Schrik Punt #257

Hij schrok zich werkelijk de tandjes.

Zijn beste vriend vertelde hem via skype dat hij gaat verhuizen. Dat kwam even volledig uit de lucht vallen. De schrik sloeg hem om het hart. Hij gaat vast heel ver weg, naar Groningen of zo EN HOE MOET DAT DAN MET ONS?

Hij barstte van de vragen, maar ze werden niet beantwoord. Skype bleef stil. Hij hàd het niet meer. Volledig in paniek.

Wij konden het ons niet voorstellen, want dan hadden we er vast eerder iets over gehoord. Maar hij was stik-ongerust en bedaarde niet. Dikke dikke tranen.

Toen kwam er uiteindelijk toch informatie los.

ZESHONDERD KILOMETER?!? Hij werd he-le-maal gek.

Maar Vriend had onze grapjas met zijn eigen streken om de oren geslagen.
Verhuizen gaat ie, maar naar de wijk tegenover ons. Dichtbij dus.

Gelukkig maar. De tranen konden gedroogd en met een glimlach op zijn gezicht viel hij in slaap.

Afsluitpunt #256

Ik was er weer. Een echte volger ben ik inmiddels.

Opnieuw in de Suikerfabriek, in Halfweg.

Het was er een drukte van belang. Dit keer kreeg ik wél de staanplaats die ik gekocht had. Een aantal meter boven het podium.

Het leverde een prima overzicht en uitzicht op. De stoelen, de band, de opkomst van de deelnemers, de presentator, juryleden, de optredens, en ook de 'afgang' van de verliezers. 

De teams van Marco en Sanne speelden de knock-out ronde. Van de zes deelnemers per team zouden er uiteindelijk drie overblijven die mee gaan naar de liveshows van november.

Ik was er voor de dochter van de dochter van de vriend van mijn tennisvriendin waarmee ik inmiddels niet meer tennis. Juist, die ja.
Naast me stonden vrienden van D. óók uit het team van Sanne. Samen bouwden we de spanning op. Als allerallerlaatsten waren zij twee en dus ook wij aan de beurt.

Zij haalde het nèt niet. Hij ruimschoots wel. Vanavond heb ik twee potentiële winnaars van het programma gezien, waar hij er eentje van is.

Hiermee houdt het avontuur op. Ik heb ze allemaal weer gezien. John de Mol, Wendy van Dijk, Martijn Krabbé, Mari van der Ven, Leco Zadelhof, Anouk, Ali, Sanne en Marco.

Nu weer gewoon voor de buis. Vrijdag 25 september gaat het beginnen. Wie weet zie ik mezelf nog eens terug.

Punt van genieten #255

Begin juli ging hij mee uit winkelen.

Oudste zocht zelf zijn nieuwe bed uit.

Een kleine twee maanden moest hij geduld hebben, maar nu staat het er. Jongste is rete-jaloers.

Want het is huge en lijkt wel een hotel-bed.

Hij heeft er als een prins in geslapen vannacht. Ik kan me er alles bij voorstellen.

Gelukspunt #254

Elf september.

Sinds 2001 een beladen datum. Ik denk niet dat ik iemand hoef uit te leggen waarom.

Gelukkig ken ik ook een tegenhanger.

Het gebeurde op de elfde september van 1992.

Inmiddels drieëntwintig jaar geleden zei ik JA tegen hem. 

Toen gaf hij me bloemen. Vandaag wéér.

Milieupunt #253

Vanaf 2013 heeft de middelbare school van Jongste een nieuw schoolgebouw. Lyceum heet het trouwens - ahum.

Duurzaamheid stond bij de bouw voorop.

Vrijwel alle bouwmaterialen - met uitzondering van beton - zijn her te gebruiken. 
Verder zijn, waar mogelijk, milieuvriendelijke en recyclebare bevestigingsmaterialen toegepast. Aan de isolatie van het hele gebouw is enorm veel aandacht besteed om de verwarmings- en koelingskosten zo laag mogelijk te krijgen. Zo wordt er verder geen aardgas verbrand om het gebouw te verwarmen, maar wordt de warmte (en ‘s zomers de koelte) uit de bodem gehaald middels een installatie in combinatie met een elektrische warmtepomp, die ook voor koeling kan zorgen. Het douchewater voor de gymzalen is verwarmd door zonnecollectoren en een deel van het elektriciteitsgebruik zal worden afgedekt door stroom die is opgewekt door zonnepanelen op het dak. De toiletten worden doorgespoeld met opgevangen, en door het groene dak gezuiverd, regenwater. De luchtvochtigheid is mede geregeld door een wand van speciaal mos in de grote hal en het gehele binnenklimaat is verder geregeld door een geavanceerd klimaatsysteem.

Vanavond zat ik in de hal tijdens een informatiebijeenkomst. Grote blikvanger in de hal zijn de brede hoge trappen. Tijdens schooldagen en vooral in de pauzes zitten hier overal leerlingen in groepjes bij elkaar. Bij avonden zoals dit worden er zit-kussentjes op de trappen gelegd.

Toen ik er eens goed naar keek, zag ik dat zelfs deze duurzaam zijn.

Gemaakt van restanten vloerbedekking. Prima oplossing en zacht voor de billen.

Wandelpunt #252

Na onze laatste ontmoeting samen met de andere Augustus99-moeders, vonden we dat we elkaar toch wat vaker zouden moeten zien. Zij is van de actie, dus er stond al snel een datum vast.

Ineens was de zomervakantie voorbij en werd het negen september. Niet zomaar een negen september, nee een hele zonnige negen september. Een prachtige dag voor een wandelingetje in een onbekende omgeving, in goed gezelschap.

Ik zei het al. Zij is van de actie, dus voor ik met mijn ogen had geknipperd rolden er wandel-suggesties mijn Email-postvakje binnen.

We kozen voor Vianen. Beiden vonden we uiteindelijk de juiste P in het centrum en bij het bewuste bruggetje. We maakten een mooie wandeling door het centrum van Hagestein, waar we het bijzondere voormalige gemeentehuis passeerden. We liepen langs de plas Everstein naar de stuw. Voor ik het wist stond ik op de Lekdijk. Daar was ik afgelopen juni ook, maar toen rennend tijdens De Maaslandloop. Na een kleine twee uur waren we terug in de binnenstad van Vianen, waar een zonnig terrasje uitnodigend naar ons lachte.

Dit zijn de betere woensdagen.

Correctiepunt #251

Ik ben er druk mee.

Zij doet de opleiding die ik in negentienachtentachtig afrondde. Dat is heul lang geleden.

Zij moet ter afronding een scriptie schrijven, gekoppeld aan een praktijkonderzoek.

Zij deed dit op de locatie waar ik zevenentwintig jaar geleden óók mijn laatste stage liep en waar ik na mijn diplomering een baan kreeg. Hoe toevallig.

Ze heeft mijn hulp gevraagd. Ik schijn iets goed te kunnen met teksten, taalgebruik, opbouw, structurering, grammatica en spelling.

Daarom ben ik er nu druk mee. Waar ik bij aanvang twijfelde of ik, die al zolang uit de studie en uit het vak is, iets zou kunnen bijdragen, weet ik inmiddels dat dat wel degelijk zo is.

Deze oude rot voelt zich nuttig en gaat samen met haar, haar stinkende best doen voor een goed resultaat. Want deze student verdient haar diploma!