Rockanje in de winter

zaterdag 30 januari 2021

Ik ken haar inmiddels al ruim zesendertig jaar. Dat is heul lang en dat doet me beseffen dat ik al best heul oud ben. Net zoals ik me dat trouwens elke ochtend bewust ben, wanneer ik wakker word en mijn lijf uit bed en van de trap af takel. Maar dit ter zijde.

Zij wandelt graag. Ik wandel graag. We wonen zo'n vijfenveertig minuten autorijden bij elkaar vandaan. Dus dan komt het 'even-een bakkie-doen-bij-elkaar' in het gedrang. 

Voor ons werkt een wandel-date dan ook heel goed. Zij komt meestal met wat route suggesties, omdat ze voorwerk heeft gedaan over waar haar hond mee kan. We kiezen dan een locatie, rijden daar beiden afzonderlijk heen en treffen elkaar op een afgesproken parkeerplaats.

Rockanje. Dat was dit keer onze place to be. Een badplaats gelegen aan de Noorzeekust. Toeristisch druk in de zomer. Maar hé, het is nu winter. Zou het dan ook een andere beleving zijn?

Hierop zeg ik volmondig: ja. Geen druktes, geen overvolle straten en terrassen. Maar wel prachtige natuur.  *klik 

Begin van de middag startten we onze ontmoeting bij het bezoekerscentrum in het Heempark Tenellaplas. Het landschap is daar erg gevarieerd, met een heemtuin, dichte bossen en open vlaktes.
Het is het startpunt van enkele fiets- en wandelroutes. We hadden gedacht de Berkenroute te gaan lopen, maar aldaar bleek juist die bewegwijzering verdwenen.

Op het wereld wijde web stond wel een routekaartje met daarop de bijbehorende knooppunten. 

We besloten het op die manier te gaan proberen en achteraf is dat een goed plan gebleken. De paaltjes en pijltjes waren goed te vinden en zo legden we zo'n acht kilometers af.

Waar het beginstuk fris was door de gure wind, waren we al snel warm gelopen. En vooral ook warm gekletst. 

Dat vind ik zo prettig aan wandelen. Gesprekken gaan makkelijk en bijna als vanzelf de diepte in en voor je het weet zit je midden in een warm en persoonlijk gesprek. Dat gaat toch anders als je bij elkaar op de bank zit. 

Terug bij de auto konden we lekkere warme chocomel, erwtensoep en een broodje to-go kopen. Een prima afsluiting van een fijne middag.

Ik kom er zeker nog eens terug, omdat ik nieuwsgierig ben naar de iets verderop gelegen route bij de duinen van Oostvoorne. Die loopt door een vogelgebied en langs vogelkijkschermen op de Brielse Gatdam. Dat lijkt me wel een goed plan voor tijdens het voorjaar.

Gezien de voorspelde code rood van morgen, vrees ik dat mijn geplande wandeling dan in het water - of de sneeuw - zal vallen. Ik ga hier in de buurt wel een blokje om.

Nattigheid

Het was weer zover. Stront aan de knikker. 

Ik ga het even inleiden. Mensen die ons langer kennen weten dit al wel. 
Wij hebben iets gemeen met onze koning. Ja, echt. Beiden hebben we een relatie met Watermanagement. Ik geef je een korte samenvatting.

In mei 1999 kregen we een opbouw - derde etage - op ons huis. Ongevraagd werd daar een partij regenwater bij geleverd. Die doordat het open dak niet goed was afgedekt, zo onze hele tweede verdieping onder water zette.

In december 2003 hadden we lekkage in een slaapkamer, ten gevolge van broddelwerk tijdens de bouw in 1999.

In februari 2007 hadden we lekkage in de schuur.

Met Pasen 2011 kwam er volop water uit het lichtpunt in het toilet, de voorpui van ons huis, langs het woonkamer plafond en stond de koof in de slaapkamer van Jongste ook vol water. Er bleek een waterleiding in de badkamervloer lek.

Afijn. Klus werd gefikst, maar naar later bleek was tijdens deze reparatie één waterafvoer-aansluiting wat slordig uitgevoerd.

Gevolg: in december 2011 liep het water opnieuw langs het plafond in de woonkamer naar beneden en waren de vloeren van twee slaapkamers volledig nat. Het kostte ons bijna geheel 2012 om de oorzaak te achterhalen en alle schade te (laten) herstellen.

In 2016 knapten we de zijkamer op. We waren bijna klaar. Alleen nog even laminaat leggen. Dat wilden we door laten lopen in de vaste kastenwand. Tot we de grondplaten daar nat zagen worden. Tijdens de zoektocht naar de oorzaak vonden we die hoog boven in de kast. Alles in de hoeken nat en beschimmeld. Na het vernieuwen van een stuk dakbedekking konden we er ook daar weer tegen. En misschien nog belangrijker: het is er nog steeds droog.

In de bijna vijfentwintig jaar dat we hier wonen hadden we ook regelmatig kleine lekkages ten gevolge van kapotte verwarmingsleidingen, maar die tel ik al niet eens meer mee.

Deze zomer zagen we iets vreemds aan het laminaat in de kamer, grenzend aan de badkamer. Onmiddellijk kregen we flashbacks naar eerdere problemen waar al zó vaak aan geknutseld was.
De oudste man in huis werd helemaal gek. Niet weer! "En nu slopen we die hele badkamer, ook al is hij nog niet zolang geleden vernieuwd. Dit moet stoppen. Alles moet er uit!"

~ Hier droeg ik nog extra prednison kilo's met me mee. ~ 

Dat is zijn primaire reactie. Die van mij is altijd tegensputteren. Gatverdamme, zo geen zin in een verbouwing. En zo geen zin in het moeten uitzoeken wat ik dan wil. Ik ben een type dat geen lol beleeft aan het maken van dergelijke plannen.

We zitten er nog midden in, want omdat we het niet leuk vinden is het een heel traag proces. Bij ons dan. En vanwege Corona kunnen we natuurlijk niet winkelen. Uiteraard is de vloer inmiddels wel droog, want op het probleem is vakkundig een noodverband gekit.

En toen kwam Jongste zaterdagochtend vroeg onze slaapkamer binnen.
"Ik heb lekkage in mijn slaapkamer". Het zal toch niet waar zijn?!

Maar het was wél waar. Het was beestenweer buiten en binnen druppelde het vrolijk vanuit het (kunststof) raamkozijn op de vensterbank. Ik hoef zeker niet te vertellen hoe het gezicht van Wimmie stond.

Maar. Alle lof voor de firma uit Dordrecht die negen jaar geleden ons huis van kunststof kozijnen en deur voorzag. Binnen vijfentwintig minuten na onze mail, kwam er een bericht terug. Een uur daarna stond er een busje met twee monteurs voor de deur. Weer een half uur later dachten ze het probleem gevonden te hebben, lag het hele raamkozijn er uit en stond er een steiger voor de deur.

Halverwege de middag zwaaiden we hen uit. Kosten: nul euro. Lang leve de garantietermijn van tien jaar en de uitstekende service. Zoek je zelf een leverancier, deze kunnen we aanbevelen.

Steun de horeca in Delft

zondag 24 januari

Een paar jaar geleden ontdekten we een leuke combinatie van drie componenten: een gezellig dagje uit, wandelen en een stad beter leren kennen. Onder de naam City Walk.

Uiteraard ligt dit nu al een jaar stil. Wandelen doen we nog steeds. Maar dan in de buurt of in de natuur. Daarbij missen we één ding. Het terras.

Onlangs stuitte ik op een vers initiatief. Met als voornaamste doel: de horeca steunen. Afgelopen zondag testten we er eentje uit. We kozen voor De Stadswandeling 015.

~ NS Station Delft ~

Voor €3,50 kregen we zaterdagavond een aantal pdf bestandjes in onze mailbox.

De uitgeschreven route, een routekaartje en een menukaart van de vijf gesteunde horeca gelegenheden van dit keer.

~ Het kunstwerk op het plafond van het station. ~

Tussen twaalf en vier uur konden we, op eigen gelegenheid starten vanaf het NS Station Delft. 

De hele route loop je alleen of samen. Het aantal verkochte routes is beperkt - zestig in dit geval-, zodat er geen drukte zal zijn en iedereen corona proof kan wandelen.

~ het stadhuis ~

Via de Oude Delft moesten we naar de Boterbrug. Volgens de omschrijving de breedste brug van Delft. 

Hier kwamen we er al snel achter dat we van deze stad, die op zo'n tien kilometer van onze woonplaats ligt, veel minder wisten dan we dachten. Want we hebben een paar keer het zelfde stuk route op en neer gelopen, omdat we die brug niet konden vinden. 

Wat bleek: die Boterbrug blijkt een straat met die naam te zijn. Omdat die hele straat óp een brug gebouwd is en daar onder je voeten dus de gracht van de Oude Delft verbonden wordt met de gracht van de Wijnhaven. Aha.

Vandaar liepen we langs de Waag, richting het stadhuis, daar omheen en zó de Markt op.

~ de Waag ~

Daar was goed te zien dat, ook al is de stad 'gesloten', het veel bezoekers trekt.

~ zicht op de Nieuwe Kerk ~

Het was er best druk. Maar iedereen hield zich prima aan het afstand houden.

Op de Markt lag onze eerste horeca gelegenheid van die dag. Natuurlijk was er veel meer horeca open waar je 'to go' iets te snaaien kon kopen. Maar wij bleven trouw aan het program van die dag.

Een lekker bakkie warme chocomel. 

Met een mini Luikse wafel en een Belgische chocoladezoen, die we geen negerzoen meer mogen noemen.

Het is een fantastisch plein, waar het met mooi weer goed toeven is op de terrassen. 

En het leuk winkelen is in de toeristische winkeltjes.

Trouwens, in al die straatjes waar we door heen zigzagden heb ik zoveel leuke potentiële cadeautjes zaken gezien. 

~ Deze 18,5 meter hoge toren is de op één na hoogste kerktoren van Nederland. ~

Waar ik graag eens in rond zou snuffelen, maar waarvan ik nu al weet dat ik ze nooit meer terug kan vinden.

Via 'het Blauwe Hart' en de Jozefstraat liepen we de Burgwal op.

Kijk, dit vind ik nu leuk creatief. Als je dan klein woont in de binnenstad en je hebt geen bergruimte voor je kano, dan knoop je hem op tegen je voorgevel. Geniaal, toch?

Via de Beestenmarkt, sloegen we tweede Horeca over. Vanwege even geen trek in pompoensoep met ras el hanout.

Daarna volgden we de Molslaan, via het Oosteinde naar de Oostpoort.

De enige overgebleven stadspoort van Delft.

Via de Oranje Plantage liepen we een stuk langs de Schie. Onze eigen Schiedamse Schie. 

Onderweg pikten we het Klaeuwshofje mee. Een goed bewaard pareltje van de stad. 

Het hofje werd gesticht in 1605 en werd toen bewoond door rooms-katholieke oude vrouwen. Later werd van elke twee huisjes één gemaakt, zodat er tegenwoordig nog twaalf bewoonde huizen zijn. De overbodige voordeuren bleven bewaard.

In de Bonte Ossteeg liepen we voorbij een Delfts Blauwe muurschildering.

In de Papenstraat passeerden we een mooi mozaïek van de plattegrond van Delft.

Hier maakten wij onze twee pitstop. 

Niets mis mee.

Uiteindelijk waren we terug op de Oude Delft. 

Bij Molen de Roos en De Bagijntoren liepen we vlak langs een cache. Omdat hij zo slim was geweest onze magneetstok mee te nemen, konden we deze mee pakken.

Via het Bagijnhof kwamen we bij het Prinsenhof. De plek waar Willem van Oranje woonde en in 1584 vermoord werd door Balthasar Gerards. Ken uw basisschool klassiekers.

Hier was goed te zien waarom de kerktoren van de Oude Jan, ook wel de Scheve Jan wordt genoemd.

We eindigden onze wandeling in de Kloksteeg, waar in eerste instantie de muurschildering onze aandacht trok.

Maar in tweede instantie zagen we dat het originele naambordje vervangen was voor deze ludiekevariant. 

Het hele gedoe rondom de avondklok is beschamend, maar hier hebben we toch wel even hartelijk om gelachen.

Wat ons betreft is de stadswandeling in deze vorm een goed initiatief. Wij hebben een leuke, sportieve én lekkere middag gehad. En zijn meer te weten gekomen deze Prinsenstad.

Wie helpt hem de winter door?

Het begon met een appje van mijn nicht. Dat ze er weer aan kwamen. Wie? De voetbalplaatjes.

Op de schaal van belangrijke dingen des levens scoort het een één, of misschien nèt een twee als je een jaar of zeven bent. Maar ook hier in huis zorgde het voor blije hoofden. Of eigenlijk, één blij hoofd.

Vorig jaar schreef ik er hier *klik al over. Hoe het verzamelen hier in huis de laatste jaren geëvolueerd was. Dit jaar voegen we er een hoofdstuk aan toe.

De interesse van de jongens is nu van het niveau 'oh grappig'. Maar de man in huis hanteert het principe 'zolang we leven gaan we door'.

En dus heeft hij de supermarkt verzamel app geïnstalleerd, plakt hij het album vol en houdt hij lijstjes bij van wat hij heeft en nog moet. Zonder er om te vragen zijn er weer veel mensen om ons heen die hun pakjes kaartjes aan ons geven.

Het heeft wel wat. Dat stukje sentiment en de groeiende stapel volle albums in de kast.

Het zoek-lijstje is inmiddels geslonken naar dertien. Wie helpt Wim de winter door en helpt hem aan zijn laatste plaatjes?

Stuur ook je eigen zoek-lijstje maar door, want we hebben best veel dubbelen. Dan stuur ik ze op, als Hoofd Uitgaande Post.