Zeg geen nee, want dan krijg je er twee

Ik vertel hier niets nieuws als ik zeg dat sinds Corona ons in de greep heeft, ik aan het bakken ben geslagen. Toch?

Ik deed dit in deze combi-oven-magnetron. Ingebouwd in onze - toen - nieuwe keuken. Maar daterend uit december 1996. Je zou hem dus gerust op leeftijd mogen noemen. Maar hij deed het prima. 

Maar naarmate ik er meer mee wilde doen, bleek hij wel aan de kleine kant te zijn. Ik leerde dus naast bakken ook geduld te hebben. Want op de ronde draaiende plaat, kon ik als ik mijn best deed 6 koekjes kwijt. Soms zeven.

Dat is niet zoveel. Dus het duurde een eeuwigheid om één batch koekdeeg tot koekjes te verwerken. Elke keer stond de oven te draaien, voor twintig minuten en 7 koekjes.

In april 2020 opperde ik het idee om voor liefhebbers boterkoek te bakken. Uiteindelijk werden het er iets meer dan twintig. Dus dat kostte een klein vermogen aan stroom. Of eigenlijk is dat nogal overdreven. Maar ik verzuchtte toen wel 'Hoe handig zou het zijn als je er meerdere in je oven kwijt kunt'. Want ik kon er maar één tegelijk in mijn oventje afbakken.

Toen stond er een gulle gever op. Degene aan wie ik altijd gebak en koek kwijt kan, zei me: "Jij krijgt van mij een nieuwe oven. Zoek er maar eentje uit. Maar wel een goeie hè?"

Nu heb ik vaak een probleem met kiezen en kan het daardoor wel eens lang duren voordat ik een beslissing neem. Maanden heb ik geprakkezeerd, wáár in de keuken de oven dan moest komen. 

Los op het aanrecht of op de lage kast, vond ik te rommelig. De plek van de oude was te klein.
Een keukenkastje opofferen leverde een ruimteprobleem op, wat dan eerst weer opgelost moest worden. Een stuk van de keuken afhalen en dat opnieuw opbouwen en invullen was ook een optie. Maar nergens gaf ik een klap op, omdat ik tegen al het gedoe op zag.

Intussen bewaarde ik oven-tips van mede-bakkers. Toen ik daar eens voor ging zitten en het internet op ging, viel ik voor een horeca merk. Ik zag een prachtig exemplaar, met bijpassend onderstel. "Ga nou eens meten, misschien past het wel", zeiden ze thuis.

En ineens bleek dit dé oplossing. Vierentwintig uur later had ik de bestelling geplaatst. Achteraf gezien misschien iets te snel. Ik was zo enthousiast dat ik niet gezocht heb naar reviews van de verkopende partij. Had ik dat gedaan, dan had ik kunnen lezen dat ze niet sterk zijn in het nakomen van afspraken. Dus 'de volgende dag in huis' bleek een lachertje. Gelukkig heb ik geduld en had ik er geen moeite mee dat het later bezorgd zou worden.

Vanachter mijn keukenraam zag ik de vrachtwagen voor de deur parkeren en de klep traag naar beneden gaan. Er kwam een pallet met een flink pakket onze kant op rijden. 'Alstublieft mevrouw' en weg was tie weer.

We parkeerden de dozen in een hoek van de kamer. De oven onderop, het onderstel boven op. Was de bedoeling. Maar ik las op geen van de dozen dat daar een onderstel in zou zitten. Huh? Zijn dit nou twee ovens?

Toen ik de pakbon erbij pakte kreeg ik een kleine rolberoerte. Er stonden twee ovens op. Twee dezelfde, alleen de één een analoge en de ander een digitale. Huh? Ik zou er toch niet per abuis twee besteld hebben? Maar nee, dat zou ik natuurlijk wel gezien hebben bij het betalen van de factuur.

Omdat ik géén onderstel had gekregen, hing ik even later aan de telefoon. Inderdaad, de reviews zeiden het al: slecht bereikbaar. Ik besloot de oven als onderpand te gebruiken. Ik ging er niets over zeggen, tot ik mijn hele bestelling in huis zou hebben.

Uiteindelijk kreeg ik contact en gingen ze uitzoeken wat er fout was gegaan. Na een kleine week kwam er pas weer een teken van leven. Ze hadden geen verklaring, maar zouden het onderstel opnieuw opsturen. Kon alleen even duren...want het moest uit Duitsland komen. Terwijl de website dus zegt dat alles op voorraad is en binnen vierentwintig uur afgeleverd. Toen pas werd me duidelijk wat er niet aan deugde. Er is daar niets op voorraad, maar ze bestellen en verkopen door. Geeft niet, maar doe je dan niet anders voor, want dit geeft echt veel ontevreden klanten. En zorg voor een nauwkeurige administratie.

Want niemand repte over een teveel afgeleverde oven, of een zoekgeraakte oven. En toen werd er een burgerlijk ongehoorzaam duiveltje in me wakker. Ik besloot de hele bestelling af te wachten en geen slapende honden wakker te maken.

Wat er in resulteerde dat ik nu twee fantastische ovens heb. Eentje in de keuken en eentje boven in 'mijn bakkerijtje'. 

Kijk, het past precies. Alleen de afvalbak moest het veld ruimen en de witte kast ietsjes opzij.

Ik ging testen en prutsen met temperaturen en baktijden. Eerst een boterkoek.

Toen koekjes.

Daarna twee boeterkoeken tegelijk.

En meerdere platen met koekjes. Wat een weelde is dit zeg. Ik kan nu hele vrachten tegelijk afbakken. Wàt een efficiëntie. 

's Avonds kan ik met één druk op de knop de boel een beetje bij laten schijnen.

En de warme platen schuif ik zo in het onderstel om af te koelen. Dus het aanrecht en de eettafel blijven lekker leeg.

Mooi ding hè? Ik ben een heel blij meisje. Pa, nogmaals: dank je wel!

Als ik nu zo'n zelfde rondje boterkoek-bakken als in vorig jaar april zou doen, zou het een heel stuk eenvoudiger én sneller gaan. Laat het me maar weten als je daar interesse in hebt. Als er belangstelling voor is, plan ik dat een keertje in.

Voel je koel

Je zou het dit jaar niet zeggen, maar de laatste zomers hebben we flink warme weken gekend. Hittegolven zelfs.

Op zich ligt ons huis niet ongunstig. Geen tuin op het zuiden, maar noordwesten. Dus daar hebben we altijd wel ergens een plek in de schaduw en de zon staat niet de hele middag op onze woonkamer.

Dat betekent dat de beneden temperatuur dan eigenlijk goed te doen is.

Hoe hoger in huis, hoe warmer. Dat herkent iedereen wel.

Bij ons betekent dit dan ook dat de bovenste verdieping heel warm wordt.

Deze is in mei 1999 bovenop onze tweede verdieping gebouwd. Niet geheel voorzien van de allerbeste isolatiematerialen, weten we inmiddels. Het dak is plat.

We hebben twee ruimtes op deze derde woonlaag. De één wordt bijna continu bewoond door Jongste. Het enige dat hij er niet doet is slapen.

Het is onze man cave. Je kunt er darten, drinken, computeren, studeren, televisie kijken en gamen.
En de enorme stapels borden en glazen opruimen die op de één of andere manier wel de weg naar boven, maar niet naar beneden kennen.

In de winter is het er, ondanks de radiator, lastig comfortabel warm te krijgen. Met zonnig weer is het er smerig warm.

In die andere ruimte slapen wij. Er zijn twee ramen in onze slaapkamer en daarop staat de hele middag wél vol de zon. Je snapt...niet te doen daar.
Geen open raam kan daar tegenop en koelen werkt dan in de avond niet meer.

Airconditioning werd een wens. Een pittig dure wens, dat ook.

Maar vorig jaar, toen het opnieuw zo warm was én we Corona euro's over hielden, beloofden we onszelf een cadeau. Op dat moment waren we natuurlijk te laat, maar we schreven in onze agenda dat we in januari 2021 contact zouden leggen. Met de firma die bij twee bekenden van ons naar tevredenheid een systeem had aangelegd.

En zo geschiedde. In de eerste week van januari zat Stefan bij ons aan tafel, om onze wensen en zijn mogelijkheden door te nemen. We maakten een deal en hij zei in april het eerste gaatje te hebben om het in orde te komen maken.

Met twee man kwamen ze toen klussen. Er werd keurig gewerkt. Alles wat buiten aangebracht moest worden werd - op ons verzoek - zo min mogelijk uit het zicht gebracht. Onder de dakpannen bijvoorbeeld.

We hebben nu helemaal boven twee zogenoemde single split airconditioners. En op de midden verdieping, in het verblijf van Oudste, een mobiele unit.

~ Daar hangt hij, boven het bed ~

En ik kan je zeggen: het is een zegen. Het is binnen korte tijd heerlijk koel, de kamer is en blijft lekker fris, het weinige geluid dat hij maakt werkt rustgevend én het houdt alle straatgeluiden buiten.

We slapen nu beiden veel beter.

~ Hier hangt hij boven het bureau ~

Ook Sjors zoekt nu graag zijn heil op zolder.

Het bedrijf beleeft gouden tijden momenteel. Afgelopen april zat het met reserveringen al vol tot en met augustus. Dus heb je de wens ook: wacht niet te lang met het aanvragen van offertes om het in het volgend voorjaar voor elkaar te hebben.

Eén minpuntje hebben we ervaren. Het gat in onze achtermuur ten behoeve van de mobiele airo unit, werd afgedekt met een plastic flapje. Geen porum, vonden wij. Maar met een mooi afzuigkapje van de bouwmarkt ziet het er nu gelikt uit.

Houd er tenslotte rekening mee dat je stroomverbruik omhoog gaat. Maar daarvoor staken wij weer een ander stokje. Waarover later meer.

Lang verhaal lekker kort: airconditioning geeft (ons) een geweldig comfort. Wij zijn er blij mee.

Hij haalde zijn diploma op.

zomer 2021

Ik zie hem nog staan met zijn rukzakje op zijn rug. Zo trots, dat hij óók naar de grote school van zijn broer mocht. Zijn ogen straalden, hij had er zo'n zin in.

Hij werd er lang niet altijd begrepen, maar bleef gewoon graag gaan.

Op de middelbare begon hij volledig als zichzelf en hij werd er direct gehoord, gezien en wél begrepen.

De HAVO leverde niet erg veel problemen op. Een paar maar. Hij ging, deed zijn ding op zijn manier en vond het op zijn tijd stom vervelend. Hij houdt namelijk niet van verplichtingen, niet van moeten, niet van op tijd komen, niet van keurslijven en vooral niet van mensen die anders denken dan hij. En hem geen gelijk geven, dat vooral.
Maar alles was te overzien en hij rolde door naar het VWO. Want hij had een missie.

Die twee jaren daar werden een worsteling. Een persoonlijk gevecht met Corona. Hij rommelde alle dagen wat aan, op zijn eigen manier. Gaf gas als het nodig was en hing achterover zodra het kon.

Soms verloor hij het vertrouwen, maar vond het altijd tóch weer terug. Niet in de laatste plaats door een legertje aan docenten, dat in hem geloofde en er niet voor terugdeinsde dit hem te vertellen. Altijd op het juiste moment.

In de examenperiode koos hij als één van de weinigen voor de mogelijkheid om examen te doen in 2 periodes. Het moeilijkste vak bewaarde hij voor het laatst. Omdat hij ook direct een herexamen inplande en dit goed maakte, hoorde hij op 10 juni dat hij geslaagd was.

De grijns op zijn gezicht, ná het bewuste telefoontje, verraadde hoe blij en opgelucht hij was. Onze Houdini had er wéér een diploma bij.

Die Benjamin van ons. Als die toch ook iets in zijn hoofd heeft...

Maar tevreden was hij nog niet. Vanwege de Corona beperkingen mocht iedereen een extra herkansing doen. En in plaats van alle boeken de hoek in te gooien, besloot hij die kans te pakken in de 3e periode. Omdat hij vond dat het áltijd beter kan.

Ook dat lukte, hoorde hij op 2 juli. Hij schroefde zo zijn Natuurkunde eindcijfer nog een puntje omhoog.

Toen kon hij zijn diploma ophalen.

Nog één keer naar zijn school. De laatste keer van zeven jaren. Nog één keer tussen zijn matties staan.

Ze hadden hun best gedaan om er in de gymzaal een feestelijke diplomering van te maken. Met alleen zijn klas en twee gasten per leerling.

Beetje jammer was wel dat de afdelingsleider in zijn persoonlijke praatje hem vergat. Hoewel, wij vonden dat jammer. Onze geslaagde niet. Toen bij ons alle drie het kwartje viel dat hij niet aan de beurt zou komen, zeiden zijn ogen me:
je laat het uit je hoofd hoor, niets zeggen! En zo geschiedde, want inmiddels ken ik mijn rol en weet ik mijn plaats.

Geduldig luisterde hij wél naar de woorden van zijn fijne mentor.

En naar de toegift van de afdelingsleider, die toch door iemand ingefluisterd was.

En toen was hij echt van hem.

Zwemdiploma - verkeersdiploma - autorijdiploma - HAVOdiploma - VWOdiploma.

Negentien jaar. En dan al zo'n prachtig rijtje.

Nog even wat foto momentjes...

...en een drankje.

Zonder nog één keer om te kijken liep hij weg.

En ik? Ik had een brok in mijn keel.

Thuis wachtte zijn broer.

Het is een mooi stel hoor.

Kijk hem staan, de vlag. Hij heeft er precies vijf weken gestaan. Vijf weken waarin hij er best wel mee op de foto wilde, maar er nooit tijd voor had. Nou ja, geen tijd voor wilde maken. Want foto's zijn er alleen om je moeder een plezier te doen.

Die dag ruimde ik hem op. Omdat dit óók bij hem past. Geen foto met vlag en tas. Geen foto met beide ouders.

Maar o, wat ben ik trots op deze kerel.

Op naar het volgende avontuur.

"Van basisschool
 naar middelbaar

 van middelbaar
 naar hoger

 van uni of
 een tussenjaar

 van schoolkind
 tot student

 je bent pas
 werkelijk
 geslaagd

 als je blijft
 wie je écht
 bent"

Zeewandeling

 zaterdag 17 juli 2021

Al meerdere keren kreeg ik van mijn vader een leuke schilderijtje. Altijd mét mooie bloemen er op,
of drie damesfiguren. Beiden berusten niet op toeval. 

Omdat ons twee jaarlijkse buitenlandse tripje in de koelkast staat, tot we weer veilig kunnen vliegen en reizen, kozen we een zaterdag uit om bij te kletsen.

Wij drieën hebben weinig nodig om het fijn te hebben met elkaar.

Maar we kregen zoveel meer.

Het toeval wilde dat het een prachtige zomerdag werd.

Met badpakken, kite surfers, ligbedjes en vooral heel veel vrolijke mensen.

Onze akela vond een gratis parkeerplaats op het drukste punt van Kijkduin, waar we startten met een drankje en taartje. 

Vandaar liepen we langs het water naar Scheveningen.

Waar we uiteraard een lunch verdiend hadden.

Toen ik de foto op het strand maakte, hoorde ik naast me : "Ik voel een blogje aan komen..."

En terwijl dat niet de bedoeling was, want er staan nog wel wat onderwerpen in de wachtrij, heb ik het nu toch gemaakt. Want deze foto's hebben toch ook niet veel meer nodig?