allerlei patroontje van handgemaakte muisjes. Vilt, stof, van fimoklei, gehaakt, gebreid.
Er waren wel mogelijkheden.

Inmiddels was de sjaal af en toen dacht ik, ik maak een muisje. Waarom een muisje?

Nou, ik had er een haakpatroontje van. Logisch. Tot zover mijn gecompliceerde creatieve denkprocessen.
Haken. Zou ik dat nog kunnen?

Ik had nog nooit een knuffel gemaakt. Ik heb sowieso volgens mij nog nooit iets in elkaar gehaakt. Eén van de belangrijkste leermomenten die deze handwerkervaring me in ieder geval opleverde, is dat ik heel slecht ben in het volgen van patronen. Het begon al bij de eerste zin: "Maak een verstelbare ring en haak 6 vasten in de ring." Even dreigde ik direct af te haken. Maar er blijken nog meer kneuzen zoals ik te zijn. Wij worden echter op onze wenken bediend, want op het www staan zelfs voor mij begrijpelijke aanwijzingen.
Het grootste gedeelte van Pita ontstond dus door proberen, uithalen en nog eens proberen. Vallen en opstaan.

Maar ik moet zeggen, het is wel heel bijzonder, om zo'n wezentje uit je eigen handen te zien groeien. Je steekt je hart en ziel erin, en je creativiteit en je frustratie en je verwondering als het plotseling toch lukt... en naarmate je ziet groeien wat je doet, kun je niet voorkomen dat je gaat nadenken over de persoonlijkheid van het beest...... en voor je het weet ontstaat er een heel karaktertje.

Wessel is er helemaal weg van. Hij voelt het aan, als iets echt met liefde in elkaar is gezet. Pita was eigenlijk bedoeld voor zijn kamer, maar kijk nou naar dat lachende snuitje.
Van nu af aan woont er dus een 15 centimeter hoog katoenen muisje op onze keukenkast, dat vriendelijk naar je glimlacht als je langs loopt.

Zodat je terug kunt glimlachen. Van binnen en van buiten.

His name is Pita.

Ik ben het niet

Ik bén het niet, maar het zou wél gekund hebben.

Deze pagina kwam ik tegen in een tijdschrift. En ik ging gewoon twijfelen. Huh? Ben ik dan helemaal vergeten dat ik dit eens heb opgestuurd?
Maar nee, dat heb ik écht niet.

Toeval dus.

Als je ouder wordt, wordt alles slechter, behalve het vergeten, dat wordt beter.

Schoolgedoe

Ik had van de week een 10 minuten gesprek met het juffie van Wessel.
Zoals altijd ging het daarin weinig over zijn "prestaties", maar meer over zijn gedrag.
Ondanks dat ze hem van de week snotventje noemde, vindt ze hem nog leuk. Het valt haar op dat hij smakelijk kan lachen om grapjes die verder niemand begrijpt.
Praten. Dat is zijn zwakke punt. Hij praat graag, veel en liefst door anderen heen.
Ook door de juf. Want hij doet alles, zonder aanzien des persoons.
Er was een positieve ontwikkeling zei ze. Hij krijgt steeds meer inzicht in zijn gedrag en wat wel en niet wenselijk is. Voorbeeldje? vroeg ik.
Als hij tegenwoordig weet dat iets niet goed gaat, pakt hij zelf al zijn tafeltje op om apart of op de gang te gaan zitten, mompelend : "ja ja, ik ga alweer".

~ Ik ben dol op de techniek van tegenwoordig.
Deze foto kreeg ik gewapt. ~

Vanavond speelt Sparta uit tegen Volendam. Dus De Mannen zijn vanmiddag vertrokken naar De Dijk. Fijn weer voor een terrasje dacht ik zo, maar ik kon niet mee. Paste niet in het rijtje vader, zoon, broer, schoonvader.
Wél mocht ik Jelmer vanochtend naar school rijden, zodat hij tenminste geen fiets daar achter zou moeten laten.
Hij stapte uit en ik zei: zo, je bent er, bij je 2e huis.
Waarop hij zei: je bedoelt de gevangenis!

~ Was ik er toch een klein beetje bij. ~

Grappenmakers hè, die zoons van ons.

Einde van een tijdperk

Mei tot en met juni 2011. Mijn feestende zoon. De allerlaatste maanden op de basisschool. Het einde van een tijdperk. Een best moeizaam tijdperk, soms.

Hij was niet het moeilijkste kind om in de klas te hebben.  Maar ook niet de makkelijkste thuis. Zijn snappertjes zijn prima, hij mist wat creativiteit, is gemakzuchtig en uitstellerig, maar ook gezellig, sociaal en ruimhartig.

En angstig en onzeker. Lang werden zijn dromen beheerst door de weerzin tegen slapen, schoolkamp en de overgang naar een middelbare school. Weg uit zijn veilige zone, dat zag hij niet zitten. Thuisonderwijs, dat leek hem wel wat.

We hebben wel eens gedacht: hij kan het wel, maar hij wil het niet, hij doet het niet, hij pakt het niet, hij gaat niet, hij zal niet. Maar we vertelden hem iets anders: we geloven in jou, je kan alles, we steunen je, altijd, onder iedere omstandigheid. Maar met je toenemende leeftijd, komt verantwoordelijkheid. Je bent een geweldig kind.

Gedraag je daar dan ook naar.

Via Dokter Rossi en Meester Ton zagen we hem ontluiken. Hij rolde groep 8 in en terwijl hij in groep 7 de schoolreis naar De Efteling nog aan zich voorbij liet gaan en liever een dagje thuis bleef, ging hij zich verheugen op schoolkamp. Eindelijk. Hij deed het gewoon. Koekeloerde rond bij middelbare scholen en wist ons te overtuigen van zijn keus. Hij liet ons versteld staan.  

Moed is niet de afwezigheid van angst, maar het overwinnen van angst.

De laatste 2 maanden vormden een aaneenschakeling van hoogtepunten. Uitsluitend feesten en partijen. Elk jaar zijn we in deze tijd van het jaar al goed bedeeld, maar nu kwamen er allerlei schoolgerelateerde dingen bovenop. Bijna dagelijks was er iets variërend van hartstikke leuk tot verschrikkelijk leuk.

Allereerst was daar in mei de schoolweek in Oosterhout. Ongemerkt was hij de bus in geslopen. Geen zoen, geen traan, geen zwaai. Gewoon, vol ongeduld om te gaan.

Het was raar om zolang geen contact te hebben. Niet even te kunnen bellen. Er kwam gelukkig wél post. Met weinig woorden, maar iets anders zou pas gek geweest zijn.

Hij had het gewéldig gehad, vertelde hij toen hij de bus uit kwam rollen.

Op naar het volgende evenement dan maar. De agenda stond vol. Boordevol.

Het was heerlijk warm, dus jullie gingen vaak zwemmen. In Zwembad Groenoord, maar ook in De Schie (?!). Na afloop belde hij dan: "Mam, mag ik bij Gijs en Daan met een groepje blijven bbq-en?"

Op 1 juni organiseerden Jan en Jimmy een verlaat verjaarsfeestje voor de héle klas mét bbq.

Op 20 juni gingen jullie met de hele klas naar Vlietzicht, om met elkaar lekker te eten en te waterfietsen.

Op 23 juni was er op school een klassendisco, compleet met cocktails en er werd enorm gedanst.

Nog nooit eerder gezien, dat hij zelf zijn haar in de gel zet.

De dag daarna volgde er met 5 jongens een slaapfeestje bij Jan. Dat van dat feestje klopte; het slapen deed hij de volgende middag thuis.

Jullie gingen in de laatste schoolweek met elkaar en de meester bowlen.

En als klap op de vuurpijl organiseerden Madchen en Nienke ook nog een tuinfeest voor de hele klas. Het kon niet op!

De laatste dagen op  school bestonden vooral nog uit last-minute musical repetities, en heel veel plezier. 28 Juni was de officiële afscheidsavond op school.

Voor jullie was er een koud buffet op het schoolplein met alle juffen en meesters.

Rond zeven uur ging de school open. De opa's waren mee en wij tweetjes. Het was druk en warm. Een krappe speelhal vol mensen. Vanuit het aangrenzende lokaal verschenen nerveuze koppies, zoekend naar 'hun' publiek. En blij lachend bij het vinden van bekende gezichten.

Ze zijn dan wel al rond de twaalf, maar soms stiekem nog dezelfde als toen ze zes waren en zwaaiden, iedere keer als ze voorbij kwamen in de draaimolen.

De musical Wat maak je me nu was leuk. Jelmer was een schoonmaker die Bernie heette. Een rol speciaal voor hem in het stuk geschreven. Met veel humor en gevleugelde uitspraken als 'we gaan over op Plan B' en 'die is even een tukkie doen' tegen een muis die net onder zijn knuppel bezweken was. Ik kan nooit meer zonder glimlach luisteren naar Eye of the tiger.

Hij doet niets liever dan op de achtergrond blijven en vooral NIET optreden, maar hij was niet zo zenuwachtig - zei hij. Hij had er zin in. Toen de eerste muziek werd ingezet zag ik zijn schouders ontspannen en zijn lach doorbreken.

En hij zong. En hij danste. En hij genoot. En hij straalde. Mijn hart knalde bijna uit elkaar van trots. De wereld ligt aan zijn voeten.