Heel Holland bakt

Wij kijken ook dit seizoen weer met veel plezier naar Heel Holland Bakt.

Vandaag vond ik tijd om zelf iets voor bij de koffie te maken.

Ik blijf steken op het simpele cupcake-niveau.

Zelfs de voorrondes ga ik er niet mee halen.

Het juryrapport vanavond luidde: 'Oersaai, maar de smaak en de structuur zijn prima.

Garbage Run

woensdag 27 september

Woensdagavond, Running Crew avond.

In de voorbereiding overheerste de afvalrace al. Het groepje meiden waarmee we deze loopjes meestal doen, dunde in de aanloop aardig uit. Aan het eind van het liedje waren we samen over. 

Dus stapten we, heerlijk ouderwets, met zijn tweeën in de auto. Op weg naar Waalhaven. Om weer eens te rennen op een bijzondere plek in Rotterdam. Een plek die normaal verboden terrein is en nu opengesteld voor de Running Crew.

~ Foto van Iris Hofland ~

De startlocatie was SUEZ Recycling & Recovering. Mijn chauffeur heeft nooit een Tomtom nodig, maar vandaag konden we ook gewoon onze neus volgen. Er heerste een onmiskenbare vuilniswagen lucht. Eentje die zelfs na een klein half uurtje niet wende.

Het bleef lang rustig op het terrein. Maar nadat ik achter een vuilniswagen een plasje had achter gelaten, was het terrein toch aardig vol gelopen.

We verzamelden bij de 9 kilometer zuil. Vandaag moest het er maar weer eens van komen. Na een voorzichtige en rustige opbouw tijdens de afgelopen weken, vond ik het tijd voor een volgende stap.

Nou, dat hebben we geweten. We waren even vergeten dat over het algemeen het tempo in deze groep iets hoger ligt dan bij de 6 kilometer groep.

We hebben dus ongelofelijk lopen zwoegen, puffen en keihard gewerkt. Héél hard gelopen - dachten we.

Met af en toe een welkome adempauze bij een oversteekplaats.

Maar het lúkte wel. Achteraf zag ik dat het met het tempo nog wel mee viel. De gemiddelde kilometertijd lag rond de 6 en een halve minuut. Maar het voelde veel sneller.
  

Mijn grootste tevredenheid lag bij het volbrengen van 9 en een halve hardloopkilometers. Dat is toch maar mooi weer gelukt.

Sluipreclame

Oeps. Lekke band.

Ik zag het toen ik thuis geparkeerd had. 

De boosdoener zag ik ook zitten. Een grote draadnagel. Met het kopje nèt buiten het rubber. Daardoor liep de band langzaam leeg en had ik het onderweg niet gemerkt.

Maar inmiddels, zat er nog maar weinig lucht in.

Ik besloot mijn ANWB jaarbijdrage aan te spreken, op deze stormachtige avond.

Mijn idee was om alle gestrande reizigers voorrang te verlenen en zelf voor morgen een afspraak te maken. Maar dat vond de callcenter-mevrouw niet zo'n goed idee. Volgens haar viel het reuze mee met de drukte op de weg en wilde ze liever nú actie ondernemen.

"Prima, ik zie wel iemand verschijnen". 

Al heel snel kreeg ik een SMS met een link naar een wachtrij. Daarna een bericht dat er iemand onderweg was en voor ik dit goed en wel gelezen had, stopte de gele kanarie al voor de deur.

En, nu komt het Pa, ik kom dus tòch uit een ei. Ik verwachtte een bezweette man in een bevlekte overall, die met een krik de auto omhoog zou pompen of draaien. Weet ik veel.

Het is gewoon waar. Als je maar over de juiste spullen beschikt, is elke klus een fluitje van een cent.

Dus. Kussentje eronder, lucht erin, automatische schroef afdraaier er op en hatsjiekiedee!

Had ik er toch een prachtig mooi thuiskomertje onder staan.

Binnen veertig minuten nadat ik belde, reed meneer alweer de straat uit. Klus geklaard.

Dus ik zeg: Ga altijd in zee, met de ANWB.

Naar een taartje, in een sneltreinvaartje - of toch niet?

zondag 24 september

Een prachtige nazomerzondagmiddag [dat zijn veel punten in Wordfeud] in september. Het weekend van de Schiedamse Brandersfeesten. Vanwege de hectiek en enorme drukte die dan in de stad heerst, zijn die niet zo aan mij besteed. Ik besloot dan ook mijn middag anders door te gaan brengen.

Vóór 5 juli van dit jaar had ik nog nooit van deze plek gehoord. Die avond renden we er doorheen, met de Rotterdam Running Crew, tijdens de Hortus Botanicus Run.*

Het bleek een onverwachte oase van rust middenin het drukke Rotterdam. Mooi. Groen. En met een Theehuis. Ik beloofde mezelf alleen daarom al eens terug te zullen komen en vandaag ging dat gebeuren. 

Op mijn gemak fietste ik de twaalf kilometers erheen.

Vanwege de Herfstfair die er georganiseerd was, stonden er verspreid door de tuin allerlei kraampjes met handgemaakte artikelen, pompoenen en tuinplanten.

Ik struinde de hele tuin door.

Kocht wat plantjes voor mezelf en cadeautjes voor anderen.

Het hoogtepunt bewaarde ik voor het laatst. Juist ja, het Theehuis. De beloofde taarten stonden me lachend aan te kijken. Om er ook één te kunnen kiezen en betalen had ik een flink portie geduld nodig. De wachtrij was lang en de medewerksters zo traag als dikke stront. Maar ik moest en zou dat stukje citroenmerengue hebben.

Uiteindelijk kon ik na 35 minuten een plekje in het zonnetje, op het gras, zoeken.

Nog twaalf kilometers terug fietsen naar huis en òm was de fijne zondagmiddag. Het was zéker geen slecht plan geweest.

Wereldhaventocht

zondag 3 september 2017

Eduard van Beinum - van die ene Schiedamse straat
Janny van der Heijden - van Heel Holland Bakt
Adam Curry - van Countdown en Curry & van Inkel
Charlie Sheen - de Amerikaanse acteur
Jeroen van Koningsbrugge - tegenwoordig een hele populaire meneer in Nederland
Bracha van Doesburgh - echtgenote van Daan Schuurmans

Een opsomming, met overeenkomsten tussen hen allen én mij. Welke?
Wij hebben 3 september als geboortedatum.

Ook het feestje van de Wereldhavendagen van Rotterdam valt vaak rond of op mijn verjaardag. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik er daarom nog nooit geweest ben de afgelopen 40 jaar.

Bij een verjaardag horen cadeautjes. Dit jaar besloot ik mezelf er eentje te geven. Een dagje Rotterdam. Gezinsleden gingen hun eigen gang en iedereen die langs wilde komen wimpelde ik vriendelijk af. Dus zette ik de wekker en stapte om half tien op de fiets.

Aangekomen in de Zeilmakersstraat, bij Wandelvereniging BoTu, ving ik een gesprek op. Het ging over de grote variëteit aan deelnemers, met elk hun herkomst en motivaties. 
Hóe dom, ik liet me ontvallen dat ik ook een bijzondere reden had. En wel, dat ik mijn verjaardag bij hen zou komen vieren. Dit leverde me direct drie dikke zoenen van Meneer Dick op.

Ik schreef me in voor hun 35e Wereldhaventocht. En moest tegelijk Meneer Dick een beetje afremmen, want als het aan hem lag werd direct het hele gebouw versierd en werd mijn signalement verspreid. Ik dacht het niet!

Om half elf verliet ik het terrein. Korte broek, zonnebril. Het was ge-wel-dig fijn wandelweer. In mijn linkerhand de route, in mijn rechter het boekje met omschrijving van bezienswaardigheden onderweg.

Via het Prinses Theater, de Lage Erfbrug en het Oorlogs Verzets Museum doorkruiste ik Delfshaven.

Bij de Noorse Kerk werd ik achteropgelopen door een dame uit Dronten. Ze had veel te vertellen. Bijvoorbeeld dat ze hier geboren was en haar eerste jeugdjaren hier gewoond had. Vandaag was ze voor het eerst terug. Samen passeerden we het Erasmus Ziekenhuis, de Kunsthal, het Boijmans van Beuningen, het Museumpark en de Swanmarket.

Bij het Maritiem Museum splitsten onze wegen.

Zij wilde doorlopen en ik wilde graag even van de route af, om rond te kijken in dit bedrijvige gebied.

Het was er op en in het water gezellig druk.

Veel grote schepen en overal mocht je aan boord.

Daar werd veel gebruik van gemaakt. Maar niet door mij, want ik pikte de route weer op.

Via de Pontonbrug liep ik over de Wijnhaven. Daar passeerde ik eerst het Shantykoor en daarna een grappig kunstobject.

Van papier. Verweerd, uitgehard en verkleurd. Maar nog steeds zo herkenbaar papier. Gewoon ergens op een pleintje. Zó leuk.

Via de Gelders Kade passeerde ik het Witte Huis. Met zijn hoogte van 45 meter, was het ooit de eerste "wolkenkrabber" van Europa.

Gelopen langs de Oude Havenkade, stond ik plots oog in oog met de kubuswoningen van architect Blom.

Aan de Spaanse Kade vond ik het tijd voor een Rotterdams Bakkie Pleur. Eén blik op mijn telefoon leerde me dat hij vol stroomde met berichten. Ik besloot offline te blijven en voorlopig alles te negeren.

Helemaal op mijn gemak zat ik niet, want ik had pas 5,5 kilometer onder de zolen en de middag was al een poosje bezig. Na een klein kwartiertje rekende ik dan ook af en besloot er flink de pas in te zetten.

Drie kilometer verderop passeerde ik het Clubhuis van de Roeivereniging Nautilus. Een handjevol wandelaars pauzeerden daar, dus die liet ik achter me. Inmiddels was wel duidelijk dat ik véél meer mensen voor dan achter me had. 

Langs de Maasboulevard was het echt genieten. Elke keer weer ben ik daar onder de indruk van het uitzicht op de stad.

Na de Boerengatbrug liep ik eerst onder en daarna over de Willemsbrug.

Langs de Maaskade ging ik door naar de kop van het Noordereiland. 

Over de Koninginnebrug, de Binnenhavenbrug en onder het Poortgebouw door.

Op de Wilhelminakade stuitte ik op een enorme mensenmassa. Ik moest "De Zwaan" over, maar ik was niet de enige die dat wilde. File-lopen, dat werd het. 

Maar wat een gaaf gezicht, al dat spektakel op het water.

Ik vind het niet gek dat de Wereldhavendagen elk jaar zoveel bezoekers trekt.

Inmiddels 15 kilometer onderweg, kwam ik op dàt deel van het parcours dat de routepijlen niet meer zichtbaar waren. Ze waren prima herkenbaar geverfd op het wegdek, dàt wel, maar ook volledig onder de voet gelopen. Opgejaagd door de tijd - ik wilde persé voor sluitingstijd weer terug bij meneer Dirk op het startpunt zijn - irriteerde de slenterende menigte me mateloos. 

In een wijde boog liep ik om iedereen heen, vertrouwend op mijn kennis van Rotterdam, geholpen door de route uitgeschreven in tekst. En dat is voor mij een kunstje hoor, want normaal gesproken is niet mijn sterkste kant. Waar zou ik zijn zonder mijn Tomtom?

Maar ik worstelde me de Veerhaven en Parkkade over.

Op de Parkheuvel hield ik, onder de schaduw van een boom, even rust. Niet op een overvol terras, maar op de trap. Zestien kilometer inmiddels onder de zolen.

Toen het water op was, vervolgde ik mijn weg. Achter het Maasgebouw langs, richting Parkhaven.

Daarna op weg naar de school van Oudste. 

Aan het eind van de Lloydkade bekeek ik dit Slavernijmonument. 

Gek, dat dit me nooit eerder is opgevallen. Dat is een voordeel van wandelen. Je gaat zo traag dat je tijd genoeg hebt om de omgeving goed in je op te nemen.

Zo viel me ook het terras op dat daar achter lag. Het was tegen vier uur, een uur voor 'sluitingstijd' en nog zo'n drie kilometer voor de boeg.

Omdat ik wel iets voedzaams verdiend had, zocht ik een stoel en een plek waar ik voor een minuutje of wat mijn benen omhoog kon leggen. Gretig pakte ik de menukaart aan, maar kon er weinig chocola van maken. Lounge Café A La Çati vertegenwoordigt namelijk de Egeïsche keuken. Met voornamelijk Turkse vleesgerechten op de kaart. Nou kan ik best veel, maar geen Turks. Dus bestelde ik het enige lunchgerecht, waar een voor mij bekend woord in stond. Panini.

Het bleek een pittige variant, maar het smaakte me uitstekend. Ik had uitzicht op een mevrouw die me eerder die middag ingehaald had. Nu ze stilzat, viel me de tekst op haar shirtje op.

Inmiddels heb ik gegoogeld en mijn nieuwsgierigheid bevredigd. Wim blijkt wandelreizen *klik te organiseren.

In het zonnetje rekende ik mezelf intussen voor hoelang ik nog nodig zou hebben om de resterende drie kilometers af te leggen. Snel afrekenen dus, want dat werd doorlopen geblazen. Het laatste stuk van de route heb ik dan ook snelwandelend afgelegd. Voor mij liepen gelukkig nog twee mensen, dus ze zaten bij de vereniging niet alleen op mij te wachten.

Via de lange Westzeedijk bereikte ik weer Delfshaven en uiteindelijk ook het Dakpark en zette ik de eindsprint in. Uiteindelijk huppelde ik vijf minuten voor sluitingstijd - als aller aller laatste - Clubgebouw De Bolder binnen. Waar Meneer Dick me me een grote glimlach opwachtte.

Ik kan niet anders zeggen, dat dit het een heel goed georganiseerde wandeling was. 

Duidelijk, informerend, vermakelijk en bezienswaardig. Met ruime keuze in af te leggen afstanden. En onderweg de mogelijkheid alsnog je route in te korten of juist uit te breiden. 

De eerste zondag van oktober kom ik hier terug. Want dan organiseert de Rotterdam Running Crew hier één van hun hardlooprondjes.

I'll be back!