Overhandigpunt #234

Ik schreef al eerder dat hij druk was geweest om het voetbalteam van Oudste van nieuwe, gesponsorde, shirts te voorzien.

Vandaag maakte hij er een officieel moment van.

Voor de training overhandigde hij de aanvoerder zijn nieuwe shirt.

De pers was uitgenodigd - ik zei de gek.

De foto's wil hij gebruiken om aan De Baas van De Zaak te laten zien en om er een persberichtje mee op te leuken.

Ik vind ze er gekleurd op staan. Misschien ietsje meer lachen een volgende keer?

Zorgenpunt #233

Hij is ziek, onze Sjors.

Twee dagen achter elkaar zaten we bij de dierenarts.

Hij kreeg pillen en injecties.

Wij de rekeningen.

Ik werd er bloednerveus van.
Onwillekeurig dachten we alle vier aan Frits. Het zal toch niet..........?

We stoeien met dekens en pilletjes, maar hij lijkt aan de beterende hand. Eet weer. Loopt weer buiten. Hij mist nog wel de pit en de power.

Ik doe nog maar eens een schietgebedje.

Verdwijnpunt #232

Vandaag was ik er terug.

Tussen mijn tiende en vijfentwintigste ben ik hier met regelmaat geweest.

Eén keer per jaar gingen we met de jeugd van mijn korfbalvereniging Spirit een paar dagen met elkaar op kamp.

In Haamstede, naar Kampeercentrum Ginsterveld.

Ik heb daar hele mooie herinneringen aan.

Vandaag was ik er terug. Zij staat er al een kleine tien jaar op de huidige camping en het was hoog tijd dat ik er eens een kijkje ging nemen.

Er is veel veranderd. Uiteraard. We zijn inmiddels wel een kleine vijfentwintig jaar verder.
De camping heet nog steeds Ginsterveld. Maar de groepsaccommodatie is er niet meer.
Het bewuste gebouw wordt nu bewoond door de camping beheerder. 

~ De achterkant van het gebouw zoals het nu is ~

Ernaast een terras en een winkel(tje). Dat was er toen ook al.
De omgeving qua ligging, aanrijroute, wegen en wandelpaden leverde me allerlei flashbacks op.

Tot mijn grote verbazing zijn de drie foto's die ik er vandaag gemaakt heb, ter vergelijk, verdwenen. Mij een raadsel.

Mijn eigen foto's van toen zijn alleen binnen in het gebouw gemaakt en aan het strand. 
Van internet plukte ik zojuist plaatjes van hoe het gebouw vroeger was. Precies zoals ik het me herinner.

Foto's kunnen blijkbaar verdwijnen; herinneringen (nog) niet.

Punt van verbazing #231

Hij heeft er zin in!

Vanaf half mei heeft hij al geen school meer. Wél doet hij één of twee keer per week twee en een half uur Duits met zijn opa. Daarbij maakt hij ook opdrachten, zeg maar een soort huiswerk, maar dan op vrijwillige basis. Dat maakt veel verschil. Hij beleeft er nu plezier aan.

Langzaam is hij zich aan het voorbereiden op de tijd die komen gaat. Schooldagen, van huis, vroeg opstaan, dingen moeten.

Hij verheugt zich er op. Lijkt het.
Keek er naar uit dat zijn bestelde boeken bezorgd zouden worden.

Inmiddels is dat gebeurd. Met veel genoegen maakte hij de doos open en bekeek alle boeken van buiten en van binnen.

Toen gebeurde het.

"Mmmm.....ik kàn er denk ik nog wel wat van leren, maar........."
"Wat, maar.....?"
"Nou ja. Ken jij de vier P's van Marketing mix?"
"Uh......nee.....maar ik heb nooit Economie gehad. Ken jij ze wel dan?"
"Ja natuurlijk. Ik zie dat in dit boek Hoofdstuk twaalf daar over gaat. Op de MAVO hadden we dat al in Hoofdstuk één."

O jee. Ik zie een onderschatting aankomen.

Hij vervolgt met:
"Ik ga eens even knallen dit jaar. Allemaal zevens halen. Ik ga ècht serieus doen. Dit is voor het echie. Ik ga mijn best doen jonguh!"

Hij balt er zijn vuist bij.

Als het toch eens waar is..............

Verwenpunt #230

We wilden geen bedelaar.

Dus vanaf de dag dat hij bij ons woont, weren we hem van de tafels en geven we hem nooit iets anders te eten dan zijn eigen voer.

We hebben ons niet in de verleiding laten brengen om hem een stukje worst te geven, koek of andere dingen die hij wél lekker vindt ruiken.

Het heeft iets opgeleverd.
Toen hij net bij ons was, was hij een rover zodra er eten in de buurt was. Hij sprong altijd erbij, daar waar eten was. Probeerde dingen weg te grissen met zijn pootjes en zijn bek. Sprong steeds op schoot.
Inmiddels doet hij dat helemaal niet meer. Die missie is dus geslaagd.

Pas na zijn eerste verjaardag - april 2015 - geven we hem voor het eerst af en toe een kattensnoepje.
Hij kwam dan enthousiast snuffelen, maar opeten deed hij het eigenlijk nooit. Gek beest.

Maar nu hè, nu. Hebben we iets gevonden, wat hij G.E.W.E.L.D.I.G. vindt.

Zo leuk om te zien en fijn om hem af en toe met iets lekkers te kunnen verwennen.

Vergelijkingspunt #229

In Winterberg liepen we vorig jaar over de Erlebnis Brücke.

Deze ligt in het Natuurpark Sauerland - Rothaargebirge. In september 2006 werd hij geopend, is 435 meter lang en heeft zes platvormen en vijf 'speel'elementen. 

Ik maakte er een foto van mijn drie mannen.

 Dit jaar waren we er opnieuw en maakte ik ongeveer zo'n zelfde foto.

Ze zijn alle drie gegroeid.

Gesprekspunt #228

Komkommertijd.

Op TV met alle herhalingen.

Op mijn Blog nu de vakantieverhalen op zijn.

Maar deze kleine gesprekjes hier thuis kan ik wel met jullie delen.

* We kijken laat op de avond TV. Of eigenlijk bij gebrek aan iets leuks, zijn we met onze eigen dingen bezig, terwijl op de achtergrond een zender aanstaat waarop oude muziekvideo's worden uitgezonden.

We horen: "Ik krijg een heel apart gevoel van binnen........."

Wim en ik zingen het allebei mee. Oudste zit ons met open mond aan te kijken.

"Heeft dat ècht op één gestaan?"

In beeld staan de letters LP. Hij heeft geen idee waar dat voor staat en als wij hem dat uitleggen nog steeds niet.

Nog even, en de jeugd weet ook niet meer wat een CD is.

* We zitten aan tafel. Met zijn vieren. Dat gebeurt niet zo vaak.

Oudste zit altijd links van me. 

Op een gegeven moment prikt hij, geen idee waarom, met zijn vinger in mijn aardappel.

"Smeerlap", zeg ik tegen hem. "Met die vinger zat je vanmiddag nog in je neus."

Zegt hij: "Nee hoor, dat was deze!"

Iek!!

* Als we sla eten, eet Oudste altijd eerst zijn vlees, dan zijn aardappelen en gaat daarna pas sla uit de bak op zijn bord gooien. 

Hij kijkt in de bak en zegt:

"Lekker is dat, alles is er al uit. Ik krijg alle rommel." 

* Jongste kwam ook grappig uit de hoek.

"Ik snap wel dat jullie nog een kind wilden.

De eerste was mislukt."

* Als Jongste achter de PC zit, gaan zijn vingers vliegensvlug over het toetsenbord.

Nederlands, Engels het maakt niet uit. Hij kan razendsnel foutloos typen.

"Goed hè mam", zegt hij.

"Ik kan zonder typecursus toch helderziend typen.